287 research outputs found
Cardiac risk in the treatment of breast cancer: assessment and management
No full textAntonis Valachis,1 Cecilia Nilsson2 1Centre for Clinical Research Sörmland, Uppsala University, Eskilstuna, Sweden; 2Center for Clinical Research, Västmanlands County Hospital, Västerås, Sweden Abstract: As the number of long-term breast cancer survivors has increased, the side effects of adjuvant cancer therapy, such as cardiac toxicity, remain clinically important. Although the cardiac toxicity due to anthracyclines, radiotherapy, or trastuzumab is well-documented, several issues need to be clarified and are the subjects of extensive ongoing clinical research. This review summarizes the incidence of cardiac toxicity due to breast cancer adjuvant therapy and highlights the current trends in early detection and management of cardiac toxicities. Keywords: adjuvant, anthracyclines, cardiac toxicity, radiotherapy, trastuzuma
Collapse and Reconstitution: Autonomy and the Avant-Garde
No full textA critical discussion of the historical avant-garde, De Stijl and the work of Theo van Doesburg and its reception and re-interpretations through the years. For the occasion of an art installation at the Centraal Museum in Utrecht by the artist Antonis Pittas.Green Open Access added to TU Delft Institutional Repository 'You share, we take care!' - Taverne project https://www.openaccess.nl/en/you-share-we-take-care Otherwise as indicated in the copyright section: the publisher is the copyright holder of this work and the author uses the Dutch legislation to make this work public.Space & Typ
Aromatase inhibitors use and risk for cardiovascular disease in breast cancer patients : A population-based cohort study
No full textBackground: Prior studies regarding use of Aromatase inhibitors (AIs) and risk for cardiovascular disease (CVD) have shown conflicting results. This retrospective cohort study aimed to investigate whether AIs use affects risk for CVD events in postmenopausal breast cancer survivors. Methods: Using a retrospective cohort study design, four CVD outcomes; heart failure or cardiomyopathy, arrhythmia, acute ischemic heart disease and ischemic stroke or Transient Ischemic Attack were compared with uni-and multivariate Cox regression analyses according to exposure to endocrine therapy (use of AI, tamoxifen or AI/tamoxifen sequentially) or no endocrine therapy. Results: In total 15815 postmenopausal women, surgically treated to early breast cancer during 2006 -2012, were included. No significantly increased risk for CVD events was observed in patients with AI use in the whole cohort. However, two subgroup analyses showed increased risk for CVD events in the AI/tamoxifen sequential group; heart failure in patients older than 75 years (Hazard Ratio (HR) 2.44; 95% Confidence Interval (CI): 1.32-4.54) and arrhythmia in patients without prior CVD (HR 1.45; 95% CI: 1.01 -2.10). An increased risk for arrhythmia and acute ischemic heart disease in patients with at least four years of AI treatment compared with no or short-time exposure was observed (HR 2.12; 95% CI: 1.40 -3.25 for arrhythmia; HR 2.03; 95% CI: 1.15-3.58 for ischemic heart disease). Conclusion: Our results indicate an increased risk for ischemic heart disease and arrhythmia in patients treated for more than four years with AIs. This should be considered in the risk-benefit assessment concerning endocrine therapy.
Corrigendum to “Functional and immunohistochemical characterization of CCEae3a, a carboxylesterase associated with temephos resistance in the major arbovirus vectors Aedes aegypti and Ae. albopictus” [Insect Biochem. Mol. Biol. 74 (July 2016) 61–67]
No full textThe authors regret that the name of the fourth author was given incorrectly. The correct name should be Antonis Myridakis instead of Antonis Miridakis. The authors would like to apologise for any inconvenience caused
How close before you burn? Questions of ethics and distance in researching crisis and unrest
No full textResearchers examining urban riots or unrest constantly face questions about the motivations behind and impact of their work. These questions verge on the existential, because questioning a research topic essentially interrogates researchers’ role and existence as social scientists. With reference to two project examples from Athens, Greece, the author attempts to show how he has so far tried to grapple with such questions. Researching closely and drawing conclusions from distance: this has been a personal model of adjustable distance to the author’s research subjects, a strategy that seem to have somehow worked for the time being, writes Antonis Vradis
Μετά -ανάλυση τυχαιοποιημένων κλινικών μελετών χημειοθεραπείας,ακτινοθεραπείας και ορμονοθεραπείας στον καρκίνο του μαστού
No full textΕισαγωγή: Ο καρκίνος του μαστού είναι ο πιο συχνός τύπος καρκίνου και η κύρια αιτία θανάτου από καρκίνο παγκοσμίως. Παρά το γεγονός οτι ο αριθμός των τυχαιοποιημένων κλινικών μελετών που αφορούν τη χρήση διαφόρων θεραπευτικών μεθόδων (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, ορμονοθεραπεία) στον καρκίνο του μαστού αυξάνεται συνεχώς, η αξία ορισμένων θεραπειών παραμένει υπό αμφισβήτηση. Η μετα-ανάλυση, συνδυάζοντας με στατιστικές μεθόδους τα αποτελέσματα κλινικών μελετών που έχουν μελετήσει το ίδιο κλινικό ερώτημα, μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση της αβεβαιότητας και να παρέχουν αξιόπιστα συμπεράσματα για την αξία διαφόρων θεραπευτικών επιλογών στον καρκίνο του μαστού.
