OverHolland
Not a member yet
164 research outputs found
Sort by
Redactioneel
Full text linkWe open this edition of OverHolland with the very sad news that one of the journal’s editors, Henk Hoeks, died on 29 January 2017. Born on 14 March 1947, Henk was one of the founders of the publishing house SUN (Socialistische Uitgeverij Nijmegen, ‘Nijmegen Socialist Publishers’), where he worked as an editor from 1970 to 2008. From the outset, as he himself said, SUN rested on two main pillars: philosophy and history, to which architecture was added as a third pillar in the course of the 1970s. The new focus on architecture was boosted by SUN’s long-established links with rebellious students at Delft University of Technology’s faculty of architecture.
Under Henk Hoeks’s editorship, based on his contacts and friendships from that time, a magnificent series of books on architecture was published; after SUN Architecture was wound up in 2011, he arranged for these to be published henceforth by Vantilt. Henk Hoeks was widely praised for his carefully crafted publications and his remarkable ability to bring out writers’ talents – with particular success in the field of architecture. From 1990 to 2003 he ran the Dutch architectural journal OASE (issues 28-61), founded by architecture students at Delft. It was a breeding ground for young talent. Since 2004 part of this role has been taken over by the OverHolland, architectonische studies voor de Hollandse stad (‘About Holland: architectural studies on Holland’s towns and cities’) series.
Henk Hoeks was especially interested in architectural theory and history. He expressed his motives for this, perhaps more clearly than anyone else, in the following words: ‘Given his philosophical outlook, he was above all fascinated by form. Form restricts and individualizes – it is the intelli-gible aspect of things. Form makes things identifiable, and demarcates functions, for example in an urban structure’, he wrote of himself in the third person in the 2008 booklet Goed vastzittende spijkers (‘Well-hammered nails’). He recalled the eye-opening illustrations on a Piranesi altar, and
Manfredo Tafuri’s commentary on them in Architecture and utopia: ‘He experienced the illustrations, and the author’s explanatory text, as a shock and a liberation. Gian Battista Piranesi’s altar taught him a lesson he was very keen to learn, and would never forget. It told him about the double face of culture: a sensual, colourful, multifaceted, elegant front side that conceals a bare rear side made up of purely abstract geometric forms, with the naked globe as its most striking feature. There is no basis here in nature or spon-taneity, for anyone that looks closely will discover that the complex structure of the front is made up of features from long-vanished cultures, such as the three stacked-up sarcophagi. Culture is an interplay with historical fragments, a set of which we appropriate and, in so doing, turn into an amalgam of heterogeneous elements. We live in a culture of “constructors”; the abundance of images and the sensual wealth conceal a fundamental “poverty”, that of the calculating intellect. The last word is with the mute globe, emptiness and silence. And yet St Basil, in mid-flight to heaven, is lit from above – a symbol of telos, salvation?’ Despite his radical views, Henk Hoeks never entirely abandoned comforting ideas – saving him, and us, from much chagrin and fanaticism.
More cheering news is that the previous issues of OverHolland are now available online at http:// journals.library.tudelft.nl/index.php/overholland and can be consulted with the help of an index. OverHolland 18/19 has now added a new search term. The theme of this issue is ‘the university and the city’. A number of articles look closely at the foundation and development of the Delft and Eindhoven Universities of Technology. The comparison between the two mainly focuses on how these urban institutions influenced the two cities’ spatial development. Particular attention is paid to a far-reaching change in the historical development of university buildings: the introduction of laboratories for purposes of research. The change in the university/city relationship that took place because of the increased size of the buildings and the greater resulting inconvenience is clearly visible in the development of both institutions. Delft and Eindhoven were the first two post-war Dutch universities to introduce the ‘campus’ model: the university as a separate district of the city. The degree of the university’s spatial independence has been a recurring theme in the debate about its accommodation. The separate identity of the university has continued to clash with the need to integrate it into the city so that it can continue to function as an urban institution.
