171 research outputs found
Nanosystems in Ceramic Oxides Created by Means of Ion Implantation
No full textThe material properties of nanometer-sized clusters are dependent on the cluster size. Changing the cluster dimensions induces structural phase transformations, metal-insulator transitions, non-linear optical properties and widening of the band gap of semiconductors. In this work, nanoclusters are created by ion implantation followed by thermal annealing. The ceramic oxides MgO and Al2O3 are used as embedding materials because of their stability and optical transparency. All clusters were created by means of ion implantation (typical dose 1016 ions cm-2, energy range 0.031.0 MeV) and subsequent thermal annealing (temperature 9001300K). Many experimental techniques were applied to investigate the defect evolution and the properties of the nanoclusters, amongst others optical absorption spectroscopy, X-ray diffraction (XRD), transmission electron microscopy (TEM), and positron annihilation spectroscopy. The formation, growth and dissociation of He and Kr bubbles in MgO and Al2O3 was investigated. It is found that the Kr nanoclusters in MgO are solid and have the fcc crystal structure. The lattice parameter of the Kr in individual clusters was found to vary as a function of the cluster size. Metallic Li, Zn, Ag and Au nanoclusters in MgO are also studied. XRD and TEM investigations reveal that Ag and Au nanoclusters are in a cube-on-cube orientation relationship with the rocksalt MgO. Large Li clusters (> 40nm) have the bcc crystal structure, while small Li clusters (<20nm) adopt the unusual fcc crystal structure. The MgO:Li system exhibits very strong positron confinement. The positron wavefunction is three-dimensionally spatially confined in the nanoclusters, so that 95% of the positrons annihilate in Li nanoclusters even though the atomic concentration of Li is only 1.3at.%. Semiconductor CdSe nanoclusters are created by sequential Cd and Se ion implantation. TEM analysis reveals that CdSe nanoclusters smaller than 5nm have the unusual rocksalt crystal structure, while nanoclusters larger than 10nm have the sphalerite or wurtzite structure. It can be concluded that nanoclusters are easily created in ceramic oxides by ion implantation and exhibit fascinating size-dependent material properties.Applied Science
Molecular Simulations of Nanoscale Transformations in Ionic Semiconductor Nanocrystals
No full textThe aim of the study described in this thesis is to obtain a profound understanding of transformations in NCs at the atomic level, by performing molecular simulations for such transformations, and by comparing the simulation results with available experimental high resolution transmission electron microscopy (HRTEM) data to validate the simulations and to reveal underlying physical mechanisms. These transformations include structural and morphological transitions and cation exchange processes in ionic nanocrystals (II-VI and IV-VI semiconductors). The main simulation method used is classical Molecular Dynamics (MD) simulation. First principles density functional theory (DFT) calculations were used to develop empirical force fields that are able to accurately reproduce phase transitions. Using these newly developed force fields, large scaled classical MD simulations were carried out and linked to HRTEM experiments. The partially charged rigid ion model (PCRIM) was chosen for the force fields. This PCRIM approach has a simple functional form with a few number of parameters and has a clear physical meaning for ionic crystals. To simulate cation exchange in colloidal NC systems at the NC/solution interface, we used a combination of all-atom force fields and a coarse-grained model. In Chapter 2, an ab-initio based force field for ZnO is developed within the framework of the PCRIM approach. The values of the partial charges were determined by Bader charge analysis of DFT calculations on various ZnO phases. Beside Coulombic interactions, only short-ranged pairwise interatomic interactions were included. An initial guess of the parameters of the short-ranged pair potentials were first obtained by the lattice inversion method. The parameters were further adjusted by an ab-initio potential surface fitting procedure. The new ZnO force field has a very simple functional form is able to accurately reproduce several important physical properties of ZnO materials. These physical properties include the lattice parameters and phase stability of several ZnO polymorphs, as well as the elastic constants, bulk moduli, phonon dispersion, and melting points of wurtzite ZnO. The transition pressure of the wurtzite-to-rocksalt transition calculated with the force field equals 12.3 