145 research outputs found
About the Era on the Coins of Pythodorida, the Queen of Pontus
No full textВ работе реконструированы основные события жизни понтийской царицы Пифодориды. Автор утверждает, что она являлась внучкой триумвира Марка Антония. Main events in the life of Pythodorida of Pontus are reconstructed in this work. Author claims that she was the granddaughter of Mark Antony, a member of the second triumvirate
Ordning och reda på gym
No full textSammanfattning Författare: Pontus Assarsson Handledare: Torbjörn Andersson
Högskola: Malmö Universitet, Institutionen för Lärande och Samhälle, Idrottsvetenskap Syfte: Syftet är att öka förståelsen för hur social ordning skapas och upprätthålls på gym i Malmö. Metod: Tio gymanläggningar i Malmö har besökts av mig personligen där semistrukturerade intervjuer (n=10) genomförts med
gymanläggningsansvariga platschefer. Resultat: Den sociala ordningen på gym i Malmö förstås som att det råder konsensus på ytan men att denna konsensuskultur endast är
skenbar eftersom motsättningar och sociala problem ändå uppstår.
För detta har kontrollsystem och turordningsregler upprättats vilka
förstås som övervaknings- och disciplineringsanordningar som
omformar misskötsamma Malmöbor till rediga individer.
Nyckelord: Social ordning, gymbransch, intervjuer, sociologi.Abstract
Author: Pontus Assarsson
Advisor: Torbjörn Andersson
University: Malmö University, Institution of Learning and Society,
Sport Science
Purpose: The purpose is to increase our understanding of how social order is
created and maintained at gyms in Malmö.
Method: Ten gym facilities in Malmö have been visited by me personally,
here semi-structured interviews (n=10) were carried out with site-
responsible managers.
Results: The social order at gyms in Malmö is understood by the fact that
there is consensus on the surface but that this consensus culture is
only apparent because contradictions and social problems
nevertheless arise. For this, control systems and ordering measures
have been established which are understood as monitoring and
disciplining devices that transform misleading Malmö residents
into tidy individuals.
Keywords: Social order, gym industry, interviews, sociology
Olika perspektiv på gym
No full textSammanfattning
Författare: Pontus Assarsson
Handledare: Torbjörn Andersson
Högskola: Malmö Universitet, Institutionen för Lärande och Samhälle, Idrottsvetenskap
Syfte: Syftet är att diskutera det moderna gymmet som fenomen samt förklara och förstå fenomenet utifrån svensk och internationell sociologisk forskningslitteratur.
Metod: En systematisk litteraturstudie användes som metod för att svara på syftet. Sökningar utfördes i databaserna ASSIA, SPORTDiscus, SAGE Journals och Sociological abstracts. Funna artiklar (15) kvalitetsgranskades och analyserades.
Resultat: Resultatet visa att stora delar av forskningslitteraturen använde sig av fallstudieforskningsdesign med etnografiska och kvalitativa insamlingsmetoder. Till detta visa resultatet att flera forskare kommit att använda olika systematiska sociologiska teoretiska analyser där Pierre Bourdieus kapitalbegrepp och George Ritzers McDonaldiseringsprocess ofta användes.
Nyckelord: Gym, gymkultur, gymindustri, sociologisk teori.Abstract
Author: Pontus Assarsson
Advisor: Torbjörn Andersson
University: Malmö University, Institution of Learning and Society,
Sport Science
Purpose: The purpose is to discuss the modern gym as a phenomenon as well as to explain and understand the phenomenon based on Swedish and international sociological literature.
Method: A systematic literature study was used as a method of responding to the purpose. Searches were carried out in the databases ASSIA, SPORTDiscus, SAGE Journals and Sociological abstracts. Found articles (15) were quality-reviewed and analyzed.
Results: The results show that large parts of the scientific literature used case study research design with ethnographic and qualitative methods. In addition, the results show that several researchers have been using different sociological theoretical analyzes where Pierre Bourdieus capital concept and George Ritzers McDonaldization concepts often are applied.
