8,146 research outputs found

    Delhy Tejero, ilustradora en Crónica y sus primeras narraciones inspiradas en Elena Fortún

    No full text
    Després d’haver obtingut el títol de professora de dibuix, gravat i modelat a la Escuela de San Fernando de Madrid, Delhy Tejero (1904-1968) comença a desenvolupar una notable tasca com a il·lustradora. Entre 1930 i 1935 col·labora amb el suplement infantil de Crónica il·lustrant contes d’Antoniorrobles, José Santuguini, Elena Fortún, Sara Insúa i Josefina Carabias, d’entre altres. Aquest article analitza la relació que va mantenir Delhy Tejero amb alguns escriptors durant la Segona República espanyola, centrant-se particularment en l’anàlisi de les il·lustracions que va realitzar pels contes que Elena Fortún va publicar a la revista gràfica Crónica. A més a més, com es demostrarà, el conte "Colasín" —publicat per Elena Fortún a Crónica, el 1932, amb il·lustracions de Delhy Tejero— influeix en l’escriptura de "Un niño al revés", la seva primera narració infantil. L’objectiu final d’aquesta investigació és mostrar com la gran capacitat de fabulació de Delhy Tejero necessita tant el pinzell com la ploma per deixar fer la seva imaginació.After obtaining the diploma on drawing, engraving, and modelling from the Escuela de San Fernando in Madrid, Delhy Tejero (1904-1968) began to develop a remarkable work as an illustrator. Between 1930 and 1935, she collaborated with the children’s supplement of the graphic magazine Crónica illustrating stories by Antoniorrobles, José Santuguini, Elena Fortún, Sara Insúa and Josefina Carabias, among others. This article explores Delhy Tejero’s relationship with several writers during the Second Spanish Republic, focusing particularly on the illustrations she made for the stories that Elena Fortún published in Crónica. Furthermore, it will be demonstrated that the story "Colasín" —published by Fortún in said magazine in 1932, with illustrations by Delhy Tejero— influences the writing of "Un niño al revés", the first children’s story written by Delhy Tejero herself. The aim of this research is to show how Delhy Tejero’s great capacity for fabulation required both the brush and the pen to unleash the full potential of her imagination.Tras obtener título como profesora de dibujo, grabado y modelado en la Escuela de San Fernando de Madrid, Delhy Tejero (1904-1968) comenzaría a desarrollar una notable labor como ilustradora. Entre 1930 y 1935 colaborará con el suplemento infantil de la revista gráfica Crónica, ilustrando cuentos de Antoniorrobles, José Santuguini, Elena Fortún, Sara Insúa y Josefina Carabias, entre otros. Este artículo analiza la relación que mantuvo Delhy Tejero con diversos escritores durante la Segunda República española, centrándose particularmente en el análisis de las ilustraciones que realizó para los cuentos que Elena Fortún publicó en Crónica. Además, como se demostrará, el cuento "Colasín" —publicado por Fortún en dicha revista, en 1932, con ilustraciones de Delhy— influye en la escritura de su primera narración infantil, "Un niño al revés". El fin último de esta investigación es mostrar cómo la gran capacidad de fabulación de Delhy Tejero necesitaba tanto del pincel como de la pluma para dar rienda suelta a su imaginación

    Sobre as práticas e reflexões publicitárias de Fernando Pessoa

    No full text
    Neste texto, a autora analisa alguns trabalhos publicitários de Fernando Pessoa, bem como algumas das suas reflexões sobre esta actividade. É dada especial atenção ao slogan “Primeiro estranha-se. Depois entranha-se”, analisado sobre a perspectiva das funções e propriedades deste constituinte da mensagem publicitária. Por fim, recorda-se um recente slogan que recupera o clássico de Fernando Pessoa. On this article, the author analyses some advertising texts created by Fernando Pessoa and some of his thoughts about this activity. The main attention goes to the famous slogan “Primeiro estranha-se. Depois entranha-se”, analysed through the principles of the functions and proprieties of this element of advertisements. Finally, the author presents a recent slogan, constructed through the slogan of the Portuguese writer

    Le projet navarrais de Ferdinand le Catholique (1512-1516). Ostolaza Elizondo (Maria Isabel), Panizo Santos (Juan Ignacio), Berzal Tejero (María Jesus), Fernando el católico y la empresa de Navarra (1512-1516), 2011

