Digitalni arhiv Filozofskog fakulteta u Zagrebu
Not a member yet
8046 research outputs found
Sort by
The Relationship Between Mortality Salience and Intergroup Anger: The Role of Normative Influence
No full textCilj ovog istraživanja bilo je provjeriti hoće li manipulacija salijentnosti smrtnosti, norme međugrupne ljutnje i njihova interakcija dovesti do iskaza veće međugrupne ljutnje i negativnijeg stava prema pripadniku vanjske grupe koji derogira vlastitu grupu sudionika te hoće li kod sudionika s visokim socijalnim samopoštovanjem ovi efekti biti izraženiji. Prikupljanje podataka je provedeno papir-olovka metodom s 334 sudionika koji su bili podijeljeni u četiri eksperimentalne skupine gdje je polovica njih bila izložena manipulaciji salijentnosti smrtnosti, polovica neutralnoj situaciji te polovica manipulaciji norme međugrupne ljutnje, a polovica neutralnoj situaciji. Od njih je potom traženo da iskažu svoje emocije i stav prema pripadniku vanjske grupe. Salijentnost smrtnosti dovela je do uvjetno viših procjena ljutnje prema pripadniku vanjske grupe. Nadalje, kad je smrtnost bila salijentna istovremeno kad i norma međugrupne ljutnje kod sudionika s visokim socijalnim samopoštovanjem, došlo je do negativnijeg stava prema pripadniku vanjske grupe, a kad norma međugrupne ljutnje nije bila manipulirana, salijentnost smrtnosti dovela je do iskazivanja pozitivnijih stavova prema pripadniku vanjske grupe. U skupini s niskim socijalnim samopoštovanjem stav sudionika prema pripadniku vanjske grupe bio je pozitivan neovisno o tome jesu li salijentnost smrtnosti i norma međugrupne ljutnje bili manipulirani.The goal of this research was to ascertain if the manipulation of mortality salience, norm of intergroup anger and their interaction will lead to more intense expression of intergroup anger and more negative attitude towards an out-group member who is derogating the in-group of the research participants and to verify if these effects will be more pronounced in participants with high social self-esteem. The data was collected by the pencil-and-paper method on 334 participants divided into four experimental groups. First, half of them underwent the mortality salience manipulation while the other half did not, and then half of them underwent intergroup anger manipulation while the other half did not. They were then asked to express their emotions and attitude towards the out-group member. Mortality salience brought about a marginally stronger feeling of anger towards the out-group member. Furthermore, when both mortality salience and the norm of intergroup anger were manipulated, high social self-esteem participants expressed more anger towards the out-group member, and when the norm was not manipulated, mortality salience led to more positive attitude towards the out-group member. Low social self-esteem participants' attitude towards the out-group member was positive regardless of the mortality salience and norm of intergroup anger manipulations
Pisanje rukom kao kognitivni proces
No full textTeza 'medij je poruka' kanadskog filozofa i mislioca Marshall McLuhana je jedna od centralnih teorijskih polazišta u mom diplomskom radu. McLuhan razvio je teorijske koncepte 'vrućih' i 'hladnih' medija na koje ću se okvirno osvrnuti te pokušati upotrijebiti za dekonstrukciju značenja dvaju medija, 'pametnih telefona' i, po meni, u današnje vrijeme sve više zapostavljene tehnike bilježenja informacija vlastitim rukopisom.
Također, kroz prizmu kognitivne antropologije dodatno ću naglasiti sam fenomen čovjekove pismenosti kao nužnog preduvjeta za razvoj sposobnosti logičkog, kritičkog promišljanja te racija u širem smislu. Pisani jezik kao dekontekstualizirani oblik samog jezika ističem kao bitan faktor za tu tezu. Navest ću i neka osnovna težišta i polazišta kognitivne antropologije kao znanosti
La figura dell'animale non umano nella 'Legenda aurea' di Iacopo da Varagine : volgarizzamento di Niccolo Manerbi del 1475
No full textLa figura dell’animale è stata ignorata per molto tempo da parte degli storici, tuttavia da un paio di decenni lo studio di animali non umani costituisce una vera e propria sfida per gli studiosi contemporanei. Agli animali non umani si conferisce sempre maggior importanza anche negli studi umanistici. In particolar modo gli studiosi hanno rivolto il proprio interesse al Medioevo, un periodo nel quale la figura dell’animale è onnipresente in campi differenti, tra cui l’araldica, il folclore, la toponimia; lo studio dell’animale non umano è sempre più presente nell’analisi di proverbi, canzoni e imprecazioni.