GPa, in agreement with experimental measurements and DFT calculations. A wurtzite-to-honeycomb phase transition is predicted at an uniaxial pressure of 8.8 GPa. We found a rational and effective way to derive force fields with simple functional forms for accurate simulations of phase transitions in ionic crystals. In Chapter 3, we developed a transferable force field for CdS-CdSe-PbSPbSe solid systems. The selection of the force field and the fitting procedure are similar to that of the ZnO force field in Chapter 2. The challenges when developing this force field were to maintain the transferability of this force field for four materials (CdS, CdSe, PbS, and PbSe) and to describe their mixed phases. This was solved by assuming that different cations/anions have the same values of the partial charges, and that shortranged interatomic interactions between two cations/anions are the same in different materials. For the mixed phases, DFT calculations of the mixed phases were included in both the training and validation sets. This work is the first step for further simulation studies of these II-VI and IV-VI semiconductor NCs and heteronanocrystals (HNCs). In Chapter 4, a thermally induced morphological and structural transition of CdSe NCs was investigated using MD simulations. In MD simulations, a CdSe nanosphere with the ZB structure transforms into a tetrapodlike morphology at 800 K. In a CdSe tetrapod, four WZ legs attach to the {111} facets of a tetrahedral ZB core. This transformation is achieved by a layer-by-layer slip of the ZB-{111} bilayer. Simulations show that the slips are mediated by the formation of Cd vacancies on the surface of the NCs to overcome the potentially large energy barriers associated with slip. The morphology of the annealed NCs is found to be temperature and size-dependent. An octapod-like morphology is found in NCs with a relatively large NC size and in a certain range of the heating temperature. Surprisingly, nanoscale transformations of CdSe NCs have been directly observed in HRTEM in situ heating experiments. Our findings provide a simple method to modify the morphology of ionic NCs and can potentially be used in the synthesis of branched NCs. The cation exchange process of PbSe/CdSe HNCs has been investigated by HRTEM in situ heating experiments in combination with MD simulations and DFT calculations in Chapter 5. In the HRTEM experiments, we bserved that Cd atoms in PbSe/CdSe nanodumbbells (CdSe rods with one or two PbSe tip(s)) are replaced by Pb atoms. The exchange rate depends on the heating temperature and the amount of Pb atoms present in the system. Sometimes, fully converted PbSe nanodumbells can be observed. MD simulations were performed to investigate the mechanism of this cation exchange process. It was found that the the CdSe domains near the PbSe/CdSe interfaces have significant structural disorder. These findings are in line with the experimental observation that the exchange process proceeds in a layer-by-layer fashion along the WZ-direction. We concluded that cation exchange in PbSe/CdSe HNCs is mediated by the local structural disorder which enables the formation of vacancies and accelerated the motion of cations. In Chapter 6, a coarse-grained psuedoligand model was introduced to simulate cation exchange in PbS colloidal NCs taking into account the cation-solvent interactions. Modelling colloidal NC systems including interactions with the solvent has long been a challenge due to the large system size and long time scales. Here, we incorporated the effects of ligands and solvents into negatively charged large spherical coarse-grained psuedoligands. MD simulations combining coarse-grained and all-atom models can successfully reproduce the cation exchange process in PbS colloidal NCs. Simulations show that the exchange rate and system equilibrium can be controlled by the temperature and by changing ligands. The exchange process is directly related to vacancy formation and the high mobility of Cd ions at the PbS/CdS interface. Our simulations also predict that high-pressure conditions will be beneficial for achieving fast exchange at elevated temperatures. Our coarse-grained model can be easily extended to other systems for the computational investigation of transformations in nanostructures.Process and EnergyMechanical, Maritime and Materials Engineerin
A systematic review of hand hygiene improvement strategies: a behavioural approach
No full textContains fulltext :