    No full text
    Charageat Martine. Le projet navarrais de Ferdinand le Catholique (1512-1516). Ostolaza Elizondo (Maria Isabel), Panizo Santos (Juan Ignacio), Berzal Tejero (María Jesus), Fernando el católico y la empresa de Navarra (1512-1516), 2011. In: Annales du Midi : revue archéologique, historique et philologique de la France méridionale, Tome 125, N°284, 2013. L’État et les sociétés rurales : enquêtes agricoles, enquêteurs et enquêtés en Europe du Sud aux XIXe et XXe siècles. pp. 571-573

    Le projet navarrais de Ferdinand le Catholique (1512-1516). Ostolaza Elizondo (Maria Isabel), Panizo Santos (Juan Ignacio), Berzal Tejero (María Jesus), Fernando el católico y la empresa de Navarra (1512-1516), 2011

    No full text
    Charageat Martine. Le projet navarrais de Ferdinand le Catholique (1512-1516). Ostolaza Elizondo (Maria Isabel), Panizo Santos (Juan Ignacio), Berzal Tejero (María Jesus), Fernando el católico y la empresa de Navarra (1512-1516), 2011. In: Annales du Midi : revue archéologique, historique et philologique de la France méridionale, Tome 125, N°284, 2013. L’État et les sociétés rurales : enquêtes agricoles, enquêteurs et enquêtés en Europe du Sud aux XIXe et XXe siècles. pp. 571-573

    Fragments of the self: self-awareness, identity, and heteronymy in the works of Fernando Pessoa

    No full text
    openLa presente tesi esplora il tema dell'autocoscienza nell'opera di Fernando Pessoa, con particolare attenzione alla relazione tra identità ed eteronimia. Pessoa, attraverso la creazione dei suoi eteronimi, affronta questioni fondamentali legate alla frammentazione del sé e alla complessità dell'identità umana. L'analisi si concentra sulla natura poliedrica dell'autore, indagando come ogni eteronimo rappresenti un aspetto distinto della sua interiorità nel tentativo di comprendere e superare i limiti dell'individualità.This thesis explores the theme of self-awareness in the works of Fernando Pessoa, with a particular focus on the relashionship between identity and heteronymy. Through the creation of his heteronymys, Pessoa addresses fundamental questions related to the fragmentation of the self and the complexity of human identity. The analysis centers on the multifaceted nature of the author, investigating how each heteronym represents a distinct aspect of his inner world and an attempt to understand and transcend the limits of individuality

    Fernando Henrique Cardoso e o pensamento político brasileiro

    No full text
    Tese (doutorado) - Universidade Federal de Santa Catarina, Centro de Filosofia e Ciências Humanas, Programa de Pós-Graduação em Sociologia Política, Florianópolis, 2015.A construção do legado de Fernando Henrique Cardoso tem transcorrido a partir do signo de rupturas e dicotomias estruturantes, características que se articulam em torno da ideia da transição da atividade intelectual para a atividade política, num processo que reforça traços marcantes da imaginação política brasileira. Partindo da crítica dessa visão, este trabalho investiga o que o processo de formação do legado do autor como levado a cabo até aqui tem a dizer sobre os modos pelos quais se produz e se reinventa o ?pensamento político brasileiro?, ou, em outras palavras, o que sua trajetória intelectual individual representa em relação à trajetória coletiva de pensamento designada por esta expressão. Duas teses interpretativas principais são desenvolvidas ao longo deste trabalho: a primeira, de que o fio de continuidade e de unidade entre os diversos momentos da trajetória intelectual de Cardoso, negado pelas abordagens que até o presente vão dando conta da sistematização de seu legado, pode ser reconstruído e recuperado se a ênfase da análise recair na especificidade política de seus escritos, reconstrução e recuperação que, obviamente, não se furtam a considerar possíveis inconsistências, incoerências e mudanças nas crenças ao longo de sua trajetória; e a segunda, de que tal pensamento político, sem desconsiderar outras fontes genericamente rotuladas como ?universais?, estrutura-se a partir de um diálogo seletivo, sistemático e contínuo com algumas das principais matrizes de interpretação do político no país, diálogo este que, de um lado, torna possível evidenciar a existência de uma cosmovisão a atuar como ?fio condutor? para o conjunto de seu pensamento (conferindo a ele um sentido de coerência) e, de outro, entender o impacto ressignificador desse pensamento sobre tais matrizes. O trabalho está organizado em três partes: na primeira, produz-se uma reflexão teórico-metodológica do campo do pensamento político brasileiro; na segunda, discute-se a especificidade da reflexão política do autor a partir de dois momentos distintos (o do estabelecimento e o da consolidação das suas crenças políticas); e na terceira, num exercício de tentar aproximar as duas primeiras, discute-se a especificidade da inscrição do pensamento político do autor no campo do pensamento político brasileiro a partir de duas variáveis: as filiações e as recepções.Abstract : The construction of Fernando Henrique Cardoso?s legacy has been developed based on the mark of structuring ruptures and dichotomies, characteristics that are both articulated around the idea of the transition from the intellectual to the political activity, in a process that reinforces strong features of the Brazilian political imagination. Anchored in a criticism of this view, this study investigates what the process of formation of the author?s legacy developed until the present moment reveal about the forms through which the ?Brazilian political thought? is produced and reinvented, or, in other words, what his personal intellectual trajectory represents in relation to the collective thought trajectory designated by this expression. Two main interpretative theses are tested throughout this work: the first one is that the continuity and the unity between the several moments of Cardoso?s intellectual trajectory (denied by the approaches that, until the present moment, have been systematizing his legacy) can be reconstructed and recuperated if the emphasis of the analysis lies in the political specificity of his writings - assuming that both the reconstructing and the recuperation, obviously, do not fail to consider possible inconsistencies, incoherences and changes in the beliefs of the author throughout his trajectory; and second , that such political thought , without disregarding other sources generally labeled as ?universal? , is structured from a selective, systematic and continuous dialogue with some of the main forms of interpretation of the policy in the country, this dialogue , on the one hand , makes it possible to show the existence of a worldview to act as ?common thread? for all of his thought (giving him a sense of coherence), and on the other, to understand the impact of this ressignificador thinking about such matrices. The work is organized in three parts: in the first, the field of the Brazilian political thought is theoretical and methodologically questioned; in the second part, the specificity of the author?s political reflection is discussed based on two different moments (the establishment and the consolidation of his political beliefs); and, in the third part, in an attempt of approximating the two previous parts, the specificity of the insertion of the author?s political thought in the Brazilian political thought field is discussed, which is based on two variables: the filiations and the receptions

