National Documentation Centre - EKT journals
Not a member yet
23927 research outputs found
Sort by
Introductory note: Technonatural ecologies and the climate crisis
No full textΟ ρολος της τεχνολογίας στην αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης συζητείται εκτεταμένα τα τελευταία χρόνια. Ενώ η άνοδος της θερμοκρασίας, η απώλεια της βιοποικιλότητας και τα ακραία καιρικά φαινόμενα πλήττουν το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, οι προηγμένες τεχνολογίες αξιοποιούνται ολοένα και περισσότερο για τη μελέτη, την πρόβλεψη και την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών ζητημάτων. Το θεματικό τεύχος του Αυτόματον "Τεχνοφυσικές οικολογίες και κλιματική κρίση" θέτει ερωτήματα για τις δυνατότητες αλλά και τα όρια της τεχνολογικής μεσολάβησης, διερευνώντας πώς οι βιοτεχνολογικές και υπολογιστικές υποδομές συνδιαμορφώνουν τις έννοιες της φύσης, της οικολογίας και της κρίσης, ενώ παράλληλα αναστοχάζεται τις κοινωνικοπολιτικές, ηθικές και φιλοσοφικές συνέπειες της τεχνοφυσικής συνύπαρξης.The role of technology in addressing the environmental crisis has been widely discussed in recent years. While rising temperatures, biodiversity loss, and extreme weather events affect much of the planet, advanced technologies are increasingly being employed to study, predict, and confront environmental challenges. The special issue of Automaton, “Technonatural Ecologies and the Climate Crisis,” raises questions about both the potential and the limits of technological mediation, exploring how biotechnological and computational infrastructures co-shape the concepts of nature, ecology, and crisis, while also reflecting on the socio-political, ethical, and philosophical implications of technonatural coexistence
What Would Lake Karla Want to Become? An Intelligence in Constant Metamorphosis
No full textΗ μελέτη διερευνά τη λίμνη Κάρλα ως ένα δυναμικό και αμφίσημο τοπίο, όπου οι έννοιες της αβεβαιότητας και της μεταιχμιακότητας βρίσκονται στο επίκεντρο. Με βάση ιστορικά δεδομένα και αφορμή την τρέχουσα περιβαλλοντική κρίση, η Κάρλα αναλύεται ως χώρος διαπραγμάτευσης μεταξύ ανθρώπινων και μη ανθρώπινων δρώντων, όπως οικοσυστήματα, τεχνητές δομές, τεχνολογίες και πολιτικές στρατηγικές. Η Γεωφυσική Τεχνητή Νοημοσύνη (GeoAI) λειτουργεί ως «τεχνητός παρατηρητής» που επαναπροσδιορίζει τη γνώση για το τοπίο μέσω γεωχωρικών δεδομένων, αλλά ταυτόχρονα επιφέρει νέες εντάσεις, καθώς απομακρύνεται από βιωματικές και ενσώματες πραγματικότητες. Η ανάλυση εντοπίζει πώς οι δρώντες –από το φυσικό περιβάλλον και τις τοπικές κοινότητες έως τους αισθητήρες και τα αλγοριθμικά συστήματα– συνδιαμορφώνουν την ταυτότητα της λίμνης και τη νοημοσύνη του τοπίου. Μέσα από μια διεπιστημονική προσέγγιση, προτείνεται η υιοθέτηση μιας οικολογικής νοημοσύνης που αναγνωρίζει την αβεβαιότητα ως παραγωγική συνθήκη για τη βιώσιμη διαχείριση και επαναπροσδιορίζει την ερώτηση: «Τι θα ήθελε η ίδια η λίμνη Κάρλα να γίνει;»
The study examines Lake Karla as a dynamic and ambiguous landscape, where the concepts of uncertainty and liminality are central. Drawing on historical data and prompted by the current environmental crisis, Karla is analyzed as a site of negotiation between human and non-human agents, including ecosystems, artificial structures, technologies, and policy strategies. Artificial Intelligence (AI) operates as an “artificial observer,” reshaping knowledge about the landscape through geospatial data while simultaneously introducing new tensions by detaching from embodied and experiential realities. The analysis identifies how agents –ranging from the natural environment and local communities to sensors and algorithmic systems– co-create the lake’s identity and the intelligence of the landscape. Through an interdisciplinary approach, the study advocates for the adoption of ecological intelligence, recognizing uncertainty as a generative condition for sustainable management and reframing the question: “What would Lake Karla want to become?”
