1,724,009 research outputs found
Yakub Bey's relations with the Ottoman sultans : A reinterpretation
No full textKemal Karpat, Les relations de Yakub Bey avec les sultans ottomans : réinterprétation.
Yakub Bey a créé un État relativement moderne dans le Turkestan oriental au cours des années 1870 et il accepta peu après la suzeraineté du sultan-caliphe ottoman Abdulaziz. Il renouvela ses vœux d'allégeance lorsque Abdulhamid II monta sur le trône en 1876. Son acte de soumission valut à Yakub Bey de lire la khutba du vendredi et de frapper des pièces au nom du sultan. Ce fut le seul cas de l'histoire du mouvement panislamique du XIXe siècle où un dirigeant alla jusqu'à accepter officiellement la suprématie du caliphe d'Istanbul. L'État ottoman offrit en retour des armes et des officiers à Kachgar. Parmi les raisons qui amenèrent Yakub Bey à soumettre son État à Istanbul figurent la nécessité pour Kachgar de se prémunir contre la Chine et contre la Russie (une fois l'espoir d'un soutien britannique perdu), mais aussi les liens culturels et religieux qui existaient depuis longtemps entre Istanbul et Kachgar, ainsi que l'attachement personnel de Yakub Bey à l'idée d'une union musulmane. Un motif puissant et décisif - rarement mentionné - pouvait être le désir de légitimité éprouvé par Yakub Bey. Ce dernier avait remplacé Buzurg Bey lequel appartenait aux dynasties khodjas qui avaient gouverné le Turkestan pendant des siècles et s'étaient posées en détentrices Je jure de l'autorité. Seul le caliphe possédait une autorité supérieure à celle des khodjas. Aussi la reconnaissance accordée à Yakub Bey par le caliphe se substituait-elle à toute autre autorité et légitimait-elle pleinement la domination de Yakub Bey sur la Kachgarie.Kemal Karpat, Les relations de Yakub Bey avec les sultans ottomans : réinterprétation.
Yakub Bey a créé un État relativement moderne dans le Turkestan oriental au cours des années 1870 et il accepta peu après la suzeraineté du sultan-caliphe ottoman Abdulaziz. Il renouvela ses vœux d'allégeance lorsque Abdulhamid II monta sur le trône en 1876. Son acte de soumission valut à Yakub Bey de lire la khutba du vendredi et de frapper des pièces au nom du sultan. Ce fut le seul cas de l'histoire du mouvement panislamique du XIXe siècle où un dirigeant alla jusqu'à accepter officiellement la suprématie du caliphe d'Istanbul. L'État ottoman offrit en retour des armes et des officiers à Kachgar. Parmi les raisons qui amenèrent Yakub Bey à soumettre son État à Istanbul figurent la nécessité pour Kachgar de se prémunir contre la Chine et contre la Russie (une fois l'espoir d'un soutien britannique perdu), mais aussi les liens culturels et religieux qui existaient depuis longtemps entre Istanbul et Kachgar, ainsi que l'attachement personnel de Yakub Bey à l'idée d'une union musulmane. Un motif puissant et décisif - rarement mentionné - pouvait être le désir de légitimité éprouvé par Yakub Bey. Ce dernier avait remplacé Buzurg Bey lequel appartenait aux dynasties khodjas qui avaient gouverné le Turkestan pendant des siècles et s'étaient posées en détentrices Je jure de l'autorité. Seul le caliphe possédait une autorité supérieure à celle des khodjas. Aussi la reconnaissance accordée à Yakub Bey par le caliphe se substituait-elle à toute autre autorité et légitimait-elle pleinement la domination de Yakub Bey sur la Kachgarie.Karpat Kemal H. Yakub Bey's relations with the Ottoman sultans : A reinterpretation. In: Cahiers du monde russe et soviétique, vol. 32, n°1, Janvier-mars 1991. En Asie Centrale soviétique Ethnies, nations, États. pp. 17-32
Muslihat Yakub dalam Mendapatkan Hak Kesulungan Dari Esau