    La fortaleza popoloca de Tepexi el Viejo, al sur del estado de Puebla. 47. Arqueología

    No full text
    La existencia de sitios fortifiados en el México prehispánico es común en ciertas áreas durante el Posclásico, sin embargo, no todos los llamadas fortaleza lo son, hay que distinguir entre aquellas que se desplantan en lugares estratégicos a los verdaderos sitios fortifiados, éste es el caso del sitio arqueológico de Tepexi el Viejo, en el estado de Puebla, que fue la cabecera de una de las cuatro provincias popolocas del Posclásico. Como se podrá apreciar, el área donde se desplanta fue estratégicamente escogida. Es una planicie rodeada de barrancas cuyo acceso es por el sur. Las laderas del cerro fueron recubiertas con lajas de piedra. Este sitio nunca fue destruido en épocas prehispánicas, lo que vemos son sólo los estragos del tiempo. Después de la conquista española, por orden Real de Felipe II, todos los asentamientos prehispánicos debían refundarse en lugares más bajos y accesibles. Éste fue el caso del actual Tepexi de Rodríguez.• Alvarado Tezozómoc, Fernando 1949. Crónica Mexicayotl, México, IIH-UNAM. • Castillo Tejero, Noemí 1981. “Informe de los trabajos de mantenimiento y conservación de Tepexi el Viejo”, México, Consejo de Arqueología, INAH (mecanoescrito).1988. “Informe de los Trabajos de mantenimiento y conservación de Tepexi el Viejo”, México, Consejo de Arqueología, INAH (mecanoescrito).1989. “Informe de los trabajos de mantenimiento y conservación de Tepexi el Viejo”, México, Consejo de Arqueología, INAH (mecanoescrito).1990. “Informe de los trabajos de mantenimiento y conservación de Tepexi el Viejo”, México, Consejo de Arqueología, INAH (mecanoescrito).1991. Tepexi El Viejo, Puebla, México, CNCA-INAH (Miniguías).1992. “Informe de los trabajos de Mantenimiento y Conservación de Tepexi el Viejo”, México, Consejo de Arqueología, INAH (mecanoescrito).1994. “Los popolocas y la región Mixteco-Puebla”, en Mixteca-Puebla: Discoveries and Research in Mesoamerican Art and Archaeology, Culver City, Labyrinthos, pp. 175-187.1997. “Tepexi el Viejo, un señorío popoloca al sur de Puebla y los mexicas”, en Homenaje a Ignacio Bernal, México, INAH, pp. 237-250.2002. “Cartografía de sitios mencionados en fuentes históricas del área Valle de Tehuacán, Puebla”, Arqueología, núm. 27, pp. 63-72.2003. “Tepexi el Viejo, Puebla, un señorío popoloca del posclásico en las fuentes y la arqueología”, en Homenaje a Jaime Litvak, México, INAH (Científica), pp. 73-193.2004. “Informe de la temporada 2003 del Proyecto Sur del Estado de Puebla área central popoloca, México, Consejo de Arqueología, INAH (mecanoescrito).• Cervantes de Salazar, Fernando 1914. Crónica de la Nueva España (ed. de Francisco del Paso y Troncoso), Madrid, Hauser y Manet.• Cook de Leonard, Carmen 1954. “Los popolocas de Puebla”, Revista Mexicana de Estudios Antropológicos, t. XIII, pp. 423-445.1957. “El origen de la cerámica Anaranjado delgado”, tesis de maestría, México, ENAH-INAH.1961. “The Painted Tribute Record of Tepexi de la Seda”, en Memoria a William Cameron Towensed, México, Instituto Lingüístico de Verano, pp. 87-107.