Rocznik Integracji Europejskiej
Not a member yet
566 research outputs found
Sort by
Nowe aspiracje geopolityczne krajów Europy Środkowo-Wschodniej i rola polityki spójności Unii Europejskiej
No full textThe article explores new developments in the Central Eastern Europe, concentrating on regional and global initiatives and alliances, role of infrastructure in times of increased risk of new conflicts, and how the European Union’s policies and institutions are adjusting and responding to that. The Article seeks to explain through the lens of neorealism how the individual interest of the CEE member states influences changes of Cohesion Policy towards dual use infrastructure investment. The article also examine impact on evaluation methods and how to adjust and assess the EU’s policies towards budling defense capabilities using the European Union’s instruments.Artykuł analizuje nowe trendy w Europie Środkowo-Wschodniej, koncentrując się na inicjatywach i sojuszach regionalnych i globalnych, roli infrastruktury w czasach zwiększonego ryzyka nowych konfliktów oraz na tym, jak polityka i instytucje Unii Europejskiej dostosowują się do tych zmian i reagują na nie. Artykuł stara się wyjaśnić, z perspektywy neorealizmu, jak indywidualne interesy państw członkowskich Europy Środkowo-Wschodniej wpływają na zmiany w Polityce Spójności w kierunku inwestycji w infrastrukturę podwójnego zastosowania. Artykuł analizuje również wpływ na metody ewaluacji oraz sposoby dostosowywania i oceny polityki UE w zakresie budowania zdolności obronnych z wykorzystaniem instrumentów Unii Europejskiej
Polityka antyterrorystyczna Francji w odpowiedzi na zagrożenie terroryzmem dżihadystycznym od 2001 roku
No full textFrance seeks to position itself as a regional power within Europe, pursuing policies designed to wield significant influence both within the European Union and beyond. This ambition is intended not only to secure France’s standing on the international stage but also to safeguard its internal and external security. Contemporary terrorism, however, poses one of the most pressing threats to the security of Europe and the wider world. Within the EU, France is particularly exposed to terrorist attacks – a vulnerability compounded, among other factors, by the return of French citizens who fought as ISIS combatants. As a result, counter-terrorism has become a central priority for successive French administrations. These efforts unfold on multiple fronts. Domestically, the state has introduced a series of legal and institutional measures; internationally, it engages in military operations and provides assistance programmes targeting selected countries in Asia and Africa. At the same time, persistent economic and social challenges have fostered the emergence of isolated communities, home to roughly five million Muslims. The limited success of France’s integration policies, coupled with widespread social marginalisation, has contributed to the radicalisation of certain segments of the population – an issue that lies at the heart of the country’s vulnerability to terrorist threats. Francja dąży do pozycjonowania się jako regionalne mocarstwo w Europie, realizując politykę mającą na celu uzyskanie znaczącego wpływu zarówno w Unii Europejskiej, jak i poza nią. Ambicja ta ma na celu nie tylko umocnienie pozycji Francji na arenie międzynarodowej, ale także ochronę jej bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego. Współczesny terroryzm stanowi jednak jedno z najpilniejszych zagrożeń dla bezpieczeństwa Europy i całego świata. W UE Francja jest szczególnie narażona na ataki terrorystyczne – na co wpływa między innymi powrót obywateli francuskich, którzy walczyli jako bojownicy ISIS. W rezultacie zwalczanie terroryzmu stało się priorytetem kolejnych francuskich rządów. Działania te realizowane są na wielu frontach. W kraju państwo wprowadziło szereg środków prawnych i instytucjonalnych; na arenie międzynarodowej angażuje się w operacje wojskowe i zapewnia programy pomocowe skierowane do wybranych krajów Azji i Afryki. Jednocześnie utrzymujące się wyzwania gospodarcze i społeczne sprzyjają powstawaniu odizolowanych społeczności, w których mieszka około pięciu milionów muzułmanów. Ograniczony sukces francuskiej polityki integracyjnej, w połączeniu z powszechną marginalizacją społeczną, przyczynił się do radykalizacji niektórych grup społecznych – problemu leżącego u podstaw podatności kraju na zagrożenia terrorystyczne
Michael Frey, Grenzüberschreitende Daseinsvorsorge im deutsch-polnischen Grenzraum: Zweisprachige Expertise zu rechtlichen und politischen Rahmenbedingungen
Full text linkMichael Frey, Grenzüberschreitende Daseinsvorsorge im deutsch-polnischen Grenzraum: Zweisprachige Expertise zu rechtlichen und politischen Rahmenbedingungen (Cross-border public services in the German-Polish border region: Bilingual expertise on legal and political framework conditions), Universitätsverlag Potsdam, 2023, pp. 80.Michael Frey, Grenzüberschreitende Daseinsvorsorge im deutsch-polnischen Grenzraum: Zweisprachige Expertise zu rechtlichen und politischen Rahmenbedingungen (Cross-border public services in the German-Polish border region: Bilingual expertise on legal and political framework conditions), Universitätsverlag Potsdam, 2023, pp. 80