108114.pdf (Publisher’s version ) (Open Access)ABSTRACT: BACKGROUND: Many strategies have been designed and evaluated to address the problem of low hand hygiene (HH) compliance. Which of these strategies are most effective and how they work is still unclear. Here we describe frequently used improvement strategies and related determinants of behaviour change that prompt good HH behaviour to provide a better overview of the choice and content of such strategies. METHODS: Systematic searches of experimental and quasi-experimental research on HH improvement strategies were conducted in Medline, Embase, CINAHL, and Cochrane databases from January 2000 to November 2009. First, we extracted the study characteristics using the EPOC Data Collection Checklist, including study objectives, setting, study design, target population, outcome measures, description of the intervention, analysis, and results. Second, we used the Taxonomy of Behavioural Change Techniques to identify targeted determinants. RESULTS: We reviewed 41 studies. The most frequently addressed determinants were knowledge, awareness, action control, and facilitation of behaviour. Fewer studies addressed social influence, attitude, self-efficacy, and intention. Thirteen studies used a controlled design to measure the effects of HH improvement strategies on HH behaviour. The effectiveness of the strategies varied substantially, but most controlled studies showed positive results. The median effect size of these strategies increased from 17.6 (relative difference) addressing one determinant to 49.5 for the studies that addressed five determinants. CONCLUSIONS: By focussing on determinants of behaviour change, we found hidden and valuable components in HH improvement strategies. Addressing only determinants such as knowledge, awareness, action control, and facilitation is not enough to change HH behaviour. Addressing combinations of different determinants showed better results. This indicates that we should be more creative in the application of alternative improvement activities addressing determinants such as social influence, attitude, self-efficacy, or intention
BAAC-projectnummer A-08.0095
No full textOp de dekzandrug ter plaatse van het plangebied heeft zich een B-horizont kunnen ontwikkelen, welke niet overal geheel is opgenomen in het plaggendek. Sporen van bewoning ouder dan de Tachtigjarige Oorlog lijken niet aanwezig te zijn. Het terrein lijkt in de 17de eeuw in gebruik te zijn genomen voor de aanleg van verdedigingswerken die waarschijnlijk aangelegd zijn ten behoeve van het beleg door de Staatse troepen in 1637. Aangezien er twee fasen zijn te herkennen (structuur 2 en 3, zie bijlage 4), zal het verdedigingswerk minstens één keer zijn hersteld. Na dit beleg zal het terrein zijn geëgaliseerd en is het in gebruik genomen als akker, waardoor zich een plaggendek heeft ontwikkeld van 60 tot 80 cm dik. Na het midden van de 19de eeuw is op het terrein het buitenhuis Cranendonk gebouwd. Het huis bevindt zich op een afstand van circa 20 meter van de toenmalige Karnemelkstraat. Waarschijnlijk heeft ten behoeve van de bouw zandwinning plaatsgevonden ter plaatse van het huis. Het huis heeft er in ieder geval gestaan vanaf halverwege de 19de eeuw tot ruim in de 20ste eeuw
BAAC rapport A-08.0469
No full textVan juni tot augustus 2009 heeft BAAC bv een opgraving uitgevoerd aan de Europalaan-Noord te Budel (gem Cranendonck). Hierbij zijn resten aangetroffen die dateren vanaf het mesolithicum tot en met de nieuwe tijd.
Uit het mesolithicum zijn alleen vuurstenen artefacten bewaard gebleven. Onder deze artefacten zijn twee spitsen (pijlpunten) die typerend zijn voor het mesolithicum. Uit het laat-neolithicum dateert één scherf zogenaamd ‘potbekeraardewerk’. Ook een deel van het vuursteen kan uit het neolithicum dateren.
Vanaf de late bronstijd wordt het terrein weer bewoond. Het aardewerk dat is opgegraven wijst er op dat vanaf de late ijzertijd het terrein steeds intensiever gebruikt wordt. Uit de ijzertijd dateren ook twee mogelijke plattegronden.
De oudste duidelijk herkenbare bewoning dateert uit de Romeinse tijd. Uit deze periode dateren dertien huizen, elf bijgebouwen en het merendeel van 36 graanschuurtjes of spiekers. Waterputten zijn opmerkelijk genoeg niet aangetroffen. Deze bevinden zich vermoedelijk ten noordwesten van het opgegraven terrein. De nederzetting is vermoedelijk bewoond geweest vanaf het begin van de jaartelling tot het midden van de derde eeuw na Chr.
Tijdens de opgraving zijn enkele opmerkelijke vondsten uit de Romeinse tijd gedaan. Allereerst werd een bronzen ring met gem aangetroffen. Op de gem is de god Mars afgebeeld. Daarnaast is een ijzeren snelwaag gevonden. Uit de ingang van een huis uit de derde eeuw is een speerpunt afkomstig.
Huis 9 bevatte een slijpsteen met een inscriptie op de zijkant. Deze inscriptie is beschadigd en daardoor niet volledig te lezen. De tekst COSR..II verwijst mogelijk naar de functie van slijpsteen, cos in het latijn.
