83 research outputs found
Materials to the flora of the Pilicka Wild Forest
No full textThe author gives the new localities of 468 plant species gathered during
studies of forest communities in river basin of Pilica (in middle part).
Special notice shuld be given to localities of species which are very rare
in Central Poland. These are: Adenophora liliifolia, Cimicifuga europaea,
Galium rotundifolium, Linnaea borealis, Osmunda regalis and Trifolium lupinaster.W niniejszej pracy przedstawiono listę gatunków roślin stwierdzonych
w trakcie badań zbiorowisk leśnych z udziałem antropogenicznie
wprowadzonej sosny nad środkową Pilicą (Kurowski 1977).
Szczególne znaczenie posiadają nowe stanowiska Linnaea borealis, Adenophora
liliifolia, Trifolium lupinaster, Osmunda regalis i Galium
rotundifolium.Zadanie pt. Digitalizacja i udostępnienie w Cyfrowym Repozytorium Uniwersytetu Łódzkiego kolekcji czasopism naukowych wydawanych przez Uniwersytet Łódzki nr 885/P-DUN/2014 zostało dofinansowane ze środków MNiSW w ramach działalności upowszechniającej naukę
Selected Aspects of Testaments Made by Elderly People in Chilean and Polish Law
No full textThe subject of this study is an analysis of the Chilean and Polish legal orders in terms of ensuring the correctness (and thus the validity and effectiveness) of making a will, with particular emphasis on the legal situation of elderly people with old-age dysfunctions. This issue has an important social dimension in the face of the global ageing trend and age-related progressive senile dementia. Showing the legal solutions regarding testamentary inheritance in Chilean law, as a law based on the Roman tradition, as well as the positions of jurisprudence, has not only a cognitive value. It should be assumed that the analysis of both legal orders will allow for the formulation of conclusions regarding the applicable legal regulations in the field of inheritance law in relation to the phenomenon of ageing societies on a global scale. This article also provides a comment on the law applicable to the capacity to make a will in Chilean and Polish law. Similarity between regulations pertaining to the capacity to make
a will in Chilean and Polish law does not eliminate the obligation to determine the law applicable in this regard.This publication comparing Polish and Chilean law has been prepared as part of the NCN OPUS 22 project entitled ‘Zdolność do uczestnictwa w obrocie cywilnoprawnym osób starszych. Instytucje wsparcia – perspektywa prawna’ (The elderly ability to engage in civil-law transactions. Support institutions – a legal perspective), funded by the National Science Centre, Poland, contract no: UMO-2021/43/B/HS5/00916.Małgorzata Balwicka-Szczyrba: [email protected] B. Zamorano: [email protected] Kurowski: [email protected]łgorzata Balwicka-Szczyrba - University of Gdansk, PolandMarcelo B. Zamorano - Pontificia Universidad Católica de Chile, ChileWitold Kurowski - University of Silesia in Katowice, PolandAlessandri Besa A., La nulidad y la rescisión en el derecho chileno, vol. 2, Santiago 2008.Balwicka-Szczyrba M., Sylwestrzak A., Instytucja ubezwłasnowolnienia w perspektywie unormowań Konstytucji RP oraz Konstytucji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, ‘GSP’ 2018, vol. 40.Balwicka-Szczyrba M., Sylwestrzak A. (eds.