Full text linkThe lives of Jacob and Esau, Isaac's twin sons, were filled with tension and competition. Genesis 25:23 tells how the competition between the two was even prophesied by God himself from the time they were conceived. The rivalry between the two continued in the event of Jacob taking away the blessing and birthright from Esau through "deception". Through literature study, this research will attempt to understand the "deceptive" actions carried out by Jacob in taking over the blessing and birthright from Esau, thus making Jacob the ancestor of the Israelites. This research proves that Jacob's action of deceiving Esau was the writers' strategy to explain one of the laws followed by the Israelites, namely the law of retribution. Jacob who "cheated" would receive the same treatment, namely from Laban, his uncle and father-in-law and also by his own children in the event of the sale of Joseph by his own brother (Gen. 37:12-36).AbstrakKehidupan Yakub dan Esau, kedua putra kembar Ishak diwarnai dengan ketegangan dan persaingan. Kejadian 25:23 mengisahkan bagaimana persaingan antara keduanya bahkan telah dinubuatkan oleh Allah sendiri sejak keduanya dikandung. Persaingan keduanya berlanjut pada peristiwa perampasan berkat dan hak kesulungan oleh Yakub dari Esau lewat “penipuan”. Melalui studi kepustakaan, penelitian ini akan berusaha memahami tindakan “penipuan” yang dilakukan oleh Yakub dalam mengambil alih berkat dan hak kesulungan dari Esau, hingga menjadikan Yakub sebagai leluhur Bangsa Israel. Penelitian ini membuktikan bahwa tindakan Yakub yang menipu Esau adalah strategi para penulis untuk menerangkan salah satu hukum yang dianut Bangsa Israel yakni hukum retribusi. Yakub yang “menipu” akan mendapat perlakuan yang sama yakni dari Laban, paman sekaligus ayah mertuanya dan juga oleh anak-anaknya sendiri dalam peristiwa penjualan Yusuf oleh saudaranya sendiri (Kej. 37:12-36)
Peran Teungku Ismail Yakub dalam pengembangan IAIN Sunan Ampel Surabaya
Full text linkSkripsi berjudul “Peran Teungku Ismail Yakub Dalam Pengembangan IAIN Sunan Ampel Surabaya” ini fokus untuk menjawab pertayaan: 1) Bagaimana Biografi Teungku Ismail Yakub ? 2) Bagaimana Kontribusi Ismail Yakub dalam bidang pendidikan ? 3) Bagaimana Peran Ismail Yakub dalam pengembangan IAIN Sunan Ampel Surabaya? Untuk pemaparanya penulis menggunakan metode penelitian sejarah dengan langkah-langkah : Heuristik (pengumpulan data), Verifikasi (mengkritisi data yang diperoleh, terdapat kritik intern dan kritik ekstern), Interpretasi (penafsiran data) dan Historiografi (penulisan sejarah). Penulisan ini menggunakan pendekatan sosio-historis dengan memakai teori sejarah naratif menurut Sartono Kartodirjo. Teori sejarah naratif merupakan sejarah yang mendeskripsikan tentang masa lampau dengan merekonstruksi apa yang terjadi, serta diuraikan sebagai cerita, dengan perkataan lain kejadian-kejadian penting diseleksi dan diatur menurut poros waktu sedemikian sehingga tersusun sebagai cerita. Penelitian ini menyimpulkan bahwa: 1) Teungku Ismail Yakub merupakan Rektor pertama IAIN Sunan Ampel Surabaya (1965-1972). Ia lahir di Aceh Utara pada tanggal 15 Agustus tahun 1915. Ia mengawali pendidikan di lingkungan tempat tinggalnya, kemudian melanjutkan pendidikan di bangku kuliah di Universitas Sumatra Utara. Pada tahun 1950 ia berangkat ke Mesir untuk kuliah di Universitas Al-Azhar Cairo (1953). 2) Ismail Yakub sebagai intelektual yang produktif mempunyai banyak karya seperti Buku: Tengku Tjhik Di Tiro Hidup dan Perjuangannya, Tiga Belas Tahun Mengembara Di Hutan Pasei, Cut Meutia Pahlawan Nasional Dan Puteranya, Pemikiran Ulama Dayah Aceh, Orientalisme Dan Orientalisten, Terjemahan Ihya Ulumuddin karya Imam Al-Ghazali pada tahun 1964, Terjemahan Ibnu Khaldun yang berjudul Al-Muqaddimah tahun 1982,dan Terjemahan Kitab Al-Umm tahun 1984. Selama hidupnya Ismail Yakub pernah bergabung dan berkarir dalam PERGUISA, PUSA, DI, Anggota PNI, Rektor UNIVA (1963), Rektor IAIN Sunan Ampel, Rektor IAIN Walisongo, DPR/MPR.RI, Asisten Menteri Agama sampai akhir hayat (1988). 