Na de Romeinse tijd wordt de verlaten nederzetting weer tijdelijk bewoond in de vijfde en/of zesde eeuw na Chr. Vermoedelijk wordt de nederzetting nu ontdaan van waardevolle voorwerpen en bouwmateriaal. Uit deze periode dateren twee mogelijke huizen en één mogelijk bijgebouw.
Vanaf de negende eeuw na Chr. wordt het terrein ontgonnen en als akker in gebruik genomen. In eerste instantie worden op het terrein meilers opgericht, waarin houtskool wordt gebrand. Hiervoor wordt uitsluitend eikenhout gebruikt. Later worden op het terrein greppels gegraven die akkers van elkaar scheiden. Doordat vanaf de dertiende eeuw de akkers door de zogenaamde potstalbemesting worden opgehoogd, raken de grondsporen buiten bereik van de ploeg en worden ze beschermd tegen verstoringen.
Bij de bouw van de Duitse school in de tweede helft van de twintigste eeuw worden delen van het terrein verstoord. Een groot deel van de nederzetting blijft echter bewaard tot aan de opgravingen
Ontwikkelingen in Foodservice : online en beleving creëren nieuwe kansen voor toeleveranciers van agf
No full textHet voedsellandschap is in beweging. Een ontwikkeling met grote gevolgen voor “vers” en haar toeleveranciers. Voedsel is op steeds meer (verschillende) plaatsen te koop en wordt aangeboden door verschillende aanbieders. GroentenFruit Huis wil de groenten- en fruitsector versterken en de positie van bedrijven verbeteren. LEI Wageningen UR heeft daarom twee ontwikkelingen in de Foodservicemarkt onderzocht: online en beleving. Twee aspecten die het niveau van een individueel bedrijf overstijgen en impact hebben op de bestaande structuur. De uitkomsten zijn aangevuld met informatie over nieuwe ontwikkelingen binnen het thema “gemak”. Hoe moeten de ontwikkelingen worden gezien en wat is het effect ervan op de toeleveranciers van groenten en fruit? En op hun product(en)
Millingen aan de Rijn, Heerbaan
No full textBinnen het plangebied zijn tijdens de archeologische begeleiding van de sloop van twee panden binnen en onder de funderingsresten bouwhistorische waarden waargenomen en deels gedocumenteerd.
Bij het pand Heerbaan 168/168a gaat het om 19de eeuwse funderingen, waarbij oude, onder meer laatmiddeleeuwse bakstenen zijn hergebruikt. Onder deze funderingsresten bevindt zich een puinpakket dat mogelijk te dateren is in het begin van de 19de eeuw. Verder zijn hier geen archeologische sporen aangetroffen. Het bouwjaar 1888, dat zich tot de sloop op een van gevels van het pand bevond, zou op basis van de onderzoeksgegevens heel goed het werkelijke bouwjaar kunnen zijn geweest. Een datering vroeger in de 19de eeuw is echter niet uitgesloten.
In de 20ste eeuw is aan de noordoostzijde een aanbouw gebouwd (met vloer S3 en een betonwand op de oudere muur S7 ). Boven op de 19de eeuwse funderingen aan de straatzijde in het zuiden bevindt zich eveneens 20ste eeuwse herbouw. In het niet-gedocumenteerde deel van het pand is een kelder aangelegd door het oudere muurwerk. Het 19de eeuwse muurwerk heeft hier verder gelopen in zuidwestelijke richting tot aan de Heerbaan.
Het pand Heerbaan 170 is op basis van de gebruikte bakstenen lastig te dateren. Het type baksteen kan gedurende een langere periode in gebruik zijn geweest. Echter het gegeven dat op het minuutplan uit 1820 geen bebouwing te zien is op het perceel, betekent dat het pand pas na dit jaartal te dateren is. Het huis is gebouwd op ongeroerde grond, een kleipakket met daarin waarschijnlijk verspoeld Romeins, inheems-Romeins en Middeleeuws vondstmateriaal. Er bevindt zich geen 19de-eeuws puin tussen de funderingen. Dit zou een aanwijzing kunnen zijn dat pand 170 er al stond, toen dakpannen op het terrein gestort werden vóór de bouw van pand 168. Waarschijnlijk is de verstoring die tijdens het karterend booronderzoek in twee boringen is aangetroffen tot op een diepte van 70-90 cm in verband te brengen met de onderkant van het puinpakket. Of de als een fundering geïnterpreteerde harde ondergrond waarop men stuitte bij het zetten van een pijlbuis, ook in verband te brengen is met dit puinpakket, is niet duidelijk.
