101,787 research outputs found
Pengaruh Aktivitas Jasmani Berbasis Permainan Terhadap Kesiapsiagaan Fisik Siswa Kelas IV SD Negeri Vidya Qasana
Get PDFPenelitian ini bertujuan untuk mengetahui pengaruh aktivitas jasmani berbasis permainan dapat memberikan peningkatan yang signifikan terhadap kesiapsiagaan fisik siswa kelas IV SD Negeri Vidya Qasana.
Penelitian ini merupakan penelitian pre-eksperimen dengan menggunakan “One-Group Pretest-Posttest Design”. SD Negeri Vidya Qasana dijadikan sebagai lokasi penelitian. Penelitian ini dilaksanakan pada bulan Juli-Oktober 2023. Populasi dalam penelitian ini adalah siswa kelas IV SD Negeri Vidya Qasana yang berjumlah 23 siswa. Teknik pengambilan sampel pada penelitian ini yaitu dengan menggunakan teknik sampling sensus/total sampling di mana seluruh anggota populasi yang ada dijadikan sampel semua, sehingga sampel pada penelitian ini berjumlah 23 responden. Instrument yang digunakan untuk mengetahui kesiapsiagaan fisik siswa yaitu dengan menggunakan kuesioner kesiapsiagaan dengan nilai reabilitas 0,748. Uji t adalah metode yang digunakan untuk analisis data penelitian.
Hasil penelitian ini menunjukkan bahwa aktivitas jasmani berbasis permainan dapat memberikan peningkatan yang signifikan terhadap kesiapsiagaan fisik siswa kelas IV SD Negeri Vidya Qasana dengan nilai thitung 4,573 > ttabel 1,721 dengan nilai signifikan 0,000 < 0,05. Nilai rata-rata kesiapsiagaan fisik siswa sebelum di berikan treatment/perlakuan yaitu 15,30 kemudian setelah diberikan - treatment/perlakuan selama 14 kali pertemuan nilai rata-rata kesiapsiagaan fisik siswa kelas IV SD Negeri Vidya Qasana menjadi 21,48. Sehingga jika dihitung dalam bentuk persentase maka tingkat kesiapsiagaan fisik siswa kelas IV SD Negeri Vidya Qasana sebesar 40,4 %
Letter, [Author unclear] to Paulina T. Merritt
No full textHandwritten letter to Paulina Merritt from an unknown author, October 1, 1876.
Pengaruh kompensasi, gaya kepemimpinan dan motivasi terhadap kinerja karyawan : Studi kasus pada PT Vidya Rejeki Tama Kramat Jati, Jakarta Timur
No full textPenelitian ini bertujuan untuk menganalisis pengaruh kompensasi, gaya kepemimpinan dan motivasi terhadap kinerja karyawan. Penelitian ini menggunakan data primer yang diperoleh dengan penyebaran kuesioner kepada karyawan yang bekerja pada PT VIDYA REJEKI TAMA Jakarta Timur. Pegambilan sampel dengan menggunakan metode sampel jenuh sedangkan metode analisis data menggunakan model analisis regresi berganda (multiple regression analysis). Berdasarkan proses statistik dengan menggunakan program SPSS 19, didapat hasil koefisien determinasi sebesar 0,575, hal ini berarti 57,5% kinerja karyawan PT. Vidya Rejeki Tama dipengaruhi oleh kompensasi, gaya kepemimpinan dan motivasi. Hasil penelitian uji hipotesis dalam uji F (simultan) bahwa kompensasi, gaya kepemimpinan dan motivasi secara signifikan mempengaruhi kinerja karyawan dengan nilai sig F 0,000 < 0,05 dan F hitung 23.998. Hasil uji t (parsial) menunjukan bahwa kompensasi secara signifikan mempengaruhi kinerja karyawan dengan nilai sig t 0,001 < 0,05 dan nilai t hitung 3,544, gaya kepemimpinan secara signifikan mempengaruhi kinerja karyawan dengan nilai sig t 0,000 < 0,05 dan nilai t hitung 4,013 dan motivasi secara signifikan mempengaruhi kinerja karyawan dengan nilai sig t 0,000 < 0,05 dan nilai t hitung 5,811. jadi dapat disimpulkan bahwa kompensasi, gaya kepemimpinan dan motivasi mempengaruhi kinerja karyawan baik secara simultan maupun parsial. Dan variabel yang paling dominan berpengaruh terhadap kinerja karyawan adalah motivasi karena mempunyai nilai beta pada standardized coefficients sebesar 0,53
Handwritten biographical information on Paulina T. McClung Merritt
No full textA handwritten biography of Paulina T. McClung Merritt by an unknown author, 1892.
