Czasopisma naukowe Wydziału Prawa University of Bialystok
Not a member yet
1477 research outputs found
Sort by
Historical and Legal Determinants of Debt Relief for Individuals
No full textThis study analyzes the historical development of the concept of debt relief, which can be seen as a non‑ obvious outcome of reflections on debtor insolvency. The research objective of the outlined problem, however, has a dual scope. On the one hand, the focus lies on the historically framed evolution of the legislative perception of the creditor‑ debtor relationship, particularly in situations where the debtor loses the capacity to satisfy outstanding debts. On the other hand, a significant portion of the article is devoted to the development of legal constructs adopted by Polish legislators over the past several decades, which have implemented – or continue to implement, with varying degrees of effectiveness – the idea of debt relief for natural persons.
In preparing this text, a relatively extensive body of subject literature was employed, including both domestic and foreign sources, thereby ensuring a suitably broad analytical perspective. The research methods that facilitated the formulation of conclusions, prompted by the line of reasoning, primarily included the formal‑dogmatic method, supported by the historical method, as well as the comparative legal method. The thesis advanced in this study endorses the concept of debt relief, provided it is implemented through a legal framework that grants insolvent debtors the possibility of a “fresh start” while preserving the traditionally understood essence of the obligational relationship. Crucially, the accessibility of debt relief mechanisms must be genuine, both in terms of their normative prerequisites and the absence of subjective restrictions based on entity type – whether entrepreneur or consumer.
In an era of increasing supply in the financial services market and the correlated demand for consumer goods – which steadily leads to rising debt among participants in civil transactions – the proposed article topic appears both timely and heartening.W ramach niniejszego opracowania poddano analizie historyczny rozwój idei oddłużenia, którą można potraktować jako nieoczywisty wynik refleksji nad niewypłacalnością dłużnika. Cel badawczy tak zarysowanej problematyki ma jednak dwuzakresowy wymiar. Z jednej więc strony uwagę skupia, ujęta z perspektywy historycznej, ewolucja prawodawczej percepcji relacji wierzyciel – dłużnik, zwłaszcza w sytuacji, gdy dłużnik traci zdolność do zaspokojenia ciążących na nim długów. Z drugiej zaś – istotna część artykułu została poświęcona rozwojowi przyjętych przez polskiego ustawodawcę konstrukcji prawnych, które na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat realizowały lub realizują, z różnym zresztą skutkiem, ideę oddłużenia osób fizycznych.
W pracy nad tekstem wykorzystano stosunkowo liczną literaturę przedmiotu, zarówno krajową, jak i obcojęzyczną, dzięki czemu uzyskano odpowiednio szeroką perspektywę analityczną. Metody badawcze natomiast, które pozwoliły na formułowanie wniosków, prowokowanych tokiem wywodu, to przede wszystkim metoda formalnodogmatyczna i wspierająca ją metoda historyczna, a także prawnoporównawcza. Przyjęta w opracowaniu teza wyraża się aprobatą dla idei oddłużenia, realizowanej jednak przez taką konstrukcję prawną, która zapewniając niewypłacalnemu dłużnikowi możliwość „nowego startu”, nie wypacza przy tym tradycyjnie ujmowanej istoty stosunku zobowiązaniowego. Ważne jest przy tym, by dostępność instrumentu oddłużenia była realna, tak w wymiarze jej normatywnych przesłanek, jak też braku podmiotowej reglamentacji – przedsiębiorca lub konsument.
W dobie rosnącej podaży na rynku usług finansowych i skorelowanego z tym popytu na dobra konsumpcyjne, który konsekwentnie prowadzi do wzrostu zadłużenia uczestników obrotu cywilnoprawnego, zaproponowany temat artykułu wydaje się tyleż aktualny, co krzepiący
The Ideal Official in Józef Olszewski’s Theory of Bureaucracy
No full textPrzedmiotem rozważań podjętych w artykule jest ideał urzędnika zarysowany przez Józefa Olszewskiego w ramach sformułowanej przez niego teorii biurokracji. Myśliciel w podjętych rozważaniach korzystał z wiedzy i doświadczenia, które zdobył jako wieloletni urzędnik państwowy oraz radny będący reprezentantem społeczeństwa. Przedstawiony przez niego wzorzec osobowy należy traktować jako wyraz dążenia do uformowania elity urzędniczej w pełnym tego słowa znaczeniu. Miała być to wyodrębniona grupa zawodowa, składająca się z osób przepełnionych poczuciem misji społecznej, dążących do udzielania pomocy obywatelom zgodnie z zasadą, iż społeczeństwo ma pierwszeństwo przed państwem.