Krajowe i międzynarodowe reakcje władz publicznych na partie populistyczne w Europie
No full textThe growth of populist parties across Europe has fundamentally altered the political landscape of the continent, presenting unprecedented challenges to established democracies. It rises concerns within national and international actors about how to respond to these challenges. This dilemma is particularly significant for public authorities that have a range of repressive and tolerant instruments at their disposal that can be used against populist parties. The study offers an in-depth analysis of how national and international public authorities have addressed the expansion of populism in Europe. The aim of this paper is to deepen understanding of patterns in the way public authorities responded to populist parties across Europe and to explain the rationale behind the observed responses. Drawing on empirical research carried out by an international team across seven European countries, this article employs quantitative and qualitative methods to examine opposition initiatives of public authorities at the national and international level targeting nine populist parties.Rozwój partii populistycznych w Europie zasadniczo zmienił krajobraz polityczny kontynentu, stawiając przed ugruntowanymi demokracjami bezprecedensowe wyzwania. Podmioty krajowe i międzynarodowe zastanawiają się, jak reagować na partie populistyczne. Dylemat ten jest szczególnie istotny dla organów publicznych, które dysponują szeregiem represyjnych i tolerancyjnych instrumentów, które mogą być wykorzystane wobec tego typu partii. Niniejsze opracowanie przedstawia szczegółową analizę sposobów, w jakie krajowe i międzynarodowe organy władzy publicznej reagowały na ekspansję populizmu w Europie. Celem jest pogłębienie wiedzy na temat prawidłowości w sposobie reagowania organów publicznych na partie populistyczne oraz wyjaśnienie powodów zaobserwowanych reakcji. Opierając się na badaniach empirycznych przeprowadzonych przez międzynarodowy zespół w siedmiu krajach europejskich, w niniejszym artykule wykorzystano metody ilościowe i jakościowe w celu zbadania inicjatyw opozycyjnych organów publicznych na szczeblu krajowym i międzynarodowym skierowanych przeciwko dziewięciu partiom populistycznym
Wielopłaszczyznowa integracja Europy Środkowo-Wschodniej w ramach Inicjatywy Trójmorza i grupy B-9
No full textThe countries of Central and Eastern Europe have been strengthening cooperation in their region for several years. These countries share a fear of Russian policy, as well as a desire for energy independence. They also want to gain greater influence in the structures of the EU and NATO. Since 2015, the Three Seas Initiative (associating countries lying between the Adriatic, Baltic and Black Seas) and the Bucharest Nine (associating the countries of NATO’s eastern flank) have been operating. These structures have gained significant importance after Russia launched its aggression against Ukraine, as their member states have provided significant assistance to Ukraine and facilitated its provision by the US. In the near future, the Three Seas Initiative and the Bucharest Nine may become key structures of European security as well as strengthen economic integration in the region.Kraje Europy Środkowo-Wschodniej od kilku lat zacieśniają współpracę w swoim regionie. Łączy je obawa przed polityką Rosji, a także pragnienie niezależności energetycznej. Chcą również uzyskać większe wpływy w strukturach UE i NATO. Od 2015 roku funkcjonuje Inicjatywa Trójmorza (zrzeszająca państwa leżące między Adriatykiem, Morzem Bałtyckim i Morzem Czarnym) oraz Bukaresztańska Dziewiątka (zrzeszająca państwa wschodniej flanki NATO). Struktury te zyskały na znaczeniu po rozpoczęciu przez Rosję agresji na Ukrainę, ponieważ państwa członkowskie udzieliły Ukrainie znaczącej pomocy i umożliwiły jej udzielenie przez Stany Zjednoczone. W niedalekiej przyszłości Inicjatywa Trójmorza i Bukaresztańska Dziewiątka mogą stać się kluczowymi strukturami bezpieczeństwa europejskiego, a także wzmocnić integrację gospodarczą w regionie
Wyzwania społeczno-kulturowe państw Maghrebu i ich wpływ na relacje z Unią Europejską
No full textFor the European Union, the Mediterranean region holds strategic importance. It is an area of many opportunities, but also of considerable challenges. The numerous crises currently affecting the region, including the demographic one, have disrupted the Braudelian perception of the Mediterranean as a maritime basin surrounded by societies, cultures, nations and economies, whose interactions over the decades – despite their diversity – constituted an added value, making it a true “cultural area.” Unfortunately, socio-economic uncertainty, unemployment, conflicts and climate change have made a return to such thinking impossible.