 
AI Factory in a State of Hallucination: Real and Speculative Stories of an Algorithmically Generated Future
No full textΤα κέντρα δεδομένων, που επιτρέπουν την αλληλεπίδραση και την αποθήκευση πληροφοριών, αποτελούν υλικές και ενεργοβόρες υποδομές. Για τη λειτουργία τους απαιτούνται τεράστιες ποσότητες ενέργειας και νερού, γεγονός που αφήνει έντονο αποτύπωμα τόσο στο φυσικό περιβάλλον όσο και στις τοπικές κοινωνίες. Η έννοια της «δίψας» αποκτά μια μεταφορική διάσταση σε αυτό το πλαίσιο: τα κέντρα δεδομένων διψούν και ταυτόχρονα προκαλούν δίψα, καθώς απαιτούν σημαντικές ποσότητες νερού για ψύξη, ειδικά σε θερμές κλιματικές ζώνες. Με την εξάπλωση των μεγάλων μοντέλων μηχανικής μάθησης, αυτά τα κέντρα μετασχηματίζονται σε εργοστάσια Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) – ισχυρότερα, μεγαλύτερα, και πιο απαιτητικά σε πόρους. Οι υποδομές αυτές, με πολλαπλάσιες χωρητικότητες και αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες, εντείνουν τη χρήση υδάτινων πόρων. Καθώς η ΤΝ συνεχίζει να εξελίσσεται, με όλα τα θετικά και αρνητικά της, το ζήτημα της διαχείρισης του νερού μέσα στη γενικότερη κλιματική κρίση καθίσταται κρίσιμο. Είναι εφικτό να αναπτυχθεί μια παγκόσμια πολιτική για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, η οποία θα λαμβάνει υπόψη όχι μόνο την αποκατάσταση και προστασία των υδάτινων οικοσυστημάτων, αλλά και τις αυξημένες ανάγκες των διψασμένων υποδομών της ΤΝ;Data centers, which enable interaction and information storage, are highly material infrastructures that consume vast amounts of energy and water to remain operational. Their impact extends beyond their immediate surroundings, affecting both the broader environment and local communities. The concept of “thirst” takes on a deeper meaning in this context: data centers are thirsty and, in turn, create thirst, as they require enormous quantities of water for cooling—particularly in regions with high temperatures. With the rise of large-scale machine learning models, these centers are evolving into AI factories—more powerful, larger, and increasingly resource-intensive. These infrastructures, with exponentially growing capacities and escalating energy demands, are driving water consumption to new heights. As AI continues to advance, bringing both opportunities and challenges, the issue of water management is becoming ever more urgent within the broader climate crisis. Can a global water policy be designed to ensure the restoration and protection of aquatic ecosystems while also accounting for the increasing demands of these water-hungry AI infrastructures?
 
A Beautiful Story for a Collapsing World
No full textΜπορεί η ανθρωπότητα να αλλάξει πορεία τόσο γρήγορα όσο απαιτείται για να αποτρέψει την οικολογική καταστροφή και τις αυξανόμενες οικονομικές ανισότητες; Το παρόν δοκίμιο εξετάζει τις παραπάνω προκλήσεις αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα των κυρίαρχων τεχνολογικών λύσεων. Αναλύει τις αδυναμίες των σύγχρονων προσεγγίσεων, όπως η «πράσινη ανάπτυξη» και η αντιστάθμιση εκπομπών άνθρακα. Ως εναλλακτική προτείνει την προσέγγιση των κοινών και της ομότιμης παραγωγής, παρουσιάζοντας παραδείγματα από διάφορους τομείς όπως η γεωργία, η ενέργεια και η διαστημική τεχνολογία. Το όραμα και οι πρακτικές των κοινών προωθούν τη συνεργασία, τον παγκόσμιο διαμοιρασμό γνώσης και την τοπική παραγωγή, προσφέροντας μια πιο βιώσιμη και δίκαιη εναλλακτική στο κυρίαρχο οικονομικό σύστημα.Can humanity change course as quickly as needed to prevent ecological disaster and growing economic inequalities? This essay examines these challenges by questioning the effectiveness of dominant technological solutions. It analyzes the weaknesses of modern approaches, such as “green growth” and carbon offsetting. As an alternative, it proposes the approach of commons and peer production, presenting examples from various sectors such as agriculture, energy, and space technology. The vision and practices of the commons promote cooperation, global knowledge sharing, and local production, offering a more sustainable and equitable alternative to the dominant economic system