Σκοπός: Σκοπός της διατριβής ήταν η διαπίστωση αμφιλεγόμενες θεραπευτικές στρατηγικές στον καρκίνο του μαστού και κατόπιν η εφαρμογή μετα-αναλύσεων ώστε να αξιολογηθεί ποιές από αυτές τις στρατηγικές είναι χρήσιμες στον καρκίνο του μαστού. Προχωρήσαμε σε 7 διαφορετικές μετα-αναλύσεις ώστε να απαντηθούν 7 διαφορετικά κλινικά ερωτήματα. Επιλέξαμε 7 θέματα με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, που περιλαμβάνουν το ρόλο των διφωσφονικών ως αντικαρκινική θεραπεία αλλά και ως θεραπεία προστασίας καταγμάτων όταν χρησιμοποιούνται σαν μεταγχειρητική/προφυλακτική θεραπεία, τον κίνδυνο οστεονέκρωσης κάτων γνάθου με την χρήση διφψσφονικών, τη χρήση του fulvestrant στον προχωρημένο καρκίνο του μαστού, την ασφάλεια της χρήσης μερικής ακτινοβόλησης του μαστού μετά από τμηματεκτομή ή μερική μαστεκτομή αντί της θεραπείας επιλογής που είναι η ολική ακτινοβόληση του μαστού, το ρόλο του bevacizumab σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία στον προχωρημένο καρκίνο του μαστου και τέλος την αξία του trastuzumab ως προεγχειρητική θεραπεία σε ασθενείς με Her2-θετική νόσο.
Υλικό και Μέθοδος: Σε όλες τις 7 μετα-αναλύσεις χρησιμοποιήσαμε τις ίδες βασικές αρχές, με κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις που ήταν απαραίτητες ώστε να ταιριάζει η μεθοδολογία μας στον ειδικό σκοπό της κάθε μετα-ανάλυσης. Γενικά, προχωρήσαμε σε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, χρησιμοποιώντας 3 βάσεις δεδομένων (MEDLINE, the Cochrane Controlled Trials Register, και ISI Web of Knowledge) χωρίς χρονικό ή γλωσσικό περιορισμό. Αναζητήσαμε τυχόν επιπλέον μελέτες μέσω του ελέγχου των βιβλιογραφικών αναφορών των επιλεγμένων μελετών και των περιλήψεων των κύριων διεθνών συνεδρίων Ογκολογίας. Οι μελέτες που ήταν κατάλληλες για τις μετα-αναλύσεις επιλέχθηκαν με βάση προ-αποφασισμένων κριτηρίων. Η εξαγωγή δεδομένων έγινε από 2 ανεξάρτητος ερευνητές, ενώ ένας τρίτος ερευνητής συμμετείχε στη διαδικασία για την επίλυση τυχών ασυμφωνιών. Σε περίπτωση μη διαθέσιμων δεδομένων, επικοικωνούσαμε με τους ερευνητές των πρωτογενών μελετών ώστε να μας τα παρέχουν. Η στατιστική σύνθεση των δεδομένων λάμβανε χώρο μετά από επιλογή του κατάλληλου στατιστικού μέτρου (Odds Ratio, Risk Ratio ή Hazard Ratio) για το κάθε αποτέλεσμα και εφαρμογή του κατάλληλου μετα-αναλυτικού μοντέλου (fixed- ή random-effects models).