3) Peran Ismail Yakub dalam pengembangan IAIN Sunan Ampel Surabaya dari segi fisik adalah membangun gedung Fakultas Syariah, disusul pembangunan Kantor pusat, pembangunan rumah dinas, gedung Fakultas Ushuluddin, gedung Fakultas Adab. Kemudian pengembangan non fisik, ia menghapus program Mapram (Masa Prabakti) dengan memberlakukan program Pekan Orientasi Studi, dan menunjuk KH Nawawi Muhammad (Surabaya) dan KH Manfudz Anwar (Jombang) dan yang lain sebagai tenaga pengajar
Buildings at risk registers: their influence in reducing risk of dilapidation
Full text linkOver recent years, it has seemed that the threat to listed buildings and unlisted buildings in conservation areas has arisen not only from redevelopment schemes which can be controlled but also from deliberate neglect and inadequate
maintenance which is considered just as real a threat. In response to what has been perceived as this threat, English Heritage has proposed buildings at risk registers. The aim of this study is to analyse and determine perceptions of risk
and the interpretation of various groups of the powers given to local authorities under the Town and Country Planning Acts. The study examines the assumptions made by English Heritage and others of the causes of the continuing threat to listed buildings, and in particular to test the efficacy of these registers. In particular, the study examines the way in which the registers are compiled and used, and the main causes of the disrepair of the buildings studied. It analyses the decisions made by owners and local authorities, and evaluates the effect of all these factors in terms of the number of buildings that became subsequently restored or demolished. Twenty-four buildings are used as case studies in considerable depth. The findings show that threats have arisen not from ignorance or lack of understanding but rather from the attitudes of owners, local authorities and the general public towards building conservation. The obvious reluctance of local authorities to use enforcement powers against owners has not helped to alleviate these threats, neither was the incentive of grant aid effective. In spite of the reluctance of some local authorities to implement buildings at risk registers, this study concludes that the establishment of such registers is the proper solution to solve these threats. The existence of registers would help in the compilation of lists and full details of all buildings considered at risk: it would help to monitor those buildings that are vulnerable and assist in planning for suitable administrative and practical actions to be taken. Most importantly, it would stop further unnecessary demolition of a valued and recognised heritage
Yakub Khan Kashgari and his understanding of sufism
No full textSosyal Bilimler Enstitüsü, Temel İslam Bilimleri Ana Bilim DalıTürkistan coğrafyasındaki tasavvuf kültürünün temsilcilerinden, Türk İslam dünyasının iki uzak bölgesi Kaşgar ve İstanbul arasında siyasî elçi, sûfi misyon taşıyıcısı Yakub Han Kaşgarî on dokuzuncu yüzyılda yaşamış önemli bir mutasavvıftır. Taşkent'te 1818 yılında doğup iyi bir eğitim alan Kaşgarî Hokand Hanlığı'nın önemli görevlerinde bulunmuş ve dış işlerinde elçilik vazifesini yürütmüştür. Ayrıca Kaşgar Türk Devleti'nin de siyasî temsilcisi ve elçisi olmuştur. Bu göreviyle Osmanlı Devleti ile Türkistan bölgesi arasındaki siyasî, kültürel ve askerî bağın kurulmasında etkin rol oynamıştır. Elçilik görevi için ilk olarak 1860'lı yıllarda İstanbul'a seyahatlerini gerçekleştirmeye başlayan Kaşgarî'nin geliş gidişleri farklı zaman dilimlerinde devam etmiştir. Nakşî geleneğinde yetişmiş bir isim olmakla birlikte İstanbul'a geldiğinde Halvetîyye usulünde yetkinliğini artırmıştır. Onun bir diğer önemli özelliği, kaleme aldığı nadide eserlerdir. Özellikle Füsûsu'l-hikem'e Tavzîhu'l-beyân adında bir şerh yazmıştır. Kaşgarî mekik dokuyarak ömrünün son yirmi yılını İstanbul, İzmir, Keşmir, Kaşgar ve Hindistan arasında geçirmiştir. 