Biurokracja była uważana przez Józefa Olszewskiego za niebezpieczną, wyjątkowo szkodliwą chorobę społeczną, której należy się przeciwstawiać. Jej rozwój powoduje bowiem podporządkowanie życia publicznego urzędnikom oraz funkcjonowanie administracji w oderwaniu od rzeczywistych potrzeb społecznych. Józef Olszewski wiązał biurokrację z niewłaściwym sposobem rozumienia zadań państwa. Powinno ono przede wszystkim służyć obywatelom i harmonizować ich dążenia jednostkowe, mając na uwadze osiągnięcie względnie możliwej szczęśliwości. We właściwym uformowaniu kadr urzędniczych autor ten pokładał nadzieję na przeprowadzenie gruntownej reformy administracji publicznej.
Poglądy Józefa Olszewskiego porównywane są często w literaturze ze stanowiskiem Maxa Webera, przy czym podkreśla się, że obaj myśliciele przedstawili koncepcje przeciwstawne. Cechy urzędnika piętnowane przez Olszewskiego, uznawane przez niego za negatywne, w ujęciu Webera stają się pożądanymi, pozytywnymi.The subject of the considerations in this article is the ideal official’s character outlined by Józef Olszewski within his theory of bureaucracy. The thinker drew upon the knowledge and experience he gained as a long‑time official and councilor representing society. The model he presented should be treated as an expression of the aspiration to form a true elite of officials. It was to be a distinct professional group, composed of individuals filled with a sense of social mission, striving to assist citizens in accordance with the principle that society takes priority over the state.
Bureaucracy was seen by Józef Olszewski as a dangerous, exceptionally harmful social disease that should be opposed. Its development leads to the subordinationof public life to bureaucrats, and the administration functions detached from the real social needs. Józef Olszewski linked bureaucracy to an incorrect understanding of the state’s tasks, contrasting it with the concept of a state that should primarily serve citizens and harmonize their individual aspirations with the goal of achieving a relatively attainable happiness. The proper formation of civil service personnel was seen by Olszewski as the key to carrying out a profound reform of public administration.
Józef Olszewski’s views are often compared in the literature to those of Max Weber, with an emphasis on the fact that both thinkers presented opposing concepts.The characteristics of a bureaucrat criticized by Olszewski as negative, become desirable and positive in Weber’s perspective
Recognition as Invalid of Judgments Issued Against Persons Repressed for Activities in Favour of the Independent Existence of the Polish State
No full textThe purpose of this article is a detailed analysis of the Act of 23 February 1991 on the recognition as invalid of judgements issued against persons repressed for activities for the independence of Poland in the field of rehabilitation proceedings. The article presents the genesis of the Act’s enactment, its historical context and the practical aspects of its application. The introduction to the subject matter includes an overview of the political changes in Poland after 1989, which led to the necessity of making settlements with the past and redressing the wrongs caused by the repressive apparatus.
The research draws on a wide range of sources, including, above all, a wealth of judicial decisions, as well as literature on the subject and legislative documents. The research methodology includes a legal and historical analysis to understand the legislation and its impact on rehabilitation proceedings. The article aims not only to provide the historical background of the law’s enactment, but also to show its relevance for those who have been victimised.
The reader will find information that shows how such a law has contributed to redressing injustice and restoring dignity to those wrongly convicted. This article shows how the law can be an instrument of justice and how important it is to come to terms with the past in order to build a future based on respect for human rights and dignity.Celem niniejszego artykułu jest szczegółowa analiza ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego w zakresie postępowania rehabilitacyjnego. Artykuł przedstawia genezę uchwalenia ustawy, jej kontekst historyczny oraz praktyczne aspekty jej stosowania. Wprowadzenie do tematyki obejmuje przegląd zmian ustrojowych w Polsce po 1989 roku, które doprowadziły do konieczności dokonania rozliczeń z przeszłością i naprawienia krzywd wyrządzonych przez aparat represji.
