47 research outputs found
Resurrecting the ambo Part 1
No full textThe use of the ambo during the celebration of Mass with a congregation was restored to the Roman rite in 1964, it seemed after centuries of absence. Limited use of the ambo during Mass, or remains of the ambo such as lecterns, had continued interrupted in some Western rite contexts from the Council of Trent until the Second Vatican Council. The reception of the ambo from 1964 was rather modest with respect to its monumental history and symbolic wealth. This was due, no doubt, to the significance and history of the ambo going unnoted in Roman documentation and liturgical books in the years after Sacrosanctum Concilium. Renewed emphasis on the significance of the ambo on the part of the Roman dicastery for divine worship appeared in the context of the Roman rite in the late 1980s and once again in the Jubilee year 2000 but seems to have been overlooked in the vast majority of local churches. The author reviews what he considers to be a gradual restoration of the ambo to its medieval heyday while seeing that same restoration as central in placing the celebration of Christ’s paschal mystery at the heart of the liturgy renewed after Vatican II.Używanie ambony w czasie celebracji Mszy w zgromadzeniu zostało przywrócone w rycie rzymskim w 1964 roku, po, jak się wydawało, nieobecności przez wieki. Ograniczone użycie ambony, lub pozostałości ambony takie jak lektorium (pulpit), podczas Mszy zostało jednak utrzymane bez zrywania kontekstu w niektórych rytach zachodnich, od Soboru Trydenckiego aż do Soboru Watykańskiego II.
Postrzeganie ambony od roku 1964 było skromne w porównaniu z jej monumentalną historią i bogactwem symbolicznym. Ta powściągliwość wynikała bez wątpienia z braku adnotacji w dokumentach rzymskich i księgach liturgicznych po "Sacrosanctum Concilium" o znaczeniu i dziejach ambony. Ponowne podkreślenie znaczenia ambony przez rzymską dykasterię ds. Kultu Bożego pojawiło się w kontekście rytu rzymskiego pod koniec lat 80-tych i kolejny raz w roku jubileuszowym 2000, ale wydaje się, że zostało ono przeoczone w większości kościołów lokalnych. Autor opisuje to, co uważa za stopniowe przywracanie ambony do jej średniowiecznej świetności, jednocześnie widząc, że ma ono kluczowe znaczenie dla umieszczenia celebracji misterium paschalnego w centrum liturgii odnowionej po Soborze Watykańskim II
Resurrecting the ambo Part 1: monument of paschal memory and eschatological hope
No full textThe use of the ambo during the celebration of Mass with a congregation was restored to the Roman rite in 1964, it seemed after centuries of absence. Limited use of the ambo during Mass, or remains of the ambo such as lecterns, had continued interrupted in some Western rite contexts from the Council of Trent until the Second Vatican Council. The reception of the ambo from 1964 was rather modest with respect to its monumental history and symbolic wealth. This was due, no doubt, to the significance and history of the ambo going unnoted in Roman documentation and liturgical books in the years after Sacrosanctum Concilium. Renewed emphasis on the significance of the ambo on the part of the Roman dicastery for divine worship appeared in the context of the Roman rite in the late 1980s and once again in the Jubilee year 2000 but seems to have been overlooked in the vast majority of local churches. The author reviews what he considers to be a gradual restoration of the ambo to its medieval heyday while seeing that same restoration as central in placing the celebration of Christ’s paschal mystery at the heart of the liturgy renewed after Vatican II.Używanie ambony w czasie celebracji Mszy w zgromadzeniu zostało przywrócone w rycie rzymskim w 1964 roku, po, jak się wydawało, nieobecności przez wieki. Ograniczone użycie ambony, lub pozostałości ambony takie jak lektorium (pulpit), podczas Mszy zostało jednak utrzymane bez zrywania kontekstu w niektórych rytach zachodnich, od Soboru Trydenckiego aż do Soboru Watykańskiego II.