1897 yılında Hindistan'ın Yeni Delhi şehrinde vefat etmiş ve oraya defnedilmiştir. Kaşgarî, yetiştirdiği müridleri yanında kaleme aldığı eserleri ve ortaya koyduğu görüşleriyle de önemli bir yer tutar. Onun Arapça, Farsça ve Türkçe eserleri, çeviri ve şerhleri bulunmaktadır. Tasavvufun temel konuları, varlık ve marifet anlayışı Yakub Han'ın eserlerinde görüşlerini ele aldığı temel yaklaşımlardır. Araştırmanın birinci bölümünü Yakub Han'ın yaşadığı dönemin genel özellikleri, hayatı ve eserleri; ikinci bölümünü ise onun tasavvufa dair temel görüşleri oluşturmaktadır. Üçüncü bölümde varlık ve vahdet-i vücûd'a dair yaklaşımları ele alınmıştır. Dördüncü bölümde Yakub Han'da bilgi ve marifet konusu işlenmiştir. Yakub Han'ın kendi resimleri, eserlerinin sayfalarından görsel örnekler ekler kısmında verilmiştir. Anahtar Kavramlar: Tasavvuf, Yakub Han Kaşgarî, Varlık, Marifet, İnsan-ı Kâmil.One of the representatives of the Sufi culture in the geography of Turkestan, the political envoy between Kashgar and Istanbul, two distant regions of the Turkish-Islamic world, and the carrier of the Sufi mission, Yakub Khan Kashgari is an important Sufi who lived in the nineteenth century. Born in Tashkent in 1818 and receiving a good education, Kashgari held important positions in the Khokand Khanate and served as an ambassador in foreign affairs. He also became the political representative and ambassador of the Kashgar Turkish State. With this duty, he played an active role in the establishment of political, cultural and military ties between the Ottoman Empire and the Turkestan region. Kashgari, who first started to travel to Istanbul in the 1860s for his ambassadorial duty, continued his comings and goings in different time periods. Although he was raised in the Naqshî tradition, when he came to Istanbul, he increased his competence in the Halvetîyya method. Another important feature of him is the rare works he wrote. In particular, he wrote a commentary called Tavzîhu'l-bayân to Füsûsu'l-hikem. Kashgari spent the last twenty years of his life shuttling between Istanbul, Izmir, Kashmir, Kashgar and India. He died in New Delhi, India in 1897 and was buried there. In addition to the disciples he trained, Kashgari also has an important place with the works he wrote and the views he revealed. He has Arabic, Persian and Turkish works, translations and commentaries. The basic subjects of sufism, the understanding of existence and ingenuity are the basic approaches that Yakub Khan deals with in his works. The first part of the research is the general characteristics of the period in which Yakub Khan lived, his life and works; the second part consists of his basic views on sufism. In the third part, their approaches to existence and wahdat-i wujud are discussed. In the fourth chapter, the subject of knowledge and ingenuity is discussed in Yakub Khan. Yakub Khan Kashgari's own paintings, visual examples from the pages of his works are given in the appendices. Key Concepts: Sufism, Yakub Khan Kashgari, Being, Ingenuity, Insan-i Kamil
NUSAYBİNLİ AZİZ YAKUB VE NUSAYBİN ŞEHRİNİN MANEVİ SAVUNMASI