Αποτελέσματα: Αναφορικά με τα διφωσφονικά ως προφυλακτική θεραπεία, τα αποτελέσματα των μετα-αναλύσεων δε δείχνουν κάποια στατιστικά σημαντική διαφορά με τη χρήση τους στον αριθμό των θανάτων (OR, 0.708; 95% CI, 0.482–1.041; p-value =0.079), των συνολικών υποτροπών (OR, 0.843; 95% CI, 0.602–1.181; p-value =0.321), και των σκελετικών μεταστάσεων (OR, 0.925; 95% CI, 0.768–1.114; p-value =0.413). Σε ανάλυση υπο-ομάδων με βάση τον τύπο των διφωσφονικών διαπιστώθηκε οτι το zoledronic acid μειώνει τον κίνδυνο για υποτροπή (6 μελέτες, OR, 0.675; 95% CI, 0.479–0.952; p-value = 0.025). Επιπλέον, τα διφωσφονικά δεν μειώνουν τον κίνδυνο για κάταγμα (OR=0.99, 95% CI=0.73–1.34) τόσο στις μετεμμηνοπαυσιακές ασθενείς (OR=0.82, 95% CI=0.55–1.20) όσο και στις ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς της αροματάσης (OR=0.79, 95% CI=0.53–1.17). Συνολικά, η θεραπεία με διφωσφονικά σχετίζεται σε σημαντικό βαθμό με την εμφάνιση οστεονέκρωσης της γνάθου (OR = 3.23, 95% CI = 1.7–8) αλλά η συγκεκριμένη παρενέργεια είναι ένα σπάνιο συμβάν που συνέβη σε 13 (0.24%) από τις 5,312 ασθενείς που έλαβαν διφωσφονικά.
Σχετικά με το fulvestrant, δε διαπιστώθηκαν διαφορές με τη χρήση του εν συγκρίσει με άλλες ορμονοθεραπείες σε σχέση με την ολική επιβίωση (HR: 1.047, 95% CI: 0.688–1.592; p-value = 0.830) και το χρόνο ως την υποτροπή (HR: 0.994, 95% CI: 0.691–1.431; p-value = 0.975).
Η μερική ακτινοβόληση του μαστού δεν επηρεάζει την επιβίωση των ασθενών με καρκίνο του μαστου (OR 0.912, 95% CI, 0.674–1.234, p-value = 0.550) όταν συγκριθεί με την ολική ακτινοβόληση αλλά οδηγεί σε στατιστικώς σημαντικά μεγαλύτερο κίνδυνο για τοπικές (OR 2.150, 95% CI, 1.396–3.312; p-value = 0.001) και περιοχικές υποτροπες (OR 3.430, 95% CI, 2.058–5.715; p-value < 0.0001).
Ο συνδυασμός bevacizumab και χημειοθεραπείας οδηγεί σε σημαντική βελτίωση του χρόνου ως την υποτροπή σε σύγκριση με μόνο χημειοθεραπεία (HR = 0.70, 95% CI = 0.60–0.82, p-value = 9.3x10-6), ειδικά όταν συνδιάζεται με ταξάνες. Αντιθέτως, δε διαπιστώθηκε καμία βελτίωση στην επιβίωση με την προσθήκη bevacizumab (HR = 0.90, 95% CI 0.80–1.03, p-value = 0.119).
Τέλος, η χρήση trastuzumab ως προεγχηρητική θεραπεία οδηγεί σε αύξηση του αριθμού των παθολογοανατομικών πλώρων υφέσεων (38% στο σκέλος με trastuzumab, 21% στο σκέλος χωρίς trastuzumab) (RR 1.85, 95% CI: 1.39-2.46; p-value < 0.001). Δύο από τους 217 (0.9%) ασθενείς που έλαβαν trastuzumab ανέπτυξαν καρδιακή ανεπάρκεια.
Συμπεράσματα: Η μετα-ανάλυση των διφωσφονικών ως προφυλακτική θεραπεία στον καρκίνο του μαστού έδειξε οτι, με βάση τα υπάρχοντα τυχαιοποιημένα δεδομένα, η υπόθεση οτι τα διφωσφονικά μπορούν να επηρεάσουν τη φυσική ιστορία του καρκίνου του μαστού δεν επιβεβαιώνεται. Επιπλέον, τα διφωσφονικά δε φαίνεται να προλαμβάνουν τα κατάγματα σε αυτούς τους ασθενείς. Σχετικά με τον κίνδυνο οστεονέκρωσης της γνάθου,
φαίνεται να είναι ένα σπάνιο γεγονός σε αυτόν τον τρόπο χρήσης διφωσφονικών.