Postrzeganie ambony od roku 1964 było skromne w porównaniu z jej monumentalną historią i bogactwem symbolicznym. Ta powściągliwość wynikała bez wątpienia z braku adnotacji w dokumentach rzymskich i księgach liturgicznych po "Sacrosanctum Concilium" o znaczeniu i dziejach ambony. Ponowne podkreślenie znaczenia ambony przez rzymską dykasterię ds. Kultu Bożego pojawiło się w kontekście rytu rzymskiego pod koniec lat 80-tych i kolejny raz w roku jubileuszowym 2000, ale wydaje się, że zostało ono przeoczone w większości kościołów lokalnych. Autor opisuje to, co uważa za stopniowe przywracanie ambony do jej średniowiecznej świetności, jednocześnie widząc, że ma ono kluczowe znaczenie dla umieszczenia celebracji misterium paschalnego w centrum liturgii odnowionej po Soborze Watykańskim II
METODE WETONAN (MANGAJI TUDANG) SEBAGAI MEDIA BERDAKWAH K.H.ABDURRAHMAN AMBO DALLE DI PONDOK PESANTREN DDI MANGKOSO
No full textDa'wah is an activity performed by an individual or group of individuals or groups that contain an invitation or call to do so ma'ruf and forbidding the creation of a happy life in this world and in the hereafter. One of the media propaganda that is often done by K.H.Abdurrahman Ambo Dalle is a method wetonan (mangaji Tudang). Wetonan method (mangaji Tudang) is performed at recitals book dimasjid at boarding DDI Mangkoso. The author uses descriptive qualitative research methods in collecting data used method of observation draft interview. Mechanical sampling interviewed, didiasarkan the sampling group with the identification of social groupings associated with this research. The results of the study, researchers obtained data is that the method wetonan formerly performed by K.H.Abdurrahman Ambo Dalle boarding school when he founded DDI Mangkoso still used up to now in Bugis is also called the mangaji Tudang. Application of this method as a means of preaching wetonan K.H.Abdurrahman Ambo Dalle has been modified from the process of reading and translating the yellow book do perkata by mentioning the meaning of the word and the position of each word of the nahwu and sharf. Application of the method wetonan (mangaji Tudang) in enhancing science students in religious matters supported by a qualified teacher competence. Facilities and infrastructure has been adequate. And also viewed in terms of benefit is so great that the method is still used today
Resurrecting the ambo Part 2: monument of paschal memory and eschatological hope
No full textRenewed emphasis on the significance of the ambo on the part of the Roman dicastery for divine worship appeared in the context of the Roman rite in the late 1980s and once again in the Jubilee year 2000 but seems to have been overlooked in the vast majority of local churches. The author reviews what he considers to be a gradual restoration of the ambo to its medieval heyday while seeing that same restoration as central in placing the celebration of Christ’s paschal mystery at the heart of the liturgy renewed after Vatican II.Ponowne podkreślenie znaczenia ambony przez rzymską dykasterię ds. Kultu Bożego pojawiło się w kontekście rytu rzymskiego pod koniec lat 80-tych i kolejny raz w roku jubileuszowym 2000, ale wydaje się, że zostało ono przeoczone w większości kościołów lokalnych. Autor opisuje to, co uważa za stopniowe przywracanie ambony do jej średniowiecznej świetności, jednocześnie widząc, że ma ono kluczowe znaczenie dla umieszczenia celebracji misterium paschalnego w centrum liturgii odnowionej po Soborze Watykańskim II
Manajemen Kepala Sekolah dalam Pemberantasan Buta Aksara Alquran di SMA Nusantara Kota Jambi
No full textPenelitian berfokus pada manajemen Kepala Sekolah dalam pemberantasan buta aksara Alquran di Sekolah Menengah Atas (SMA) Nusantara Kota Jambi. Penelitian menganalisa subyektifitas kepala sekolah sebagai manajer dan obyektifitasnya dalam menjalankan fungsi-fungsi manajemen, serta implementasi fungsi-fungsi manajemen tersebut oleh Guru Pendidikan Agama Islam (PAI) dalam rangka pemberantasan buta aksara Alquran. Informan kunci dalam penelitian ini adalah Kepala Sekolah dan Guru PAI. Informan lainnya adalah Wakil Kepala Sekolah, Guru dan Kepala Tata Usaha. Pengumpulan data dilakukan dengan menggunakan teknik wawancara, observasi, dan dokumentasi. Penelitian menemukan bahwa tipe kepemimpinan yang diterapkan di SMA Nusantara Kota Jambi terdiri dari tipe