No full textTarihi kaynaklarda Nemrud tarafından kurulduğu söylenen Nusaybin şehri, Roma-İran imparatorluklarının hâkimiyet mücadelesinin Mezopotamya’daki durak noktasını teşkil etmiştir. Özellikle Hıristiyanlığın Mezopotamya’da hızlı bir şekilde yayılmasını müteakip bu kent siyasi ve askeri öneminin yanında dini bir merkez hüviyetine de büründü. Bu şehirden Aziz Yakub ve talebesi Aziz Efraim gibi şöhretli din adamları yetişti. İznik konsilinde Hıristiyan doğuyu temsil eden ve ardından kentte ilk Hıristiyan okulunu tesis eden Aziz Yakub aynı zamanda o sırada Sasanilerin artan dış saldırılarına karşı Nusaybin’in manevi koruyucusu olmuştur. O, miladi 4. asırda kuşatmalarda kent halkının manevi direncini arttırdı, böylece Nusaybin’i almayı çok isteyen II. Şapur’un ülkesine eli boş dönmesini sağladı. Nusaybinli Yakub, gerek Nusaybin’de kurduğu akademide yetiştirdiği öğrencileri, gerekse geride bıraktığı eserleriyle Hıristiyanlığın o dönemde Mezopotamya bölgesinde yayılmasında önemli bir rol üstlend
Nusaybinli Mar Yakub ve Nusaybin Şehrinin Manevi Savunması
No full textTarihi kaynaklarda Nemrud tarafından kurulduğu söylenen
Nusaybin şehri, Roma-İran imparatorluklarının hâkimiyet mücadelesinin Mezopotamya’daki durak noktasını teşkil etmiştir. Özellikle Hıristiyanlığın Mezopotamya’da hızlı bir
şekilde yayılmasını müteakip bu kent siyasi ve askeri öneminin yanında dini bir merkez hüviyetine de büründü. Bu şehirden Aziz Yakub ve talebesi Aziz Efraim gibi şöhretli din adamları yetişti. İznik konsilinde Hıristiyan doğuyu temsil eden ve ardından
kentte ilk Hıristiyan okulunu tesis eden Aziz Yakub aynı zamanda o sırada Sasanilerin artan dış saldırılarına karşı Nusaybin’in manevi koruyucusu olmuştur. O, miladi 4. asırda Nusaybin’e karşı gerçekleştirilen şiddetli kuşatmalarda kent halkının manevi direncini arttırdı, böylece Nusaybin’i almayı çok isteyen II. Şapur’un ülkesine eli boş dönmesini sağladı. Nusaybinli Yakub, gerek
Nusaybin’de kurduğu akademide yetiştirdiği öğrencileri, gerekse geride bıraktığı eserleriyle Hıristiyanlığın o dönemde Mezopotamya bölgesinde yayılmasında önemli bir
rol üstlendi
Nusaybinli Mar Yakub ve Nusaybin Şehrinin Manevi Savunması
No full textTarihi kaynaklarda Nemrud tarafından kurulduğu söylenen
Nusaybin şehri, Roma-İran imparatorluklarının hâkimiyet mücadelesinin Mezopotamya’daki durak noktasını teşkil etmiştir. Özellikle Hıristiyanlığın Mezopotamya’da hızlı bir
şekilde yayılmasını müteakip bu kent siyasi ve askeri öneminin yanında dini bir merkez hüviyetine de büründü. Bu şehirden Aziz Yakub ve talebesi Aziz Efraim gibi şöhretli din adamları yetişti. İznik konsilinde Hıristiyan doğuyu temsil eden ve ardından
kentte ilk Hıristiyan okulunu tesis eden Aziz Yakub aynı zamanda o sırada Sasanilerin artan dış saldırılarına karşı Nusaybin’in manevi koruyucusu olmuştur. O, miladi 4. asırda Nusaybin’e karşı gerçekleştirilen şiddetli kuşatmalarda kent halkının manevi direncini arttırdı, böylece Nusaybin’i almayı çok isteyen II. Şapur’un ülkesine eli boş dönmesini sağladı. Nusaybinli Yakub, gerek
Nusaybin’de kurduğu akademide yetiştirdiği öğrencileri, gerekse geride bıraktığı eserleriyle Hıristiyanlığın o dönemde Mezopotamya bölgesinde yayılmasında önemli bir
rol üstlendi
The Kismet of Yakub the Miserable.
No full textFifteen page transcript of Turkish oral narrative story No. 525 titled "The Kismet of Yakub the Miserable." The folktale was narrated on June 20, 1974 and is part of the Archive of Turkish Oral Narrative.Oral narrative of a Turkish folktale collected by Professor Ahmet Edip Uysal, Dr. Waren Walker and Barbara Walker (Mrs. Warren Walker). Each narrative was translated into English by native Turkish speakers (mostly students), paid for by the Walkers, who then edited the translations
- …
