National Documentation Centre - EKT journals
Not a member yet
23927 research outputs found
Sort by
Approaching the Easter Theme in Early Childhood Education: Analysis of Lesson Plans by Pre-Service ECE Teachers During Practicum
No full textΣκοπός της εργασίας είναι να διερευνηθεί ο τρόπος με τον οποίο μελλοντικές/οί νηπιαγωγοί προσεγγίζουν την ανάπτυξη διδακτικών σεναρίων με θέμα το Πάσχα στο πλαίσιο της πρακτικής άσκησης. Υλοποιήθηκε κατευθυνόμενη ανάλυση περιεχομένου σε 312 δραστηριότητες που σχεδιάστηκαν και αναπτύχθηκαν από 184 φοιτήτριες/τές. Από τα αποτελέσματα προέκυψε έντονη εστίαση των διδακτικών σεναρίων στην κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη και επικοινωνία («Παιδί και επικοινωνία»), με τη γλώσσα (ιδιαίτερα την προφορική επικοινωνία) και τις εικαστικές τέχνες να επικρατούν. Επίσης, από τα αποτελέσματα φαίνεται ότι οι θετικές επιστήμες (π.χ. φυσικές επιστήμες) ή η φυσική αγωγή υπο-εκπροσωπούνται ή απουσιάζουν από τα σενάρια, υποδηλώνοντας περιορισμένη εξοικείωση των φοιτητριών/τών με αυτές τις θεματικές. Τέλος, παρατηρήθηκε σημαντική χρήση ψηφιακών εργαλείων ή οπτικοακουστικού υλικού. Συμπερασματικά, η μελέτη συμβάλλει στην κατανόηση παιδαγωγικών προσεγγίσεων των μελλοντικών νηπιαγωγών όσον αφορά στη σχεδίαση, ανάπτυξη και εφαρμογή διδακτικών σεναρίων για το Πάσχα, προσφέροντας δεδομένα που αφορούν στον εμπλουτισμό των προγραμμάτων αρχικής εκπαίδευσης εκπαιδευτικών.This study explores how future kindergarten teachers develop Easter lesson plans during their practical training. We analyzed 312 activities from 184 student teachers using thematic analysis. Our findings revealed a strong emphasis on social and emotional development and communication, with language and visual arts being prominent. However, STEM subjects and physical education were notably underrepresented, suggesting students' limited familiarity with these areas. We also observed significant use of digital media. This research enhances our understanding of the pedagogical approaches future kindergarten teachers employ when creating Easter-themed lesson plans
Enhancing the resilience of children and adolescents through drama pedagogy in times of crisis
No full textΗ θεατροπαιδαγωγική προσέγγιση αναδεικνύεται ως μια σημαντική μέθοδος υποστήριξης της ψυχοκοινωνικής ανθεκτικότητας παιδιών και εφήβων σε περιόδους κρίσεων, όπως είναι περίοδοι πανδημιών, κοινωνικών αναταραχών και φυσικών καταστροφών. Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρίσκεται ο αρνητικός αντίκτυπος των κρίσεων αυτών στην ψυχική υγεία και την κοινωνική ανάπτυξη των νέων, με χαρακτηριστικές εκδηλώσεις όπως το άγχος, η κατάθλιψη και η κοινωνική απομόνωση. Η αξιοποίηση θεατρικών και δραματικών τεχνικών αποδεικνύεται αποτελεσματική για την ενίσχυση δεξιοτήτων προσαρμογής, την προώθηση της συλλογικότητας και την καλλιέργεια της συναισθηματικής ευεξίας. Η παρούσα εργασία συνιστά θεωρητική μελέτη με βάση αφηγηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας (2004-2024), αναδεικνύοντας την ανάγκη μακροπρόθεσμης αποτίμησης των θεατροπαιδαγωγικών παρεμβάσεων και τη σημασία σχεδιασμού εφαρμογών που ανταποκρίνονται στις πολιτισμικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες των πληθυσμών. Η θεατροπαιδαγωγική μπορεί να λειτουργήσει ως αποτελεσματικό μέσο υποστήριξης της ψυχικής ανθεκτικότητας, ενισχύοντας ταυτόχρονα την ανάπτυξη κοινωνικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων των νέων σε περιόδους κρίσεων.The use of drama pedagogy has emerged as a significant method of supporting the psychosocial resilience of children and adolescents during times of crisis, such as pandemics, social upheaval and natural disasters. A key focus of this approach is addressing the negative impact of such crises on young people’s mental health and social development. Typical manifestations include anxiety, depression and social