1,721,017 research outputs found
Developmental strategies of European Union in the 21st century
No full textWydział Nauk Politycznych i DziennikarstwaUnia Europejska od lat dąży do uzyskania znaczącej pozycji na arenie globalnej. O roli podmiotu na świecie przesądza w dużym stopniu jego siła gospodarcza. W związku z tym zdecydowano się na przygotowanie w ramach UE strategicznych dokumentów zawierających kompleksowe podejście do tej kwestii. Pierwszą ze strategii rozwojowych była opracowana w marcu 2000 roku, strategia lizbońska, którą poddano rewizji pięć lat później. W 2010 roku dokument ten zastąpiono strategią Europa 2020. Strategie te stanowią pierwszy ważny obszar badań. Kolejny stanowią działania UE w zakresie polityki badawczo-rozwojowej. Ostatnim obszarem badawczym uczyniono modernizację szkolnictwa wyższego dokonującą się w ramach procesu bolońskiego i Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego. Podobnie jak badania edukacja ściśle powiązana jest z zamierzeniami unijnymi. Zasadnicza cezura pracy skupiła się na latach 2000-2015. Pierwsza z dat związana jest z przyjęciem przez Unię Europejską pierwszej ze strategii rozwojowych – strategii lizbońskiej, drugą natomiast wyznacza półmetek realizacji ostatniej z nich, strategii Europa 2020. Praca stanowiła próbę całościowego ujęcia zmian dokonujących się w ramach UE w zakresie analizowanych tendencji zmierzających do stania się najbardziej konkurencyjną gospodarką na świecie, a także wskazania uwarunkowań determinujących jej obecny i przyszły kształt.EU is a unique actor in international relations. The Member States have adopted the ambitious goal of becoming the most competitive and innovative economy. The thesis contains five chapters supplemented with an introduction, a list of abbreviations, an ending and a bibliography. The first chapter is an attempt to define the position of the European Union on the international arena. The second chapter is a characteristic of research and development policy. The starting point for the analysis of the current condition of the EU's research and developmental policy is its evolution. The author has looked at the research programs launched within the EU. She also has analyzed the process of creating the European Research Area. The next chapter of the dissertation is devoted to the analysis of the Lisbon Strategy and the renewed Lisbon Strategy. In the next chapter is focused on changes in higher education and the results of launching of the Bologna process. The last chapter of the dissertation is an attempt to analyze the most important aspects of the current Europe 2020 strategy. This document replaced previous strategies. The fundamental caesura of thesis focused on the years 2000-2015. The first of these dates is related to the launching of the first development strategy - the Lisbon strategy. The second date related to mid-term survey of the last of them, the Europe 2020 strategy
In dubio pro Europa. German’s European policy in 2005-2013
No full textWydział Nauk Politycznych i DziennikarstwaPo przejęciu władzy w Niemczech w 2005 r. przez „wielką koalicję” CDU/CSU-SPD mottem działania rządu Angeli Merkel w polityce zewnętrznej stało się stwierdzenie zawarte w umowie koalicyjnej „kontynuacja i nowe wyraziste akcenty”. Sugerowano w ten sposób, że Niemcy zwłaszcza w polityce europejskiej trzymać się będą standardów określonych w przeszłości przez kanclerzy Konrada Adenauera (1949-1963), Helmuta Kohla (1982-1998) i Gerharda Schrödera (1998-2005), ale jednocześnie wykażą zdecydowanie większą aktywność w wybranych przez siebie obszarach integracji europejskiej i większą dbałość o własne interesy w Unii Europejskiej. Nietrudno było zauważyć - co znajduje odzwierciedlenie w pracy - że priorytetem europejskiej polityki Niemiec tzw. I gabinetu A. Merkel (2005-2009) należała reanimacja traktatu konstytucyjnego, w którego przygotowanie w latach 2002-2003 Niemcy zaangażowały sporo sił i środków. Szczególną rolę tutaj odegrała prezydencja Niemiec w Radzie Unii Europejskiej w pierwszej połowie 2007 r. Wypracowała ona koncepcję nowego traktatu („reformującego”, „mini-traktatu”, „traktatu uproszczonego”), który ostatecznie przybrał kształt traktatu z Lizbony. Drugim ważnym obszarem badań, ale nie traktowanym już w sposób szczególny przez Berlin jak to miało miejsce w latach dziewięćdziesiątych XX w., była analiza zaangażowania Niemiec w dalszy proces poszerzania Unii Europejskiej o nowe państwa. W pierwszej kolejności skupiono się na niemieckim