Heterogeneous and tissue-specific regulation of effector T cell responses by IFN-gamma during Plasmodium berghei ANKA infection.
Get PDFIFN-γ and T cells are both required for the development of experimental cerebral malaria during Plasmodium berghei ANKA infection. Surprisingly, however, the role of IFN-γ in shaping the effector CD4(+) and CD8(+) T cell response during this infection has not been examined in detail. To address this, we have compared the effector T cell responses in wild-type and IFN-γ(-/-) mice during P. berghei ANKA infection. The expansion of splenic CD4(+) and CD8(+) T cells during P. berghei ANKA infection was unaffected by the absence of IFN-γ, but the contraction phase of the T cell response was significantly attenuated. Splenic T cell activation and effector function were essentially normal in IFN-γ(-/-) mice; however, the migration to, and accumulation of, effector CD4(+) and CD8(+) T cells in the lung, liver, and brain was altered in IFN-γ(-/-) mice. Interestingly, activation and accumulation of T cells in various nonlymphoid organs was differently affected by lack of IFN-γ, suggesting that IFN-γ influences T cell effector function to varying levels in different anatomical locations. Importantly, control of splenic T cell numbers during P. berghei ANKA infection depended on active IFN-γ-dependent environmental signals--leading to T cell apoptosis--rather than upon intrinsic alterations in T cell programming. To our knowledge, this is the first study to fully investigate the role of IFN-γ in modulating T cell function during P. berghei ANKA infection and reveals that IFN-γ is required for efficient contraction of the pool of activated T cells
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Get PDFWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
Pelevin’s Trinity in the novel “t”: author – protagonist – reader
No full textThe article attempts to interpret Pelevin's artistic strategy in the novel "T" by exploring its subject organization and addressing the key problems of the author, the protagonist, and the reader as they are seen by the researcher. The article analyzes the peculiarities of constructing the narrative reality in the novel "T", and goes on to discuss Pelevin's philosophic models of the development of the humankind, and the emergence of his new anthropology
Measuring industry-science links through inventor-author relations: A profiling method
Get PDFIn this pilot study we examine the performance of text-based profiling in recovering a set of validated inventor-author links. In a first step we match patents and publications solely based on their similarity in content. Next, we compare inventor and author names on the highest ranked matches for the occurrence of name matches. Finally, we compare these candidate matches with the names listed in a validated set of inventor-author names. Our text-based profile methodology performs significantly better than a random matching of patents and publications, suggesting that text-based profiling is a valuable complementary tool to the name searches used in previous studies.innovation; industry-science links; text-based profiling;
Education and Hindu nationalism: the case of Vidya Bharti
No full textMoja rozprawa, napisana pod kierunkiem prof. Jana Kieniewicza, nosi tytuł Edukacja i hinduski nacjonalizm: doświadczenie Vidya Bharti. Stanowiła ona próbę odpowiedzi na pytanie jak hinduscy nacjonaliści z organizacji Rashtriya Swayamsevak Sangh próbują propagować swoją ideologię poprzez sieć prywatnych szkół. Najprościej mówiąc hinduski nacjonalizm, to ideologia, która zakłada istnienie narodu złożonego ze wszystkich hindusów, gdzie przez hindusów rozumiemy wszystkie osoby połączone religią bądź kulturą hinduską. Korzenie hinduskiego nacjonalizmu jako ideologii wyrosły w wieku XIX a wykrystalizował się on w wieku XX. Głównym ideologiem hinduskiego nacjonalizmu był Vinayak Damodar Savarkar. W 1923 r. wydał on tekst Hindutva. Who is a Hindu?, czyli ,,Hinduskość. Kto jest hindusem?’’ (najpierw pod tytułem Essentials of Hindutva - ,,Najważniejsze elementy hinduskości’’). Ta krótka książka jest do dzisiaj najważniejszym tekstem ideologicznym nurtu hinduskiego nacjonalizmu. Savarkar twierdził, że na ,,hinduskość’’ składają się trzy elementy: rasa (więzi krwi), kultura i naród. Według Savarkara indyjscy muzułmanie i chrześcijanie są hindusami z rasy, ale nie z kultury. Aby ich w pełni przywrócić do hinduskości, należy przekonać ich do hinduskiej kultury. Ponadto, Savarkar używał wobec Indii terminów ,,ziemia ojców’’ i ,,ziemia święta’’, odpowiadających czynnikom rasy i kultury. Autor zarzucał indyjskim muzułmanom i chrześcijanom, że postrzegają Indie jako ziemię ojców, lecz nie jako ziemię świętą. Zarzuty te podzielało i podziela wielu hindusów. Pamiętajmy, że hindusi – w znaczeniu ,,hinduistów’’ – stanowią w Indiach bezdyskusyjną większość i część z nich uważa muzułmanów za niechętnie asymilującą się, a zatem antynarodową i antypaństwową mniejszość. Jednakże Savarkar nigdzie nie nakreślił granicy między hinduską kulturą a hinduską religią i nie tłumaczył, jak można stać się hindusem z kultury nie przestając być indyjskim muzułmaninem. W praktyce jego ideologia okazała się nie oferować nic innowiercom: jest ona w istocie dużo bardziej skupiona na mobilizowaniu hindusów. Ideologia hindutwy, choć twierdzi, że jest otwarta i tolerancyjna i określa samą siebie mianem ,,kulturowego nacjonalizmu’’, jest w rzeczywistości nacjonalizmem religijnym. Nurt hinduskiego nacjonalizmu odegrał bardzo ważną rolę w dziejach dwudziestowiecznych Indii. Główną organizacją nurtu hinduskiego nacjonalizmu jest Rashtriya Swayamsevak Sangh (Narodowy Związek Ochotników), utworzony w 1925 r. Organizacja ta wykształciła strategię rozprzestrzeniania swojej ideologii przez prowadzenie codziennych spotkań (tzw. śakh, które są mieszanką ćwiczeń i ideowej pogadanki) jak i tworzenie struktur, które pozwalałyby na docieranie do różnych grupy społecznych. RSS wykształciło zatem przez lata swoją partię, związek zawodowy, podorganizację studencką, podorganizację ds. religijnych, itd. Pod wieloma względami RSS to państwo w państwie, nie dlatego, że jego członkowie mają osobne prawa w republice (bo nie mają), ale dlatego, że organizacja ta w pewnym sensie próbuje przekopiować cała strukturę państwa i społeczeństwa w sobie a następnie doprowadzić do zlania się w całość struktury organizacji i struktury państwa.
Podorganizacją RSS, która zawiaduje największą ilością szkół, jest Vidya Bharti Akhil Bharatiya Shiksha Sansthan, czyli Ogólnoindyjski Instytut Edukacji ,,Głos Wiedzy’’. Od tego momentu stosować będę krótszej wersją nazwy organizacji: Vidya Bharti. Pierwsze eksperymenty hinduskich nacjonalistów w zakładaniu własnych szkół datują się na lata 40. i 50., a Vidya Bharti powstała najpewniej w 1977 r. jako swoista ogólnokrajowa organizacja do zarządzania tymi szkołami. Według danych z 2012 r. Vidya Bharti ma 13 514 szkół formalnych, w których uczy się ponad 3 miliony uczniów (a także 9 806 ,,szkół nieformalnych’’).
W swoich badaniach pragnąłem ustalić, w jaki sposób Vidya Bharti propaguje ideologię hinduskiego nacjonalizmu w swoim nauczaniu. Moje badania skupiły się na stanie Uttarakhand. Uzyskany w ich trakcie materiał źródłowy uzyskany w można podzielić na trzy grupy. Pierwsza to wywiady z pracownikami szkół Vidya Bharti (szczególnie dyrektorami) i członkami struktur administracyjnych organizacji, okazjonalnie także innymi członkami RSS. Druga to podręczniki w języku hindi używane w szkołach Vidya Bharti, a także – dla porównania – podręczniki do historii wydawane przez instytucje rządu centralnego i przez radę edukacyjną stanu Uttarakhand. Trzecia grupa to wszelkie informacje wypływające z obserwacji szkół (np. sposób odbywania apeli, poziom dyscypliny, nazwy patronów klas, obrazy na ścianach, itd.).
