National Documentation Centre - EKT journals
Not a member yet
23927 research outputs found
Sort by
The role of attachment in children's emotion regulation: Α scoping review of biophysiological empirical data
No full textΟι μελέτες αναδεικνύουν τη σημαντική επίδραση του πρώιμου δεσμού στην κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη και την ψυχική υγεία των παιδιών. Σκοπός της παρούσας επισκόπησης πεδίου είναι να συνθέσει εμπειρικά δεδομένα για την σχέση ανάμεσα στο δεσμό και τη βιοφυσιολογική ρύθμιση του συναισθήματος έπειτα από την έκθεση σε δοκιμασίες πρόκλησης στρες και να απαντήσει τα ερωτήματα που ευλόγως τίθενται σχετικά με τη διαφοροποίηση των αποκρίσεων ανά τύπο δεσμού. Συνολικά, 4119 μελέτες εντοπίστηκαν μέσω των CINAHL, PubMed, PsychINFO και Scopus. Είκοσι τέσσερις μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης και συμπεριλήφθηκαν στην ανασκόπηση. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι τα παιδιά με ασφαλή δεσμό έχουν αυξημένη ικανότητα βιοφυσιολογικής και συμπεριφορικής ρύθμισης του συναισθήματος. Το άγχος - αμφιθυμία και η αποδιοργάνωση σχετίζονται με ένα προφίλ υπο-ρύθμισης του συναισθήματος, ενώ η αποφυγή με προφίλ υπερ-ρύθμισης.Recent studies highlight the significant impact of early attachment on children's socio-emotional development and mental health. The purpose of the present scoping review was to synthesize empirical data on the relationship between attachment and the physiological regulation of emotion following exposure to stress-inducing tasks, and to answer questions that are reasonably raised about the differentiation of responses according attachment orientation. In total, 4119 studies were identified through CINAHL, PubMed, PsychINFO and Scopus. Twenty-four studies met the inclusion criteria and were included in the review. Results demonstrated that secure children have an increased capacity for biophysiological and behavioral regulation of emotion. Ambivalence and disorganisation were associated with an under-regulated profile of emotion, whereas avoidance was associated with an over-regulated profile
Exploring the relation between self-efficacy and school bullying: The moderating role of personal factors
No full textΟ εκφοβισμός/θυματοποίηση στο σχολείο αποτελεί ένα σημαντικότατο ζήτημα στο σύγχρονο εκπαιδευτικό περιβάλλον, επηρεάζοντας εκατομμύρια μαθητές/τριες παγκοσμίως. Η παρούσα μελέτη εξετάζει τον ρυθμιστικό ρόλο δημογραφικών παραγόντων (φύλο, ηλικία, μεταγραφή, δείκτης μάζας σώματος και εθνικότητα) στη σχέση ανάμεσα στις διαστάσεις της αυτοαποτελεσματικότητας, και τους επιμέρους τύπους του εκφοβισμού και της θυματοποίησης. Το δείγμα της έρευνας αποτέλεσαν 2.427 Έλληνες μαθητές/τριες (Μ = 12,92, SD = 1,46), εκ των οποίων 1.216 ήταν κορίτσια και 1.211 ήταν αγόρια. Οι μαθητές/τριες φοιτούσαν από την Ε’ τάξη του Δημοτικού έως και την Γ’ τάξη του Γυμνασίου. Για τον εντοπισμό σχέσεων και στατιστικά σημαντικών διαφορών ανάμεσα στα επίπεδα των ανεξάρτητων μεταβλητών χρησιμοποιήθηκαν απλές πολυμεταβλητές αναλύσεις διακύμανσης, μονομεταβλητές αναλύσεις διακύμανσης, αναλύσεις γραμμικών συσχετίσεων και ιεραρχικές αναλύσεις παλινδρόμησης για όλες τις εξαρτημένες μεταβλητές. Σύμφωνα με την Κοινωνικογνωστική Θεωρία του Bandura και τη Θεωρία της Κοινωνικής Ταυτότητας, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι το φύλο, η ηλικία, η κατάσταση μεταγραφής, ο σωματικός τύπος, και η εθνικότητα διαφοροποιούν τη συσχέτιση μεταξύ αυτοαποτελεσματικότητας και συμμετοχής στο φαινόμενο. Τα αποτελέσματα αυτά παρέχουν χρήσιμες πληροφορίες για την ανάπτυξη σχολικών στρατηγικών πρόληψης και παρέμβασης με στόχο τη μείωση του φαινομένου.Bullying/victimization remains a significant issue within school environments, impacting millions of students