wsparciu dla europejskich aspiracji Rumunii i Bułgarii, a następnie dla Chorwacji. Starano się przybliżyć meandry polityki niemieckiej wobec dążeń do członkostwa w UE Turcji i Ukrainy. Poza zasięgiem obserwacji naukowej pozostały Albania, Macedonia, Czarnogóra, Serbia i Bośnia-Hercegowina, gdyż zaangażowanie RFN w proces zbliżania tych państw do struktur Unii Europejskiej uznać można za śladowy i państwa te nie odnotowały znaczących sukcesów w procesie przygotowania do akcesji. Koalicja chadecko-socjaldemokratyczna miała olbrzymie ambicje, aby nadać nowego impulsu Europejskiej Polityce Sąsiedztwa (EPS). Zjednoczone Niemcy, które w pierwszej połowie 2007 r. po raz trzeci sprawowały półroczną prezydencję w Unii Europejskiej, obok wspomnianego pierwszoplanowo traktowanego problemu reanimacji traktatu konstytucyjnego miały ambitny plan wypracowania nowych zasad polityki wschodniej UE. Sprowadzać się to miało do bliskiego powiązaniu krajów wchodzących w skład EPS ze strukturami unijnymi. W tej części pracy analizowano stosunek RFN do sztandarowych projektów wchodzących w szeroko rozumianą EPS, tzn. wobec francuskiej koncepcji Unii dla Śródziemnomorza, Partnerstwa Wschodniego i Partnerstwa dla Modernizacji. Starano się pokazać rolę, jaką odegrały rewolucje arabskie w Afryce Północnej w ogólnym fiasku EPS, a zwłaszcza nakreślić krytyczne stanowisko Niemiec wobec perspektywy akcji NATO w Libii, co wywołało falę nieprzychylnych komentarzy pod adresem Berlina w świecie zachodnim. Utworzenie II gabinetu A. Merkel w 2009 r. w koalicji z liberałami zbiegło się z nasileniem światowego kryzysu gospodarczego, który od jesieni 2008 r. poważnie zagroził stabilności strefy euro państw członkowskich Unii Europejskiej. Jest to z pewnością jeden z najważniejszych obszarów badawczych, na których skupiono uwagę. Z jednej strony starano się ukazać proces narastania kryzysu w strefie euro i ocenić niemieckie recepty bądź propozycje jego ograniczenia i zapobieżenia podobnym wydarzeniom w przyszłości. Nie ulega wątpliwości, że determinacja niemiecka w forsowaniu swoich rozwiązań na europejskiej scenie, spotkała się z bardzo zróżnicowanymi ocenami (Merkel jako „Frau Germania“, „Madame Non“). Ostatnim obszarem badawczym, który został poddany analizie, jest stopniowe umacnianie się RFN na pozycji lidera UE. Tutaj uwaga została skoncentrowana na zwiększeniu możliwości oddziaływania A. Merkel po 2009 r. na politykę europejską. W latach 2005-2009 silnie umocowana w koalicji rządowej SPD skutecznie hamowała niekorzystne dla siebie opcje i rozwiązania np. w polityce wschodniej RFN. Po 2009 r. w koalicji z liberałami, przy słabnącej pozycji Francji, a rosnącej w siłę gospodarki niemieckiej, otworzyły się perspektywy dla sprawowania przez Niemcy roli niekwestionowanego przywódcy w Unii Europejskiej. Miało to wpływ na aktywizację Niemiec, szczególnie w latach 2011-2013 w debacie na temat przyszłości integracji europejskiej (koncepcja mehr Europa), gdzie w Berlinie próbowano narzucić jej ton i kierunek, co z kolei wzbudziło olbrzymie dyskusje i kontrowersje w innych państwach członkowskich.After the takeover of power in Germany in 2005 by the ‘Great Coalition’ of the CDU/CSU-SPD motto of the government of Angela Merkel’s external policy has become a statement what was contained in the coalition agreement ‘to continue and new expressive accents’. It has been suggested in this way that the Germans especially in European politics will stick to the standards set out in the past by the chancellors Konrad Adenauer (1949-1963), Helmut Kohl (1982-1998) and Gerhard Schröder (1998-2005) but also reveal far more active in their chosen areas of European integration and much greater care about their own interests in the EU. It was easy to notice that the priorities of Germany's European policy of so-called first office Merkel belonged resuscitation of the constitutional treaty in whose preparation in 2002-2003 Germany involved a lot of manpower and resources. A special role here played by the German Presidency of the EU Council in the second half of 2007, which developed the concept of the new treaty (‘Reform’, ‘mini-treaty’, a ‘simplified treaty’), which later took the shape of the Treaty of Lisbon. The second important object of reaserch but no longer treated in a special way by Berlin as it was in the nineties of the XX century was analysis the involvement of Germany in the further process of enlargement of the European Union to new countries. The author intends to first focus on German