The studies carried out for this issue of OverHolland are part of a joint project by
researchers at the Delft and Eindhoven faculties of architecture, supervised by Esther Grams-
bergen and Bernard Colenbrander. The project was funded by the two universities’ housing and property departments. The core of the research is the cartographical section, which uses techniques developed earlier in Delft’s research into the spatial development of towns and cities in the Randstad conurbation, discussed in previous issues of OverHolland. The spatial development of the two cities and the accommodation of the two universities and associated institutions is mapped out in successive stages. What is new is the way in which changes in the spatial pattern of the two campuses is documented in detailed ground plans and cross-sections. This mainly concerns the arrangement of the unbuilt ground level in relation to the plinths of the buildings. At the same time, typological study of the buildings on both campuses makes clear how the distribution and nature of indoor spaces are related to the purpose and arrangement of the surrounding outdoor spaces.
The conversion of this kind of analysis into ‘rules for rebuilding’ that can serve as guidelines to the transformation of the campus is the particular expertise of Bauhütte, the ‘design-based research group’ supervised by Christian Rapp. The group was set up to produce a master plan for the further transformation of the Eindhoven campus and its supervision. The plan shows how the need for new kinds of university buildings can be combined with a campus that is now part of the architectural heritage. Bauhütte also drew up the master plan for the transformation of the Tilburg University campus. As part of this, KAAN Architecten has designed a new Teaching and Self-Study Centre, which is now under construction. Details are provided in the article by Kees Kaan.
Finally, the Polemics section of OverHolland commemorates the fact that Aldo Rossi’s book The architecture of the city was published fifty years ago. To mark the occasion, Ezio Bonfanti’s October 1970 article Elementi e costruzione: note sull’architettura di Aldo Rossi from the journal Controspazio – the first architectural-theory analysis of Aldo Rossi’s designs – is published here for the first time in Dutch and English translations, together with Rossi’s notes and the letter he wrote to Bonfanti about them, as well as Bonfanti’s reply. An introduction to these unique documents is provided by Stefano Milani.We openen deze uitgave van OverHolland met een treurige mededeling. Tot ons grote verdriet is Henk Hoeks, een van de redacteuren van OverHolland, op 29 januari 2017 overleden. Henk Hoeks, geboren 14 maart 1947, behoorde tot de oprichters van de Socialistische Uitgeverij Nijmegen, waarvan hij van 1970 tot 2008 redacteur was. Het fonds van de SUN rustte, zoals hij het zei, van meet af aan op twee pijlers: filosofie en geschiedenis, waaraan in de loop van de jaren zeventig als derde steunpilaar architectuur werd toegevoegd. De aandacht voor architectuur werd gevoed door de banden die de uitgeverij in het begin van haar bestaan onderhield met de studentenoppositie aan de Afdeling Bouwkunde van de Technische Hogeschool Delft.
Voortbouwend op de contacten en vriendschappen uit die tijd is onder regie van Henk Hoeks een schitterende reeks boeken over architectuur tot stand gekomen, die na de liquidatie van SUN Architecture in 2011 door zijn bemiddeling onderdak heeft gevonden bij uitgeverij Vantilt. Henk Hoeks wordt alom geprezen vanwege zijn zorgvuldige boekuitgaven en zijn bijzondere vermogen schrijverstalent tot ontplooiing te brengen. Met name het laatste heeft ook op het gebied van de architectuur zijn vruchten afgeworpen. Van 1990 tot en met 2003 ontfermde hij zich over het architectuurtijdschrift OASE (nrs 28-61), dat door architectuurstudenten in Delft was opgezet. Het was een kweekvijver van jong talent. Die rol is sinds 2004 deels overgenomen door de reeks OverHolland, architectonische studies voor de Hollandse stad.