Dalla caduta dell’Impero Romano d’Occidente ci sono voluti diversi secoli per una rifioritura economica, sociale e culturale. Il primato della cultura per tutto il Medioevo, fino all’inizio dell’Umanesimo, era detenuto dalla Chiesa. In questo arco di tempo uno dei generi letterari più popolari in ambito religioso è senz’altro l’exemplum.
Una delle raccolte di exempla medievali è la Legenda aurea, che è anche una collezione di agiografie, scritta in latino e molto popolare tra i predicatori di Duecento e Trecento, in particolare degli ordini mendicanti, quali i francescani e i domenicani che inserivano frammenti di exempla nei loro sermoni o nelle loro prediche. L’autore dell’opera è Iacopo da Varagine o, in alcuni casi, si preferisce l’alternativa Varazze.
Iacopo da Varagine visse nel Duecento, ma non si conosce data esatta della sua nascita e della sua morte. Ciò che si sa di lui è che fu arcivescovo di Genova e che dedicò tutta la sua vita all’attività pastorale, ai sermoni e allo studio, e insegnò teologia. La sua opera di maggior rilievo fu appunto la Legenda aurea.
La Legenda aurea fu compilata nella seconda metà del Duecento, tra gli anni ’60 del XIII secolo e il 1298. Nell’arco del Trecento, in particolare dopo il volgarizzamento, la Legenda aurea divenne un vero e proprio bestseller e lo testimoniano l’ottantina di codici conservati prima del XIV secolo e intorno a 1320 manoscritti in totale. Data la sua crescente popolarità a partire dai primi anni del Trecento, si è cominciata a tradurre la Legenda aurea nei vari dialetti del volgare della Penisola, potendo così avere un pubblico più ampio. La versione in volgare che andremo ad analizzare è quella pubblicata a Venezia nel 1475 a cura di Niccolò Manerbi, nell’edizione moderna del 1993 a cura di Giorgio Varanini e Guido Baldassarri.
In questo lavoro sarà da prima trattata la figura dell’animale in generale nel mondo cristiano, in modo da poter capire come essa è stata realizzata nella Legenda aurea. In seguito si effettuerà un’analisi più approfondita del ruolo animale in quell’opera. L’ordine delle figure degli animali da analizzare andrà da quelli più citati a quelli che lo sono di meno. Nel caso diverse specie di animali siano menzionate in egual numero, allora si procederà per ordine alfabetico.
Data la vastità del numero di animali, in realtà zoonimi, che “popolano” la Legenda aurea, ne saranno analizzati solamente sei che compaiono negli exempla apostolici. Sono stati presi in considerazione quelli che sono stati giudicati i simboli di maggior importanza nell’ambito cristiano. Andando per ordine: pecora (agnello, ariete e pecora), cane, pesce, serpente (ma si farà anche un breve excursus sul “dracone”), gallo e verme. Tuttavia prima di addentrarci in un’analisi più approfondita, andremo a trattare la figura dell’animale non umano in generale e di seguito esamineremo il genere dell’exemplum, entrando poi nel dettaglio con la Legenda aurea.