Εκδοτική Επικαιρότητα: Bernard Stiegler, Η τεχνική και ο χρόνος. 1. Το σφάλμα του Επιμηθέα: Αθήνα, Πλέθρον, 2023
No full textΕκδοτική Επικαιρότητα
Bernard Stiegler, Η τεχνική και ο χρόνος. 1. Το σφάλμα του ΕπιμηθέαΑθήνα, Πλέθρον, 2023
Λέανδρος Κυριακόπουλο
Η διάγνωση εκπαιδευτικών αναγκών (ΔΕΑ) στο πλαίσιο της φιλοσοφίας της συμμετοχής
No full textΤο συγκεκριμένο άρθρο εστιάζει στη διάγνωση των εκπαιδευτικών αναγκών (ΔΕΑ) στην εκπαιδευτική διεργασία στο πλαίσιο της φιλοσοφίας της συμμετοχής. Η ΔΕΑ αναπτύσσεται σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο και αποτελεί μία από τις διαδικασίες που συνθέτουν την εκπαιδευτική διεργασία. Σχεδιάζεται, υλοποιείται, αξιολογείται και ανατροφοδοτείται με βάση τις εξελίξεις των εκπαιδευτικών αναγκών. Η μάθηση ενσωματώνει την αλλαγή με σεβασμό στη διαφορετικότητα, είτε αφορά το όλο, είτε το μέρος. Οι εκπαιδευτικές ανάγκες εμπεριέχουν τις ρητά και μη ρητά εκπαιδευτικές ανάγκες, τις λανθάνουσες και τις κρυφές ανάγκες. Τα συστατικά στοιχεία τα οποία τις συνθέτουν αφορούν χαρακτηριστικά, γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες, αδυναμίες, προσδοκίες, περιορισμούς και επιθυμίες. Μεθοδολογικά για τη ΔΕΑ αξιοποιούνται: η συμμετοχική παρατήρηση, η μελέτη περίπτωσης, το παιχνίδι ρόλων, το project work, η συνέντευξη, τo future workshop, κ.λπ. Οι εκπαιδευτικές ανάγκες διερευνώνται και κατά την αξιολόγηση, όπου αποτελούν αντικείμενα, άξονες ή και κριτήρια αξιολόγησης. Τα ευρήματα της αξιολόγησης ανατροφοδοτούν με νέα ή υφιστάμενα δεδομένα τις διαγνωσμένες εκπαιδευτικές ανάγκες. Παράγοντες που επηρεάζουν τη ΔΕΑ είναι ο διαθέσιμος χρόνος, η εσωτερική εκπαιδευτική πολιτική των οργανισμών εκπαίδευσης και κατάρτισης ενηλίκων (ΟΕΚΕ), το κατάλληλο καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, η υφιστάμενη τεχνογνωσία, η συμμετοχική αξιολόγηση, οι εκπαιδευτικοί ρόλοι και σχέσεις, η δυναμική της ομάδας, το ισχύον θεσμικό πλαίσιο κ.λπ.This article focuses on the identification of educational needs in the educational process within participatory philosophy. It is one of the processes that make up the educational process at individual and group level. It is designed, implemented, evaluated and updated based on the development of educational needs. Learning incorporates change while respecting diversity, whether it concerns the whole or a part of it. Educational needs include explicit educational needs, but also underlying and hidden educational needs that are not clearly expressed (Amu Centre Copenhagen, 1992). The components that constitute such needs relate to characteristics, knowledge, skills and abilities, weaknesses and expectations, limitations and desires. At methodological level participatory observation, case studies, role-play, project work, interviews, workshops, etc. are used. Educational needs are also investigated during the assessment as they may be subjects, priority areas or even criteria of evaluation. The findings of the evaluation feed new or existing data back into the identified educational needs. Factors influencing the identification of educational needs are the time available, the internal educational policy of VET organizations, the appropriately qualified workforce, the existing know-how, participatory assessment, educational roles and relations, the group dynamics, the current institutional framework, etc.