worldwide and leading to enduring consequences on personal well-being and academic performance. This study sought to examine the moderating effects of demographic factors (gender, age, transfer status, Body Mass Index, and ethnicity) on the relationship between self-efficacy dimensions and both bullying and victimization forms. The sample comprised 2,427 Greek students (M = 12.92, SD = 1.46), including 1,216 females and 1,211 males, spanning from the 5th and 6th grades of primary school to the 1st, 2nd, and 3rd grades of secondary school. multivariate analyses of variance, univariate analyses of variance, correlation analyses and hierarchical regression analyses were conducted to examine the relationships and group differences across all dependent variables. Grounded in both Bandura's Social-Cognitive Theory and Social Identity Theory, the findings revealed that gender, age, transfer status, body mass index, and ethnicity may moderate the association between self-efficacy and bullying/victimization involvement. The implications of these findings are discussed in relation to the development of prevention and intervention strategies within school curricula aimed at addressing the phenomenon
Communication Accommodation Theory: A theory in an evolving digital world
No full textΗ παρούσα εργασία επικεντρώνεται σε ένα σημαντικό κοινωνικοψυχολογικό θεωρητικό πλαίσιο μελέτης της επικοινωνίας, το οποίο αρχικά ονομάστηκε Θεωρία Προσαρμογής στον Λόγο (Speech Accommodation Theory), και το οποίο, κατά τη διάρκεια της 50χρονης ιστορίας του, έχει επεκτείνει τα φαινόμενα επικοινωνίας, τις κοινωνικές ομάδες, και τα πλαίσια που μελετά, και στην ψηφιακή εποχή. Αρχικά, περιγράφεται ο πυρήνας της θεωρίας κυρίως σχετικά με τις σημαντικότερες Αρχές της. Δεύτερον, και σε σχέση με την εξέλιξη της αποκαλούμενης πλέον Θεωρίας Επικοινωνιακής Προσαρμογής (CAT, Communication Accommodation Theory) κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, παρουσιάζεται μια επισκόπηση των έξι πρώτων Σταδίων της. Τρίτον, παρουσιάζουμε ένα αντιπροσωπευτικό σύνολο μελετών που έχουν δημοσιευτεί κυρίως στο δεύτερο μισό του 2023, επισημαίνοντας ορισμένα σημαντικά χαρακτηριστικά τους. Τέταρτον, η έρευνα της CAT στην ψηφιακή εποχή (Στάδιο 7) συζητείται στα πλαίσια πρόσφατων μελετών και διερευνώνται οι προσαρμοστικές και μη προσαρμοστικές επικοινωνιακές πρακτικές με (with) και μέσω (through) της τεχνολογίας – συμβάλλοντας στην κατανόηση της διαμεσολαβημένης μέσω υπολογιστή αλληλεπίδρασης καθώς και της αλληλεπίδρασης ανθρώπου-μηχανής. Τέλος, θέτουμε συναφή ερευνητικά ερωτήματα που στο σύνολο τους συνιστούν μια χρήσιμη μελλοντική ερευνητική ατζέντα.This paper focuses on a major socio-psychological framework of communication, originally labeled Speech Accommodation Theory, that has, over its 50-year history, expanded its communicative boundaries and the social groups and contexts studied as well as into the digital age. First, the essence of the theory is outlined herein mainly in terms of some of its major Principles. Second, and in relation to the evolution of now-termed Communication Accommodation Theory (CAT) over the decades, a tabulated overview of what constitutes its first six, benchmark Stages is provided. Third, we highlight a representative selection of studies emerging mostly in the latter half of 2023 and beyond, tabulating some their significant features. Fourth, CAT research in the digital age (Stage 7) is discussed in terms of analyzing recent studies, appearing during the same abovementioned period, exploring accommodative and nonaccommodative practices with and through technology; in this regard, it contributes to the investigations of computer-mediated and human-machine interactions. Throughout as well as in conclusion, we raise pertinent research questions that collectively constitute an engaging future research agenda