Essendo gli animal studies una disciplina relativamente nuova, non ci sono molte fonti a cui attingere (la bibliografia consiste principalmente in alcuni bestiari medievali), e per questo motivo la tesi è strutturata in tale modo che nella prima parte di ogni capitolo si faranno dei cenni in generale per ciascuna figura di animale, per poi restringere il campo della ricerca alla Legenda aurea, facendo riferimento alla prima parte della sezione
Speciesism and its consequences
No full textU ovom se radu u bioetičkoj perspektivi sagledava odnos čovjeka i životinje, s naglaskom na suvremenim bioetičkim teorijama u kojima se kritizira specistički pristup. U
tom smislu, objašnjava se pojam „specizam“, pozivajući se ponajprije na radove Petera Singera, a potom se ukazuje na razlike između starospecizma, novospecizma i nespecizma,
prema razdiobi Joan Dunayer. Temeljno specističko stajalište za sobom povlači mnoge nehumane postupke spram ne-ljudskih živih bića, koji se svakodnevno provode. Sukladno tome, u radu se obrađuju kako načelna pitanja o jednakosti životinja, njihovu moralnom statusu, osobnosti i pravima, tako i različiti načini iskorištavanja životinja u područjima ljudske prehrane, znanstvenih istraživanja i zabave.The topic of this work is the relationship between human and animal, which is considered from bioethical perspective, especially contemporary bioethical theories which are critically oriented towards speciesism. In that sense, the notion of “speciesism” is explained, mostly according to Peter Singer, as well as the differences between old speciesism, new speciesism and non-speciesism, according to Joan Dunayer. Basic speciesist standpoint implies many inhumane practices regarding non-human living beings, which are carried out on a daily basis. This, in this work are elaborated both general issues of the equality of animals, their moral status, personality and rights, and different ways of their exploitation in the fields of human nutrition, scientific research and amusement
Ženy-spisovateľky v období slovenského realizmu
No full textStoljećima slovački narod nije imao uvjete da se samostalno razvija i razvija vlastitu kulturu i književnost. To se počelo mijenjati tijekom slovačkog nacionalnog pokreta u 19. stoljeću kada su se Slovaci počeli boriti za vlastite ciljeve. Slovački pisci u razdoblju realizma izražavaju ljubav prema svojoj zemlji i naciji. Realizam u Slovačkoj razvio se u dva dijela. Prvi put u slovačkoj javnosti žene su počele pisati. Naročito na početku realizma ženske su književnice bile aktivne ne samo u književnosti, već i na poljima politike, kulture i drugih. Među najuspješnijim ženskim piscima su Terézia Vans i Elena Maróthy Šoltés. Osnivani su prvi slovački časopisi u kojima su žene podržavale njihov rad. Zahvaljujući promjenama koje su slovačke spisateljice donijele tijekom realizma, čime je bio olakšan put razvoja aktivnosti drugih žena ali i zahvaljujući naporima svih slovačkih pisaca. Realizam je općenito poboljšao situaciju ne samo u književnosti nego i u cijeloj zajednici.Slovenský národ storočiami nemal podmienky, aby bol samostatný a aby rozvíjal vlastnú kultúru a literatúru. To sa začalo meniť počas slovenského národného hnutia v 19. storočí, keď Slováci začali bojovať o vlastné ciele. V období realizmu slovenskí spisovatelia vyjadrovali lásku k svojej krajine a národu. Realizmus sa na Slovensku rozvíjal v dvoch častiach. Prvý krát v slovenskej verejnosti začali písať ženy. Hlavne na začiatku realizmu ženy-spisovateľky boli aktívne nielen v literatúre, ale chceli vzdelávať slovenské ženy v oblastiach politiky, kultúry a iného. Medzi najúspešnejšie ženy-spisovateľky patria Terézia Vansová a Elena Maróthy Šoltésová. Oni boli úspešné nielen v literatúre ale aj založili prvé slovenské časopisy, v ktorých poučovali ženy a podporovali ich činnosť.
Vďaka zmenám, ktoré priniesli slovenské ženy-spisovateľky v čase realizmu už bolo ľahšie rozvýjať činnosť iných žien, a vďaka úsiliu všetkých spisovateľov slovenského
realizmu sa celkovo zlepšila situácia nielen v literatúre, ale aj v celom spoločenstve
Mediaeval church architecture in eastern Slavonia, Baranja and Srijem county and it's transformations during the Ottoman reign
No full textPredmet istraživanja je srednjovjekovna sakralna arhitektura istočne Slavonije,
Baranje i Srijema te sakralna kršćanska arhitektura za vrijeme osmanske vlasti (1526.-kraj 17.
st.), koja kroz taj period zadržava tradicionalna srednjovjekovna obilježja te stoga ne može
biti sagledana u kontekstu novih stilskih stremljenja, prisutnih u arhitekturi renesanse i
baroka.