kepemimpinan demokratis dan situasional dengan menerapkan model manajemen partisipatif. Kepemimpinan demokratis memberi akses yang cukup luas terhadap kebebasan, persamaan, pembagian kekuasaan dan penghargaan terhadap potensi guru PAI, seperti kebebasan dalam mengemukakan pendapat dan dalam mengembangkan inovasi dalam mengajar Alquran. Hal ini dibuktikan misalnya pada aspek pembelajaran Alquran yang dilaksanakan guru PAI dengan mengikuti program yang ada dengan sedikit inovasi guna memberikan pengayaan kemampuan baca Alquran. Penelitian ini juga menemukan bahwa dalam implementasi fungsi-fungsi manajemen, Kepala Sekolah telah menerapkan beberapa fungsi manajemen yang ada seperti planning, organizing, actuating, dan controlling, namun belum memaksimalkan peran evaluating dalam kegiatan manajerial, sehingga ditemukan gambaran pasti yang dapat merefleksikan perkembangan dan kemajuan dari kegiatan pemberantasan buta aksara Alquran di SMA Nusantara Kota Jambi
The Pronominal Origin of an Evidential
No full textSUMMARY
Evidentials most commonly arise from reduced or reanalyzed verbs or tensed verb forms, particularly from performative verbs of saying or hearing. However, in a few seemingly rare examples, this is not the case. In this paper the author presents the case of two evidential particles —ambo and ampo — found in the Pangi variety of Lega, a Bantu language spoken in eastern Zaire. A diachronic analysis is proposed in which it is argued that ambo has derived from a third person personal pronoun. While the case of ampo is not as clear, it is proposed that it, too, ultimately derived from the same third person pronoun, but came into the Pangi variety of Lega via borrowing.
RÉSUMÉ
Les formes 'évidentiares' proviennent généralement des formes verbales réduites ou re-analysées, surtout des verbes performatifs de dire et de ouïr. Cependant, dans des exemples assez rares, ceci n'est pas le cas. Dans l'article actuel l'auteur présent le cas de deux particules 'évidentiares' — ambo et ampo — qui se trouvent dans le dialecte Pangi du Lega, langue bantoue de l'est du Zaire. Il propose une analyse diachronique dans laquelle ambo provient d'un pronom personnel de la troisième personne du pluriel. Bien que le cas de ampo n'est pas aussi clair, on propose que cette forme provient également du même pronom, mais à travers un emprunt.
ZUSAMMENFASSUNG
Sog. 'Evidentiale' rühren von reduzierten oder reanalysierten Verbalfor-men oder Zeitverben her, insbesondere performativen, die sagen oder hören zum Inhalt haben. Bei einigen, scheinbar seltenen Beispielen ist dies jedoch nicht der Fall. Im vorliegenden Aufsatz werden zwei Evidentialpartikel vor-geführt —ambo und ampo — die in Pangi, einem Dialekt des Lega, einer Bantu-Sprache des östlichen Zaire zu finder ist. Der Autor schlägt eine diachronische Analyse vor, derzufolge ambo von einem Personalpronomen der 3. Person stammt. Obgleich der Fall von ampó nicht vollends klar ist, wird doch vorgeschlagen, daß auch diese Form denselben Ursprung hat, auch wenn sie durch Entlehung ins Pangi gelangt war.</jats:p
Notes on Early Christian Ambos and Altars in the Light of some Fragments from the Islands of Pag and Rab
No full textThe author discusses some possible new appearances of ambos and altars in the Roman province of Dalmatia, which could extend the noted morphological and decorative features of these items. The discussion is based on three fragments of early Christian church furniture from the islands of Pag and Rab. Two fragments from Pag, made of limestone, once belonged to an ambo installation. With its special decorative motives, the proposed ambo from the island of Pag differs from the known ambos in Dalmatia and can be dated to the end of Late Antique ambo production. The third fragment discussed in the article is preserved on the island of Rab. It is a fragment of a limestone slab with some morphological peculiarities that speak of a possible special purpose of the monument. The author suggests that the slab was a frontal slab of an altar installation. The chosen monuments open discussion of the important issues of workshop origin, datation and new morphological and decorative elements of the early Christian ambos and altars in Dalmatia
Portal vein resection and reconstruction prior to hepatic dissection during right hepatectomy and caudate lobectomy for hepatobiliary cancer.