Po pierwsze, przekonałem się, że szkoły Vidya Bharti, które w dużej mierze finansują się same, muszą utrzymywać równowagę między zdobywaniem klientów na wolnym rynku a propagowaniem swojej ideologii. Na zewnątrz szkoły te nie wspominają nic o RSS i hinduskim nacjonalizmie, reklamując się tak jak wszystkie inne prywatne szkoły. Wystarczy jednak dokładniej popytać się w wywiadzie, wyczytać cele ideologiczne organizacji w tablicach umieszczonych zazwyczaj wewnątrz szkół czy zerknąć do podręczników organizacji, a nasycenie ideami hinduskiego nacjonalizmu stanie się oczywiste. Oczywiście jednym z najważniejszych narzędzi propagowania ideologii są podręczniki, szczególnie do nauczania historii. W Uttarakhandzie w szkołach podstawowych jest to Gauravśālī bhārat (,,Pełne chwały Indie’’). Podręcznik ten jest w zasadzie listą najazdów obcych ludów na Indie. Azja Południowa jest przedstawiona jako kolebka ludzkości i cywilizacji i siedziba wspaniałego, bogatego państwa, na które napadali wszyscy chciwi monarchowie, od Aleksandra Macedońskiego poczynając na Brytyjczykach kończąc. Mapy na ścianach niektórych szkół przedstawiają ważne ,,kulturowe’’ miejsca w Indiach i są to niemal wyłącznie miejsca święte hinduizmu. Ważnym elementem życia szkolnego są rozpoczynające i kończące zajęcia apele. Podczas nich dzieci modlą się, medytują, oddają hołd bogini Saraswati (bogini nauczania), słuchają przemów o inspirujących postaciach, np. patriotach, który walczyli z brytyjską władzą. Również przerwę na lunch rozpoczyna modlitwa. Widać tutaj wyraźnie wpływ szkół misjonarzy chrześcijańskich, które hinduscy nacjonaliści z jednej strony traktują jako głównego rywala, ale wyraźnie się na nich wzorują. Jednakże w szkołach hinduskich nacjonalistów na tej misjonarskiej podbudowie stworzono ideologię, w której pożeniono religię i patriotyzm; bycie dobrym hindusem oznacza bycie dobrym Indusem, zmawianie modlitwy to także oddawanie kultu narodowi i państwu i na odwrót.
Szkoły Vidya Bharti ujawniają wiele z głównych problemów i zalet obecnej sytuacji hinduskich nacjonalistów. Ich ideologia ta wyewoluowała w środowiskach hinduskich miejskich klas średnich i niższych średnich. Szkoły Vidya Bharti twierdzą, że ich głównym celem jest dotarcie do najbiedniejszych warstw, do ludzi na wsi i plemion w ostępach i do regionów przygranicznych, wystawionych na ryzyko infiltracji. W rzeczywistości jednak prowadzi ona dużo więcej szkół na wsiach, niż na prowincji. Pośród plemion i warstw najbiedniejszych jej działalność jest, poza niektórymi regionami, niezbyt szeroka. Vidya Bharti prowadzi osobny projekt tzw. sanskar kendrów (,,centrów wartości’’), które są dwugodzinnymi, wieczornymi lekcjami i ideologicznymi pogankami dla dzieci ze slumsów prowadzonymi przez nauczycieli ze szkół Vidya Bharati; są one jednak dużo krótsze i mniej liczne. Jak dotąd szkoły hinduskich nacjonalistów nie pomogły im przełamać żadnego z trzech impasów, w jakich się znaleźli: rozpowszechnić swoją ideologię z miast do wsi, z indoeuropejskiej Północy na drawidyjskie Południe i z hinduskich kast wyższych i średnich do niższych.