U analizi sačuvanih spomenika i onih otkrivenih u arheološkom sloju koristila sam
interdisciplinaran pristup, u svjetlu novih konzervatorskih, povijesno-umjetničkih, povijesnih
i arheoloških istraživanja, jer iznimno mala količina pisanih izvora, kao i devastacija izvornog
srednjovjekovnog sloja kasnijim preinakama, otežavaju valorizaciju spomenika samo na
temelju povijesno-umjetničkih znanstvenih metoda. Na temelju interdisciplinarnosti i
komparacije s arhitekturom susjednih zemalja (Mađarska, Slovenija, Slovačka, Poljska),
spomenička srednjovjekovna građa istočnohrvatske ravnice je sagledana u kontekstu
srednjoeuropskog kulturnog kruga. Istraživanja su pokazala da je umjetnost srednjeg vijeka na
ovim prostorima uvjetovana prvenstveno društvenim i demografskim prilikama i tradicijom
(značaj tradicije srednjovjekovne gradnje, uvoz gotovih umjetničko-arhitektonskih rješenja), a
tek u manjoj mjeri stilskim premisama. Spomenike sakralne arhitekture s ovih prostora treba
promatrati u kontekstu rubnih područja širenja utjecaja zapadne umjetnosti. Također, uočena
je perzistencija ustaljenih karakteristika srednjovjekovne sakralne arhitekture, koja se
tipološki i morfološki razvija pod utjecajima uvezenih rješenja dvorske i redovničke
umjetnosti.
Spoznaje konzervatorskih, povijesnih i arheoloških istraživanja upućuju na postojanje
graditeljskog sloja (obnova ili gradnja) u vremenu osmanske okupacije Slavonije (1526.-kraj
17. st.). Oslanjajući se na radove Anđele Horvat, Dubravke Botice i Diane VukičevićSamaržije, razloge trajanja medijevalnih graditeljskih elemenata nalazim u revitalizaciji
graditeljske djelatnosti u drugoj polovici 16.st i prvoj polovini 17. st., koju potiču pristaše
reformatorskog pokreta te franjevci Provincije Bosna Srebrena. Uočavanje i analiza tradicije
srednjovjekovnih formi nužna je za sagledavanje crkvenog graditeljstva za vrijeme osmanske
vlasti u istočnoj Hrvatskoj.
Konačno, izrađen je novi katalog spomenika srednjovjekovne sakralne arhitekture,
upotpunjen arhitektonskom dokumentacijom, kao i podacima o pripadajućim ulomcima
arhitektonske plastike te zidnim oslicima, a u svrhu ažuriranja podataka o srednjovjekovnoj sakralnoj spomeničkoj građi s ovih prostora – dopuna spoznaja ranijih istraživača te dopuna
kataloga novim primjerima arhitekture.The research subject of this disertation is the medieval church architecture of Eastern
Slavonia, Baranja and Srijem and church architecture during the Ottoman reign in Eastern
Croatia (1526.-end of 17.th century), which through that period continues the use of
traditional medieval forms and therefore can not be viewed according to the new stylistic
aspirations of the architecture of the Rennaissance and Baroque period.