isolation. Using theatre and drama techniques has been shown to be an effective way of enhancing adaptive skills, promoting collectivity and fostering emotional well-being. This paper constitutes a theoretical study based on a narrative review of the international literature published between 2004 and 2024. It highlights the need for a long-term evaluation of theatre/drama-based interventions, as well as the importance of designing applications that are culturally and socially responsive. Drama pedagogy can reinforce psychological resilience and foster young people’s social and emotional competencies during times of crisis
Oikic Exile and Maternal Hauntology: Clytemnestra’s Chthonic Sovereignty in the Matricidal Cosmogenesis of Greek Tragedy
No full textIn Greek tragedy, Clytemnestra emerges as a controversial figure whose voice articulates a suppressed cosmology struggling against erasure. As she has been read traditionally in terms of gender inversion, revenge, and political transgression, this paper re-placed Clytemnestra, under matricidal cosmogenesis, the cultural procedure in which patriarchal order assures itself by overriding maternal and chthonic action. She represents oikic exile, the estrangement of oikos itself, and maternal hauntology, spectral recovery of the lost maternally ordered. Her nets, baths, and blood language are ritualized and claim chthonic sovereignty, a sub-power based on the underworld and sacrifice as opposed to civic law. By drawing upon linguistic analyses of Agamemnon by Aeschylus and Caruth, Ricoeur, Said, Derrida, Irigaray, and Cavarero, this article identifies Clytemnestra as a paradigmatic victim of trauma, alienation, and cultural estrangement
Πολιτική Ηγεσία στην Ευρώπη - Σύγχρονα Πρότυπα και Θεωρητικές Προσεγγίσεις για την Κυβερνητική Ηγεσία
No full textΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣ
CONTEMPORARY MASS CHOREOGRAPHIES IN ITALY: VIRGILIO SIENI’S «AGORAS» AND «CIVIC WALKS»
No full textΜασσαλία 2013: περισσότεροι από εκατό ερασιτέχνες καλλιτέχνες από διάφορες περιοχές της Μεσογείου ενώνονται σε ειδικά «χορευτικά» τοπία διεκδικώντας μια πολυπολιτισμική πόλη. Λίγο αργότερα, στην Ιταλία, αρκετές πόλεις γίνονται πυρήνες μαζικών χορογραφιών απεικονίζοντας χωρικά την «αγορά» και οργανώνοντας παράλληλα, περιπάτους σε εμβληματικές ιστορικά τοποθεσίες. Ένας καλλιτέχνης που στηρίζει τις τέτοιους είδους κοσμικές τελετουργίες είναι ο Virgilio Sieni. Πρόκειται για έναν κορυφαίο Ιταλό χορογράφο που έχει εισαγάγει πολλά καινοτόμα στοιχεία στις παραστάσεις με τους ερασιτέχνες χορευτές του. Στην παρούσα μελέτη γίνεται επιλογή κάποιων καλλιτεχνικών του δημιουργιών, και βεβαίως, σύγκριση με άλλες μορφές συμμετοχικής τέχνης, όπως είναι το θέατρο. Πρόκειται να θα αναλυθούν οι «μορφές κοινότητας» (Rancière) και οι «συνελεύσεις σωμάτων» (Butler), διερευνώντας εις βάθος, τις μορφές πολιτισμικής ανθεκτικότητας στην ιταλική σκηνή των προπανδημικών χρόνων.Marseille 2013: more than a hundred amateur performers from different areas of the Mediterranean conjoin in site-specific dances claiming a multicultural polis. Short after in Italy, several cities become venues of mass choreographies enacting «agoras» and «civic walks» in iconic sites. The artist beyond these secular rituals is Virgilio Sieni, a leading Italian choreographer, and a model case in Italy for performances with amateur dancers. Selected case studies from his productions will be compared to other forms of participatory art such as theatre and analyzed as «community figures» (Rancière), and «assemblies of bodies» (Butler) ultimately elucidating forms of cultural resilience to the political Italian scene of the pre-pandemic years
DU ROMAN AU THÉÂTRE : RÉFLEXIONS PRATIQUES ET THÉORIQUES SUR L’ADAPTATION