W badaniu wykorzystano szeroki wachlarz źródeł, w tym przede wszystkim bogate orzecznictwo sądowe, a także literaturę przedmiotu oraz dokumenty legislacyjne. Metodologia badawcza obejmuje analizę prawną i historyczną, która pozwala na zrozumienie przepisów oraz ich wpływ na postępowania rehabilitacyjne. Artykuł ma na celu nie tylko przedstawienie historycznego tła uchwalenia ustawy, ale także ukazanie jej znaczenia dla osób represjonowanych.
Czytelnik znajdzie w nim informacje, które ukazują, w jaki sposób ustawa przyczyniła się do naprawienia niesprawiedliwości i przywrócenia godności osobom niesłusznie skazanym. Artykuł ukazuje, jak prawo może być narzędziem sprawiedliwości i jak ważne jest rozliczenie się z przeszłością dla budowania przyszłości opartej na szacunku dla praw i godności człowieka
Normativeness of the First 10 Articles of April Constitution of Poland
No full textThe April Constitution came into force ninety years ago. It was the work of the Sanation camp, a fact that continues to influence the evaluation of the document and provoke controversy. This applies both to the process of its drafting and adoption, as well as to the content of the Constitution itself. It was – and remains – perceived as the fundamental law of an authoritarian state. Nevertheless, it has been described as “an original attempt to provide answers to the pressing constitutional dilemmas of interwar Poland.” Perhaps even more interestingly, it continues to serve as a source of inspiration, particularly with respect to its most significant part – the so‑called Decalogue, comprising the first ten articles of the Constitution. The Decalogue provides an important point of reference for research into the normativity, redundancy, and superfluity of legal provisions.
It legitimized the systemic transformation following 1926 and supplied new axiological foundations for the functioning of the state. It also expressed the framers’ conception of the state, society, and the individual. From the outset, the legal character of the first ten articles of the April Constitution became a matter of scholarly controversy. Two fundamentally opposing positions emerged: one affirming the legal nature of the Decalogue, and the other denying its normativity in any sense. Both, in essence, reflected the main legal and political divisions between supporters and opponents of the Constitution. Neither was entirely consistent, yet both revealed distinctive approaches to thinking not only about the April Constitution itself but about the nature of law in general.Konstytucja kwietniowa weszła w życie 90 lat temu. Jest dziełem obozu sanacyjnego, co do dziś istotnie wpływa na jej ocenę. Dotyczy to procesu jej tworzenia, uchwalenia i treści samej konstytucji. Była i do dziś jest postrzegana jako ustawa zasadnicza państwa autorytarnego. Nie zmienia to faktu, że była – jak zauważono – „oryginalną próbą udzielenia odpowiedzi na palące dylematy ustrojowe ówczesnej Polski”. Co może jednak nawet ciekawsze, wciąż jest źródłem inspiracji. Dotyczy to w szczególności najważniejszego jej fragmentu, tzw. dekalogu – pierwszych 10 artykułów. Stanowi on inspirację do badań nad normatywnością, redundantnością i zbędnością przepisów prawnych.