In the process of analysis and evaluation of preserved monuments and monuments
discovered in archeological state I have used an interdisciplinary approach, seen in a light of
new historical, archeological, art-historical research, as an extremely small amount of historic
written evidence has been preserved and the monuments have undergone considerable
devastation through rebuilding what makes it hard to evaluate these monuments using purely
methods of art history. Based on this interdisciplinary approach and comparing monuments of
this region with medieval architecture in neighboring countries (Vojvodina, Hungary,
Slovenia, Slovakia, Poland) I was able to make a valorization of the whole medieval church
architecture od Eastern Croatia, placing it within the context of the Central European cultural
circle. My research have shown that medieval art in the region was conditioned by social
circumstances and tradition (the role of tradition of medieval architecture, the import of
foreign bulding solutions), rather then by elements of artistic style. So, I believe that this
segment of medieval art should be considered within the context of borderlands of western
medieval styles. Also, I have noticed the persistence of traditional characteristics of medieval
church architecture, which has undergone through a typological and morphological
develpoment under the influence of imported court art and monastic art.
Recent historical and archeological research point to building activity in the period of
Ottoman occupation of Eastern Croatia. Following the work of previous authors (A. Horvat,
D. Botica, Diana V.-Samaržija) I believe that continuation of medieval building elements can
be explained by the revitalization of church building in the second half of the 16th century
and first part of the 17th century, which was enforced by the spread of Protestant
Reformation, and also by the Franciscans of the Bosna Srebrena province. So recognition and
analysis of the transformations of gothic forms has proven vital for researh in medieval
church building in Eastern Croatia during Ottoman reign.
Finally, I have made a new catalogue listing all the monuments of medieval church
architecture, accompanied by architectural documentation, and by new insights into architectural decor and wall decoration – i.e. fresco and secco paintings. The purpose of this catalogue is to update our knowledge about medieval church architecture of this region
The Role of Mothers' Metaemotion in Socioemotional Competence of Preschool Children
No full textCilj ovog istraţivanja bio je ispitati povezanost metaemocija majki s emocionalnom i socijalnom kompetencijom njihove djece predškolske dobi. Uz to, ţeljeli smo provjeriti postoje li razlike u metaemocijama majki s obzirom na rod njihova djeteta, postoje li rodne razlike u socijalnoj i emocionalnoj kompetenciji djece predškolske dobi, te koja je uloga roda u povezanosti majčinih metaemocija s emocionalnom i socijalnom kompetencijom njihove djece. U istraţivanju je sudjelovalo 106 djece, od čega 49 dječaka i 57 djevojčica, njihove majke i odgajateljice. Za ispitivanje majčinih metaemocija korištena je prilagoĎena verzija Upitnika strukture roditeljskih metaemocija (Brajša-Ţganec, 2002), a kao mjeru dječjeg emocionalnog prepoznavanja i razumijevanja koristili smo Intervju emocionalnog prepoznavanja i razumijevanja (Brajša-Ţganec, 2003). PrilagoĎena verzija upitnika Iowa Scales of Emotional Expressivity (Humrichouse, 2010) bila je mjera dječje emocionalne ekspresivnosti, a Upitnik odnosa s drugima mjera socijalne kompetencije konstruirana u svrhu ovog istraţivanja. Podatke su na posljednja dva instrumenta davale odgajateljice. UtvrĎena je značajna pozitivna povezanost izmeĎu dječje emocionalne ekspresivnosti i socijalne kompetencije, dok majčine metaemocije nisu bile povezane ni s emocionalnom niti sa socijalnom kompetencijom djece. Spomenuta povezanost nije se značajno razlikovala za dječake i djevojčice. Od rezultata na subskalama specifičnih emocija istaknula se povezanost pozitivne emocionalne ekspresivnosti sa socijalnom kompetencijom. Nadalje, utvrĎena je rodna razlika u emocionalnoj ekspresivnosti, pri čemu su dječaci, suprotno pretpostavkama, procijenjeni emocionalno kompetentnijima od djevojčica.The objective of this study was to examine the relationship of mothers' metaemotion with social and emotional competence of their preschool children. Furthermore, we wanted to examine if there are differences in mothers' metaemotion regarding their child's gender, gender differences of preschool boys and girls in social and emotional competence, and the role of gender in the relationship between mothers' metaemotion with social and emotional competence of their children. 