1,720,988 research outputs found
European Union militay operations in Africa
No full textPublikacja jest efektem projektu badawczego „Wojskowe zaangażowanie operacyjne Unii Europejskiej w rozwiązywanie konfliktów w Afryce”, który był realizowany na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w okresie od lipca 2013 do czerwca 2014 roku. Przedmiotem projektu stała się problematyka operacji wojskowych Unii Europejskiej, prowadzonych w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony do roku 2013. Głównym celem projektu stała się analiza zaangażowania operacyjnego Unii Europejskiej w rozwiązywanie konfliktów w Afryce w ujęciu politologicznym. Podstawą analizy działań operacyjnych Unii było założenie badawcze, iż w procesie kształtowania WPBiO, a w szczególności jej komponentu obronnego, mamy do czynienia z wyraźną zmiennością dynamiki oddziaływań zachodzących wewnątrz Unii na linii państw członkowskich, a także na linii mechanizmu instytucjonalnego UE i państw członkowskich. Kluczowe dla projektu było:
- wskazanie uwarunkowań zaangażowania operacyjnego,
- analiza podstaw prawnych i działań politycznych na płaszczyźnie relacji między państwami Unii Europejskiej, które służą wypracowaniu impulsów i kierunków reakcji, a także relacji państwo interwencji-Unia Europejska,
- określenie roli głównych aktorów zaangażowanych w prowadzenie operacji,
- analiza mechanizmu podejmowania decyzji o zaangażowaniu operacyjnym, jak i mechanizmu prowadzenia operacji, z szczególnym uwzględnieniem sytuacji prawnej po traktacie lizbońskim,
- ocena znaczenia zaangażowania Unii Europejskiej w Afryce w kontekście prowadzonych działań operacyjnych
European Union militay operations in Africa
Get PDFPublikacja jest efektem projektu badawczego „Wojskowe zaangażowanie operacyjne Unii Europejskiej w rozwiązywanie konfliktów w Afryce”, który był realizowany na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w okresie od lipca 2013 do czerwca 2014 roku. Przedmiotem projektu stała się problematyka operacji wojskowych Unii Europejskiej, prowadzonych w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony do roku 2013. Głównym celem projektu stała się analiza zaangażowania operacyjnego Unii Europejskiej w rozwiązywanie konfliktów w Afryce w ujęciu politologicznym. Podstawą analizy działań operacyjnych Unii było założenie badawcze, iż w procesie kształtowania WPBiO, a w szczególności jej komponentu obronnego, mamy do czynienia z wyraźną zmiennością dynamiki oddziaływań zachodzących wewnątrz Unii na linii państw członkowskich, a także na linii mechanizmu instytucjonalnego UE i państw członkowskich. Kluczowe dla projektu było:
- wskazanie uwarunkowań zaangażowania operacyjnego,
- analiza podstaw prawnych i działań politycznych na płaszczyźnie relacji między państwami Unii Europejskiej, które służą wypracowaniu impulsów i kierunków reakcji, a także relacji państwo interwencji-Unia Europejska,
- określenie roli głównych aktorów zaangażowanych w prowadzenie operacji,
- analiza mechanizmu podejmowania decyzji o zaangażowaniu operacyjnym, jak i mechanizmu prowadzenia operacji, z szczególnym uwzględnieniem sytuacji prawnej po traktacie lizbońskim,
- ocena znaczenia zaangażowania Unii Europejskiej w Afryce w kontekście prowadzonych działań operacyjnych
Misja wspierająca UE dla punktu granicznego Rafah (EUBAM Rafah) – tworzenie podstaw zaufania granicznego w warunkach długotrwałego konfliktu
No full text
Użycie siły przez Unię Europejską: między tożsamością normatywną a geopolitycznym przymusem
No full textThe EU is not a military organization, but it can authorize and conduct military operations under specific circumstances, often with a UN mandate. The EU’s use of force is generally focused on crisis management, conflict prevention, and maintaining international peace and security. This approach to the use of force has evolved since the 1990s. This article examines the legal regulations and political determinants of the European Union’s use of force, based on its involvement in military operations between 2012 and 2024. The author points to the evolution of the use of force by the European Union in the context of its normative identity and shifting geopolitical conditions. By juxtaposing institutional, strategic, and axiological aspects, it presents the EU’s transformation from a