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warsaw 2022.Barrientos Zamorano M., Derecho sucesorio metodología de casos, Valencia 2019.Basedow J., Rühl G., Ferrari F., de Miguel Asensio P. (eds.), Encyclopedia of Private International Law, Cheltenham 2017.Cares L., Cognitive and Legal Aspects in Older People, ‘San Juicio Rev. méd. Chile’ 2020, no. 8.Domański M., Analiza możliwości wprowadzenia instytucji pośredniej pomiędzy instytucją kuratora dla osoby niepełnosprawnej (art. 183 k.r.o.) a instytucją ubezwłasnowolnienia, Instytut Wymiaru Sprawiedliwości, Warsaw 2022.Dominguez Águila R., Dominguez Benavente R., Derecho sucesorio, vol. 1, Santiago 1998.Elorriaga de Bonis F., Derecho sucesorio, Santiago 2005.Habdas M., Fras M. (eds.), Kodeks cywilny. Komentarz, tom 6, Warsaw 2019.Olszówka F., Chilijski kodeks cywilny i przyczyna jego sukcesu, ‘Czasopismo Prawno-Historyczne’ 2022, vol. 74.Pazdan M., Zakres zastosowania rozporządzenia spadkowego, (in:) M. Pazdan, J. Górecki (eds.), Nowe europejskie prawo spadkowe, Warsaw 2015.Rodriguez Grez P., Instituciones de derecho sucesorio, Santiago 1993.Rozas Vial F., Allende Decombe F.J., Astaburuaga Suarez M., Diaz de Valdes J.P., Sucesión por causa de muerte: Historia, textos, jurisprudencia y comentarios, Santiago 1985.Skowrońska-Bocian E., Prawo spadkowe, Warsaw 2010.Somarriva Undurraga M., Abeliuk Manasevich R., Derecho sucesorio, explicaciones de clases revisadas por el profesor, Santiago 2005.Tomaszewska M., Oblicza starości osób ubezwłasnowolnionych a wykluczenie społeczne, (in:) W. Wilk, M. Gołowkin-Hudała (eds.), Prawne aspekty starości, Warsaw 2014.28333134
Kolizyjnoprawna problematyka skuteczności przelewu wierzytelności wobec osób trzecich — projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa właściwego dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich (COM(2018) 96 final)
No full textThe question of which law should govern the third-party effects of assignments of claims was considered during the preparation of the Rome I Regulation. The European Commission’s proposal for the Rome I Regulation admitted the law of the assignor’s habitual residence as the law that should apply to the proprietary effects of assignments of claims. Finally, EU Regulation on the law applicable to contractual obligations did not include the issue of the third-party effects of the assignment. However, Article 27(2) of the Rome I Regulation required the European Commission to present a report on the question of the effectiveness of assignments of claims against third parties accompanied, if appropriate, by a proposal to amend the Rome I Regulation. Proposal for a Regulation on the law applicable to the third-party effects of assignments of claims (COM(2018) 96 final) is a response to this request.
This paper analyses current draft of the new EU Regulation, the rules on determination of the third-party effects of assignments of claims (law of the assignor’s habitual residence and law of the assigned claim) and "super conflict rules" in specific cases. The author argues that the law of the assignor’s habitual residence remains the appropriate conflict rule for proprietary effects of assignments of claims.The question of which law should govern the third-party effects of assignments of claims was considered during the preparation of the Rome I Regulation. The European Commission’s proposal for the Rome I Regulation admitted the law of the assignor’s habitual residence as the law that should apply to the proprietary effects of assignments of claims. Finally, EU Regulation on the law applicable to contractual obligations did not include the issue of the third-party effects of the assignment. However, Article 27(2) of the Rome I Regulation required the European Commission to present a report on the question of the effectiveness of assignments of claims against third parties accompanied, if appropriate, by a proposal to amend the Rome I Regulation. Proposal for a Regulation on the law applicable to the third-party effects of assignments of claims (COM(2018) 96 final) is a response to this request.