Keywords: Gym, gym culture, fitness, sociological theory
Woman as a temptation for a monk according to Evagrius of Pontus
No full textThe article presents the teaching of Evagrius of Pontus on women. The author stresses the need to embed evagrian reflection in the context of strict monastic life and asceticism without which a monk of Pontus appears as mizoginist. Evagrius in his texts on women teaches anchorites three things. Firstly, it reminds them that they have chosen the life in the desert and should avoid any encounters with women. They have to stay rather in their cells praying instead of participating the local feasts and games. Secondly, it encourages that during the meetings on the occasion of spiritual direction monks should be extremely prudent and that this task is more proper to the senior monks. Thirdly, it teaches how to cleanse the soul and mind from the images of women
A late thirteenth-century ‘hoard’ of aspra of the Byzantine Empire at Trebizond in Brussels and Oxford (‘Pontus 1960s’): Brüksel ve Oxford’da yer alan bi̇r on üçüncü yüzyil sonuna ai̇t Bi̇zans imparatorluğu/Trabzon aspron defi̇nesi̇ (Pontus 1960’lar)
No full text41 aspra of the Byzantine emperors in Trebizond Manouel I, Ioannes II, and Alexios II (minority), are preserved in the coin collections of Brussels and Oxford and are considered to be part of a ‘hoard’ of possibly Pontic origin. A close analysis of the composition and types -in line with other known hoards and the existing complex typology- combined with other kind of data (metrology and other physical attributes), allows the author to con- clude that one may reasonably assume that the coins were from the same hoarded origin. A date of concealment just before 1300, and an origin in the Pontus, all seem reasonable. The ‘Pontus 1960s’ hoard makes a fundamental contribution to the sequence of issues in the name of Ioannes. It suggests a last phase of minting by this emperor alone, contrary to previous arrangements, with a long labarum and globe on the obverse, combined with different distinctive mintmarks such as the lily/eagle combination (obverse) and different start formations (reverse).
Trabzon Bizans imparatorları II. Ioannes ve II. Aleksios’a (minority) ait 41 aspra, bugün Brüksel ve Oxford sikke koleksiyonlarında muhafaza edilmektedir. Bu sikkelerin, muh- temelen Pontus kökenli olan bir definenin parçası olduğu düşünülmektedir. Sikkelerin mahiyeti ve sikke tiplerinin (bilinen diğer defineler ve mevcut karmaşık tipolojiye uygun olarak), diğer verilerle (metroloji ve diğer fiziksel özellikler) bir araya getirilmesiyle yapılan bir analiz, yazarın, bu sikkelerin aynı definenin parçası olduğu sonucuna varmasına olanak tanır. Bu doğrultuda, definenin saklanma tarihinin 1300’den hemen önce olması ve köke- ninin Pontus olması makul görünmektedir. ‘Pontus 1960’lar’ definesi, Ioannes adına çıkan olaylar dizisinin anlaşılmasına önemli bir katkı sağlar. Define, daha önceki düzenlemelerin aksine, yalnızca bu imparator tarafından son bir basım aşamasına geçildiğini gösteriyor; ön yüzde uzun labarum ve globus, zambak/kartal kombinasyonu (ön yüzde) ve farklı baş- langıç oluşumları (arkada) gibi farklı ayırt edici darphane işaretleriyle kombine edilen bir düzenleme
Oikonomia theou dan oikonomia institusional: Participatio in mysterion sebagai paradigma manajemen pendidikan Kristiani Indonesia
No full textThis article develops a theological framework for understanding Christian education management through the concept of oikonomia in Pauline and patristic theology. By analyzing the intrinsic relationship between oikonomia theou (divine management) and mysterion (the revealed plan of salvation), this article argues that the management of Christian educational institutions must be understood as participatio, the ontological and practical participation in God\u27s work of salvation. Through exegetical analysis of key texts from Ephesians and Colossians, and by appropriating the concept of participatio from the Thomistic tradition and contemporary sacramental theology, this article offers a theological reconstitution of managerial practices that transcend the technocratic-instrumental approach. The implications of this paradigm are elaborated in the specific context of Indonesian Christian education, considering the challenges of contextualization and the need for theological-practical integration.