„Dekalog” konstytucji kwietniowej legitymizował zmianę ustrojową po 1926 roku i dawał nowe aksjologiczne podstawy działania państwa. Wyrażał poglądy twórców konstytucji na państwo, społeczeństwo i jednostkę. Charakter prawny pierwszych 10 artykułów konstytucji kwietniowej od samego początku stanowił przedmiot kontrowersji. Wykształciły się dwa zasadniczo odmienne stanowiska: za charakterem prawnym „dekalogu” i przeciw jego jakkolwiek rozumianej normatywności. Oba z nich w gruncie rzeczy pokrywały się z dwoma głównymi stanowiskami, motywowanymi i prawnie, i politycznie, za konstytucją i przeciwko niej. Żadne z nich nie było do końca konsekwentne, ale oba wskazywały na pewien sposób myślenia nie tylko o konstytucji kwietniowej, ale także o prawie w ogóle
The April Constitution in the Context of the Idea of Polish National Law
No full textKonstytucja II Rzeczypospolitej Polskiej z kwietnia 1935 r. wysuwała na pierwszy plan państwo jako dobro wspólne wszystkich obywateli oraz wyrażała prymat zbiorowości, jaką było społeczeństwo, nad jednostką. Wejście w życie konstytucji zostało przyjęte z aprobatą przez ruch młodych prawników, wspierający autorytarny system rządów obozu sanacyjnego pod przywództwem Józefa Piłsudskiego. Ruch młodoprawniczy pretendował do bycia reprezentacją pokolenia prawników pobierających edukację na uniwersytetach niepodległego państwa polskiego.
Chociaż w jego ocenie konstytucja stanowiła oryginalny dorobek polskiej myśli prawno‑ ustrojowej, z racji oparcia na idei propaństwowej nie była spójna ze stworzoną przez młodych prawników koncepcją polskiego prawa narodowego. Kluczowym elementem tej koncepcji był naród jako wspólnota złączona więzami wykształconymi w procesie wielowiekowego rozwoju oraz narodowym poczuciem prawnym, podczas gdy państwo stanowiło jedynie formę prawną, w której funkcjonowała wspólnota narodowa.
Celem stworzenia pozorów zgodności koncepcji prawa narodowego z zasadami konstytucji kwietniowej młodzi prawnicy utożsamiali nadrzędny interes państwowy z interesem dominującego w państwie narodu polskiego. Ponadto przedstawiali konstytucję kwietniową jako wyraz polskiej tradycji prawnej, podkreślając zwłaszcza uwzględnienie przez jej twórców związanych z polską tożsamością narodową praw wolnościowych jednostek.
W rzeczywistości konstytucja zrywająca z fundamentalnym dla młodych prawników pojęciem narodu nie była przez nich postrzegana jako fundament ustroju państwa, lecz jedynie jako punkt wyjścia procesu przebudowy ustroju i prawa polskiego w duchu narodowym.The Constitution of the Second Polish Republic of April 1935 emphasized the state as the common good of all citizens and expressed the primacy of the collective – society – over the individual. Its enactment was welcomed by the movement of young lawyers who supported the authoritarian system of government led by Józef Piłsudski’s Sanation camp. This movement aspired to represent a generation of legal professionals educated at the universities of an independent Poland.
Although the young lawyers regarded the Constitution as an original achievement of Polish legal and constitutional thought, they found it inconsistent with their own concept of Polish national law due to its state‑ centric foundation. The core of their concept was the nation, viewed as a community bound by ties developed over centuries and by a national legal consciousness, whereas the state was seen merely as a legal form through which the national community operated.
In an effort to create the appearance of alignment between national law and the principles of the April Constitution, young lawyers identified the superior interests of the state with those of the dominant Polish nation. They also presented the April Constitution as an expression of Polish legal tradition, highlighting especially its recognition of individual freedoms rooted in Polish national identity.
In reality, however, the Constitution – which broke with the young lawyers’ fundamental concept of the nation – was not regarded by them as the foundation of the state’s political system, but rather as a starting point for the reconstruction of the Polish legal and political order in a national spirit
The meaning of „adequate” under GDPR – lesson learnt from EU bodies
No full textThe concept of “adequate” data protection model in third country or organisation plays vital role in General Data Protection Regulation, but more importantly – in business and relations between European Union and other international actors. Understanding what “adequate” means is crucial for ensuring the security of personal data transferred outside EU. However, the European Union has not provided clear guidance on this matter, which may have negative consequences for businesses, individuals, and the EU as a whole. This paper examines the meaning of \u27adequate\u27 by analyzing the work of EU institutions through a deep-dive investigation, as well as comparative and conceptual legal research. The outcome of the research allow researchers and professionals to deeply understand adequacy requirements under General Data Protection Regulation and is viable source for further research in the area but also – in the practice of ensuring GDPR compliance by both private and public organisations
Casuistry, Antiprobabilism and Contracts: Paolo Comitoli SJ and His Responsa Moralia
No full textEarly modern moral theology, that is the so-called second or late scholasticism with its casuistry, dedicated considerable attention to contract law. Theologians approached contracts as a morally significant subject, though they took into account not only theological merits but also the standard legal doctrines, from both civil and canon law. This paper examines the contractual cases of conscience in the Responsa moralia of the Italian Jesuit Paolo Comitoli (1545–1626). This collection of moral cases, spanning over eight hundred pages, covered numerous topics, including contract law.