In recent years, these factors have worsened due to the internal instability of several states on the southern flank of the Mediterranean Basin, including the Maghreb countries. The European Union’s involvement in stabilising the situation in the region and supporting the Maghreb states has been longstanding and visible at various levels of activity since the 1960s. Today, more than ever, the support provided to the southern partners focuses on strengthening the resilience of their societies – particularly the youth – and their governments in implementing demographic and employment policies. Both the European Union and the governments of the Maghreb states are fully aware of the challenges they face on a daily basis. This, in turn, compels governments to engage with other actors at multiple levels in pursuit of shared objectives, creating what may be described as a form of regional governance order.The purpose of this article is to analyse socio-cultural factors as key driving forces shaping the application of new patterns of interaction between the European Union and the Maghreb states. Their identification will make it possible to capture the nature of Euro–Maghreb challenges and to understand how current developments within the Arab states of North Africa influence the evolution of their relations with the European Union.Dla Unii Europejskiej region Morza Śródziemnego ma strategiczne znaczenie. Jest to obszar wielu możliwosci, lecz także wielu wyzwań. Liczne kryzysy, w tym demograficzny, występujące obecnie w regionie przecięły “Braudelowskie myślenie” o nim jako morskim zbiorniku, otoczonym społeczeństwami, kulturami, narodami i gospodarkami, których przenikanie się przez dziesięciolecia, mimo odmienności było wartością dodaną Śródziemnomorza, czyniąc z niego „obszar kulturowy”. Niestety, niepewność gospodarczo-społeczna, bezrobocie, konflikty i zmiany klimatyczne uniemożliwiają powrót do takiego myślenia. W ostatnich latach czynniki te uległy pogorszeniu ze względu na niestabilność wewnętrzną niektórych państw południowej flanki BMŚ, w tym państw Maghrebu. Obecność UE w stabilizowaniu sytuacji w regionie, ale także wspieranie panstw Maghrebu jest znana i widoczna na róźnych poziomach aktywności od lat 60. XX w. Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek wsparcie partnerów z Południa dotyczy wzmacniania odporności ich społeczeństw, zwłaszcza młodych oraz ich rządów w realizacji polityk demograficznych i zatrudnienia. Zarówno UE, jak i rządy państw Maghrebu mają świadomość znaczenia wyzwań, z którymi na co dzień przychodzi im stawić czoła. To z kolei zmusza rządy do wchodzenia w interakcje z innymi podmiotami na różnych poziomach dla osiągania wspólnych celów, tworząc coś na wzór regionalnego ładu zarządzczego.Celem niniejszego artykułu jest analiza czynników społeczno-kulturowych jako istotnych sił sprawczych warunkujących aplikacje nowych schematów działań na linii UE–państwa Maghrebu. Ich identyfikacja pozwoli na uchwycenie wyzwań europejsko-maghrebskich oraz pozwoli zrozumieć jak to co się dzieje obecnie wewnątrz arabskich państw Afryki Północnej ma wpływ na kształt relacji z UE
Murowanie granic jako odpowiedź na kryzysy migracyjne. Casus Unii Europejskiej
No full textThe purpose of this article is to examine and evaluate the measures taken by the member states of the European Union towards migration crises. It has been proved that the mass influx of foreigners is treated as a threat to their borders, territories, and populations. It has been demonstrated that contemporary international relations are characterized by a return to the classical understanding of borders, their functions, and, consequently, security – conceived primarily as the protection of state territories and citizens. Combating irregular migration is framed as a matter of national interest, and reaffirmation of each state’s sovereign right to control migration flows. For the purpose of this study, a model of border fortification has been developed, comprised of three key elements: the first is the physical construction or reinforcement of border barriers; the second involves the EU’s legislative activity; and the third refers to the mechanism of remote border control – essentially, the externalization of borders into the territories of third countries. Given the interdisciplinary nature of the inquiry, the analysis draws on methods characteristic of the social sciences, with particular emphasis on those applied in political science, public policy and administration, international relations, and legal studies.Celem artykułu jest ukazanie i ocena działań podejmowanych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej względem kryzysów migracyjnych. W toku rozważań udowodniono, że masowy napływ cudzoziemców postrzegany jest w UE jako zagrożenie granic, terytoriów i ludności. Wykazano, że współczesne stosunki międzynarodowe