Abstrak
Artikel ini mengembangkan suatu kerangka teologis, untuk memahami manajemen pendidikan Kristiani melalui konsep oikonomia dalam teologi Paulus dan patristik. Dengan menganalisis hubungan intrinsik antara oikonomia theou (pengelolaan ilahi) dan mysterion (rencana keselamatan yang terungkap), artikel ini berargumen bahwa manajemen institusi pendidikan Kristiani harus dipahami sebagai participation, partisipasi ontologis dan praktis dalam karya penyelamatan Allah. Melalui analisis eksegesis terhadap teks-teks kunci Efesus dan Kolose, serta apropriasi konsep participatio dari tradisi Thomistik dan teologi sakramental kontemporer, artikel ini menawarkan rekonstitusi teologis atas praktik manajerial yang melampaui pendekatan teknokratis-instrumental. Implikasi paradigma ini dijabarkan dalam konteks spesifik pendidikan Kristiani Indonesia dengan mempertimbangkan tantangan kontekstualisasi dan kebutuhan akan integrasi teologis-praktis
Heraclides of Pontus and the Idomeneus Myth
No full textHeraclides of Pontus, a versatile philosopher whose work still remains largely unexplored,
wrote several pieces on Homer including “Solutions of the Homeric problems”, to which some
of the extant fragments are attributed. One of these (F. 171 Wehrli = 99 Schütrumpf) concerns
the Iliad and the Odyssey being discrepant in the number of the cities on Crete: the Catalogue
of Ships refers to the island as ἑκατόμπολιν (Il. 2.649) while Odysseus in his ‘Cretan Lies’
states that people dwell ninety great cities on Crete (Od. 19.174). To explain this inconsistency,
Heraclides tells a dramatic story about Idomeneus which he probably made up himself, being
an eminent author of dialogues and even tragedies (provided that the relevant testimonies are
reliable) with an interest in mythology. His version of Idomeneus’ homecoming was not supported by contemporary historians, and, although later picked up by some poets and scholars,
did not end up as a part of the commonplace Idomeneus tradition as we know it today.This article was prepared within the framework of Russian Foundation for Basic Research (RFBR)
research project № 19-312-90026
A note on the auxilia in the Roman province of Pontus and Bithynia
No full textAbstract · Inspired by the 2022 edition of an epitaph dedicated to a soldier of the fourth cohors Cypria died in Sinope, the author ofers
an update on the epigraphic evidence concerning auxiliary cohortes and alae from the province of Pontus and Bithynia. Since it was an
unarmed province, the presence of these soldiers, as well as of legionaries, must be considered only temporary and connected to the
passage of Roman troops towards the eastern border of the Empire. It is worth considering, in this regard, that most of the inscriptions
date to the 2nd or 3rd century. Only those relating to the soldiers of the cohors Cypria seem to be earlier, but they could be connected
with the expedition against Mithridates king of the Bosphorus in the time of Claudius or with the momentary annexation of the Bosphoran kingdom under Nero
The dual face of digitalisation - are banks strengthening or weakening the relationship with corporate customers?