106 children participated in the study, from which 49 were boys and 57 were girls, with their mothers and kindergarten teachers. The measure of mothers’ metaemotion was an adjusted version of Parental Metaemotion Philosophy Questionnaire (Brajša-Ţganec, 2002), child’s emotion recognition and understanding was measured with Emotion Recognition and Understanding Interview (Brajša-Ţganec, 2003), child’s emotional expressivity with an adjusted version of Iowa Scales of Emotional Expressivity (Humrichouse, 2010), in which kindergarten teachers assessed the children, while the Questionnaire of Relationship with Others, which was constructed for the purpose of this research, was the measure of social competence (the children were also assessed by their kindergarten teachers).A significant connection was observed between emotional expressivity and social competence, while mothers’ metaemotion were not connected to emotional, nor social competence. The mentioned relationship was not statistically different for boys and girls. From subscales of specific emotions one connection stood out – positive emotional expressivity was positively related to social competence. Furthermore, a gender difference in emotion expressivity was observed – boys, contrary to our expectation, were assessed as emotionally more competent than girls
National identity and intergroup outcomes in adolescents: the role of intergroup anxiety and symbolic threat
No full textCilj istraživanja bio je utvrditi u kojoj je mjeri nacionalni identitet povezan s pozitivnim i negativnim međugrupnim ishodima, točnije sklonosti prosocijalnom ponašanju u situaciji svjedočenja vršnjačkom međuetničkom nasilju i sklonosti diskriminaciji vršnjaka pripadnika nacionalne manjine. Dodatno, istražena je medijacijska uloga međugrupne tjeskobe i simboličke prijetnje u promatranim vezama.
U istraživanju je sudjelovalo 160 zagrebačkih srednjoškolaca. Rezultati su pokazali slabu ali značajnu negativnu povezanost nacionalnog identiteta sa sklonosti prosocijalnom ponašanju te nisku, ali značajnu pozitivnu povezanost sa sklonosti diskriminaciji. Utvrđena je medijacija simboličke prijetnje u oba slučaja, i pozitivnog i negativnog međugrupnog ishoda. Međugrupna tjeskoba nije se pokazala značajnim medijatorom ni u jednom slučaju. Utvrđeno je i da korišteni medijacijski model bolje objašnjava sklonost diskriminaciji nego sklonost prosocijalnom ponašanju što je osvijestilo potrebu za dubljim istraživanjem pozitivnih međugrupnih ishoda. Prikazana su metodološka ograničenja, smjernice za buduća istraživanja te praktične implikacije provedenog istraživanja.The goal of this study was to determine correlation between national identity and positive and negative intergroup outcomes. More specifically, we measured tendency to act prosocially in a situation of witnessing intergroup interethnic bullying and tendency to discriminate a minority outgroup member. Additionally, we explored the mediating role of intergroup anxiety and perceived symbolic threat in the observed relationships.
160 students from two high schools in Zagreb participated in the study. Results showed weak but significant negative correlation between national identity and tendency to act prosocially, and low but significant positive correlation with tendency to discriminate. Perceived symbolic threat served as a mediator in both cases, regarding positive and negative intergroup outcomes. Intergroup anxiety was not confirmed as a significant
mediator in any of the two models. Additionally, we established that tendency to discriminate was better explained by the same mediation model than tendency to act prosocially, which raised awareness that more research needs to be conducted in this area. Methodological limitations, implications for further research and practical implications are discussed
Psychosocial adjustment to lower limb amputation