charakteryzuje powrót do klasycznego postrzegania granic, ich funkcji, a tym samym bezpieczeństwa jako dążenia do ochrony terytoriów państwowych oraz jedynie własnych obywateli. Walkę z imigracją nieregularną postrzega się jako interes narodowy oraz potwierdzenie suwerennego prawa każdego państwa do kontrolowania przepływów migracyjnych. Dla potrzeb analiz stworzony został model murowania granic, składający się z trzech elementów. Pierwszy to fizyczne stawianie lub wzmacnianie linii granicznych. Element drugi to aktywność prawodawcza UE, zaś trzeci to mechanizm zdalnej kontroli granicznej, tj. swoiste przesuwanie granic w głąb terytoriów państw trzecich. Z uwagi na interdyscyplinarny charakter rozważań, analizy poprowadzono w oparciu o metody charakterystyczne dla nauk społecznych, ze szczególnym uwzględnieniem metod stosowanych w naukach o polityce i administracji, nauce o stosunkach międzynarodowych oraz w naukach prawnych
Rozszerzanie demokracji deliberatywnej na wszystkich szczeblach zarządzania: przykład ponadlokalny z Polski
No full textThis article addresses this gap by analyzing the first supralocal citizens’ assembly in Poland, organized by the Upper Silesia-Zagłębie Metropolis (Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia, GZM). Drawing on deliberative democracy theory, policy documents, and empirical material, including data from a World Café workshop with practitioners and scholars, the study examines the institutional design, implementation dynamics, and policy relevance of this pioneering initiative. We argue that the GZM Citizens’ Assembly represents a conceptual and institutional shift from local to supralocal deliberative governance, involving specific administrative, political, and territorial challenges. These challenges include ensuring inclusive representation across municipalities, embedding the process within strategic policymaking structures, and fostering inter-municipal collaboration. The case illustrates both the potential and the complexity of scaling deliberative practices. Overall, the study contributes to debates on democratic innovation and resilience by demonstrating how supralocal citizens’ assemblies can serve as laboratories for participatory governance in unitary states as Poland.Niniejszy artykuł podejmuje próbę wypełnienia luki badawczej, analizując pierwszy ponadlokalny panel obywatelski w Polsce, zorganizowany przez Górnośląsko-Zagłębiowską Metropolię (GZM). Opierając się na teorii demokracji deliberatywnej, dokumentach programowych i materiałach empirycznych, w tym danych z warsztatów World Café z udziałem praktyków i naukowców, badanie analizuje strukturę instytucjonalną, dynamikę wdrażania i znaczenie polityczne tej pionierskiej inicjatywy. Autorzy twierdzą, że Panel Obywatelski GZM stanowi koncepcyjną i instytucjonalną zmianę z lokalnego na ponadlokalny model zarządzania deliberatywnego, wiążącą się ze specyficznymi wyzwaniami administracyjnymi, politycznymi i terytorialnymi. Wyzwania te obejmują zapewnienie inkluzywnej reprezentacji we wszystkich gminach, osadzenie procesu w strategicznych strukturach decyzyjnych oraz wspieranie współpracy międzygminnej. Przypadek ten ilustruje zarówno potencjał, jak i złożoność skalowania praktyk deliberatywnych. Podsumowując, badanie wnosi wkład w debatę na temat innowacji demokratycznych i odporności, pokazując, jak ponadlokalne zgromadzenia obywatelskie mogą służyć jako laboratoria dla partycypacyjnego zarządzania w państwach unitarnych, takich jak Polska
Epokowa zmiana? Podejście Republiki Federalnej Niemiec do pomocy humanitarnej
No full textThe article examines the humanitarian aid practices of the Federal Republic of Germany between 2016 and 2025. It analyses data from the UN OCHA Financial Tracking System (FTS) to identify changes in the volume, geographical allocation, and transfer channels of German aid. The German approach is contextualised through a comparison with the practices of other major global donors of humanitarian assistance.The study concludes that German humanitarian aid has long been subordinated to the objectives of Germany’s foreign and security policy. Although it is formally guided by principles that distinguish it from other areas of foreign policy – including humanitarianism, impartiality, neutrality, and independence – in practice, Germany’s humanitarian policy and operations, integrated into its development policy, remain an instrument for advancing German interests on the international stage.Artykuł traktuje o pomocy humanitarnej Republiki Federalnej Niemiec w latach 2016–2025. Autorka analizuje dane Biura ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej ONZ (UN OCHA) w celu zidentyfikowania zmian w wielkości, alokacji geograficznej i kanałach transferu niemieckiej pomocy. Niemieckie podejście zostało ujęte w kontekście działań innych głównych globalnych donatorów pomocy humanitarnej.
