34 research outputs found
KEGIATAN KERJA PRAKTIK MAHASISWA FAKULTAS HUKUM UNIVERSITAS KATOLIK DE LA SALLE MANADO PADA KANTOR WILAYAH KEMENTERIAN HUKUM DAN HAM SULAWESI UTARA
No full textFido: A Novel
No full textFido is a roman à clef set in 1970s Lincoln, Nebraska. The novel tells the story of several newcomers to a fictitious neighborhood during a transformative moment in Lincoln and Nebraska history. The awkward but ultimately devoted friendship between the African American narrator and the novel’s titular character (Mexican American) is told in retrospect, and is the focal point of the novel. Fraught with cultural misunderstanding, humor, and suspicion, the friendship is ultimately reflective of the changing demographics of Nebraska during the state-sanctioned influx of Vietnamese refugees after the fall of Saigon in a program called Operation Baby Lift. Outside the narrative, the novel seeks to pique a discussion about nativism, the challenges and rewards of immigration, and how the roles of the “savior” and the “saved” take on new meaning, depending on one’s vantage point. The accompanying craft analysis, “Toward a Contemporary Approach to Semasiographic Writing,” discusses the author’s narrative choices as well as how the story will ultimately be physically rendered on the page. Influenced by writing systems referred to as ideographic, pictographic, logographic, or semasiographic (depending on the source), the author experiments with visual texts—not as mere illustration—but as counterpoint to the written text. Counterpoint in this context borrows from music, in that the visual text works independently yet is harmonically intertwined with the lettered text. The visual text (a sample of which appears in the opening pages) serves as a way for Fido to speak from the margin, offering a wider window for interpretation
Pets Trusts: Fido With a Fortune?
No full textNYSBA Annual Meeting: Trusts and Estates Law SectionIn “Pet Trusts: Fido With a Fortune?”, author Gerry Beyer examines the various methods of providing for your pets after your death. Professor Beyer begins by describing the historical methods used to provide for pets including: common law, the Uniform Probate Code, and the Uniform Trust Code. Next he explains a few short-term planning solutions that everyone with a pet should consider. Professor Beyer then looks at the traditional trust and how it can be modified and shape to allow a decedent to make provisions for his or her pets.
He then discusses the “statutory” pet trust and the way that it differs from the traditional trust. Beyer also mentions three alternative methods to creating a trust: outright conditional gifts, outright gifts to a veterinarian or animal shelter, and a gift to a life care center. Finally, he reviews the possible tax consequences when setting up a trust
A Critical edition of Michael Soummakes᾽ pastor fido or Poimen Pistos (1658)
No full textThis work constitutes the critical edition of the drama “Ποιμήν Πιστός” (Poimen Pistos), which was printed in 1658 in Venice. It unfolds in two parts: the first one is related to the presentation of the critically transcribed and restored poetic text, the second one to the study of important philological issues of the text, as well as issues relating to its author and the intellectual environment from which it came from. In 1658 was printed in Venice the pastoral tragicomedy “Ποιμήν Πιστός”, which was a translation of the famous Italian play “Pastor fido” by G. Guarini. The translator Michael Soummakes, probably destining his work for his birthplace, the island of Zakenthos, personally supervised the printing process and undertook its economic burden with the help of his compatriot Nikolaos Kommoutos.The Italian pastoral “Pastor fido” was a pioneering drama, structurally innovative and classicist, bold and prudish. Even before its completion and publication, it was criticized for its tragicomic nature (violation of the integrity of each act), for its rhetoric (undramatic, inappropriate eloquence of low persons) and its immorality. The “Ποιμήν Πιστός” was not the only Greek translation of Guarini’s pastoral tragicomedy. Another one was preceded, known as “Πιστικός Βοσκός”, probably by a Cretan poet and in Cretan