166 research outputs found

    Performance indicators

    No full text

    Performance indicators

    No full text

    Publishing

    No full text

    Publishing

    No full text

    This poem XXXII from Trilce, this poem: (A profane disgressions)

    Get PDF
    This article analyses Trilce’s poem XXXII, which the author selects because at first sight it could very well illustrate the concept that young Ribeyro had about this collection of poems: a mockery, a provocation. The author resorts to two first-hand documents: the letter that Cesar Vallejo wrote to Antenor Orrego about Trilce’s appearing in Lima’s literary environment and the prologue to Trilce written precisely by Orrego, a very close companion to Vallejo’s creative  process. The author also uses Víctor Raúl Haya de la Torre and Orrego´s testimonies regarding a pertinent circumstance. The author has tried, as far as possible, to approach the poem as Orrego himself advises: “And you too, reader, are going to present yourself naked, abandoning your literary trapillo (clothing), to get to the poet. If you know something, act as if you knew nothing; the emotional and rhythmic virginity of “Trilce” refuses to be possessed by the presumptuous arrogance of the ‘know-it-all’”. The author concludes that Trilce’s poem XXXII poetizes the circumstance of an extenuating summer perceived and suffered from a room.Este artículo analiza el poema XXXII de Trilce, escogido porque a simple vista podría ilustrar muy bien el concepto que el joven Ribeyro tenía de este poemario: una tomadura de pelo, una provocación. Recurro a dos documentos de primera mano: la carta que César Vallejo hiciera a Antenor Orrego a propósito de la aparición de Trilce en el ambiente literario limeño y al pró­logo a Trilce escrito justamente por Orrego, acompañante muy cercano del proceso creativo de Vallejo. Utilizo, también, los testimonios de Víctor Raúl Haya de la Torre y del propio Orrego acerca de una circunstancia pertinente. He tratado, dentro de lo posible, acercarme al poema como aconseja el prologuista: “Y tú también, lector, vas a presentarte desnudo, abandonando tu trapillo literario, para llegar al poeta. Si sabes algo, has como si no supieras nada; la virginidad emotiva y rítmica de “Trilce” niégase a ser poseída por el presuntuoso ensoberbecimiento del que ‘todo lo sabe’”. Concluyo en que la pieza XXXII de Trilce poetiza la circunstancia de un verano extenuante percibido y sufrido desde una habitación

    Inkarrí : ¿Trilce o poemas humanos?