No full textSAMMANFATTNING Datum: 2025-06-04 Nivå: Institution: Kandidatuppsats i Företagsekonomi, 15 hp Akademin för Ekonomi, Samhälle och Teknik, Mälardalens Universitet Författare: Pontus Adamsson Kim Axelsson Sara Glennhammar Titel: Digitaliseringens dubbla ansikte – Stärker eller försvagar bankerna relationen till företagskunder? Handledare: Sara Öhlin Nyckelord: Digitalisering, kundrelationer, strategi, kommunikation, värdeskapande, SD-Logic Forskningsfråga: ”Hur upplever företagskunder och bankanställda att relationen påverkas i takt med bankernas digitaliseringsstrategier?” Syfte: Syftet med denna studie är att undersöka hur bankanställda och bankernas företagskunder upplever att deras relation har påverkats av den pågående digitaliseringen av banktjänster. Metod: I studien har en kvalitativ metod använts, med en abduktiv ansats. Datainsamlingen har genomförts genom semistrukturerade intervjuer och analyserats genom en tematisk analys. Slutsats: Den föreliggande studien visar att relationen mellan företagskunder och bankanställda har omformats snarare än stärkts eller försvagats. Det centrala står hur väl bankernas digitala strategier balanserar teknik med mänsklig närvaro, en balans som avgör möjligheten till samskapande av värde.SUMMARY Date: 2025-06-04 Level: Department: Bachelor's Thesis in Business Administration, 15 credits School of Economics, Society and Technology, Mälardalen University Author: Pontus Adamsson Kim Axelsson Sara Glennhammar Title: The double face of digitalization - Are banks strengthening or weakening their relationship with corporate customers? Supervisor: Sara Öhlin Keywords: Digitalization, customer relations, strategy, communication, value creation, SD-Logic Research question: "How do corporate customers and bank employees experience that the relationship is affected by the banks' digitalization strategies?" Purpose: The purpose of this study is to investigate how bank employees and the banks' corporate customers experience that their relationship has been affected by the ongoing digitalization of banking services. Method: The study used a qualitative method, with an abductive approach. Data collection was conducted through semi-structured interviews and analyzed through a thematic analysis. Conclusion: The present study shows that the relationship between corporate customers and bank employees has been reshaped rather than strengthened or weakened. The key point is how well banks' digital strategies balance technology with human presence, a balance that determines the possibility of co-creation of value
Administration of Pontus diocese in the late Roman Empire
No full textWydział HistorycznyZasadniczym celem dysertacji jest rozpatrzenie dziejów późnorzymskiej administracji cywilnej w diecezji Pontu (od Dioklecjana do czasów dynastii Heraklidów). Do tej pory ta jednostka terenowa Cesarstwa Rzymskiego nie stała się przedmiotem kompleksowych studiów. Analiza obecnego stanu badań w sposób jasny dowodzi, że mamy do czynienia jedynie z przyczynkami w marginalny sposób odnoszącymi się do powyższego zagadnienia. Niewykorzystana została zwłaszcza bogata baza źródłowa obejmująca akta normatywne, narracje literackie, prowincjonalne katalogi, dokumenty kościelne i epigrafikę. Konieczne jest zatem wypełnienie luki istniejącej w literaturze przedmiotu, poprzez zaprezentowanej pierwszej monografii poświęconej funkcjonowaniu diecezjalnego aparatu w Poncie. Dysertacja składa się z trzech rozdziałów, które podzielone są na mniejsze jednostki. Rozdział pierwszy odnosi się do chronologii utworzenia diecezji, jako ogniwa terenowej administracji w państwie. W tym celu autor przeanalizuje kwestie związane ze zmianami znaczenia terminu διοίκησις = dioecesis przed reformami Dioklecjana i Konstantyna I. Ponadto omówiona zostanie koncepcja Th. Mommsena, który zaproponował datację powstania diecezji na rok 297. Weryfikacja danych prozopograficznych z okresu tetrarchii umożliwi korektę zaproponowanej przez Mommsena chronologii. Następnym krokiem będzie zdefiniowanie różnicy występującej pomiędzy agentes vices praefectorum praetorio i wikariuszami diecezji. Zgodnie z przedstawioną interpretacją agentes z czasów Dioklecjana nie działali jeszcze w diecezjalnych strukturach, lecz pełnili funkcję ekstraordynaryjnych zastępców prefekta