W badaniu stwierdzono, że pomoc humanitarna RFN jest podporządkowana realizacji celów niemieckiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Chociaż formalnie kieruje się ona zasadami, które odróżniają ją od innych obszarów polityki zagranicznej – w tym humanitaryzmem, bezstronnością, neutralnością i niezależnością – w praktyce polityka i działania humanitarne RFN, zintegrowane z polityką rozwojową, pozostają instrumentem realizacji niemieckich interesów na arenie międzynarodowej
Zbieżne cele, rozbieżne metody? Program LEADER i Fundusz Wiejski jako przykłady zarządzania oddolnego na obszarach wiejskich w Polsce+
No full textThis article presents a comprehensive theoretical analysis of two competing philosophies of local governance operating simultaneously in rural Poland: the Village Fund (VF), representing direct participatory democracy, and the LEADER/CLLD approach, embodying deliberative partnership-based governance. Despite both mechanisms’ declarative pursuit of bottom-up development and local empowerment, this study demonstrates their fundamental philosophical divergence. The study uses a Weberian ideal-type methodology for comparison. It shows that although both models pursue local activation, they do so through profoundly different methods rooted in conflicting democratic traditions. The VF puts into practice Barber’s “strong democracy” through its majoritarian village assemblies, while LEADER/CLLD can be seen as the institutional expression of Habermasian deliberative democracy through tri-sectoral partnerships. This divergence extends beyond technical differences to represent competing answers to fundamental questions about legitimate decision-making, the nature of the demos, and the role of citizens in public governance. The article contributes to democratic theory by analyzing how these competing paradigms perform in practice, revealing both their theoretical limitations and potential complementarity within a pluralistic approach to local development.Niniejszy artykuł przedstawia kompleksową analizę teoretyczną dwóch konkurujących ze sobą filozofii samorządności lokalnej, funkcjonujących jednocześnie na polskiej wsi: Funduszu Sołeckiego, reprezentującego bezpośrednią demokrację partycypacyjną, oraz podejścia LEADER/CLLD, ucieleśniającego deliberatywne zarządzanie oparte na partnerstwie. Pomimo deklaratywnego dążenia obu mechanizmów do oddolnego rozwoju i lokalnego upodmiotowienia, niniejsze badanie ukazuje ich fundamentalną rozbieżność filozoficzną. W badaniu do porównania wykorzystano weberowską metodologię typów idealnych. Pokazuje ona, że chociaż oba modele dążą do lokalnej aktywizacji, robią to za pomocą głęboko odmiennych metod, zakorzenionych w sprzecznych tradycjach demokratycznych. FS realizuje w praktyce “silną demokrację” Barbera poprzez swoje większościowe zgromadzenia wiejskie, podczas gdy LEADER/CLLD można postrzegać jako instytucjonalny wyraz habermasowskiej demokracji deliberatywnej poprzez partnerstwa trójsektorowe. Ta rozbieżność wykracza poza różnice techniczne i stanowi konkurencyjne odpowiedzi na fundamentalne pytania dotyczące prawomocnego podejmowania decyzji, natury demos i roli obywateli w zarządzaniu publicznym. Artykuł wnosi wkład do teorii demokracji poprzez analizę praktycznego funkcjonowania tych konkurujących paradygmatów, ujawniając zarówno ich ograniczenia teoretyczne, jak i potencjalną komplementarność w ramach pluralistycznego podejścia do rozwoju lokalnego