Tylko w tej ostatniej kwestii przed hinduskim nacjonalizmem rysują się lepsze perspektywy. W ostatnim rozdziale rozprawy porównałem działalność hinduskich nacjonalistów pośród kast niższych do procesu sanskrytyzacji. Był to proces, w ramach którego grupy żyjące poza aryjskimi społeczeństwami przejmowały część ich kultury, dzięki czemu zaczynano je uważać za część społeczeństwa. Podobnie hinduski nacjonalizm mówi m.in. plemionom i niedotykalnym, że muszą ,,jedynie’’ ,,odzyskać’’ swoją hinduską kulturę (którą niejako miały niegdyś stracić). Podejście hinduskich nacjonalistów jest jednostronne – nie uwzględnia tego, co plemiona i niedotykalni mogłyby dać ich narodowi włączając się do niego, a jedynie to, co musiałyby przyjąć. Tym, czego potrzebują hinduscy nacjonaliści, jest połączenie sanskrytyzacji z tzw. parochializacją, czyli przyjmowaniem elementów kultury niższej przez warstwy wyższe. Taka parochializacja hinduskiego nacjonalizmu polegałaby np. na włączaniu bohaterów i bogów warstw najniższych do ogólnohinduskiego panteonu (rozumianego jako panteon tak religijny jak i narodowy, to jest zawierający też władców czy bojowników o niepodległość).During my PhD research in which I tried to find out how is the ideology of Hindu nationalism being taught in schools in India. I focused on the activities of a private educational organisation called Vidya Bharti Akhil Bhartiya Shiksha Sansthan. Vidya Bharti, in turn, is a part of a well-known and influential organisation, the Rashtriya Swayamsevak Sangh. The RSS was formed in 1925 and represents the ideology of Hindu nationalism, in India usually called hindutva (‘hinduness’). When hearing the term ‘Hindu nationalism’ one would understand it to mean an ideology centred around a nation formed of all those who profess Hinduism. And this is what hindutva means in practice, but the official claim of the Hindu nationalists is different. As stated by the founder of this ideology, Vinayak Damodar Savarkar (1883-1966), hindutva is open, tolerant and broader than Hinduism. The Hindu nation may include Indians professing other religions, such as Muslims or Christians. According to Savarkar, ‘hinduness’ is composed of three elements: culture/civilization (sanskr۪ti), race (jāti) and nation (rāstra). Thus, the Indian Christians and Muslims belong to the same race as the Hindus, but they lack the element of Hindu culture. If they accept it, they will become a part of the Hindu nation. Thanks to this definition of ‘hinduness’ the RSS can claim that it does not really profess religious nationalism, but a ‘cultural’ one. However, neither Savarkar nor later generations of Hindu nationalists ever defined how ‘Hindu culture’ differs from ‘Hindu religion’ and what elements of this culture should one accept in order to become a member of the Hindu nation without losing his religion. Moreover, Savarkar and later Hindu nationalists claimed that Indian Christians and Muslims should worship Hindu gods at least as ‘national heroes’. The ‘cultural’ strategy is but a facade to show a benign face of hindutva to non-Hindus. In practice, the ideology of hindutva uses Hindu religious symbols, terms and myths as fundaments of Hindu nationality. It is a typical case of preaching to the believers: rather than attracting non-Hindus, Hindu nationalism tries to appeal only to the Hindus.
RSS believes that the once flourishing Hindu nation lost its unity due to internal bickering, Muslim invasions and colonial rule. The main goal of the organisation is to bring the Hindus together again. The chief concept used here is sangathan (‘consolidation’, ‘organisation’) and the main applied means are shakhas (śākhā, lit. ‘branch’). These are daily meetings, in which the members of the organisation as well as outsiders together pay obeisance to the RSS flag, pray, train, play games and listen to speeches (. The shakhas should first of all mould the mind of an individual so that he would become a person devoted to the Hindu nation and Indian state. This is called ‘character-building’ (caritr-nirmān). An important aspect is to make the society stronger: the Hindus should learn how to fight and be more assertive in cases of religious conflicts. Since 1950s the RSS has been trying to reach out to various groups, each time forming sub-organisations to give them a place in its structure. An important part of this structure is Vidya Bharti, formed most probably in 1978, which runs a network of private schools that help to spread the hindutva ideology among children and young people in the pre-university age. As of 2012, the organisation ran 13,514 schools in which over 3,000,000 students are enrolled (additionaly, there are 9 806 ‘informal’ schools, some of which are not schools at all).