No full textBackground:
Hepatobiliary cancer invading the hilar bile duct often involves the portal bifurcation. Portal vein resection and reconstruction is usually performed after completion of the hepatectomy. This retrospective study assessed the safety and usefulness of portal vein reconstruction prior to hepatic dissection in right hepatectomy and caudate lobectomy plus biliary reconstruction, one of the common procedures for radical resection.
Methods:
Clinical characteristics and perioperative results were compared in patients who underwent right hepatectomy and caudate lobectomy plus biliary reconstruction with (ten patients) and without (11 patients) portal reconstruction from September 1998 to March 2002.
Results:
All ten portal vein reconstructions were completed successfully before hepatic dissection; the portal cross-clamp time ranged from 15 to 41 (median 22) min. Blood loss, blood transfusion during the operation, postoperative liver function, morbidity and length of hospital stay were similar in the two groups. No patient suffered postoperative hepatic failure or death.
Conclusion:
This study demonstrates that portal vein reconstruction does not increase the morbidity or mortality associated with right hepatectomy and caudate lobectomy with biliary reconstruction. This approach facilitates portal vein reconstruction for no-touch resection of hepatobiliary cancer invading the hilar bile duct. Copyright © 2003 British Journal of Surgery Society Ltd. Published by John Wiley & Sons, Ltd
Antikoni in a Settler Classroom on Kumeyaay Land: Storytelling “in the Meantime” to Imagine “Beyond” It
No full textThis article documents the process that led two groups of students enrolled in a course at UC San Diego to enter into a deeper and more reciprocal embodied relationship with the play Antikoni (a Nez Perce adaptation of Sophocles’ Antigone), its author Beth Piatote, and with UC San Diego’s fraught history related to the repatriation of Kumeyaay ancestors. Building on Theresa Stewart-Ambo and K. Wayne Yang’s urgent invitation to think “beyond land acknowledgement” and to invest time and energy in creating a world beyond settler colonialism, this article examines how being entrusted with a story—Antikoni in this case—can serve to activate settler accountability and, potentially, usher in the relational shift imagined by Stewart-Ambo and Yang. This article documents how the students chose to reciprocate the gift that is Antikoni in tangible ways in the form of two staged readings and offers a reflection on how this experience can extend beyond the classroom and lead to lasting transformative work among larger campus communities
Zmartwychwstanie ambony: pomnik pamięci paschalnej i nadziei eschatologicznej. Część druga
No full textRenewed emphasis on the significance of the ambo on the part of the Roman dicastery for divine worship appeared in the context of the Roman rite in the late 1980s and once again in the Jubilee year 2000 but seems to have been overlooked in the vast majority of local churches. The author reviews what he considers to be a gradual restoration of the ambo to its medieval heyday while seeing that same restoration as central in placing the celebration of Christ’s paschal mystery at the heart of the liturgy renewed after Vatican II.Ponowne podkreślenie znaczenia ambony przez rzymską dykasterię ds. Kultu Bożego pojawiło się w kontekście rytu rzymskiego pod koniec lat 80-tych i kolejny raz w roku jubileuszowym 2000, ale wydaje się, że zostało ono przeoczone w większości kościołów lokalnych. Autor opisuje to, co uważa za stopniowe przywracanie ambony do jej średniowiecznej świetności, jednocześnie widząc, że ma ono kluczowe znaczenie dla umieszczenia celebracji misterium paschalnego w centrum liturgii odnowionej po Soborze Watykańskim II