Although Comitoli was not among the most distinguished scholars of his time, he stood out from his peers as he contributed to both the epistemological debate and the contractual doctrine. His engagement with the former is evident in the widely recognised view that he was – untypically for the Jesuits of his time – an antiprobabilist, meaning he held that in a disputed moral case with dissenting authorities, one should favor the moreprobable opinion of the learned authors. His contribution to the latter is demonstrated in his work Doctrina de contractu, where he extensively developed a sophisticated theory of contracts, including a new definition and twelve attributes of a contract.
This paper focuses on the characteristics of Comitoli’s contractual cases and on the application of his epistemological doctrine in contractual casuistry.Early modern moral theology, that is the so-called second or late scholasticism with its casuistry, dedicated considerable attention to contract law. Theologians approached contracts as a morally significant subject, though they took into account not only theological merits but also the standard legal doctrines, from both civil and canon law. This paper examines the contractual cases of conscience in the Responsa moralia of the Italian Jesuit Paolo Comitoli (1545–1626). This collection of moral cases, spanning over eight hundred pages, covered numerous topics, including contract law.
Although Comitoli was not among the most distinguished scholars of his time, he stood out from his peers as he contributed to both the epistemological debate and the contractual doctrine. His engagement with the former is evident in the widely recognised view that he was – untypically for the Jesuits of his time – an antiprobabilist, meaning he held that in a disputed moral case with dissenting authorities, one should favor the moreprobable opinion of the learned authors. His contribution to the latter is demonstrated in his work Doctrina de contractu, where he extensively developed a sophisticated theory of contracts, including a new definition and twelve attributes of a contract.
This paper focuses on the characteristics of Comitoli’s contractual cases and on the application of his epistemological doctrine in contractual casuistry
On Justices of the Peace in the Second and Third Polish Republic – Remarks From a Legal Historian
No full textThe article presents work on the institution of justices of the peace in Poland in the years 1918–2021. In the Second Polish Republic (1918–1939), it was conducted in three tracks. The initiator of the first steps consisting in unifying district regulations, reorganising and taking over the judiciary was the government and the Ministry of Justice. The article uses the comparative law, dogmatic and auxiliary-reporting methods. From February 1919, these activities were supported and approved by the Legislative Sejm (later the Sejm). From November 1919, the burden of work was taken over by the Codification Commission of the Republic of Poland. From this point of view, it will allow to resolve the research problem of the article: to what extent the Codification Commission of the Republic of Poland contributed to the formation of the institution of justices of the peace contained in the regulation of the President of the Republic of Poland Law on the System of Courts of February 6, 1928. In the Third Polish Republic (since 1989). The March Constitution clearly defined two forms of participation of the social factor in common courts: justices of the peace and jury courts. On November 4, 2021, the President of the Republic of Poland Andrzej Duda submitted to the Sejm a draft act on courts of the peace and a draft act – Provisions Introducing the Act on Courts of the Peace. Due to this, after more than 100 years, work on the institution of justices of the peace was resumed. The aim of the article is to demonstrate the basic differences and similarities in legal regulations and the functioning of this institution in the Second and Third Polish Republics. The article uses archival materials, minutes of the proceedings of the Codification Commission of the Second Republic, legal literature of the Second Republic and current literature on the subject.The article presents work on the institution of justices of the peace in Poland in the years 1918–2021. In the Second Polish Republic (1918–1939), it was conducted in three tracks. The initiator of the first steps consisting in unifying district regulations, reorganising and taking over the judiciary was the government and the Ministry of Justice. The article uses the comparative law, dogmatic and auxiliary-reporting methods. From February 1919, these activities were supported and approved by the Legislative Sejm (later the Sejm). From November 1919, the burden of work was taken over by the Codification Commission of the Republic of Poland. From this point of view, it will allow to resolve the research problem of the article: to what extent