Η μετα-ανάλυση του fulvestrant προτείνει οτι το fulvestrant σε δόση 250 mg έχει ίδια δραστικότητα με τις υπόλοιπες ορμονοθεραπείες, με παρόμοιο προφίλ παρενεργειών.
Η μετα-ανάλυση της μερικής ακτινοβόλησης του μαστού, παρόλο το γεγονός οτι στηρίζεται σε περιορισμένα τυχαιοποιημένα δεδομένα, προτείνει ότι η μερική ακτινοβόληση είναι μια ασφαλής θεραπευτική επιλογή σε επιλεγμένους ασθενείς καθώς δε φαίνεται να επηρεάζει την επιβίωση σε σύγκριση με την ολική ακτινοβόληση του μαστού, που παραμένει πάντως θεραπεία επιλογής. Όμως. το θέμα των τοπικοπεριοχικών υποτροπών απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση.
Τα αποτελέσματα της μετα-ανάλυσης για το bevacizumab δείχνουν οτι η προσθήκη του συγκεκριμένου φαρμάκου στην χημειοθεραπεία σε ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο του μαστού προσφέρει μια βελτίωση στον χρόνο ως την υποτροπή αλλά δεν επηρεάζει τη συνολική επιβίωση. Η κλινική αξία της βελτίωσης αυτής είναι αμφιλεγόμενη. Ως εκ τούτου, η θεραπεία με bevacizumab σε αυτούς του ασθενείς δε συνίσταται.
Τέλος, η μετα-ανάλυση του trastuzumab ως προεγχειρητική θεραπεία υπογραμμίζει τη θετική επίδραση του φαρμάκου, σε συνδυασμό με τη χημειοθεραπεία, σε ασθενέις με Her2-θετική νόσο, προσφέροντας σημαντικό όφελος στην πλήρη ύφεση. Είναι άξιο λόγου το γεγονός οτι η προσθήκη του trastuzumab δεν προσθέτει επιπλέον καρδιοτοξικότητα για τους ασθενείς.Background: Breast cancer is the most frequently diagnosed cancer and the leading cause of cancer death in females worldwide. Despite the growing body of randomized controlled trials (RCTs) regarding the use of various treatment strategies (chemotherapy, endocrine therapy, radiotherapy) in breast cancer, the efficacy of some strategies remains unclear and questionable. A meta-analysis, by combining the results of all available trials that studied the same question, could help to reduce the level of uncertainty and provide reliable conclusions about the role of various therapeutic choices for breast cancer patients.
Objective: The purpose of this thesis was to identify controversial therapeutic strategies in the treatment of breast cancer and to perform, when possible, meta-analyses to find out which of these strategies are valuable in breast cancer therapy. We conducted 7 separate meta-analyses in order to answer to 7 different clinical questions. We choose 7 topics with controversial results in the therapeutic strategy of breast cancer patients, namely the role of bisphosphonates as antitumor therapy and as preventive agents against fractures in adjuvant setting, the risk of osteonecrosis of the jaw (ONJ) with the use of bisphosphonates in adjuvant setting, the use of fulvestrant in advanced breast cancer, the safety of partial breast irradiation (PBI) compared with whole-breast radiotherapy (WBRT), the role of bevacizumab in advanced breast cancer and finally the value of trastuzumab as neoadjuvant therapy in Her2-positive breast cancer patients.
Materials and Methods: In all 7 meta-analyses we used the same basic principles of meta-analysis, with some minor but necessary changes in order to fit our methodology to specific aims of each trial. In general, we conducted systematic reviews of all English and non-English medical literature using MEDLINE, the Cochrane Controlled Trials Register and ISI Web of Knowledge. We set no year restriction. The references of all eligible trials were also searched in order to find any potentially eligible trial that it was not identified by our searching algorithm. Abstracts of major meetings were also searched. Eligible studies were identified according to prespecified criteria for each meta-analysis. Data extraction was conducted independently by two investigators. In case of discrepancy, consensus was reached by involvement of a third investigator. When data on the outcome were not available from trials, we contacted the primary investigators of the eligible trials. Data synthesis was perfomed by choosing the appropriate effect size measure (Odds Ratio, Risk Ratio or Hazard Ratio) for each outcome and by combining the results using fixed- or random-effects models.