This paper analyses current draft of the new EU Regulation, the rules on determination of the third-party effects of assignments of claims (law of the assignor’s habitual residence and law of the assigned claim) and "super conflict rules" in specific cases. The author argues that the law of the assignor’s habitual residence remains the appropriate conflict rule for proprietary effects of assignments of claims
Prawo właściwe dla przelewu wierzytelności. Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2003 r. (III CK 80/02)
No full textThe article analyzes the judgment of the Supreme Court of December 19, 2003, regarding the law applicable to the assignment of claims. In Polish law, there are no conflict-of-laws provisions directly relating to the assignment of claims. In the discussed judgment, the Supreme Court held that Article 25 § 1 of the Private International Law Act does not authorize the choice of law for the assignment of claims. According to the Supreme Court, the assignment of claims is subject to the law applicable to that claim. This position is consistent with the dominant view in the doctrine and jurisprudence. The author of the article also discusses the regulations contained in the Rome Convention, in which the interpretation of the provisions on the assignment of claims raises controversy.Artykuł analizuje wyrok Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2003 r. dotyczący prawa właściwego dla przelewu wierzytelności. W polskim prawie brak jest przepisów kolizyjnych odnoszących się wprost do przelewu wierzytelności. Sąd Najwyższy w omawianym wyroku uznał, że art. 25 § 1 ustawy Prawo prywatne międzynarodowe nie uprawnia do wyboru prawa dla przelewu wierzytelności. Zdaniem Sądu Najwyższego, przelew wierzytelności podlega prawu właściwemu dla tej wierzytelności. Stanowisko to jest zgodne z dominującym poglądem w doktrynie i orzecznictwie. Autor artykułu omawia również regulacje zawarte w konwencji rzymskiej, w której interpretacja przepisów dotyczących przelewu wierzytelności budzi kontrowersje
Kolizyjnoprawna problematyka skuteczności przelewu wierzytelności wobec osób trzecich – project rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa właściwego dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich (COM(2018) 96 final)
No full textThe question of which law should govern the third-party effects of assignments
of claims was considered during the preparation of the Rome I Regulation. The European
Commission’s proposal for the Rome I Regulation admitted the law of the assignor’s habitual
residence as the law that should apply to the proprietary effects of assignments of
claims. Finally, EU Regulation on the law applicable to contractual obligations did not
include the issue of the third-party effects of the assignment. However, Article 27(2) of
the Rome I Regulation required the European Commission to present a report on the
question of the effectiveness of assignments of claims against third parties accompanied,
if appropriate, by a proposal to amend the Rome I Regulation. Proposal for a Regulation
on the law applicable to the third-party effects of assignments of claims (COM(2018) 96
final) is a response to this request.
This paper analyses current draft of the new EU Regulation, the rules on determination
of the third-party effects of assignments of claims (law of the assignor’s habitual
residence and law of the assigned claim) and „super conflict rules” in specific cases. The
author argues that the law of the assignor’s habitual residence remains the appropriate
conflict rule for proprietary effects of assignments of claims
Glosa do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie Sähköalojen ammattiliitto ry c/a Elektrobudowa Spółka Akcyjna (C‑396/13)
No full textThis paper aims to comment an important ruling concerning the Posted
Workers Directive (Directive 96/71/EC). In the judgement C-396/13 (Sähköalojen ammattiliitto
ry v. Elektrobudowa Spółka Akcyjna), the European Court of Justice provided
its pro-worker’s interpretation of Art 3 of Directive 96/71/EC concerning the scope of the
„minimum pay rate”. The second issue raised by the European Court of Justice was the
assignability of pay claims governed by Polish law based on Art 14 (2) of Rome I Regulation
and prohibited under that law. In commented judgement, the Court admitted the
assignment of claims arising from employment relationships in light of article 47 of the
Charter of Fundamental Rights of the European Union and accepted the trade union’s
right to represent the posted workers
The conflict of laws issues concerning the third party effects of the assignments of claims. The gloss to the judgment of the Court of Justice of the European Union of 9 October 2019 in the case of BGL BNP Paribas SA v. TeamBank AG Nürnberg (C‑548/18)
No full textThe question of the law applicable to the third-party effects of assignments of claims is widely discussed in the doctrinal debates. In common opinion, the existing European conflict-of-laws regulations do not provide for a rule governing this issue. In the case BGL BNP Paribas SA v. TeamBank AG Nürnberg (C‑548/18), the Court of Justice of the European Union confirmed this gape of the Rome I Regulation.The gloss presents the justification of the European Union Court’s judgment, the reasons for the lack of the uniform conflict-of-laws regulation, and the consequences of this state. It also analyses briefly the European Commission’s proposal for the EU Regulation concerning the law applicable to the third-party effects of assignments of claims (COM(2018) 96 final), as a response to this situation. Finally, it examines the appropriate conflict-of-laws rules for proprietary effects of assignments of claims (the law of the assignor’s habitual residence and the law of the assigned claim)