Students’ perceptions of the structure of the personality of a Socially Assistive Robot for Learning and Instruction
No full textΟι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θεωρούν, ότι η εφαρμογή των Ρομπότ Κοινωνικής Αρωγής (ΡΚΑ) στην εκπαίδευση είναι απαραίτητη για τον μετασχηματισμό της διδασκαλίας και την υποστήριξη των μαθητών στην επίτευξη καλύτερων μαθησιακών αποτελεσμάτων. Ωστόσο, ανακύπτουν διάφορα ερωτήματα σχετικά με τις προϋποθέσεις εφαρμογής των ΡΚΑ στην εκπαίδευση. Η παρούσα μελέτη είχε ως στόχο να διερευνήσει τις αντιλήψεις μαθητών και μαθητριών σχετικά με την προσωπικότητα ενός ΡΚΑ για την εκπαίδευση. Ένα διαδικτυακό ερωτηματολόγιο χορηγήθηκε σε 1083 μαθητές δημοτικού (N=390, M=11.23, SD=.72), γυμνασίου (N=378, M=14.10, SD=.85) και λυκείου (N=315, M=16.82, SD=.77) στην Ελλάδα και τη Φινλανδία. Η διερευνητική παραγοντική ανάλυση αποκάλυψε δύο παράγοντες με ψυχολογική σημασία που αντικατοπτρίζουν δύο τύπους της προσωπικότητας ενός ΡΚΑ για την εκπαίδευση: Το ΡΚΑ ως "ρυθμιστής" και ως "διευκολυντής". Στη συνέχεια, μια επιβεβαιωτική παραγοντική ανάλυση έδειξε, ότι την καλύτερη προσαρμογή στα δεδομένα είχε το μοντέλο στο οποίο οι δύο διαστάσεις της προσωπικότητας του ΡΚΑ ερμηνεύονταν από έναν δεύτερης τάξης παράγοντα. Η δομή της προσωπικότητας επιβεβαιώθηκε και στις δύο χώρες. Εντούτοις, εντοπίστηκαν κάποιες διαφορές που σχετίζονται με την ηλικία, το φύλο και το πολιτισμικό πλαίσιο των μαθητών και μαθητριών ως προς τις διαστάσεις της προσωπικότητας του ΡΚΑ. Η επιβεβαίωση της δομής της προσωπικότητας ενός ΡΚΑ για την εκπαίδευση μπορεί να ενημερώσει το σχεδιασμό και την ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών ΡΚΑ προσαρμοσμένων σε συγκεκριμένα πολιτισμικά πλαίσια και στις προτιμήσεις των μαθητών και των μαθητριών. Επιπλέον, τα ευρήματα αυτά ενισχύουν την κατανόηση της Αλληλεπίδρασης Ανθρώπου-Ρομπότ στην εκπαίδευση.Policymakers in the 21st century consider the application of Socially Assistive Robots (SARs) in the educational context essential to transform instruction and support students in achieving better learning results. However, several questions emerge regarding the conditions of SAR's application in education. The current study aimed to investigate students' perceptions regarding the personality of a SAR involved in learning and instruction, namely the dynamic and unique set of traits and characteristics that shape the SAR's behaviors and interactions with the students. An online questionnaire was administered to 1083 primary (N=390, M=11.23, SD=.72), lower secondary (N=378, M=14.10, SD=.85) and upper secondary (N=315, M=16.82, SD=.77) students from Greece and Finland. The exploratory factor analysis revealed two psychological factors that reflect two types of personality traits of a SAR for learning and instruction: the SAR as a "Regulator" and a "Facilitator" of learning. Then, a Confirmatory Factor Analysis showed that the model in which the two dimensions tap into the same factor that expresses the unity of a SAR's personality for learning and instruction had the best fit to the data. This structure was confirmed across both countries. Still, some age, gender and culture related differences in students’ endorsements of the dimensions of the SAR’s personality were identified. Capturing the dimensions of the personality of a SAR for learning and instruction can inform the design and development of more effective SARs tailored to specific cultural contexts and student preferences. Furthermore, these findings enhance our understanding of Human-Robot Interaction in education
A structural approach of the AI social representations. Robot humanizing technology?