Results: Regarding bisphosphonates in adjuvant setting, pooled results showed no statistical significant differences with the use of bisphosphonates in early breast cancer versus non-use for the overall number of deaths (summary OR, 0.708; 95% CI, 0.482–1.041; p-value =0.079), disease recurrences
(summary OR, 0.843; 95% CI, 0.602–1.181; p-value =0.321), and bone metastases (summary OR, 0.925; 95% CI, 0.768–1.114; p-value =0.413). Subgroup analyses for disease recurrences according to the type of bisphosphonate used showed a statistically significant lower risk for disease recurrences with zoledronic acid (6 trials, OR, 0.675; 95% CI, 0.479–0.952; p-value = 0.025). In addition, bisphosphonates did not reduce fracture rate (OR=0.99, 95% CI=0.73–1.34) neither in postmenopausal women (OR=0.82, 95% CI=0.55–1.20) nor in women with breast cancer receiving aromatase inhibitors (OR=0.79, 95% CI=0.53–1.17). Overall, treatment with bisphosphonates was significantly associated with the occurrence of osteonecrosis of the jaw (ONJ) (OR = 3.23, 95% CI = 1.7–8) compared with no use but it was a rare event, occurring in 13 (0.24%) of the 5,312 patients receiving bisphosphonates.
Considering fulvestrant, we found no difference between fulvestrant versus other hormonal agents regarding overall survival (HR: 1.047, 95% CI: 0.688–1.592; p-value = 0.830) and time to tumor progression (HR: 0.994, 95% CI: 0.691–1.431; p-value = 0.975).
Partial breast irradiation (PBI) did not influence survival (OR 0.912, 95% CI, 0.674–1.234, p-value = 0.550) compared with WBRT but it was found to lead to statistically significant higher risk for developing local recurrences (pooled OR 2.150, 95% CI, 1.396–3.312; p-value = 0.001) and axillary recurrences (pooled OR 3.430, 95% CI, 2.058–5.715; p-value 7lt; 0.0001).
The combination of bevacizumab and chemotherapy resulted in a statistically significant improvement in progression-free survival compared with chemotherapy alone (HR = 0.70, 95% CI = 0.60–0.82, p-value = 9.3x10-6), especially when bevacizumab was combined with taxanes. However, the pooled HR for overall survival did not show significant advantage for the use of bevacizumab compared to placebo arm (pooled HR = 0.90, 95% CI 0.80–1.03, p-value = 0.119).
Finally, the use of trastuzumab as neoadjuvant therapy lead to higher absolute pathologic complete response (pCR) rate (38% in trastuzumab arm in comparison with 21% in no trastuzumab arm) (RR 1.85, 95% CI: 1.39-2.46; p-value < 0.001). Two out of 217 (0.9%) patients in the trastuzumab arms presented congestive heart failure compared with none in the chemotherapy alone arms.
Conclusions: The meta-analysis of bisphosphonates in adjuvant breast cancer therapy showed that currently available randomized evidence does not support the hypothesis that using bisphosphonates in adjuvant treatment of early breast cancer alters the natural course of the disease. In addition bisphosphonates do not seem to prevent bone fractures. However, ONJ is a rare event in breast cancer patients treated with adjuvant use of bisphosphonates.
Our meta-analysis of fulvestrant suggests that fulvestrant 250 mg is similar to other hormonal agents with respect to efficacy measures with equal or even better tolerability profile compared with other hormonal agents.
Our meta-analysis of PBI, despite the fact that it is based on limited randomized evidence, suggests that PBI is a safe treatment modality as it does not seem to jeopardize survival compared with standard WBRT. Nevertheless, the issue of locoregional recurrence needs to be further addressed.