No full textΣτην παρούσα μελέτη καταπιάνομαι με το ζήτημα της διασκευής χρησιμοποιώντας τη δική μου διασκευή του πρώτου κεφαλαίου του μυθιστορήματός μου με τίτλο Poème toi-même (2021). Στις υποσημειώσεις εξηγώ τις βασικές επιλογές που έπρεπε να κάνω και τους λόγους για τις οποίες τις κάνω. Ακολούθως, περιγράφω τις ιδέες μου για τη θεατρική διασκευή (κείμενο και παράσταση) και, τέλος, επιχειρώ να σκιαγραφήσω μια γενική θεωρία της θεατρικής διασκευής.To deal with the question of adaptation, I use my own adaptation of the first chapter of my novel, Poème toi-même (2021) explaining in footnotes the main choices I had to make and why. I then describe my ideas on adaptation for the theatre (text and performance), and finally attempt to sketch a general theory of adaptation for the stage
ΜΟΡΦΕΣ «ΑΜΦΙΧΡΟΝΙΑΣ» ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΡΩΑΔΩΝ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ [TEMPORAL OVERLAPS IN MODERN PERFORMANCES OF EURIPIDES’ TROADES]
No full textΗ τραγωδία του Ευριπίδη Τρωάδες παραμένει μία από τις πιο δημοφιλείς στη σύγχρονη θεατρική σκηνή. Η σημαντική επίδραση του έργου έγκειται πρωτίστως στον διαχρονικό αντιπολεμικό χαρακτήρα του και στην ικανότητα του Ευριπίδη να μικραίνει το χρονικό χάσμα μεταξύ της πραγματικότητας των Τρωάδων και του ιστορικού και κοινωνικοπολιτικού πλαισίου του 5ου αιώνα π.Χ., επιχειρώντας έτσι να προκαλέσει μια συναισθηματική και νοητική «αφύπνιση» στο θεατρικό κοινό. Το μελέτημα διερευνά πώς οι σύγχρονες παραστάσεις συνεχίζουν να αντλούν έμπνευση από την προσέγγιση του Ευριπίδη, οικοδομώντας μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος. Η μελέτη εστιάζει στα μέσα και τις τεχνικές που χρησιμοποιούν οι σκηνοθέτες και οι σκηνογράφοι, για να υπογραμμίσουν το επίκαιρο θέμα του πολέμου και να ενθαρρύνουν τους σύγχρονους θεατές να εμπλακούν στο αντιπολεμικό μήνυμα των Τρωάδων. Η μελέτη εξετάζει αρκετές πρόσφατες παραγωγές του 21ου αιώνα που θολώνουν τα όρια μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, επιτυγχάνοντας έτσι ένα είδος «αμφιχρονίας», συμπεριλαμβανομένων των παραστάσεων σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μουαΐμη (ΘΟΚ, 2003), της Νικαίτης Κοντούρη (ΚΘΒΕ, 2009), του Θεόδωρου Τερζόπουλου (Θέατρο Άττις, 2017) και του Χρήστου Σουγάρη (ΚΘΒΕ, 2023).
Euripides’ Troades remains one of the most popular tragedies performed in the modern stage. The significant impact of the play lies primarily in its timeless anti-war character and Euripides’ ability to shorten the temporal gap between Trojan Women’s reality and the historical and socio-political context of the 5th century BCE, attempting thus to elicit an emotional and mental «awakening» of the theatre audience. This paper explores how modern performances continue to draw on Euripides’ approach building a strong connection between the past and the present. The study focuses on the means and techniques used by directors and stage designers that underline the relevant theme of the war and encourage contemporary spectators to engage with Troades’ anti-war message. The paper examines several recent 21st-century productions that blur the lines between past and present, achieving thus a kind of a «temporal overlap» (αμφιχρονία), including the performances directed by George Mouaimis (THOC, 2003), Nikaiti Kontouri (NTNG, 2009), Theodoros Terzopoulos (Attis Theatre, 2017) and Christos Sougaris (NTNG, 2023)
Μια κριτική προσέγγιση στην «αναρχική» επιστημολογία του Feyerabend και στον «δημοκρατικό» σχετικισμό του
No full textIn this paper we examine Paul Feyerabend’s epistemological anarchism that according to his thought science is truly an anarchistic process that tends to disobey every rule and most importantly it cannot be entitled to epistemological supremacy against other human actions (e.g. magic, religions). Finally we proceed to criticize Paul Feyerabend’s epistemology and we will also examine its relationship to his political ideal of democratic “relativism”