pretorio w danym regionie. Dopiero Konstantyn Wielki wprowadził podział terytorialny państwa na diecezje w latach 312-324. Terminus ante quem powołania diecezji Pontu jest z całą pewnością 19 lipca 325 roku. Kolejni cesarze określili rolę diecezjalnego zwierzchnictwa, jako elementu pośredniego w imperialnej administracji Rzymu. Proces ten zakończył się około 372 roku nadaniem wikariuszowi tytułu spectabilis. Ostatnim z badanych w tym rozdziale zagadnień będzie datacja katalogu Incipit eiusdem nomina provinciarum omnium (zwanej też Laterculus Veronensis) i jego znaczenia dla opisu wewnętrznej struktury diecezji Pontu. Autor przychyla się do wcześniejszych postulatów historyków, aby za termin powstania dokumentu uznać okres panowania Konstantyna I. Co więcej, dwie glosy widniejące we fragmencie rękopisu, opisującym układ prowincji diecezji Pontu, nie są późniejszymi interpolacjami. Wnikliwe analiza inskrypcji namiestników prowincji wskazuje, że pierwsza z nich odnosi się nie do podziału Paflagonii na dwie części, ale do rozpadu prowincji Pontus-Paflagonia. W jego wyniku powstały dwie odrębne prowincje pontyjskie: Diospontus i Pontus Polemoniacus. Natomiast druga glosa informująca o aneksji Armenii Minor też została błędnie zinterpretowana. Raczej odnosiła się ona do stanu zwasalizowania sąsiedniego państwa, krótko po zawarciu przez Rzym traktatu pokojowego z Persją sasanidzką w 299. Stan podległości Królestwa Armenii utrwalił Maksymin Daja w 312 roku. W rozdziale drugim poruszona zostanie hierarchia prowincji wchodzących w skład diecezji Pontu od IV do VII wieku. Początkowo autor omówi wcześniejszy etap kształtowania się rzymskiej administracji terenowej w północnej Anatolii. Następnie scharakteryzowana zostanie specyfika prowincjonalnych namiestnictw przed reformami Justyniana I. Przedstawiony układ dowodzi, że ta diecezja nie była w pełni zuniformizowaną i jednolitą strukturą. Dalszym etapem ewaluacji będzie rozpatrzenie sprawy integralności wewnętrznej diecezji Pontu. W literaturze pojawiają się sugestie o dwóch potencjalnych cesjach w czasach Konstantyna Wielkiego i Konstancjusza II. Autor neguje zasadność powyższych hipotez. Pierwsze istotne zmiany w funkcjonowaniu diecezji przynoszą reformy justyniańskie z lat 535 i 536. Cesarz Justynian pragnąc ukrócić nadużycia związane z praktyką suffragium, zdecydował się na rozwiązanie urzędu wikariusza oraz powołanie nowych namiestników w randze vir spectabilis. Posiadali oni komendę wojskową, ale tylko w granicach zarządzanej prowincji. Ośrodek władzy administracyjnej przesunął się z prowincji zachodnich i centralnych na rzecz wschodnich jednostek terenowych. W 548 roku władze zrewidowały dotychczasową politykę, przywracając wikariusza Pontu. Główną przyczyną dokonanej zmiany była plaga rozbójnictwa w regionie. Dlatego odnowiony urząd miał do dyspozycji oddział wojskowy. Ostatni odnotowany przez historyków wikariusz sprawował swój urząd w 610 roku. Przyczyną rozwiązania diecezji w VII wieku była zapewne militaryzacja państwa, spowodowana przez długoletni konflikt z Persją sasanidzką, a później inwazję muzułmanów. Istnienie wydzielonej administracji cywilnej w tych warunkach stało się niemożliwe. Trzeci rozdział przedstawia kompetencje wikariusza i jego biura. Zachowana baza źródłowa ukazuje aktywność tego urzędnika w czterech sferach działalności publicznej: • sądownictwa; • kontroli fiskalnej; • nadzoru instytucjonalnego; • ochrony porządku publicznego. Wikariusz pełnił nie tylko funkcję instancji apelacyjnej, ale interweniował w spory sądowe, które w jego opinii przekraczały uprawnienia zwykłego namiestnika. Obszar jego jurysdykcji został ograniczony w ustawie Konstancjusza II z 3 maja 361 roku. Odtąd obywatele Bitynii oraz Paflagonii składali apelacje przed trybunałem prefekta Konstantynopola. Akty normatywne prezentują urząd diecezjalnego naczelnika, jako gwaranta poprawności wdrażanych procedur skarbowych. Przedmiotem jego oceny były zwłaszcza oszacowania podatkowe miejskich kurii. W aspekcie nadzoru instytucjonalnego jego zadania koncentrowały się głównie na inspekcjach prowincji, kontroli lokalnej sieci - cursus publicus i współpracy z Kościołem. Ważnym zadaniem wikariuszy Pontu było zapewnienie porządku publicznego. W pierwszych dekadach V wieku władze zdecydowały nawet o tymczasowym