De interesse van Henk Hoeks gold vooral de theorie en de geschiedenis van de architectuur. Over zijn beweegredenen kunnen we het best hemzelf aan het woord laten. ‘Vanuit zijn filosofische oriëntatie was hij allereerst geboeid door de vorm. De vorm begrenst en individualiseert, hij is het intelligibele aspect van de dingen. De vorm maakt kenbaar, grenst functies af, bijvoorbeeld in een stedelijke structuur’, schreef hij in 2008 in het boekje Goed vastzittende spijkers, sprekend over zichzelf in de derde persoon. Als eye-opener herinnert hij zich de afbeeldingen van een altaar van Piranesi en het commentaar van Manfredo Tafuri in Ontwerp en utopie: ‘Hij onderging de afbeeldingen met verklarende tekst van de auteur als een schok en als een bevrijding. Het altaar van Gian Battista Piranesi bevatte een les die hij gretig tot zich nam en sindsdien niet meer is vergeten. Het vertelde een verhaal over het dubbele gezicht van de cultuur: een zinnelijke, kleurrijke, uit talrijke facetten opgebouwde representatieve voorkant, die de verhulling vormt van een kale, uit louter abstracte geometrische volumes bestaande achterkant, waarvan de naakte aardbol in het oog springt. Elke fundering in natuur of spontaneïteit is hier afwezig, want wie goed kijkt, zal ontdekken dat de complexe structuur van de voorzijde is opgebouwd uit elementen van reeds lang ten onder gegane culturen, zoals de drie gestapelde sarcofagen. Cultuur is een spel met door de geschiedenis overgeleverde brokstukken, een geheel van fragmenten die wij ons toe-eigenen en door die toe-eigening omvormen tot een amalgaam van heterogene elementen. Wij leven in een cultuur van “constructeurs”, de overvloed aan beelden en de zintuiglijke rijkdom verhullen een principiële “armoede”, namelijk die van het berekenende intellect. Het laatste woord heeft de stomme bol, leegte en stilte. Alhoewel: de heilige Basilius, die bezig is aan zijn vlucht naar de hemel, wordt van bovenaf beschenen door een licht. Een symbool van het telos, de verlossing?’ In weerwil van radicale inzichten werden bij Henk Hoeks troostrijke denkbeelden nooit helemaal uitgewist. Het behoedde hem en ons voor veel chagrijn en fanatisme.
Een verheugende mededeling is dat de voorgaande uitgaven van de OverHolland intussen online toegankelijk zijn via http://journals.library.tudelft.nl/index.php/overholland en met behulp van een index geraadpleegd kunnen worden. OverHolland 18/19 voegt daaraan een nieuwe zoekterm toe. Thema van deze uitgave is ‘Universiteit en stad’. In een aantal artikelen wordt de stichting en ontwikkeling van de Technische Universiteiten in Delft en Eindhoven onder de loep genomen. De vergelijking van deze twee TU’s is met name gericht op de invloed van deze stedelijke instellingen op de ruimtelijke ontwikkeling van de betreffende steden. In het bijzonder wordt de aandacht gevestigd op een ingrijpende verandering in de historische ontwikkeling van universiteitsgebouwen: de introductie van laboratoria ten behoeve van wetenschappelijk onderzoek. De verandering in de relatie universiteit–stad die door de toegenomen omvang van de gebouwen en de te verwachten hinder teweeg werd gebracht, komt juist in de ontwikkeling van de beide TU’s sterk naar voren. Als eerste in de rij Nederlandse univer-siteiten werd na de Tweede Wereldoorlog aan deze twee instellingen het ‘campusmodel’ inge-voerd, dat wil zeggen de universiteit als een auto-noom stadsdeel. De mate van ruimtelijke zelfstan-digheid van de universiteit is sindsdien een telkens terugkerend thema in de discussies over de huis-vesting ervan. Identiteit en herkenbaarheid van de universiteit staan daarbij op gespannen voet met het belang van integratie in de stad als voor-waarde voor het functioneren van de universiteit als stedelijke instelling.