language. According to documentation, “Πιστικός Βοσκός” was used together with the Italian play by the translator. Previous research, which has underlined the impact of the previous translation to “Ποιμήν Πιστός”, considered the first one to be more exact and poetically more important than the second one. However, more assiduous comparisons between the two plays do not confirm such an estimation. In fact, they prove that, first of all, Soummakes’ translation was the most exact and, secondly, that its value lies in the accurate reproduction of the prototypes’ poetics. The second Greek adaptation of “Pastor Fido” depended phrasally on “Πιστικός Βοσκός”, but differentiated from it on an aesthetic level. The Cretan translator, bringing many alterations to the Italian drama, treated it with hesitations similar to those of the Italian criticism, while Soummakes accepted almost totally the poetics of the foreign play. The poetic formation of “Ποιμήν Πιστός” meets not only with the prototype, but also with the norm that had shaped the Cretan heyday, as well as with the poetic tradition of the author’s time. The structure of the prologue and the versification of the poetic text constitute the contact points with the Cretan theater. Its language, even though it shows dependence upon texts of Cretan literature, differentiates from them coming closer to other contemporary writers (Montzeleze, Mpounialis).Η εργασία αυτή αποτελεί κριτική έκδοση του δράματος “Ποιμήν Πιστός”, το οποίο τυπώθηκε το 1658 στη Βενετία. Ξετυλίγεται σε δύο μέρη: το πρώτο αφορά στην παρουσίαση του κριτικά μεταγεγραμμένου και αποκασταστημένου ποιητικού κειμένου, το δεύτερο στην εξέταση σημαντικών φιλολογικών ζητημάτων του έργου καθώς και θεμάτων που σχετίζονται με τον συντάκτη του και το πνευματικό περιβάλλον από το οποίο προήλθε. Το 1658 τυπώθηκε στη Βενετία η ποιμενική τραγικωμωδία “Ποιμήν Πιστός”, η οποία ήταν μετάφραση του δημοφιλούς ιταλικού έργου “Pastor Fido” του G. Guarini. Ο μεταφραστής, Μιχαήλ Σουμμάκης, προορίζοντας πιθανότατα το πόνημα του για το νησί καταγωγής του, την Ζάκυνθο, επιστάτησε προσωπικά στην εργασία εκτύπωσης και σήκωσε το οικονομικό της βάρος με τη βοήθεια του συμπατριώτη του Νικολάου Κομμούτου Το ιταλικό ποιμενικό “Pastor Fido” ήταν ένα πρωτοποριακό για την εποχή του δράμα, δομικά καινοτόμο (νεωτερικό) και κλασικιστικό, τολμηρό και σεμνότυφο. Πριν ακόμη την ολοκλήρωση και τη δημοσίευσή του δέχτηκε τα πυρά της κριτικής για την τραγικωμική του φύση (παραβίαση της ακεραιότητας της κάθε πράξης), για την ρητορική (α-δραματικότητα, ανάρμοστη ευγλωττία ταπεινών προσώπων) και την ανηθικότητά του. Το “Ποιμήν Πιστός” δεν ήταν η μοναδική προσπάθεια ελληνικής απόδοσης της ποιμενικής τραγικωμωδίας του Guarini. Είχε προηγηθεί μια άλλη, γνωστή ως “Πιστικός Βοσκός”, από Κρητικό πιθανώς συντάκτη, σε κρητική γλώσσα. Το “Πιστικός Βοσκός”, βάσει πολλών τεκμηρίων, χρησιμοποιήθηκε μαζί με το ιταλικό έργο από τον Επτανήσιο μεταφραστή. Η παλαιότερη έρευνα, η οποία είχε επισημάνει την επίδραση της προγενέστερης μετάφρασης στην επτανησιακή, θεωρούσε ότι η πρώτη ήταν πιστότερη και ποιητικά σπουδαιότερη από την κατοπινή. Παρόλ᾽ αυτά, ενδελεχέστεροι συγκριτικοί έλεγχοι (ανάμεσα στα έργα) δεν επιβεβαιώνουν αυτές τις εκτιμήσεις. Αποδεικνύουν πρώτον, ότι η μετάφραση του Σουμμάκη ήταν στην πραγματικότητα η πιο πιστή, δεύτερον, ότι η αξία της έγκειται στην ακριβή αναπαραγωγή της ποιητικής του πρωτοτοτύπου. Η νεότερη ελληνική απόδοση του “Pastor Fido” εξαρτήθηκε φραστικά από το “Πιστικός Βοσκός”, διαφοροποιήθηκε όμως από αυτό σε επίπεδο αισθητικής. Ο Κρητικός, επιφέροντας πολλές μεταβολές στο ιταλικό δράμα, το αντιμετώπισε με δισταγμούς όμοιους με εκείνους της ιταλικής κριτικής· ο Σουμμάκης, αντίθετα, έδωσε στην ποιητική του ξένου έργου σχεδόν ολοκληρωτική αποδοχή. Η συγκρότηση του “Ποιμήν Πιστός” διασταυρώνεται όχι μόνο με το πρωτότυπο, αλλά και με τον κανόνα που είχε διαμορφώσει το δράμα της κρητικής ακμής καθώς και με την ποιητική παράδοση του καιρού του. Η δομή του Προλόγου και η στιχουργία του αποτελούν σημεία επαφής του με το κρητικό θέατρο. Η γλώσσα του, αν και δηλώνει την εξάρτησή της από κείμενα της κρητικής λογοτεχνίας, ωστόσο διαφοροποιείται από αυτά, πλησιάζοντας άλλους σύγχρονους συγγραφείς (Μοντζελέζε, Μπουνιαλή κ.α.)