the Codification Commission of the Republic of Poland contributed to the formation of the institution of justices of the peace contained in the regulation of the President of the Republic of Poland Law on the System of Courts of February 6, 1928. In the Third Polish Republic (since 1989). The March Constitution clearly defined two forms of participation of the social factor in common courts: justices of the peace and jury courts. On November 4, 2021, the President of the Republic of Poland Andrzej Duda submitted to the Sejm a draft act on courts of the peace and a draft act – Provisions Introducing the Act on Courts of the Peace. Due to this, after more than 100 years, work on the institution of justices of the peace was resumed. The aim of the article is to demonstrate the basic differences and similarities in legal regulations and the functioning of this institution in the Second and Third Polish Republics. The article uses archival materials, minutes of the proceedings of the Codification Commission of the Second Republic, legal literature of the Second Republic and current literature on the subject
The Central Administration in the Legislation of the German Occupiers in the General Government in 1939–1944 (Part One)
No full textThe functioning of the central administration of the General Government during World War II has not been studied so far. The General Government was established in 1939 by Adolf Hitler as a form of the German occupation of the Polish territory. At the time of its creation, the General Government covered an area of approximately 96,000 square kilometres, which was inhabited by approximately 12 million people. The central administrative bodies during the period covered by Part I of this article (1939–1940) were: the Governor-General, the Deputy Governor-General, and the Head of the General Governor’s Office. They were responsible for a highly fragmented departmental administration.
Immediately after the establishment of the General Government, the General Governor’s Office consisted of sixteen so-called “specialist” departments: justice; internal affairs; finance; economy; food and agriculture; forests; price formation; labour; foreign exchange; education, science, and folk education; national education and propaganda; health; construction; postal services; railways; and the special department of the trustee office for the General Government. In addition to the specialist departments, the General Government Office also had six central departments: legislation; office administration; territorial reforms; and the following departments classified as central departments: the General Governor’s Chancellery (formerly known as the Castle Chancellery); the Personnel Office and the Organizational Office. In addition, the UGG included: the banking supervisory office for the GG, the traffic officer, the soil testing office, and the GG’s representative for sports.
The author’s aim is to initiate a discussion on the role of this extensive German occupation central administration in the lives of several million people over a period of several years in extreme conditions. The first step in this direction is a quantitative and substantive analysis of the normative acts printed in the official publications of the General Government (from October 26, 1939, to December 1, 1940) relating to the central administration in the GG.Problematyka funkcjonowania administracji centralnej Generalnego Gubernatorstwa (GG) w okresie drugiej wojny światowej nie została dotąd opracowana. Generalne Gubernatorstwo powołał w 1939 Adolf Hitler jako formę okupacji niemieckiej na ziemiach polskich. W momencie powstania Generalne Gubernatorstwo obejmowało terytorium około 96 tysięcy kilometrów kwadratowych, które zamieszkiwało blisko 12 milionów ludzi.
Organy administracji centralnej w okresie objętym częścią pierwszą niniejszego artykułu (1939–1940) to: generalny gubernator, zastępca generalnego gubernatora, szef Urzędu Generalnego Gubernatora. Podlegała im bardzo rozczłonkowana administracja resortowa. Bezpośrednio po powstaniu GG skład Urzędu Generalnego Gubernatora to szesnaście tak zwanych wydziałów „specjalistycznych”: sprawiedliwości, spraw wewnętrznych, finansów, gospodarki, wyżywienia i rolnictwa, lasów, kształtowania cen, pracy, dewiz, wychowania, nauki i wykształcenia ludowego, oświaty narodu i propagandy, zdrowia, budownictwa, pocztowy, kolei oraz zaliczanego do wydziałów specjalistycznych urzędu powierniczego dla Generalnego Gubernatorstwa. Oprócz wydziałów specjalistycznych w strukturze Urzędu Generalnego Gubernatora funkcjonowało także sześć wydziałów centralnych: ustawodawstwa, administracji urzędu, reform terytorialnych, oraz zaliczane do wydziałów centralnych: kancelaria generalnego gubernatora (zwana wcześniej kancelarią Zamek), urząd personalny i urząd organizacyjny. Poza tym do UGG należały: urząd nadzoru bankowego dla GG, referent do spraw ruchu drogowego, urząd dla badania gleby oraz pełnomocnik do spraw sportu GG.