Transformative Learning - A Closer Look at Critical Reflection with Franz Brentano
No full textMezirow’s transformative learning (TL) theory highlights the importance of critically examining frames of reference and their origins. While critical reflection is central to TL, its connection with emotions remains insufficiently addressed. This paper asserts that critical reflection encompasses rationality and emotionality, forming a unified consciousness that integrates mind and heart. By revisiting foundational psychological concepts, particularly Franz Brentano’s theories of intentionality and mental phenomena, which closely connect with Mezirow’s concept of critical reflection, this article offers a fresh perspective on the rational-emotional interplay. The article reviews Mezirow’s TL theory, introduces Brentano’s key concepts, and critiques the underrepresentation of emotionality in Mezirow’s framework, emphasising its integral role in critical reflection. It explores the unity of consciousness and demonstrates how meaning-making and reflection are inherently shaped by emotional experiences. A Brentano-inspired lens clarifies the ambiguities of transformation, challenges the necessity of a disorienting dilemma, and proposes alternative pathways. The paper concludes with practical recommendations for educators and directions for future research
The role of pets in older adults: An exploratory study in the Greek population
No full textΣτη διεθνή βιβλιογραφία, τα κατοικίδια ζώα έχει φανεί πως διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας, επηρεάζοντας διάφορες πτυχές της. Ωστόσο, το πεδίο αυτό παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο στο ελληνικό περιβάλλον. Η παρούσα μελέτη είχε ως σκοπό την εξέταση των διαφορών μεταξύ ιδιοκτητών κατοικίδιων και μη, σε σχέση με τη μοναξιά, την κοινωνική υποστήριξη και την κατάθλιψη. Συγχρόνως, εξετάστηκαν οι διαφορές στην προσλαμβανόμενη κοινωνική υποστήριξη ανάλογα με το αν το κατοικίδιο θεωρούνταν ισότιμο μέλος της οικογένειας. Επιπλέον, διερευνήθηκαν οι λόγοι απόκτησης κατοικίδιου, καθώς και οι ανάγκες που αυτό καλύπτει για τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Πρόκειται για μία διερευνητική μελέτη μεικτού ερευνητικού σχεδιασμού, στην οποία συμμετείχαν 100 ενεργά μέλη των Κέντρων Ανοικτής Προστασίας Ηλικιωμένων (ΚΑΠΗ) Πατρών, ηλικίας άνω των 60, χωρίς γνωστικά ελλείμματα. Οι συμμετέχοντες είχαν μέση ηλικία 75,14 ± 7,18 έτη (76% γυναίκες; 38% κάτοχοι κατοικίδιων). Η ανάλυση έδειξε ότι δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στην κατάθλιψη. Ωστόσο, οι κάτοχοι κατοικίδιου παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα κοινωνικής μοναξιάς και χαμηλότερα επίπεδα κοινωνικής υποστήριξης από φίλους. Αντιθέτως, όσοι θεωρούσαν το κατοικίδιό τους ισότιμο μέλος της οικογένειας τους ανέφεραν υψηλότερη κοινωνική υποστήριξη από την οικογένεια και τους σημαντικούς άλλους. Οι κύριοι λόγοι απόκτησης κατοικίδιου ήταν η μοναξιά και η απόκτηση του λόγω της υπόλοιπης οικογένειας, ενώ η κυριότερη ανάγκη που αυτό κάλυπτε για τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ήταν η συντροφιά. Η παρούσα μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα κατοικίδια διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας. Ωστόσο, απαιτούνται περαιτέρω μελέτες προτού προχωρήσει η επιστημονική κοινότητα σε πρακτικές εφαρμογές.In the international literature, pets have been shown to play an important role in the lives of older adults, influencing various aspects of their lives. However, this field remains largely unexplored in the Greek context. The present study aimed to examine differences between pet owners and non-pet owners in relation to loneliness, social