No full textΆρρηκτα συνδεδεμένη με μια «τεχνολογική μυθολογία» που σχετίζεται με προμηθεϊκές υποσχέσεις και απειλές, η Τεχνητή Νοημοσύνη προσελκύει το αυξανόμενο ενδιαφέρον τόσο των μέσων ενημέρωσης, όσο και του κοινού. Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας είναι η διερεύνηση του περιεχομένου και της δομής των κοινωνικών αναπαραστάσεων της τεχνητής νοημοσύνης που έχουν οι φοιτητές των έξι τμημάτων Επικοινωνίας και ΜΜΕ στην Ελλάδα (N=249) μέσα από τη συλλογή πρωτογενών ποιοτικών δεδομένων που παράχθηκαν με τη χρήση ενός ερωτηματολογίου που περιείχε μόνο δύο ανοιχτές ερωτήσεις ελεύθερου συνειρμού. Στην πρώτη ερώτηση, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να γράψουν τρεις έως πέντε λέξεις που έρχονται άμεσα στο νου αναφορικά με τον όρο «Τεχνητή Νοημοσύνη». Σε μια δεύτερη ερώτηση τους ζητήθηκε να σχολιάσουν περαιτέρω αυτές τις λέξεις. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν ταξινομήθηκαν σε έξι μεγάλες θεματικές κατηγορίες, και δη Τεχνολογία, Μέλλον, Απειλές, Χρήσεις, Ρομπότ και Άνθρωπος, πριν αναλυθούν περαιτέρω στη βάση των κριτηρίων της συχνότητας και της δυναμικότητας, παράγοντας το «τετράγωνο της κοινωνικής αναπαράστασης της ΤΝ», που αποτελείται από τον κεντρικό πυρήνα (Τεχνολογία & Μέλλον), τα περιφερειακά στοιχεία (Απειλές & Χρήσεις) και μια «γκρίζα» περιοχή (Ρομπότ & Άνθρωπος). Η ερμηνεία και η συζήτηση των αποτελεσμάτων οδηγεί στο κύριο συμπέρασμα ότι το στοιχείο αναπαράστασης του Ρομπότ λειτουργεί ως ενδιάμεσος μεταξύ Ανθρώπου και Τεχνητής Νοημοσύνης, αποδίδοντας πιο οικεία χαρακτηριστικά στο κατά τα άλλα ασαφές και διφορούμενα αντιληπτό (Απειλές και Χρήσεις) τεχνολογικό αντικείμενο.Strongly related to a “technological mythology” referred to Promethean promises and threats, Artificial Intelligence draws increasingly impressive attention from the media, as well as from the lay public. The purpose of this research paper is to investigate the content and structure of the AI social representations of undergraduate students from all six Media and Communication University departments in Greece (N=249) relying on original qualitative data collected using a “free association” questionnaire consisting of two open questions. In question one, participants were asked to write three to five words that first come to mind when they think of the term “Artificial Intelligence”. In the second question, they were asked to describe further each of their previous answers. The data generated fell under six major thematic categories: Technology, Future, Threats, Uses, Robot, and Human (characteristics). These categories were further analyzed according to frequency and rank to produce the “square of the AI social representation”, which is consisted of the central system (Technology & Future), the peripheral system (Threats & Uses) and the “grey area” (Robot & Human). The interpretation and discussion of the results lead to the main conclusion that the representation element of the Robot represents the ideal blurring of the boundaries between Human and AI (the latter far superior in “intelligence”, e.g. data processing), attributing more familiar “human” characteristics to the, otherwise, vague and ambiguously perceived (Threats and Uses) technological object
Discipline and Subjectivity in Religious Education