De studies die voor deze uitgave van Over-Holland zijn verricht, maken deel uit van een geza-menlijk project van onderzoekers van de Facultei-ten Architectuur van Delft en van Eindhoven onder leiding van Esther Gramsbergen en Bernard Colenbrander. Het project kreeg financiële onder-steuning van de diensten Huisvesting en vastgoed van de twee TU’s. De kern van het onderzoek is het cartografische deel, waarbij technieken wor-den gebruikt die eerder werden ontwikkeld in het Delftse onderzoek naar de ruimtelijke ontwikke-ling van de steden in de Randstad, dat in eerdere uitgaven van OverHolland is besproken. In enkele stappen worden de ruimtelijke ontwikkeling van Delft en Eindhoven en de huisvesting van de TU’s met de daaraan gelieerde instellingen in kaart gebracht. Nieuw is de manier waarop meer in detail de veranderingen van het ruimtelijk patroon van de beide campussen is gedocumenteerd in plattegrond en doorsneden. Het gaat daarbij met name om de inrichting van het maaiveld van de onbebouwde ruimten in relatie tot de plint van de gebouwen. Daarnaast maakt de typologische stu-die van de gebouwen van beide campussen inzichtelijk hoe de verdeling en de aard van de ruimten in de gebouwen zich verhouden tot de bestemming en inrichting van de omliggende bui-tenruimten.
De omzetting van dit soort analyses in ‘regels voor het bouwen’ die als richtlijn kunnen dienen bij de transformatie van de campus, is de bijzondere expertise van de in Eindhoven opererende ‘design based research group’ Bauhütte onder leiding van Christian Rapp. De groep werd in het leven geroe-pen voor het maken van het masterplan voor de verdere transformatie van de campus in Eindho-ven en de begeleiding daarvan. Het masterplan laat zien hoe de behoefte aan een nieuw soort universiteitsgebouwen en de campus, die intussen deel uitmaakt van het architectonische erfgoed, met elkaar in overeenstemming kunnen worden gebracht. Bauhütte ontwierp ook het masterplan voor de transformatie van de campus van de universiteit in Tilburg. Binnen dit kader maakte KAAN Architecten een ontwerp voor een nieuw Onderwijs- en Zelfstudiecentrum dat inmiddels gerealiseerd wordt. Kees Kaan licht een en ander toe.
Tot slot gedenkt OverHolland in de rubriek Polemen het feit dat vijftig jaar geleden de publicatie van Aldo Rossi’s De architectuur van de stad plaatsvond. Ter gelegenheid hiervan wordt ‘Elementi e costruzione. Note sull’architettura di Aldo Rossi’ van Ezio Bonfanti uit Controspazio, oktober 1970 – de eerste architectuur-theoretische beschouwing van ontwerpen van Aldo Rossi – in Nederlandse en Engelse vertaling gepubliceerd, inclusief Rossi’s notities en de brief erover die hij aan Bonfanti schreef, plus het antwoord van Bonfanti. Stefano Milani schreef een inleiding bij deze unieke documenten.
 
Ontspannen waardigheid: KAAN Architecten ontwerpt nieuwbouw voor Tilburg University
Full text link‘KAAN Architecten and the building firm VORM are together creating a large new building on the Tilburg University campus. With 11,000 square metres of floor area, the university’s Teaching and Self-Study Centre (OZC) is intended to offer students better facilities and hence further improve the quality of education. The building will have BREEAM (Building Research Establishment Environmental Assessment Method) ‘Excellent’ certification, the maximum achievable level of sustainability. Completion is scheduled for autumn 2017.
The KAAN Architecten design shows an OZC that is square and fairly low, like various other buildings on the campus. This means it will fit in well among the trees and the other buildings. Yet it is substantially different from the square central Cobbenhagen building, the former Catholic College of Economics that formed the basis for the university back in the early 1960s. Whereas with its two courtyards the enclosed structure by architect Jos. Bedaux (1910-1989) brought the landscape inside the building, KAAN Architecten’s centre will blend into it. Abundant daylight and radical perspectives will allow the building and its surroundings to merge. The study areas will be enclosed in the same way as a woodland clearing.‘KAAN Architecten en bouwonderneming VORM maken een groot nieuw gebouw op de campus van Tilburg University. Met het Onderwijs- en Zelfstudiecentrum (OZC), 11.000 vierkante meter vloeroppervlak, wil de universiteit de studenten beter faciliteren en daarmee de kwaliteit van onderwijs verder verhogen. Het gebouw zal het BREEAM Excellent-label dragen, het hoogst haalbare op het gebied van duurzaamheid. Najaar 2017 moet de oplevering plaatsvinden.