    Get PDF
    En el presente artículo, analizamos "Terrremoto" (1937), póstumo texto de Poemas humanos, con tan elocuente vocablo, en relación con el mito de Inkarrí ("cambio radical o pachacuti"). Asimismo, lo cotejamos con el análisis del poema XLVII de Trilce (1922), "Ciliado arrecife donde nací" (Granados, 2014), ya que, además de su especificidad cultural, grosso modo, ambos poemas tratan de la asunción del ser femenino o materno y, de modo simultáneo, también del aborto. Ahora, ¿por qué aquella disyuntiva entre Trilce o Poemas humanos? Porque deseamos abundar en el debate, para nada cancelado, de si Trilce es "mejor" que los poemas póstumos, o viceversa; obviamente, tal asignación de valor se daría en términos de una específica y productiva respuesta a una coordenada local/ global. Perspectiva de estudio, la nuestra, análoga a la diglosia "Paris/ París" que percibiera Enrique Ballón en la poesía de César Vallejo (Ballón Aguirre, 2015), una vez que este ya residiera en Europa; y enfoque por el cual nos preguntamos cómo o hasta qué punto podríamos hablar, para el caso de la poesía del autor peruano, de una "desposesión y lenguaje en el exilio" (Niebylski, 2002). Concluimos que, respecto a la más lograda "encarnación" de Inkarrí en su poesía, Vallejo optaría por Trilce y que, asimismo, jamás hubiera reunido ni publicado en vida el conjunto de su poesía europea bajo el lema de Poemas humanos; y sí, muy probablemente, bajo el título de Poemas multinaturalistas (Viveiros de Castro, 2010) o Poemas poshumanos.Analitzem "Terrèmol" (6 d'octubre de 1937), un poema pòstum amb una paraula tan eloqüent, en relació amb el mite d'Inkarrí ('canvi radical o pachacuti'). Que, així mateix, comparem amb l'anàlisi de Trilce XLVII: "Escull ciliat on vaig néixer" (Granados 2014); ja que, paral·lelament a la seva especificitat cultural, a grans trets, ambdós poemes tracten de l'assumpció de l'ésser femení o matern i, simultàniament, també de l'avortament. Ara, per què aquest dilema entre Trilce o Human Poems? Perquè, com a marc principal d'aquest assaig, volem ampliar el debat, gens cancel·lat, sobre si Trilce és "millor" que els poemes pòstums, o viceversa; òbviament, "millor", en termes de resposta específica i productiva a una coordenada local/global. Perspectiva d'estudi, la nostra, anàloga a la diglòssia "París/París" que Enrique Ballón va percebre en la poesia de César Vallejo (Granados 2015), un cop ja va residir a Europa; i plantejament pel qual ens preguntem com o fins a quin punt podríem parlar, en el cas de la poesia de l'autor peruà, de "Despossessió i llengua a l'exili" (Niebylski 2002). Concloem que, respecte a la "encarnació" més exitosa d'Inkarrí en la seva poesia, Vallejo es decantaria per Trilce i que, així mateix, no hauria reunit mai tota la seva poesia europea, sempre que l'hagués publicat durant el seu tota la vida, sota el lema de Poemes humans; i sí, molt probablement, sota el títol de Poemes "multinaturalistes" (Viveiros de Castro 2002) o Poemes Posthumans.We analyze "Earthquake" (1937), a posthumous poem with such an eloquent word, in relation to the myth of Inkarrí ("radical change or pachacuti"). Which, likewise, we compare with the analysis of Trilce XLVII: "Ciliate reef where I was born" (Granados, 2014); since, parallel to their cultural specificity, roughly speaking, both poems deal with the assumption of the feminine or maternal being and, simultaneously, also with abortion. Now, why that dilemma between Trilce or Human Poems? Because, as the main framework of this essay, we wish to expand on the debate, by no means canceled, as to whether Trilce is "better" than posthumous poems, or vice versa; obviously, "better", in terms of a specific and productive response to a local/global coordinate. Study perspective, ours, analogous to the diglossia "Paris/Paris" that Enrique Ballón perceived in the poetry of César Vallejo (Ballón Aguirre, 2015), once he already resided in Europe; and approach by which we ask ourselves how or to what extent we could speak, in the case of the poetry of the Peruvian author, of "Dispossession and language in exile" (Niebylski, 2002). We conclude that, with respect to the most successful "incarnation" of Inkarrí in his poetry, Vallejo would opt for Trilce and that, likewise, he would never have brought together all of his European poetry, as long as he had published it during his lifetime, under the motto of Poems humans; and yes, most likely, under the title of "multinaturalist" Poems (Viveiros de Castro, 2010) or Posthuman Poems

    Tradução comentada de Trilce, de César Vallejo

    Get PDF
    Tese (doutorado) - Universidade Federal de Santa Catarina, Centro de Comunicação e Expressão, Programa de Pós-Graduação em Estudos da Tradução, Florianópolis, 2016.A presente tese se insere na área de tradução de poesia e tem como objetivo principal apresentar a tradução comentada de Trilce de César Vallejo. No primeiro capítulo, é esboçada uma contextualização do autor e de sua obra, examinando sua fortuna crítica. No segundo capítulo, é examinado o percurso das traduções da obra de Vallejo no Brasil. No terceiro capítulo, discuto as ideias de Antoine Berman e Paulo Henriques Britto sobre tradução poética e sua relevância para a minha tradução da poesia de Vallejo. Finalmente, no quarto capítulo, são apresentadas e comentadas minhas traduções dos poemas de Trilce.Abstract : This dissertation belongs to the poetry translation area and aims to present the commented translation of Trilce, by César Vallejo. In the first chapter, I contextualize the author and his work, examining his critical reception. In the second chapter I examine the history of Vallejo´s translations in Brazil. In the third chapter, I discuss Antoine Berman and Paul Henriques Britto s ideas about poetry translation and its relevance for my translation of Vallejo´s poetry. Finally, in the fourth chapter I present and comment my translation of Trilce´s poems