support and depression. At the same time, differences in perceived social support according to whether the pet was considered an equal family member were examined. In addition, the reasons for acquiring a pet and the needs it meets for older individuals were explored. This was an exploratory study with a mixed research design, involving 100 active members of the Open Elderly Care Centers in Patra, aged 60+, without cognitive deficits. Participants had a mean age of 75,14 ± 7,18 years (76% female; 38% pet owners). Analysis showed that there were no statistically significant differences in depression. However, pet owners showed significantly higher levels of social loneliness and lower levels of social support from friends. In contrast, those who considered their pet an equal member of their family reported higher social support from family and significant others. The main reasons for getting a pet were loneliness and getting it due to the rest of the family, while the main need it fulfilled for older people was companionship. This study concluded that pets play an important role in the lives of older people. However, further studies are needed before the scientific community can move on to practical applications
Από τη Φαντασία στην Ενδυνάμωση: Το Παραμύθι ως Εργαλείο στη Σχολική Κοινωνική Εργασία για την Αντιμετώπιση του Σχολικού Εκφοβισμού
No full textΤο σύγχρονο ελληνικό δημόσιο σχολείο, με τον πολυπολιτισμικό και ετερογενή μαθητικό του πληθυσμό, καθίσταται συχνά πεδίο εμφάνισης φαινομένων αποκλεισμού και σχολικού εκφοβισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία του/της Σχολικού/ής Κοινωνικού/ής Λειτουργού είναι καθοριστική για την πρόληψη, την έγκαιρη ανίχνευση και τη διαχείριση τέτοιων φαινομένων. Η Σχολική Κοινωνική Εργασία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός εκπαιδευτικού συστήματος που προάγει τη συμπερίληψη, την ψυχοκοινωνική ενδυνάμωση και την ουσιαστική αποδοχή της διαφορετικότητας. Το παρόν άρθρο εστιάζει στην αξιοποίηση του παραμυθιού ως εργαλείου παρέμβασης, ενδυνάμωσης και ευαισθητοποίησης στο πλαίσιο της Σχολικής Κοινωνικής Εργασίας, αναδεικνύοντας τη σημασία του στην υποστήριξη όλων των παιδιών ανεξαρτήτως αναπηρίας, πολιτισμικής ετερότητας ή κοινωνικοοικονομικών συνθηκών διαβίωσης τους. Το παραμύθι, μέσω της αφήγησης και της συμβολικής διεργασίας, λειτουργεί ως εργαλείο που μπορεί να προάγει την ενσυναίσθηση και να συμβάλλει στην ανάπτυξη δεξιοτήτων επικοινωνίας και συναισθηματικής έκφρασης. Η αφήγηση παραμυθιών ή/ και κοινωνικών ιστοριών προσφέρει στα παιδιά ένα ασφαλές πλαίσιο όπου μπορούν να προσεγγίσουν κοινωνικά ζητήματα, να εκφράσουν συναισθήματα και να ενισχύσουν την ψυχική τους ανθεκτικότητα. Η Σχολική Κοινωνική Εργασία, αξιοποιώντας τη δύναμη του παραμυθιού, ενισχύει τη συμμετοχικότητα, καλλιεργεί δεσμούς και προωθεί τη συνεργατικότητα, δημιουργώντας προϋποθέσεις για ένα σχολείο δίκαιο και συμπεριληπτικό
Elio Lugaresi (1926-2015): A founding father of the history of sleep disorders
No full textElio Lugaresi (1926-2015): Πρωτοπόρος στην ιστορία των διαταραχών ύπνουDe Santo Rosa MariaΗ ιστορία της έρευνας στις διαταραχές ύπνου ξεκίνησε με την εμβληματική εργασία των Aserinsky και Kleitman το 1953 στο περιοδικό Science, με τίτλο «Regularly Occurring Periods of Eye Motility and Concomitant Phenomena». Ο τομέας αυτός εξελίχθηκε χάρη στη συνεισφορά πολλών σπουδαίων επιστημόνων, όπως οι Nathaniel Kleitman (Σικάγο), William C. Dement (Στάνφορντ), Henri Gastaut (Μασσαλία), Elio Lugaresi (Μπολόνια), Christian Guilleminault (Στάνφορντ) και Colin Sullivan (Σίδνεϋ).