Het ontwerp van KAAN Architecten toont een OZC dat vierkant van opzet is en betrekkelijk laag, zoals verschillende andere gebouwen op de campus. Het past daarmee goed tussen de bomen en bij de andere gebouwen. Toch verschilt het wezenlijk van het vierkante centrale universiteitsgebouw Cobbenhagen, de voormalige Katholieke Economische Hogeschool, waarmee de universiteit begin jaren zestig begon. Dit besloten gebouw van architect Jos. Bedaux (1910-1989) haalt met twee hoven het landschap naar binnen. Het centrum van KAAN Architecten daarentegen gaat op in het landschap. Met veel daglicht en radicale doorzichten vloeien gebouw en omgeving in elkaar over. De beslotenheid van de studieruimten is die van een open plek in het bos
Herbeschrivingen
No full textEzio Bonfanti’s essay Elementi e costruzione: note sull’architettura di Aldo Rossi (1970) can be regarded as one of the most advanced critiques of Rossi’s work. He examines Rossi’s projects, their inherent analytical characteristics, the relationship with a theory based on the possibilities for describing a project and (more specifically) describing it through an analysis that has to be conducted at the level of the composition. Bonfanti’s contribution can equally be regarded as a broader reflection on fundamental aspects of the discipline, for which he believes Rossi’s work is particularly suited. The two paths thus defined – one studying Rossi’s architecture and the other proposing a scheme for an analytical approach to architecture – therefore mean that the purpose and the subject of the investigation nearly overlap, albeit not to the point of a mise en abyme.Ezio Bonfanti’s essay Elementi e costruzione: note sull’architettura di Aldo Rossi uit 1970 kan worden beschouwd als een van de meest geavanceerde kritische teksten over Rossi’s werk. Hij onderzoekt Rossi’s projecten, de intrinsieke analytische kenmerken ervan, de relatie tot een theorie die uitgaat van de mogelijkheid die een project biedt tot een beschrijving en wel in het bijzonder een die aan de hand van een analyse op het niveau van de compositie moet worden uitgevoerd. Bonfanti’s bijdrage kan eveneens worden gezien als een bredere beschouwing van de fundamentele aspecten van het vakgebied, waartoe naar zijn mening met name Rossi’s werk zich leent. De twee uitgezette paden – het ene door Rossi’s architectuur te bestuderen en het andere door het voorstellen van een schema voor een analytische benadering van de architectuur – houden daarom in dat het doel en het onderwerp van het onderzoek elkaar vrijwel overlappen, alhoewel er geen sprake is van een mise en abyme
Briefwisseling Aldo Rossi – Ezio Bonfanti
Full text linkNotes and correspondence from Aldo Rossi and Ezio Bonfanti dated 30 December 1970, 2 and 3 January 1971.Notities en brieven van Aldo Rossi en Ezio Bonfanti van 30 December 1970, 2 en 3 January 1971. 
Atlas Randstad Holland
Full text link(1) Ijmuiden(2) Purmerend(3) Haarlem(4) Amsterdam(5) Naarden(6) Leiden(7) Alphen aan den Rijn(8) Mijdrecht(9) Hilversum(10) Den Haag(11) Zoetermeer(12) Gouda(13) Utrecht(14) Hoek van Holland(15) Vlaardingen(16) Rotterdam(17) Schoonhoven(18) Leerdam(19) Ouddorp(20) Hellevoetsluis(21) Oud Beijerland(22) Dordrecht(23) Gorinchem(1) Ijmuiden(2) Purmerend(3) Haarlem(4) Amsterdam(5) Naarden(6) Leiden(7) Alphen aan den Rijn(8) Mijdrecht(9) Hilversum(10) Den Haag(11) Zoetermeer(12) Gouda(13) Utrecht(14) Hoek van Holland(15) Vlaardingen(16) Rotterdam(17) Schoonhoven(18) Leerdam(19) Ouddorp(20) Hellevoetsluis(21) Oud Beijerland(22) Dordrecht(23) Gorinche
Integratie van campus en stad: Samuel van Embden en de Technische Hogescholen in Delft en Eindhoven
Full text linkIn October 1970 the Dutch journal Plan published a thematic issue on university education and the construction of universities in the Netherlands. The editorial, entitled ‘Ideology or pragmatism’, outlined the dilemmas facing politicians and designers. Major investment was needed to cope with the growing numbers of students, but there was no clear picture of how education and research should develop. Could the existing universities continue to grow, or should new ones be founded? Should existing universities expand outside cities, or remain in small clusters within them? What was the ideal size of a university? Where should new universities be developed, and what about introducing the Anglo-American campus model? Was the idea of universitas, the supposed unity of arts and science, still relevant? Would university buildings even be needed if lectures could be broadcast on television screens?