zastąpieniu wikariusza komesem, którego naczelną troską była deeskalacja buntowniczych nastrojów w regionie. W momencie ustania zagrożenia cesarz Teodozjusz II powrócił do praktyki nominacji wikariuszy (połowa lat trzydziestych V wieku). Kwestia ochrony porządku publicznego nie doczekała się satysfakcjonującego rozwiązania aż do czasów reform justyniańskich. Druga część rozdziału poświęcona została strukturze diecezjalnego officium i prozopografii wikariuszy. Spośród dwudziestu przykładów karier urzędniczych jedynie trzynaście należy uznać za w pełni wiarygodne. Na ich podstawie można stwierdzić istnienie trwałych tendencji w aspekcie pochodzenia danego urzędnika oraz preferowanej religii. W czasach tetrarchii pojawiający się viceprefekci pochodzili głównie z Zachodu. Za rządów Konstancjusza II i Walensa wikariusze rekrutowali się spośród kręgów urzędniczych wywodzących się z diecezji Pontu. Po akcesji Teodozjusza I ponownie zarządcami diecezji zostają przedstawiciele zachodniej elity. W przypadku preferencji religijnych, to aż do końca pierwszej połowy IV wieku dominują wyznawcy tradycyjnych kultów grecko-rzymskich. Ostatnie dekady przynoszą zmianę omawianej tendencji na korzyść chrześcijaństwa, które utrzymuje status religii państwowej w kolejnych wiekach. Podsumowując, zaprezentowana dysertacja będzie pierwszą monografią przedstawiającą niezwykle złożony problem funkcjonowania diecezjalnej jednostki, wprowadzającą przy tym kolejny punkt do dyskusji uczonych nad historią regionalną późnego Cesarstwa Rzymskiego.The aim of a PhD thesis, is to examine the history of the late Roman civil service in diocese of Pontus (from Diocletian to Heraclian Dynasty). So far, that administrative department of the Roman Empire have not been the subject of a comprehensive study. An analysis of the current state of research clearly shows that we are dealing only with contributions which are marginally related to the issue in question. Still haven’t been used wide range of sources like for instance normative acts, literary narratives, provincial catalogues, Church documents as well as epigraphy. It is necessary to fill the gap in historical studies by presentation a modern work, which is devoted to the diocesan apparatus of Pontus and its function. This dissertation is divided into three chapters which consists a fewer subunits. First chapter defined the chronological framework of dioceses creation as an administrative system of Roman state. For this purpose author is going to analyze the meaning of the term διοίκησις = dioecesis before Diocletian and Constantine reforms. Furthermore will be debated a concept of Th. Mommsen, who actually proposed the date 297 A.D. as the beginning of the diocesan administration. A verification process of prosopographic data from the Tetrarchic period will evaluate Mommsen’s chronology. Next step is to define relation between agentes vices praefectorum praetorio and vicar’s of diocese. According to authors interpretation in Diocletianic times agentes didn’t act in diocesan unit but only as an extraordinary deputy of praetorian prefect in particular region. Not until Constantine the Great had introduced a territorial division based on dioceses in period from 312 A.D. to 324 A.D. A terminus ante quem for creation of Pontic diocese is definitely on 19-th July 325 A.D. Successive emperors established diocesan vicars as intermediate level in imperial bureaucracy of Rome. Presumably, the process was completed in 372 A.D. by honoring vicars with title rank spectabilis. The last topic in this chapter will be focused on dating Incipit eiusdem nomina provinciarum omnium (also called Laterculus Veronensis or Verona List) as well as it descriptions influence on internal organization of diocese of Pontus. Author agreed with previous assumptions made by historians that these document was actually composed during Constantine I rule. Moreover two glosses in part of manuscript, which shows Pontic district, weren’t the later interpolation. A thorough analysis of governors inscriptions is clearly indicating that first gloss didn’t depict division of Paphlagonia, but more complex partition of Pontus-Paflagonia. As a result two separated Pontic provinces had been founded: Diospontus and Pontus Polemoniacus. While a second gloss was wrongly interpreted