The results of the meta-analysis of bevacizumab show that the addition of bevacizumab to chemotherapy offers a statistically significant improvement in progression free survival in patients with metastatic breast cancer but does not benefit overall survival. In addition, clinical significance of this improvement is questionable. As a result, bevacizumab treatment cannot be suggested for treatment of 1st line metastatic breast cancer,
Finally, the meta-analysis of trastuzumab as neoadjuvant treatment underscores the beneficial effects of trastuzumab treatment in neoadjuvant regimens among HER2-positive breast cancer patients in terms of pCR. Of interest, no additional cardiotoxicity was documented in the trastuzumab arms
Cardiac risk in the treatment of breast cancer : assessment and management
No full textAs the number of long-term breast cancer survivors has increased, the side effects of adjuvant cancer therapy, such as cardiac toxicity, remain clinically important. Although the cardiac toxicity due to anthracyclines, radiotherapy, or trastuzumab is well-documented, several issues need to be clarified and are the subjects of extensive ongoing clinical research. This review summarizes the incidence of cardiac toxicity due to breast cancer adjuvant therapy and highlights the current trends in early detection and management of cardiac toxicities
Lessons learned from an unsuccessful decentralized clinical trial in Oncology
No full textDecentralized clinical trials have gained in popularity over the last years due to their advantages related to broadening recruitment strategies and resource saving possibilities. As more clinical trials adopt decentralized strategies, it is essential to share the knowledge about both successful and unsuccessful efforts in the research community. In the present commentary, we explore potential reasons that led to early termination of a decentralized clinical trial in Oncology
The role of boost and hypofractionation as adjuvant radiotherapy in patients with DCIS : A meta-analysis of observational studies
No full textPurpose: The purpose of this meta-analysis is to summarize the current evidence on the role of boost and the efficacy of hypofractionated radiotherapy in patients with ductal cancer in situ (DCIS) after surgery and grade the quality of evidence. Materials and methods: A comprehensive systematic electronic search through MEDLINE and the Cochrane Library as well as through the major international congresses' proceedings was conducted. Studies were considered eligible if they investigated the efficacy of hypofractionated vs. standard radiotherapy or the efficacy of boost vs. no boost in patients with DCIS. The outcome of interest was the number of local recurrences. Pooled estimates were calculated by using standard meta-analytic procedures. Results: Thirteen trials were considered eligible and were further analyzed. No difference in the risk of local recurrence was observed between the patients that received boost vs. no boost in the general cohort (12 studies, 6943 patients; Odds Ratio (OR): 0.91, 95% confidence interval (CI): 0.77-1.08, very low level of evidence). However, we found a reduced risk for local recurrence when boost was administered in patients with positive margins compared to no boost (6 studies, 811 patients; OR: 0.56, 95% Cl: 0.36-0.87, very low level of evidence). No difference in local recurrence rate between patients who received hypofractionated versus standard radiotherapy was observed (4 studies, 2534 patients; OR: 0.78, 95% CI: 0.58-1.03, low level of evidence). Conclusion: Hypofractionated radiotherapy seems to be a safe option in patients with DCIS after breast-conserving surgery while the addition of boost reduces the risk for local recurrence in the presence of positive margins. However, the level of evidence for these observations ranges between very low and low and the results of the ongoing randomized trials are necessary to confirm the results with higher level of evidence.</p
Single-agent versus combination chemotherapy as first-line treatment for patients with advanced non-small cell lung cancer and performance status 2 : A literature-based meta-analysis of randomized studies
No full textBACKGROUND: The purpose of this study was to compare the efficacy and tolerability of first-line treatment with combination versus single agent chemotherapy in patients with advanced non-small cell lung cancer (NSCLC) and performance status (PS) 2.METHODS: A systematic literature search was performed to identify randomized trials comparing combination versus single agent chemotherapy in patients with advanced NCSLC. Both trials dedicated to PS 2 patients and trials that performed a subset analysis according to PS were included in the meta-analysis. Standard meta-analytic procedures were used to analyze the study outcomes.RESULTS: Twelve trials were considered eligible and were further analyzed. The use of combination chemotherapy resulted in a statistically significant better overall survival compared to single agent chemotherapy (11 trials, 1114 patients; hazard ratio (HR), 0.79, 95% confidence interval (CI): 0.71-0.88). The survival benefit was pronounced when platinum-based combination was used (HR: 0.71, 95% CI: 0.61-0.81) while no survival benefit was observed in non-platinum based combinations (HR: 0.96, 95% CI: 0.80-1.15). Grade 3/4 anemia (OR: 3.12, 95% CI: 1.55-6.27), thrombocytopenia (OR: 12.81, 95% CI: 4.65-33.10), and neutropenia (OR: 7.91, 95% CI: 3.97-15.78) but not febrile neutropenia were significantly more frequent with combination chemotherapy.CONCLUSION: This meta-analysis provides evidence supporting the use of combination chemotherapy in patients with NSCLC and PS 2. However, the patients should be informed about the higher risk for toxicity with the combination chemotherapy and the final treatment strategy should be individualized.</p
- …