A Critical edition of Michael Soummakes᾽ pastor fido or Poimen Pistos (1658)
No full textΗ εργασία αυτή αποτελεί κριτική έκδοση του δράματος “Ποιμήν Πιστός”, το οποίο τυπώθηκε το 1658 στη Βενετία. Ξετυλίγεται σε δύο μέρη: το πρώτο αφορά στην παρουσίαση του κριτικά μεταγεγραμμένου και αποκασταστημένου ποιητικού κειμένου, το δεύτερο στην εξέταση σημαντικών φιλολογικών ζητημάτων του έργου καθώς και θεμάτων που σχετίζονται με τον συντάκτη του και το πνευματικό περιβάλλον από το οποίο προήλθε. Το 1658 τυπώθηκε στη Βενετία η ποιμενική τραγικωμωδία “Ποιμήν Πιστός”, η οποία ήταν μετάφραση του δημοφιλούς ιταλικού έργου “Pastor Fido” του G. Guarini. Ο μεταφραστής, Μιχαήλ Σουμμάκης, προορίζοντας πιθανότατα το πόνημα του για το νησί καταγωγής του, την Ζάκυνθο, επιστάτησε προσωπικά στην εργασία εκτύπωσης και σήκωσε το οικονομικό της βάρος με τη βοήθεια του συμπατριώτη του Νικολάου Κομμούτου Το ιταλικό ποιμενικό “Pastor Fido” ήταν ένα πρωτοποριακό για την εποχή του δράμα, δομικά καινοτόμο (νεωτερικό) και κλασικιστικό, τολμηρό και σεμνότυφο. Πριν ακόμη την ολοκλήρωση και τη δημοσίευσή του δέχτηκε τα πυρά της κριτικής για την τραγικωμική του φύση (παραβίαση της ακεραιότητας της κάθε πράξης), για την ρητορική (α-δραματικότητα, ανάρμοστη ευγλωττία ταπεινών προσώπων) και την ανηθικότητά του. Το “Ποιμήν Πιστός” δεν ήταν η μοναδική προσπάθεια ελληνικής απόδοσης της ποιμενικής τραγικωμωδίας του Guarini. Είχε προηγηθεί μια άλλη, γνωστή ως “Πιστικός Βοσκός”, από Κρητικό πιθανώς συντάκτη, σε κρητική γλώσσα. Το “Πιστικός Βοσκός”, βάσει πολλών τεκμηρίων, χρησιμοποιήθηκε μαζί με το ιταλικό έργο από τον Επτανήσιο μεταφραστή. Η παλαιότερη έρευνα, η οποία είχε επισημάνει την επίδραση της προγενέστερης μετάφρασης στην επτανησιακή, θεωρούσε ότι η πρώτη ήταν πιστότερη και ποιητικά σπουδαιότερη από την κατοπινή. Παρόλ᾽ αυτά, ενδελεχέστεροι συγκριτικοί έλεγχοι (ανάμεσα στα έργα) δεν επιβεβαιώνουν αυτές τις εκτιμήσεις. Αποδεικνύουν πρώτον, ότι η μετάφραση του Σουμμάκη ήταν στην πραγματικότητα η πιο πιστή, δεύτερον, ότι η αξία της έγκειται στην ακριβή αναπαραγωγή της ποιητικής του πρωτοτοτύπου. Η νεότερη ελληνική απόδοση του “Pastor Fido” εξαρτήθηκε φραστικά από το “Πιστικός Βοσκός”, διαφοροποιήθηκε όμως από αυτό σε επίπεδο αισθητικής. Ο Κρητικός, επιφέροντας πολλές μεταβολές στο ιταλικό δράμα, το αντιμετώπισε με δισταγμούς όμοιους με εκείνους της ιταλικής κριτικής· ο Σουμμάκης, αντίθετα, έδωσε στην ποιητική του ξένου έργου σχεδόν ολοκληρωτική αποδοχή. Η συγκρότηση του “Ποιμήν Πιστός” διασταυρώνεται όχι μόνο με το πρωτότυπο, αλλά και με τον κανόνα που είχε διαμορφώσει το δράμα της κρητικής ακμής καθώς και με την ποιητική παράδοση του καιρού του. Η δομή του Προλόγου και η στιχουργία του αποτελούν σημεία επαφής του με το κρητικό θέατρο. Η γλώσσα του, αν και δηλώνει την εξάρτησή της από κείμενα της κρητικής λογοτεχνίας, ωστόσο διαφοροποιείται από αυτά, πλησιάζοντας άλλους σύγχρονους συγγραφείς (Μοντζελέζε, Μπουνιαλή κ.α.).This work constitutes the critical edition of the drama “Ποιμήν Πιστός” (Poimen Pistos), which was printed in 1658 in Venice. It unfolds in two parts: the first one is related to the presentation of the critically transcribed and restored poetic text, the second one to the study of important philological issues of the text, as well as issues relating to its author and the intellectual environment from which it came from. In 1658 was printed in Venice the pastoral tragicomedy “Ποιμήν Πιστός”, which was a translation of the famous Italian play “Pastor fido” by G. Guarini. The translator Michael Soummakes, probably destining his work for