value-promoting entity to one capable of projecting military force. The use of force by the EU emerges not only as an instrument for defending values but also as a test of the community’s political cohesion and institutional resilience. Drawing on the concept of rational institutionalism, the author argues that in the face of specific and exceptionally difficult external challenges, actions utilizing the instrument of force become an essential component of the EU’s external action.UE nie jest organizacją wojskową, ale może autoryzować i prowadzić operacje wojskowe w określonych okolicznościach, najczęściej w oparciu o mandat ONZ. Użycie siły przez UE jest na ogół ukierunkowane na zarządzanie kryzysowe, zapobieganie konfliktom i utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Podejście do użycia siły ewoluowało od lat 90. Artykuł podejmuje zagadnienie prawnych regulacji i politycznych uwarunkowań użycia siły przez Unię Europejską na przykładzie zaangażowania w ramach operacji wojskowych w latach 2012–2024. Autorka wskazuje na ewolucję użycia siły przez Unię Europejską w kontekście jej tożsamości normatywnej oraz zmieniających się uwarunkowań geopolitycznych. Zestawiając aspekty instytucjonalne, strategiczne i aksjologiczne, tekst przedstawia transformację UE z podmiotu promującego wartości w duchu multilateralizmu ku aktorowi zdolnemu do projekcji siły militarnej. Użycie siły przez UE staje się nie tylko instrumentem obrony wartości, ale i testem odporności oraz spójności politycznej wspólnoty. Wykorzystując koncepcję racjonalnego instytucjonalizmu, autorka argumentuje, że w obliczu szczególnych i wyjątkowo trudnych wyzwań zewnętrznych działania z wykorzystaniem instrumentu użycia siły stają się istotną składową działań zewnętrznych UE
Przewodniczący Rady Europejskiej – między strategią polityczną a rutyną pracy urzędnika
Get PDFThe President of the European Council
– between politcal strategy and offcial routine
Following the changes introduced by the Lisbon Treaty, the European Council elects its permanent president by a qualified majority. The first President of the European Council developed his office on his own, watched by those whose expectations envisaged him performing various tasks, such as leader, political strategist, broker, or just another EU official. The Treaty did not
precisely define the range of powers conferred upon the President of the European Council but it provided a stimulus to start the adaptation of this new position to specific tasks. There is emer ging a new, post-Lisbon practice of the new institutional system’s operation, as well as the new form of the European Council, with a key role played by its President. The objective of this paper is to present the circumstances under which the office of President of the European Council was established, as well as an analysis of the scope of his responsibilities. These considerations are concluded with the evaluation of the theoretical and practical powers exercised by the President of the European Council during the first, and at the beginning of the second term
Operacje w obszarze Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony – uwarunkowania i perspektywy rozwoju
Get PDFThe analysis presented in this paper is based on a research assumption that the process of shaping of the Common Foreign and Security Policy, in particular its defense component, is affected by the dynamically changing influences (of the Member States) within the EU and the influence of the institutional mechanism of the EU and Member States. The shaping of this policy encounters numerous obstacles, the main one being the common political will of Member States, which is necessary for external operations related to the challenges to be met at the EU level.The analysis presented in this paper is based on a research assumption that the process of shaping of the Common Foreign and Security Policy, in particular its defense component, is affected by the dynamically changing influences (of the Member States) within the EU and the influence of the institutional mechanism of the EU and Member States. The shaping of this policy encounters numerous obstacles, the main one being the common political will of Member States, which is necessary for external operations related to the challenges to be met at the EU level
- …