I had decided to focus in my research on one of the states in northern India. I visited Vidya Bharti schools in this region twice; in 2009 and 2011, interviewing principals and teachers, observing school life and collecting textbooks. The main question that I tried to answer during my research was: how does Vidya Bharti reconcile its aim of spreading hindutva ideology with the need to attract the largest possible number of students? The existence of the organisation depends mostly on the income from fees and because of that it needs to reach out much beyond the groups of Hindu radicals. For example, the RSS as an organisation does not admit non-Hindus, Vidya Bharti schools do admit them, including Muslim children, though these tend to be in small numbers. In order not to scare the parents, Vidya Bharti schools usually hide the fact that they belong to the RSS network. However, Vidya Bharti does state hindutva as its official aim. The declaration of the organisation, available on its website and sometimes written on the school walls, says that it wants to build a generation ‘firmly based on hindutva’ (hindutva-nisth). The ideological bias of the schools becomes also apparent when one looks at the contents of the textbooks, especially the ones used in history classes. The textbook used in class 4 and 5 in Vidya Bharti primary schools in Uttarakhand is called Gauravśālī bhārat (‘Glorious India’). It is in fact a long list of various invasions of India. South Asia is depicted as the cradle of humanity and civilization where a powerful, rich state was based since ancient times. Foreign rulers, from Alexander the Great till the British, always looked towards India with greed and tried to attack it, usually failing. When they did succeed, it was only because they Indians were not united. Some schools also put maps on their walls. These maps show important ‘cultural’ places in India and these tend to be nearly only Hindu sacred places. The other important ideological tool are the assemblies, held before and after the classes. During these children pray, meditate, pay obeisance to goddess Saraswati (the goddess of learning), listen to speeches on inspiring personae, such as the patriots that fought with the British rule. The lunch break also begins with a prayer. The influence of Christian missionary schools is clearly visible here, though the Hindu nationalists on one hand treat them as one of their main rivals. In the Vidya Bharti schools, however, the religious message was blended with the nationalist one. Being a good Hindu means being a good Indian, praying is also a form of patriotism and the cult of the nation – and the other way round.
The way the Vidya Bharati schools functions is symptomatic of many problems that the modern Hindu nationalistd are facing and the advantages that they have. Their ideology evolved in an urban milieu, among the Hindu middle and lower-middle classes. Those who run the VB schools claim that their project is aimed mainly at educating and helping the poorest groups, the people living in the countryside and in the remote tribal areas and those living in sensitive border regions. However, just like with the RSS itself, the VB schools are much more numerous in the cities, especially in northern India. VB does run a separate project of meetings called sanskar kendra (‘the centre [for teaching] values’]. These are lessons and ideological speeches held for two hours, free of cost, in slum areas. The teacher and his costs are provided by a nearby VB school. However, there are much more schools than sanskar kendras and the teaching in the latter is much more brief. Until today the VB schools did not help the Hindu nationalists to break the three limits they have reached: to bring their ideology from the cities to the villages, from the Indo-European North to the Dravidian South and from the Hindu upper castes to the lower ones.
Only in this last battle Hindu nationalist are slowly obtaining better results. In the last chapter of my dissertation I have compared their activities among the lower castes and tribes with the idea of Sanskritisation. It was a process in which groups living outside the Aryan society acquired some parts of the Aryan culture, to become a part of the society. The Hindu nationalists also tell the tribes and the untouchables that they have to ‘only’ ‘regain’ their Hindu culture (which they supposedly had lost). This attitude is one-sided – the Hindu nationalists only talk about what the tribes and untouchables would have to take from the national culture, not what they could give. What the Hindu nationalists need is Sanskritisation mixed with ‘parochialisation’ which implies assimilating the culture of the lower groups by the upper ones. This parochalisation of Hindu nationalism should mean incorporating the tribal heroes and gods to the pantheon of the Hindu nation (which both a religious and a national pantheon; the tribal heroes could be depicted as ‘freedom fighters’). The schools, unlike a politician speaking in a TV show, can use various languages and words in approaching various groups (both the textbooks and the medium can vary). So far, the Vidya Bharti have not applied this strategy
Wave turbulence of a rotating array of quantized vortices in the T → 0 temperature limit
No full textThe dynamics of quantized vortices in the zero temperature limit is currently of great interest, particularly in the case of the Fermi superfluid He-B. Here we study wave turbulence, generated by the librating motion of a rotating cylindrical container filled with He-B, in the limit of vanishing viscous forces at temperatures . The polarization of the quantized vortices with respect to the axis of rotation is measured using non-invasive NMR techniques. We observe a decrease of the polarization when the librating motion is started, and a two-stage relaxation process when the modulation of the rotation velocity is stopped. The first relaxation process is associated with the dissipation of large-scale flow stored in inertial waves and the solid body rotation of the vortex array. From the decay of these energy reservoirs we determine the rate of energy dissipation of large-scale flow. The later second process is related to the relaxation of Kelvin waves on individual vortices. This process is monitored by the recovery of the polarization. The existence of a Kelvin wave cascade at the lowest temperatures is currently a central open question. We supply some evidence for the cascade
- …