    Trilce o el instrumento forjado

    Get PDF
    César Vallejo’s poetics has often been noted for the singular convergence of a radical exploration of language with a forceful social commitment. Likewise, the author is characterized by formal experimentation, and the complexity of his figures alternate with expressions of orality along with popular and historical references. But, in addition, his poetry embodies the heterogeneous conjunction produced by the impact of modernity and the persistence of the original culture; and, in this sense, it is also example of a critical and aesthetic response of a continent to the trauma of conquest. Although in Los heraldos negros (1919) we can already perceive themes and procedures of this search for his own voice, we believe that his lyrical instrument is finally forged, in all its dimension and transcendence, in Trilce (1922).En la poética de César Vallejo frecuentemente se ha señalado la singular convergencia de una radical exploración de la lengua con un contundente compromiso social; las experimentaciones formales y la complejidad de sus figuras alternan con expresiones de la oralidad y referencias de anclaje popular e histórico. Pero, además, su poesía encarna la heterogénea conjunción producida por el impacto de la modernidad y la persistencia de la cultura originaria; y, en este sentido, también es ejemplo de respuesta crítica y estética de un continente al trauma de la conquista. Aunque ya en Los heraldos negros (1919) se perciben temas y procedimientos de esa búsqueda de la voz propia, creemos que su instrumento lírico se termina de forjar, en toda su dimensión y trascendencia, en Trilce (1922)

    Inkarrí: ¿Trilce o poemas humanos?

    No full text
    We analyze “Earthquake” (1937), a posthumous poem with such an eloquent word, in relation to the myth of Inkarrí (“radical change or pachacuti”). Which, likewise, we compare with the analysis of Trilce XLVII: “Ciliate reef where I was born” (Granados, 2014); since, parallel to their cultural specificity, roughly speaking, both poems deal with the assumption of the feminine or maternal being and, simultaneously, also with abortion. Now, why that dilemma between Trilceor Human Poems? Because, as the main framework of this essay, we wish to expand on the debate, by no means canceled, as to whether Trilce is “better” than posthumous poems, or vice versa; obviously, “better”, in terms of a specific and productive response to a local/global coordinate. Study perspective, ours, analogous to the diglossia “Paris/Paris” that Enrique Ballón perceived in the poetry of César Vallejo (Ballón Aguirre, 2015), once he already resided in Europe; and approach by which we ask ourselves how or to what extent we could speak, in the case of the poetry of the Peruvian author, of “Dispossession and language in exile” (Niebylski, 2002). We conclude that, with respect to the most successful “incarnation” of Inkarrí in his poetry, Vallejo would opt for Trilce and that, likewise, he would never have brought together all of his European poetry, as long as he had published it during his lifetime, under the motto of Poems humans; and yes, most likely, under the title of “multinaturalist” Poems (Viveiros de Castro, 2010) or Posthuman Poems.En el presente artículo, analizamos “Terrremoto” (1937), póstumo texto de Poemas humanos, con tan elocuente vocablo, en relación con el mito de Inkarrí (“cambio radical o pachacuti”). Asimismo, lo cotejamos con el análisis del poema XLVII de Trilce (1922), “Ciliado arrecife donde nací” (Granados, 2014), ya que, además de su especificidad cultural, grosso modo,ambos poemas tratan de la asunción del ser femenino o materno y, de modo simultáneo, también del aborto. Ahora, ¿por qué aquella disyuntiva entre Trilce o Poemas humanos? Porque deseamos abundar en el debate, para nada cancelado, de si Trilcees “mejor” que los poemas póstumos, o viceversa; obviamente, tal asignación de valor se daría en términos de una específica y productiva respuesta a una coordenada local/ global. Perspectiva de estudio, la nuestra, análoga a la diglosia “Paris/ París” que percibiera Enrique Ballón en la poesía de César Vallejo (Ballón Aguirre, 2015), una vez que este ya residiera en Europa; y enfoque por el cual nos preguntamos cómo o hasta qué punto podríamos hablar, para el caso de la poesía del autor peruano, de una “desposesión y lenguaje en el exilio” (Niebylski, 2002). Concluimos que, respecto a la más lograda “encarnación” de Inkarrí en su poesía, Vallejo optaría por Trilcey que, asimismo, jamás hubiera reunido ni publicado en vida el conjunto de su poesía europea bajo el lema de Poemas humanos; y sí, muy probablemente, bajo el título de Poemas multinaturalistas(Viveiros de Castro, 2010) o Poemas poshumanos

    Areas of Impact (from an economic perspective)

    No full text
    Part of the panel "Areas of impact for SSH"
    corecore