Kierowcy zatrudnieni w sektorze międzynarodowego transportu drogowego jako pracownicy delegowani w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE
No full textThe paper provides a comment on a recent crucial ruling concerning the Posted Workers Directive (Directive 96/71/EC). In the judgement in the case C–815/18 (Federatie Nederlandse Vakbeweging v. Van den Bosch Transporten BV, Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank Kft), the Court of Justice of the European Union provided an interpretation of the Directive 96/71/EC concerning the scope of the notion “posted workers”. The Court assumed that the directive on the posting of workers in the framework of the provision of services must be interpreted as applying to the transnational provision of services in the road transport sector. The premise for recognizing an employee working as a driver in the international road transport sector as a posted worker is that the performance of that employee’s work has a “sufficient connection” with the territory of a Member State other than the one in which he/she usually carries out work in the performance of his/her employment contract (host Member State). This sufficient connection should be determined by the driver’s activities in the territory of that Member State. It depends on the nature of the activities performed, the degree of connection of these activities with the territory of the Member State in which the driver operates, and the share of these activities in the entire transport service. This sufficient connection exists in the case of cabotage operations which are performed exclusively on the territory of the host Member State. Therefore, a driver who carries out cabotage operations may be considered a posted worker within the meaning of the Directive 96/71/EC. The second issue discussed in the paper is the choice-of-law problem related to the employment contract. If the parties have not chosen it, the applicable law should be determined under art. 8 (2) of Rome I Regulation which stipulates that an individual employment contract shall be governed by the law of the country in which or, failing that, from which the employee habitually carries out work in the performance of the contract. In some cases, considering the nature of work in the international road transport sector, the driver’s activities in the territory of one country are so vital that this country should be treated as the one “in which or from which” the employee normally works and not only to which the driver was posted within the meaning of the Directive 96/71/EC.Glosa dotyczy istotnego, niedawnego orzeczenia dotyczącego dyrektywy o pracownikach delegowanych (dyrektywa 96/71/WE). W wyroku w sprawie C–815/18 Federatie Nederlandse Vakbe-weging c/a Van den Bosch Transporten BV, Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank Kft, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dokonał wykładni dyrektywy 96/71/WE w zakresie rozumienia pojęcia „pracownicy delegowani”. Trybunał wskazał, że dyrektywę dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że znajduje ona zastosowanie do kierowców zatrudnionych w sektorze międzynarodowego transportu drogowego.
Przesłanką uznania osoby zatrudnionej jako kierowca międzynarodowego transportu drogowego za pracownika delegowanego jest pozostawanie wykonywanej przez tego pracownika pracy w „wystarczającym związku” z terytorium państwa członkowskiego innego niż to, w którym zwykle świadczy pracę w wykonaniu umowy o pracę (przyjmujące państwo członkowskie). Ten wystarczający związek powinien wynikać z charakteru czynności wykonywanych przez danego kierowcę na terytorium tego państwa członkowskiego, stopnia powiązania czynności pracownika z terytorium państwa członkowskiego, w którym pracownik ten świadczy pracę, a także udziału, jaki te czynności stanowią w całości usługi transportowej.
Wskazany wystarczający związek występuje w przypadku przewozów kabotażowych, które są wykonywane wyłącznie na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. Z tego też powodu kierowca, który dokonuje przewozu kabotażowego, powinien być uważany za pracownika delegowanego w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE.
Drugie zagadnienie podjęte w glosie dotyczy problemu ustalania prawa właściwego dla umowy o pracę. W braku wyboru, prawo właściwe jest wyznaczane na postawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym I, zgodnie z którym umowa o pracę podlega prawu państwa, w którym lub – gdy takiego brak – z którego pracownik zazwyczaj świadczy pracę w wykonaniu umowy. W niektórych przypadkach, zważywszy na istotę pracy w sektorze międzynarodowego transportu drogowego, aktywność kierowcy na terytorium jednego państwa jest tak istotna, że kraj ten powinien być uważany za ten, „w którym lub – gdy takiego brak – z którego pracownik zazwyczaj świadczy pracę”, a nie tylko, do którego dany kierowca został delegowany w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE
- …