his birthplace, the island of Zakenthos, personally supervised the printing process and undertook its economic burden with the help of his compatriot Nikolaos Kommoutos.The Italian pastoral “Pastor fido” was a pioneering drama, structurally innovative and classicist, bold and prudish. Even before its completion and publication, it was criticized for its tragicomic nature (violation of the integrity of each act), for its rhetoric (undramatic, inappropriate eloquence of low persons) and its immorality. The “Ποιμήν Πιστός” was not the only Greek translation of Guarini’s pastoral tragicomedy. Another one was preceded, known as “Πιστικός Βοσκός”, probably by a Cretan poet and in Cretan language. According to documentation, “Πιστικός Βοσκός” was used together with the Italian play by the translator. Previous research, which has underlined the impact of the previous translation to “Ποιμήν Πιστός”, considered the first one to be more exact and poetically more important than the second one. However, more assiduous comparisons between the two plays do not confirm such an estimation. In fact, they prove that, first of all, Soummakes’ translation was the most exact and, secondly, that its value lies in the accurate reproduction of the prototypes’ poetics. The second Greek adaptation of “Pastor Fido” depended phrasally on “Πιστικός Βοσκός”, but differentiated from it on an aesthetic level. The Cretan translator, bringing many alterations to the Italian drama, treated it with hesitations similar to those of the Italian criticism, while Soummakes accepted almost totally the poetics of the foreign play. The poetic formation of “Ποιμήν Πιστός” meets not only with the prototype, but also with the norm that had shaped the Cretan heyday, as well as with the poetic tradition of the author’s time. The structure of the prologue and the versification of the poetic text constitute the contact points with the Cretan theater. Its language, even though it shows dependence upon texts of Cretan literature, differentiates from them coming closer to other contemporary writers (Montzeleze, Mpounialis)
Fido Tracker
No full textabstract: Millions of pets go missing every year and this project has the purpose of offering a pet GPS tracking solution to aid in this issue. An Arduino microcontroller was combined with a GPS module and GSM module to create the hardware of the device, which was then connected to a mobile application that was developed for the explicit purpose of this project. Amazon Web Services was used to significantly bring down the cost of connecting the hardware to the mobile app. Upon the completion of the project, a prototype pet GPS tracking device and mobile application were developed, and instructions were given so that any user could re-create the same solution for their own purposes. (abstract
Fido Can Set Up! #2, 1953
No full textOil painting on canvas by Stewart H. Holbrook, otherwise known as Mr. Otis.
Illustration of the painting included in the book entitled "Mr. Otis" by Stewart H. Holbrook.
PH Coll 425.2 and PH Coll 425.2aStewart H. Holbrook, a beloved Northwest author, moved to Portland, Oregon in 1923. A columnist for the Oregonian he wrote many published articles and books about popular history, famous Old West characters and interesting people and events of the Northwest. Although the author never admitted to it publicly, Holbrook was the painter Mr. Otis. Holbrook or Mr. Otis had art shows all over Portland and the country and was collected by prominent collectors and personalities. Holbrook died in 1964.Original art