No full textCilj ovog kvalitativnog istraživanja bio je steći detaljniji uvid u psihosocijalnu prilagodbu na amputaciju donjih ekstremiteta osoba koje svakodnevno koriste protezu u hrvatskom kontekstu. Pritom smo željeli saznati njihova iskustva, identificirati čimbenike koji utječu na psihosocijalnu prilagodbu, te utvrditi javlja li se kod osoba s amputacijom donjih ekstremiteta posttraumatski rast. U istraživanju je sudjelovalo sveukupno devet osoba s područja Grada Zagreba i Zagrebačke županije, kod kojih je amputacija rezultat nesreće ili dijagnoze maligne bolesti. Podaci, dobiveni polustrukturiranim intervjuom, govore u prilog uspješnoj psihosocijalnoj prilagodbi na amputaciju. Čimbenici koji tome doprinose su kvalitetan i razvijen sustav socijalne podrške, visoko funkcionalno i estetsko zadovoljstvo protezom, određene karakteristike osobnosti i aktivne strategije suočavanja s traumatskim događajem, kao što su pronalazak značenja, silazna socijalna usporedba, prihvaćanje, kognitivno restrukturiranje, optimizam, nada, samoefikasnost, usmjerenost ka ostvarenju ciljeva, te korištenje humora. Percipirana ili stvarna socijalna stigma, nezaposlenost, fantomska bol, nedostatak informacija vezanih za postoperativnu prilagodbu na život poslije amputacije, te izostanak psihoedukacijskih i psiholoških intervencija negativno utječu na proces psihosocijalne prilagodbe na amputaciju. O posttraumatskom rastu izvještavaju samo sudionice istraživanja i to najčešće vezano za područje jačanja osobne snage, vrijednosti i mogućnosti, te pridavanja veće važnosti životu.The aim of this qualitative research was to gain a more detailed insight into psychosocial adaptation of the lower limb amputation of persons who use the prosthesis daily in the Croatian context. Specifically, our goal was to find out their experiences, identify factors that influence psychosocial adaptation, and determine whether posttraumatic growth occurs in people with lower limb amputation. A total of nine people from Zagreb and Zagreb County participated in the study, where amputation was the result of an accident or a diagnosis of malignant disease. Data obtained through a semi-structured interview suggest a successful psychosocial adaptation to amputation. The factors that contribute to this are high quality and developed social support system, a high functional and aesthetic satisfaction with the prosthesis, certain characteristics of personality and an active strategy of dealing with a traumatic event such as finding meaning, downward social comparison, acceptance, cognitive restructuring, optimism, hope, self-efficacy, focus on achieving goals, and using humor. Perceived or actual social stigma, unemployment, phantom pain, lack of information related to postoperative adaptation to life after amputation, and absence of psychoeduction and psychological interventions negatively affect the process of psychosocial adaptation to amputation. Posttraumatic growth is only reported by female participants and it's mostly related to the area of personal strength, value and opportunities, and giving greater importance to life
Idioms with a component from the semantic field of food and drink in Turkish and Croatian language
No full textU ovom diplomskom radu analiziraju se turski i hrvatski frazemi i poslovice koji za sastavnicu imaju neki jezični element iz semantičkog polja 'hrana' i 'piće'. Budući da su hrana i piće neophodan dio čovjekove svakodnevice, svoje su mjesto pronašli i u frazeološkom fondu različitih jezika, pa tako i turskog i hrvatskog. Uz frazeme sa sastavnicom koja označuje konkretne kulinarske elemente ili hranu, usporedili smo i one koji opisuju čovjekov odnos prema hrani i piću. Kontrastivnom analizom utvrđeno je da većina turskih frazema i poslovica nema svoj ekvivalent u hrvatskom jeziku, a primjeri kod kojih je uočena značenjska podudarnost nemaju isti leksički sastav niti sintaktičku strukturu. Također je ustanovljeno da određeni broj turskih i hrvatskih frazema i poslovica ima dvije ili više varijanti što svjedoči o bogatstvu frazeologije i paremiologije tih jezika.Idioms with a component from the semantic field of food and drink in Turkish and Croatian language
The goal of this master's thesis is to analyze Turkish and Croatian idioms with a lexical element from the semantic field of food and drink as its component. Since food and drink are a crucial part of everyday life, they also find their place in the phraseological fund of different languages, including Turkish and Croatian. We compared the idioms with lexemes referring to concrete gastronomic elements and food, as well as the ones which describe a person’s relation towards food and drink. A contrastive analysis showed that the majority of Turkish idioms and proverbs do not have their equivalent in the Croatian language and that semantically compatible examples do not have the same lexical composition or syntactic structure. The analysis also suggests that a certain number of Turkish and Croatian idioms and proverbs have two or more variants, which proves the phraseological and paremiological richness of these languages