Celem autora artykułu jest zapoczątkowanie dyskusji na temat roli tej rozbudowanej niemieckiej okupacyjnej administracji centralnej dla życia kilkunastu milionów ludzi w ciągu kilku lat w ekstremalnych warunkach. Pierwszym krokiem w tym kierunku jest analiza ilościowa i merytoryczna aktów normatywnych wydrukowanych w urzędowych publikatorach Generalnego Gubernatorstwa (od 26 października 1939 roku do 1 grudnia 1940 roku) odnoszących się do administracji centralnej w GG
The Bangkok Rules – (Unobvious?) Standard Determining the Status of Women in Prison
No full textContext-specific analyses devoted to the special value that dignity and the principle of gender equality must be recognised cannot ignore findings relating to the category of people with special needs, which regards women in detention. The indicated scientific intuition not only laid the foundation for the considerations devoted to this social group, but above all directed the way of thinking about their rights towards the Resolution 65/229 adopted by the General Assembly on 21 December 2010, entitled “United Nations Rules for the Treatment of Women Prisoners and Non-custodial Measures for Women Offenders” – the so-called “United Nations Rules”. If, in consideration of the fact that 2025 marks the 15th anniversary of their adoption, it is justified to undertake research into the issues mentioned in the title, and the hypothesis that the Bangkok Rules are a tool through which one of the categories of human rights, namely the rights of women in detention, is materialised, takes on additional significance.
The main research objective of this study is to determine whether the status of the Bangkok Rules makes them a standard that shapes the status of women in prison isolation conditions. This study is factual in nature, determined historically by the process of the analysed Rules’ impact not only on the soft law, but also – and perhaps primarily – on the international human rights law. The study will apply an analytical and formal-dogmatic method.Zróżnicowane kontekstowo analizy poświęcone szczególnej wartości, za jaką uznać trzeba godność i zasadę równości płci, nie mogą pomijać ustaleń odnoszących się do kategorii osób ze szczególnymi potrzebami, a takimi są kobiety w detencji. Wskazana intuicja naukowa nie tylko legła u podstaw rozważań poświęconych tej grupie społecznej, ale nade wszystko ukierunkowała sposób myślenia o ich prawach w stronę przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne w dniu 21 grudnia 2010 roku Rezolucji 65/229 zatytułowanej Reguły Narodów Zjednoczonych dotyczące postępowania z kobietami pozbawionymi wolności i środków nieizolacyjnych dla przestępców płci żeńskiej – tak zwanej Reguły z Bangkoku. Jeśli dodatkowo wziąć pod uwagę, że w 2025 roku przypada piętnastolecie ich przyjęcia, to nadając niniejszemu opracowaniu jubileuszowy charakter, uzasadnia się podjęcie badań w zakresie tytułowej problematyki, a hipoteza, że Reguły z Bangkoku to narzędzie, poprzez które materializuje się jedna z kategorii praw człowieka, jaką są prawa kobiet w detencji, nabiera dodatkowego znaczenia.
Za główny cel badawczy niniejszego opracowania przyjęto – mimo pewniej nieoczywistości tego twierdzenia – że status Reguł z Bangkoku sprowadza je na grunt standardu kształtującego status kobiet w warunkach izolacji penitencjarnej. Niniejsze opracowanie ma charakter faktograficzny, determinowany historycznie warunkowanym procesem oddziaływania analizowanych Reguł nie tylko na soft law, lecz także – a może i przede wszystkim – na międzynarodowe prawo praw człowieka. W opracowaniu zastosowanie znajdzie metoda analityczna oraz formalnodogmatyczna