In oktober 1970 bracht het tijdschrift Plan een themanummer uit over het wetenschappelijk onderwijs en het bouwen van universiteiten in Nederland. In het redactioneel, getiteld ‘ideologie of pragmatisme’, werden de dilemma’s geschetst waar de politiek en de ontwerpers voor staan. Om de groeiende studentenaantallen op te vangen zijn grote investeringen nodig, maar er ontbreekt een duidelijk visie op waar het met het wetenschappelijke onderwijs naartoe moet. Kunnen de bestaande universiteiten nog groeien of moeten er nieuwe universiteiten worden gesticht? Moeten bestaande universiteiten buiten de stad uitbreiden of juist in kleinere clusters in de stad blijven? Wat is de ideale grootte van een universiteit? Waar zouden nieuwe universiteiten moeten komen en wat te denken van de introductie van het Anglo- Amerikaanse campusmodel? Is de idee van de ‘universitas’, de vermeende eenheid van de wetenschap, nog wel actueel? Zijn er nog universiteitsgebouwen nodig als straks colleges via de televisie uitgezonden kunnen worden
Bouwstenen van de campus: Typologische vergelijking van universiteitsgebouwen in Delft en Eindhoven
Full text linkDelft University of Technology has a large, varied set of buildings in all kinds of forms and styles, distributed over an extensive campus. The buildings at Eindhoven University of Technology are typologically and architecturally homogeneous, and located closer together. The Eindhoven university was founded in the 1960s; the Delft university has a longer history, and hence an older stock of buildings. So what exactly are the differences and similarities between the Delft and Eindhoven buildings? Is there a typical ‘Delft’ and a typical ‘Eindhoven’ type of building? To what extent has the university of technology programme changed over the years, and do the old buildings differ from the new ones? And what issues arise when existing university buildings have to be reassigned to new purposes? These questions will be examined in the light of three comparative case studies on the basis of analytical drawings.De TU Delft heeft een groot en divers gebouwenbestand in uiteenlopende vormen en stijlen, verspreidt over een uitgestrekte campus. De gebouwen van de TU Eindhoven zijn typologisch en architectonisch gezien homogeen en liggen dichter bij elkaar. De Eindhovense universiteit werd in de jaren zestig van de vorige eeuw gesticht; de TU Delft kent een langere geschiedenis en heeft daardoor een ouder gebouwenbestand. Wat zijn nu precies de verschillen en overeenkomsten tussen de Delftse en Eindhovense universiteitsgebouwen? Is er een typisch Delfts en een typisch Eindhovens gebouwtype te onderscheiden? In hoeverre is het programma van de technische universiteit in de loop der jaren veranderd en verschillen de oude gebouwen van de nieuwe? En wat is de problematiek bij herbestemming van bestaande universiteitsgebouwen? Deze vragen worden onderzocht aan de hand van drie vergelijkende casestudies op basis van analysetekeningen
Beleid maken voor de campus: Delft en Eindhoven in de battle of brains
Full text linkThe definition of a campus has traditionally been very simple. A campus is the site where a university is located, and where the faculties that form the functional core of academic study have their buildings. It may also include appropriate accommodation such as sports facilities and housing for students and teachers. The phenomenon originated in the United States, where a need arose for coherently organized university environments inspired by the older British colleges, such as in Oxford and Cambridge. Unlike these predecessors, however, the university complexes in the United States tended to be located separately in the suburbanizing landscape, rather than integrated into built-up urban areas.Van oudsher