to a annexation of Armenia Minor. It rather informed about dependence of neighbor state after Rome had signed a peace treaty with the Sassanid Empire in 299 A.D. Subordination of Armenian Kingdom was strengthen by Maximinus Daia in 312 A.D. In second chapter author is going to discuss hierarchy of provinces, which formed diocese of Pontus, from 4-th to 7-th century. Initially will be debated a previous phase of Roman territorial administration in northern Anatolia. Subsequently author will characterized governorship before emperor Justinian reform. This particular administrative unit was not fully unified and homogeneous. Further phase of evaluation will be issue of interior integrity of Pontus diocese. In literature appears the suggestions about two possible divisions in period of Constantine I and then during Constantius II rule. Author denies previous hypothesis correctness. First important change brought Justinanic reforms from 535-536 A.D. Emperor Justinian tried to reduce abuses associated with practice suffragium so he had decided to solved office of vicars as well as nominated the new governors with rank spectabilis. They had a military command although only in own province borders. The center of administrational power was transferred from western and central province to eastern districts. In 548 A.D. occurred a revision of policy so the authority of vicar was restored in Pontus. Main reason for this change was caused by a rapid wave of brigands extortion. The last recorded in historical studies vicar of Pontus had served in 610 A.D. The militarization of state in 7-th century caused by a war with Persia and invasion of Muslim was the main factor for abolition of dioceses. The separate unit of civil service couldn’t existed in such condition. Third chapter will described the competences of vicar and his office. Survived source materials shows actions of this particular official in four spheres of public activity: • judicial branch; • control of fiscal branch; • institutional oversight; • protection of public order. Vicars acted not only as appellation instance but also in litigations which in his opinion exceeded the authority of ordinary governor. The area of jurisdiction has been limited in law of Constantius II on 3-rd Mai 361 A.D. Henceforth citizens of Bithynia and Paphlagonia could make appeals at judicial court of prefect in Constantinople. Normative acts presented diocesan authority in role of guarantor who had supervised implementation of tax procedures. Subjects of his assessment was especially taxation registers of curial councils. An aspects of institutional oversight concerned on provincial inspection, supervision of network infrastructure - cursus publicus and collaboration with Church. Important task for office of Pontic vicar was protection a public order. In the first decades of the 5-th century vicars was temporary replaced by comes whose main concern was de-escalation of rebellious moods in region. After the threat has expired, emperor Theodosius II restored a practice of vicars nomination (a second half of 30. in 5-th century). The issue of public order security wasn’t solve in satisfactory way till the Justinianic reforms. The second part of chapter will be devoted to the structure of diocesan officium and prosopographical dates of vicars. Among twenty examples of official careers only thirteen should be considered as reliable. That allows to discerned persistent trends in aspects of official orgies and religious beliefs. During the times of Tetrarchy appeared in sources mainly vice-prefect from West. From the rule of Constantius II to Valens vicars were recruited from officials groups that originated from Pontic region. After accession of Theodosius I diocesan authority was again under control of western elites. In case of religious preferences vicar post was dominated by pagans till the end of the first half of 4-th century. The last decades changed this tendency in favor of Christianity, which had acquired a status of a state religion, confirmed in the next centuries. To sum up, the dissertation presented here will be the first monograph to contain the extremely complex problems of the functioning diocesan bureaucracy, introducing another points in scholars discussion about regional history of Roman Empire
- …