Ο Elio Lugaresi (Castiglione di Cervia, 1 Ιουλίου 1926 – Μπολόνια, 22 Δεκεμβρίου 2015) ήταν ένας από αυτούς τους γίγαντες που μετέτρεψαν την Ιατρική του Ύπνου σε έναν από τους πιο δυναμικούς τομείς έρευνας και θε-ραπείας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια το 1952. Κατά τη διάρκεια της ειδικότητάς του στη Νευρολογία στο ίδιο πανεπιστήμιο, εκπαιδεύτηκε στην πολυυπνογραφία (PSG) υπό τον Henri Gastaut από το 1956 έως το 1957 στη Μασσαλία. Συνέδεσε τις κλινικές παρατηρήσεις με τα δεδομένα της πολυυπνογραφίας και, επιστρέφοντας στην Μπολόνια, άρχισε να συνεργάζεται με τον Giorgio Coccagna και άλλους για την καταγραφή πολυυπνογραφικών δεδομένων χρησιμοποιώντας ένα πρωτόγονο ηλεκτροεγκεφαλογράφο.Η ομάδα παρήγαγε πρωτοποριακές εργασίες για: (i) τις πνευμονικές πιέσεις, την αρτηριακή πίεση, τα αέρια αίματος, την αναπνοή και τον ύπνο· (ii) το σύνδρομο ανήσυχων άκρων και τον μυόκλονο· (iii) το ροχαλητό και την υπέρταση, που οδήγησαν στην αναγνώριση της υπνικής άπνοιας ως παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο· και (iv) την Θανατηφόρο Οικογενή Αϋπνία. Το 1967, οργάνωσαν το Πρώτο Διεθνές Συνέδριο Ιατρικής του Ύπνου στη Μπολόνια.Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στην Ιταλική Εταιρεία Ιατρικής Ύπνου, ο Lugaresi εμπνεύστηκε από την αναγεν-νησιακή ιδέα ότι όλη η γνώση πρέπει να πηγάζει από την παρατήρηση της ανθρώπινης ύπαρξης. Ακόμη και κατά τα έτη του ως ομότιμος καθηγητής, παρέμεινε παραγωγικός, συγγράφοντας περισσότερες από 500 εργασίες και κεφάλαια, τα οποία του απέφεραν μια μακρά λίστα βραβείων και τιμητικών διακρίσεων. Ο William C. Dement, αναφερόμενος στην πρωτοτυπία του έργου του Lugaresi, δήλωσε: «Δεν είναι σαφές τι θα είχε συμβεί αν ένας Ιτα-λός νευρολόγος, ο Elio Lugaresi, δεν είχε δείξει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την αποφρακτική υπνική άπνοια».The history of sleep disorder research began with the landmark 1953 paper by Aserinsky and Kleitman in Science, titled “Regularly Occurring Periods of Eye Motility and Concomitant Phenomena”. This field advanced on the shoulders of many giants, including Nathaniel Kleitman (Chicago), William C. Dement (Stanford), Henri Gastaut (Marseille), Elio Lugaresi (Bologna), Christian Guilleminault (Stanford), and Colin Sullivan (Sydney).Elio Lugaresi (Castiglione di Cervia, July 1, 1926 – Bologna, December 22, 2015) was one of those giants who transformed Sleep Medicine into one of the most dynamic fields of research and treatment. Lugaresi graduated from the University of Bologna in 1952. During his residency in Neurology at the same university, he trained in polysomnography (PSG) with Henri Gastaut from 1956 to 1957 in Marseille. He connected clinical observations with PSG data, and, upon returning to Bologna, began working with Giorgio Coccagna and others to conduct PSG recordings using a rudimentary electroencephalograph.The group produced seminal papers on (i) pulmonary pressures, arterial pressure, blood gases, breathing, and sleep; (ii) Restless legs syndrome and myoclonus; (iii) snoring and hypertension, which led to the identification of sleep apnoea as a risk factor for cardiovascular disease; and (iv) Fatal Familial Insomnia. In 1967, they organised the First International Congress on Sleep Medicine in Bologna. As stated in an interview with the Italian Association of Sleep Medicine, Lugaresi was inspired by the Renaissance idea that all knowledge should stem from the observation of humanity. Even in his emeritus days, he worked successfully, producing more than 500 papers and chapters, which have garnered him a long list of awards and honours. William C. Dement, referring to the originality of Lugaresi’s work, argued, “It is not clear what would have happened if an Italian neurologist, Elio Lugaresi, had not become very interested in obstructive sleep apnoea”