• Cravioto Rubí, José de Jesús Alberto 2002. “Los nonoalca-chichimeca y el señorío de Teouacan”, Arqueología, núm. 27, pp. 73-82.2009. “Territorio nonoalca chichimeca, otra propuesta”, en Memorias del 53 Congreso Internacional de Americanistas, México, ENAH/UIA (publicación electrónica).• Chavero, Alfredo 1964. Lienzo de Tlaxcala, México, Artes de México, núms. 51-52.• Dupaix, Guillermo y José Luciano Castañeda 1978. Atlas de antigüedades mexicanas. Halladas en el curso de tres viajes de la real expedición de Antigüedades de la Nueva España. Emprendidos en 1805, 1906, 1807 (ed. facsimilar), México, San Ángel.• Escalante, Roberto 1996. “El grupo lingüístico chocho-popoloca”, Revista Mexicana de Estudios Antropológicos, t. XLI, pp. 191-292.• Gálvez Rosales, Mauricio 2002. “La fortaleza de cerro Colorado, restauración histórica y arqueológica”, tesis de licenciatura, México, ENAH-INAH.• García Ramos, Domingo 1983. Iniciación al urbanismo, México, UNAM.• Gibson, Charles 1952. Tlaxcala in the Sixteenth Century, New Haven, Yale University Press.• Gorenstein, Shirley 1973. Tepexi el Viejo: A Postclassic Fortified Site in Mixteca Puebla Region of Mexico, FiladelfiaJäcklein, Klaus 1978. Los popoloca de Tepexi, Puebla: un estudio etnohistórico, Weisbaden, Franz Steiner/Fundación Alemana para la Investigación Científica (El Proyecto México, 15).• Jiménez Moreno Wigberto 1942. “El enigma de los olmecas”, Cuadernos Americanos, vol. 5, pp. 113-145.1959. “Síntesis de la historia pretolteca de Mesoamérica”, en Esplandor del México antiguo, México, Valle de México, pp. 1019-1108.• Kirchhoff, Paul, Linda Odena Güemes y Luis Reyes García 1976. Historia Tolteca-Chichimeca, México, SEP-INAH/Centro de Investigaciones Superiores (CIS).• Merlo, Eduardo 1975. “Informe al Consejo de Arqueología de la temporada de campo 1975 de los trabajos de realizados en el sitio arqueológico de Tepexi el Viejo, Puebla”, México, Consejo de Arqueología, INAH (mecanoescrito).1976. “Informe al Consejo de Arqueología de la temporada de campo 1975 de los trabajos de realizados en el sitio arqueológico de Tepexi el Viejo Puebla”, México, Consejo de Arqueología, INAH (mecanoescrito).1977. “Los popolocas de Tepexi el Viejo. Un caso”, tesis de maestría, México ENAH-INAH.1978. “Informe de la temporada de trabajado de campo en la Zona Arqueológica de Tepexi el Viejo, Puebla”, México, Consejo de Arqueología, INAH (mecanoescrito).• Olivera de Vázquez, Mercedes 1978. Pillis y macehuales: las formaciones sociales y los modos de producción de Tecali del siglo XII al XVI, México, CIESAS (Ediciones de la Casa Chata, 6).• Paddock, John 1966. “Ancient Mesoamerica”, en Ancient Oaxaca, Stanford, Stanford University Press, pp 83-242.• Piña Chan, Román 1976. “Los señoríos y Estados militaristas”, en Una visión del México Prehispánico, México, Departamento de Investigaciones Históricas-INAH.• Sánchez, Urrutia Estela 2002. “Las provincias tributarias del imperio mexica localizadas al sur de Puebla”, Arqueología, núm. 27, pp, 83-88.• Sotomayor, Alfredo y Noemí Castillo Tejero 1963. Estudio petrográfico de la cerámica “Anaranjado delgado”, México, INAH (Departamento de Prehistoria, 12)
    corecore