No full textΗ εργασία εξετάζει πώς η πειθαρχική εξουσία διαμορφώνει την υποκειμενικότητα στη Θρησκευτική Εκπαίδευση, βάσει της θεωρίας του Michel Foucault. Μέσω ανάλυσης αναλυτικών προγραμμάτων και διδακτικών πρακτικών, αναδεικνύονται άρρητες σχέσεις εξουσίας που συγκροτούν τη μαθητική ταυτότητα. Διαπιστώνεται ότι η Θρησκευτική Εκπαίδευση λειτουργεί, συχνά ακούσια, ως πεδίο ιδεολογικής κανονικοποίησης. Προτείνονται συμμετοχικές και αναστοχαστικές παιδαγωγικές για μια πιο δημοκρατική και χειραφετική εκπαιδευτική προσέγγιση.The paper examines the relationship between disciplinary power and subject formation in Religious Education through the theoretical insights of Michel Foucault. The general objective is to discuss how curriculum and pedagogy in Religious Education are engaged in the process of constructing normalized religious subjects through discipline, surveillance, and internalization. The reason behind such a focus is the need to critically analyze the unseen power relations that constitute pedagogical space and student identity. The paper analyzes relevant curricular texts and pedagogic practices and how they illustrate the functioning of knowledge-power relations within classroom space. Some of the findings point towards Religious Education, albeit unintentional, as a reproducing and normalizing ideological space. The review concludes by suggesting ways of change and resistance in the form of more participatory and reflexive pedagogical paradigms. The current paper adds to the literature on educational subjectivation with critical significance to teachers, researchers, and curriculum planners who are interested in democratic and emancipatory religious education
Case Study: The Graduates of the Theological Department of the EKPA Evaluate the Effectiveness of Their Studies
No full textΟλοένα και περισσότερος λόγος γίνεται τις τελευταίες δεκαετίες για την αποτελεσματικότητα των Προγραμμάτων Σπουδών (Π.Σ.) των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, καθώς και για τη δυνατότητά τους να εξοπλίζουν με τις απαραίτητες ικανότητες τους αποφοίτους τους. Ειδικότερα για τις θεολογικές σπουδές, η Ε.Ε. στα πλαίσια του Tuning Project, ενός πανευρωπαϊκού προγράμματος για την Ανωτέρα Εκπαίδευση, πρότεινε μία σειρά δεξιοτήτων απαραίτητων για τους θεολόγους του 21ου αιώνα. Η παρούσα έρευνα απευθύνθηκε στους αποφοιτήσαντες του Θεολογικού Τμήματος της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ κατά το ακαδημαϊκό έτος 2021-22 με σκοπό να διερευνήσει το πώς οι απόφοιτοι του Θεολογικού Τμήματος του ΕΚΠΑ αξιολογούν τις σπουδές τους. Από τους 161 απόφοιτους απάντησαν 80 (49.69%). Τα πορίσματα της έρευνας παρουσιάστηκαν στην Επιτροπή Προγράμματος του Τμήματος και αποτέλεσαν τη βάση συζήτησης για το νέο Π.Σ. που θα εφαρμοστεί από τη νέα χρονιά.There is more talk in recent decades about the effectiveness of the Curriculum of university institutions, as well as their ability to equip their graduates with the necessary skills. In particular for theological studies, the E.U. in the framework of the Tuning Project, a pan-European program for Higher Education, it proposed a series of skills necessary for theologians of the 21st century. The present study targeted graduates of the Department of Theology, School of Theology at the National and Kapodistrian University of Athens (NKUA) during the academic year 2021–22, aiming to explore how the graduates of the Department of Theology at NKUA evaluate their studies. Of the 161 graduates, 80 responded (49.69%). The findings of the research were presented to the Rrogram Committee of the Department and formed the basis of discussion for the new Curriculum which will be implemented from the next year