is de definitie van een campus heel overzichtelijk. Een campus is het terrein waarop een universiteit gevestigd is en op dat terrein staan de gebouwen van de faculteiten die de functionele kern uitmaken van de wetenschap. Daarnaast kunnen erbij passende accommodaties zijn onder-gebracht, zoals sportvoorzieningen en huisvesting van studenten en docenten. Oorspronkelijk komt het fenomeen uit de Verenigde Staten, waar vanaf de late negentiende eeuw de behoefte rees aan coherent georganiseerde universitaire omgevingen, geïnspireerd door de oudere Britse colleges, zoals die in Oxford en Cambridge. In tegenstelling echter tot deze voorgangers werden de universiteitscomplexen in de Verenigde Staten eerder apart geplaatst in het suburbaniserende landschap dan geïntegreerd in stedelijke agglomeraties
Sleutelen aan de campus: Een vergelijkend onderzoek naar concept, morfologie en ontwikkeling van TU-complexen in Delft en Eindhoven
Full text linkThis article examines the urban-planning design and elaboration of the Delft and Eindhoven University of Technology complexes. What were the underlying ideas, views and designs for the two complexes, how and to what extent were they put into practice, and how have the complexes developed over time? How did, and does, the surrounding urban landscape influence the form of the campus, and how is the campus linked to the city? This comparative analysis focuses on the campus as an interplay of buildings and open space, emphasising the character of the spatial whole and the changes that have taken place within it.De stedenbouwkundige opzet en uitwerking van de TU-campussen in Delft en Eindhoven staan hier centraal. Welke ideeën, opvattingen en ontwerpen lagen ten grondslag aan de beide complexen, wat kwam daarvan terecht en hoe hebben de beide complexen zich in de loop van de tijd ontwikkeld? Wat was en is de betekenis van het omliggende landschap voor de vorm van de campus en hoe zijn de verbindingen met de stad? Deze vergelijkende analyse richt zich op de campus als een samenspel van gebouwen en open ruimte, waarbij de nadruk ligt op het karakter van het ruimtelijk ensemble en de transformaties die daarin plaats hebben gevonden
Campus-atlas Delft en Eindhoven
Full text linkTo allow systematic comparison of the construction and transformation of the Delft and Eindhoven University of Technology campuses, maps and profiles have been drawn. Below we describe the method used to draw them and indicate which sources were used.
The maps are based on what we call the chronological development map of the Randstad conurbation. This is a digital GIS map file, a kind of ‘parent file’ developed as part of the ‘Mapping the Randstad’ research project. The map, various versions of which have been published in OverHolland, shows the spatial development of Holland’s towns and cities with reference to ‘morphological periods’: the periods up to 1850, from 1850 to 1910, from 1910 to 1940, from 1940 to 1970 and from 1970 to 2000.Om de aanleg en transformatie van de campus van de Technische Universiteiten in Delft en van die in Eindhoven systematisch te kunnen vergelijken zijn kaarten en profielen getekend. We beschrijven de methode waarmee ze zijn getekend en geven aan welke bronnen daarbij zijn gebruikt.
Aan de basis van de kaarten ligt de zogenaamde schillenkaart van de Randstad. Dit is een digitaal kaartenbestand in GIS, een soort ‘moederbestand’, dat ontwikkeld is in het kader van het onderzoeksproject ‘Randstad Holland in kaart’. De schillenkaart, waarvan al verschillende versies in OverHolland werden gepubliceerd, toont de ruimtelijke ontwikkeling van de steden aan de hand van zogenaamde morfologische perioden: de periode tot 1850, van 1850 tot 1910, van 1910 tot 1940, van 1940 tot 1970 en van 1970 tot 2000