De datering van de dakpannen in het puinpakket is overigens min of meer gelijk aan die van de bakstenen van de fundering van pand 170, maar of ze ook afkomstig zijn van dit pand, valt niet te bewijzen. Behalve eventueel het puinpakket zijn er verder geen aanwijzingen dat er zich buiten de plaats van de twee gesloopte panden archeologische resten bevinden. Oudere vondsten dan de muurfunderingen bestaan alleen uit divers verspoeld materiaal
Een opgraving langs de Zandse Plas te Nijmegen-Noord. De zuidelijke helft van vindplaats 78, Archeologische Berichten Nijmegen - Rapport 87
No full textIn opdracht van de gemeente Nijmegen heeft Bureau Leefomgevingskwaliteit, Archeologie van de gemeente Nijmegen (BLAN) in maart/april en september/oktober 2017 een opgraving (Definitief Onderzoek; DO) uitgevoerd in het plangebied aan de Zandse plas te Nijmegen-Noord (gemeente Nijmegen). In dit plangebied werden woningen gerealiseerd. Tot op welke diepte de bodem ter plaatse van de bouwkavels verstoord zou worden, was bij aanvang van het archeologisch onderzoek nog niet bekend. Bij werkzaamheden dieper dan 30 cm bestond de kans dat eventueel aanwezige archeologische resten verloren zouden gaan.
Meerdere archeologische onderzoeken zijn aan het onderzoek voorafgegaan. Met inventariserend booronderzoek is vindplaats 78 vastgesteld en begrensd. Hoewel bij het vaststellen van de vindplaats, op basis van booronderzoek, werd aangenomen dat het een prehistorische vindplaats betrof, zijn er bij de daaropvolgende onderzoeken geen sporen uit die vroege perioden gevonden. Wel zijn er enkele fragmenten handgevormd aardewerk in lagen aangetroffen. In 2008 is een proefsleuvenonderzoek uitgevoerd (BLAN-projectcode Nlz5). De verwachting is toen bijgesteld naar een vindplaats met sporen uit de late middeleeuwen en nieuwe tijd. In 2012 is naar aanleiding van de aanleg van de Zandse plas de noordelijke helft van de vindplaats opgegraven door BLAN (projectcode Nlz10). Daarbij zijn vondsten en bewoningssporen uit de late middeleeuwen en nieuwe tijd aangetroffen. Het huidige project Nlz14 sluit daar direct op aan. Gezien de resultaten van het vooronderzoek werden ook voor de zuidelijke helft van de vindplaats dus voornamelijk sporen en vondsten uit de late middeleeuwen en nieuwe tijd verwacht. De zuidelijke helft van de grote vijver uit de 16e en 17e eeuw lag binnen het plangebied en mogelijk zouden er ook restanten aanwezig zijn van een bijbehorend huis of boerderij - die bevond zich immers niet in de noordelijke helft van de vindplaats. Daarnaast werd rekening gehouden met muurwerk van het 19e-eeuwse huis, waarvan reeds funderingsresten gevonden waren. Andere sporen uit de nieuwe tijd die verwacht mochten worden, waren kleiwinningsgreppels en schuttersputten uit de Tweede Wereldoorlog.
Doel van de opgraving was het documenteren, registreren en veiligstellen van de behoudenswaardige archeologische resten die zich in de ondergrond van het onderzoeksgebied bevonden, om daarmee informatie te behouden die van belang is voor kennisvorming over het verleden door zowel hierover te rapporteren in onderhavig onderzoeksverslag als het deponeren van onderzoekgegevens en vondsten in het gemeentelijk depot en landelijke databases.