Echoes of Resistance : The role of storytelling and performing arts in preserving Palestinian identity
No full textΑυτό το άρθρο εξετάζει την κεντρική θέση της φωνής των αυτοχθόνων στη μετάδοση της ιστορικής μνήμης, τονίζοντας τον ρόλο της στη διατήρηση της συλλογικής ταυτότητας και στον οραματισμό του μέλλοντος. Στο παλαιστινιακό πλαίσιο, η αφήγηση λειτουργεί τόσο ως πολιτιστικό αρχείο όσο και ως πράξη αντίστασης, αντισταθμίζοντας τον κατακερματισμό μέσα από τη συνέχεια της αφήγησης. Η ανάλυση ασχολείται με ενσωματωμένες μορφές τέχνης, όπως ο χορός dabkeh, το θέατρο, η λογοτεχνία και η τοιχογραφία-γκράφιτι στο τείχος διαχωρισμού, που αποτελούν ζωτικούς τρόπους πολιτιστικής έκφρασης και πολιτικής μαρτυρίας. Η κληρονομιά του Ghassan Kanafani βρίσκεται στο προσκήνιο, αναγνωρίζοντας την άποψή του ότι η αφήγηση ιστοριών αποτελεί πολιτιστική επιβίωση αλλά και επαναστατική πράξη. Οι συνεισφορές των Khitam Edelbi και Shams Almanal Timraz ενισχύουν περαιτέρω τη συζήτηση με δύο ιστορίες των αδελφών τους: τη μια ιστορία αφηγείται η Muhibah Edelbi, την άλλη η Sabha Timraz. Ανακαλώντας τις διαγενεακές μνήμες της εκτόπισης των Παλαιστινίων από το Al-Birwa and και το Asdoud κατά τη διάρκεια της Νάκμπα1 του 1948, αυτές οι ιστορίες λειτουργούν ως αντίσταση μέσω της μνήμης ενάντια στη εξάλειψη. Το άρθρο ολοκληρώνεται με την εξέταση του ρόλου των γκράφιτι κατά τη διάρκεια της Πρώτης και της Δεύτερης Ιντιφάντα και της διευρυμένης εμβέλειας της παλαιστινιακής αφήγησης μέσω του θεάτρου και των ψηφιακών μέσων, τα οποία συνεχίζουν να ενισχύουν τις περιθωριοποιημένες φωνές προωθώντας τες σε παγκόσμιες πλατφόρμες.This article examines the central role of the native voice in transmitting historical memory, emphasising how it sustains collective identity and shapes our vision of the future. In the Palestinian context, storytelling serves as both a cultural archive and an act of resistance, countering fragmentation by maintaining narrative continuity. The analysis engages with embodied art forms such as dabkeh, theatre, literature and mural painting on the separation wall as vital modes of cultural expression and political testimony. The legacy of Ghassan Kanafani is highlighted, recognising his assertion that storytelling is a form of cultural survival and a revolutionary act. Contributions by Khitam Edelbi and Shams Almanal Timraz further ground the discussion. The first is a narrative recounted by Muhibah Edelbi and the second is a performance by Sabha Timraz. Both recount intergenerational memories of displacement from Al-Birwa and Isdud during the Nakba of 1948. These stories serve as a form of mnemonic resistance against erasure. Finally, the article examines the role of graffiti during the First and Second Intifadas, as well as how Palestinian narratives have gained a wider reach through theatre and digital media. These continue to amplify marginalised voices across global platforms