Twee kuilen en een greppel worden tot de late bronstijd-vroege ijzertijd gerekend . Dit zijn de enige sporen binnen vindplaats 78 die tot de prehistorie gerekend worden. Verspreid over het terrein zijn tevens fragmenten handgevormd aardewerk in lagen gevonden. De paalsporen van twee roedenbergen, een kuil en een greppel worden gedateerd in late middeleeuwen. Deze sporen zijn een aanvulling op de laatmiddeleeuwse sporen en vondsten die op de noordelijke helft van vindplaats 78 zijn opgegraven (tonputten en de noordelijke helft van de greppel).
In de nieuwe tijd zijn er verschillende gebruiksfasen op het terrein te onderscheiden. Om te beginnen een 17e-eeuwse bewoningsfase, hoewel er van het huis zelf geen of zeer weinig resten bewaard zijn gebleven. Tot deze fase behoren een tonput, een bakstenen waterput, enkele greppels en de vijver waarin zeer veel vondstmateriaal bewaard gebleven is. Na het derde kwart van de 17e eeuw is deze bewoning beëindigd en wordt het terrein gebruikt voor kleiwinning. In de 19e eeuw volgt een nieuwe bewoningsfase. De funderingen van het huis zijn in het proefsleuvenonderzoek in 2008 nog waargenomen maar waren voor aanvang van het huidige onderzoek in 2017 reeds verdwenen doordat het terrein in ieder geval gedeeltelijk afgegraven is. Tot deze bewoningsfase behoort ook een bakstenen waterput. Tot slot is het terrein in de Tweede Wereldoorlog gebruikt door zowel Duitsers als geallieerden die er schuttersputten hebben gegraven.
Het hoogste sporenvlak ligt op ca. 9,10 m +NAP (ca. 0,50 m -mv), het diepste vlak ligt op ca. 7,60 m +NAP (vlak 300, ca. 1,50 m -mv)
Plant protection in post-Soviet Kazakhstan: the loss of an ecological perspective
No full textThis thesis examines why and how plant protection issues are embedded in political, economic and social contexts. It analyses the domain of plant protection in Kazakhstan under two different socio-economic and political formations, namely the Soviet period before 1991 and the post-Soviet period thereafter. The study of plant protection in a country in transition demonstrates how the wider political and socio-economic structures shape this particular field of agrarian science and practice. The thesis illustrates how Integrated Pest Management (IPM)/ecology-based pest-control approaches were broadly developed and practised in the USSR, including Kazakhstan. It identifies a shift from a knowledge system aiming at sustainable pest control in the Soviet era to an exclusive focus on pesticides in post-1991 Kazakhstan. This shift – which contradicts the global trend towards sustainability – leads to the central question of this dissertation: Why did such a shift occur in Kazakhstan after 1991? This thesis argues that the transformation of the agrarian structure, the destruction of the state-led/public organization of pest control, the neglect of research and extension and the aggressive promotion campaigns of the pesticide industry changed the plant protection perspectives in Kazakhstan. This dissertation describes how, and explains why, thinking about pest control changed within the wider knowledge system, including farming, research, extension and policymaking. As a result, essential elements of sustainable pest-management approaches were abandoned in Kazakhstan after 1991. In conclusion, this thesis points to an urgent need to rethink and rebuild the role of the government in pest control. Without stronger policy, less afraid to embrace positive aspects of the former Soviet plant protection system, highly destructive pest organisms will continue to threaten national food security, and indiscriminate and injudicious pesticide use will continue to pose considerable hazards for human health and the environment. The study shows that plant protection is more than just ‘getting rid of pests’ at the farm level. Pest-control issues are deeply embedded in political–economic–social contexts, through which the development and use of ecologically sustainable approaches and collective action for pest control can be either promoted or hindered. The government of Kazakhstan has a key function in supporting this long-term endeavour and creating conducive conditions for this to happen, as this will ultimately contribute to a more sustainable system of agricultural production and thus benefit society as a whole. <br/
Kaderestanten aan het Boterdiep te Groningen
No full textDe opgraving heeft in totaal 984 vondsten opgeleverd, waaronder een groot aantal houten kadeankers. Een groot aantal daarvan is gedateerd door dendrochronologisch onderzoek. Aan de hand van deze dateringen kon worden vastgesteld dat het 17e eeuwse Boterdiep op de plek van een 16e eeuws kanaal ligt. Dit is zeer waarschijnlijk het Selwerderdiep, de uit dezelfde periode stammende Nije Graft lag vermoedelijk net ten oosten van het Boterdiep
- …