support for Romania and Bulgaria and then to Croatia. Sequentially author tried to bring the intricacies of German policy towards the European aspirations of Turkey and Ukraine. Beyond the reach of its scientific observation remained Albania, Macedonia, Serbia and Bosnia-Herzegovina as the involvement of Germany in the process of convergence of these countries to the European Union can be considered negligible. Christian Democratic-Social Democratic coalition had huge ambitions to give new impetus to the European Neighbourhood Policy (ENP) and this reflected in one of the chapters. United Germany that in the first half of 2007 for the third time exercised six-month presidency of the European Union next to what was in the foreground or the problem resuscitation of the constitutional treaty had an ambitious plan to develop new rules for the EU's eastern policy. It was assumed that this would lead to a close association of countries included in the European Neighbourhood Policy with EU structures - to the French concept of the Union for the Mediterranean, the Eastern Partnership and the Partnership for Modernisation. It showed enormous role played by the Arab revolutions in North Africa and especially Germany's critical stance towards the prospects for the NATO action in Libya which have prompted unfavorable comments at Berlin in the Western world. The creation of the Second Office of Merkel in 2009 in a coalition with the Liberals coincided with the intensification of the global economic crisis that since the fall of 2008 seriously threatened the stability of the euro area Member States of the European Union. It is certainly one of the most important areas of research which focused on the author. On the one hand it showed the process of growing euro zone crisis and point to the German prescription or proposals to limit and prevent such occurrences in the future. There is no doubt that the German determination to push their solutions on the European stage has been very diverse Rankings (Merkel as "Frau Germania", or "Madame Non"). The last research area that has been analyzed is the strengthening of Germany as the EU leader. Here, the author was focused on increasing the potential of Merkel's influence after 2009 on European policy. In the years 2005-2009, the SPD (firmly anchored in the government coalition) successfully defended itself against unfavorable options and solutions, for example in the Eastern policy of the Federal Republic of Germany. After 2009, in coalition with the liberals and with the weakening position of France and the growing German economy, the prospects for Germany's role as the undisputed leader in the European Union much more increased. This had an impact on the activation of Germany, especially in 2011-2013 in the debate on the future of European integration
The Weimar Triangle: balance and perspectives for cooperation
No full textThe author analyzes the genesis of the Weimar Triangle and its contribution to Polish integration with NATO and the European Union. Despite many differences, and differences in interests between the three partners, the result is positive. Major opportunities for Triangle should be sought in the intensifi cation of cooperation in the Common Security and Defence Policy of the European Union. In the author’s opinion, should strengthen its functioning by the creation of small informal “Weimar Triangle”
The Weimar Triangle: balance and perspectives for cooperation
No full textPublikacja recenzowana / Peer-reviewed publicationThe author analyzes the genesis of the Weimar Triangle and its contribution to Polish integration
with NATO and the European Union. Despite many differences, and differences in interests between
the three partners, the result is positive. Major opportunities for Triangle should be sought
in the intensifi cation of cooperation in the Common Security and Defence Policy of the European
Union. In the author’s opinion, should strengthen its functioning by the creation of small informal
“Weimar Triangle”
The political role of sport in the Polish People's Republic in the years 1970-1980
No full textWydział Nauk Politycznych i DziennikarstwaRozważania skupiają się na okresie rządów E. Gierka - pomiędzy grudniem 1970 r. a wrześniem 1980 r. Dziesięciolecie to przeszło do historii jako „dekada Gierka” i kojarzone jest z dynamicznym rozwojem kraju, otwarciem na Zachód oraz tzw. „propagandą sukcesu”. To czas znaczących sukcesów polskich sportowców na arenie międzynarodowej. Celem pracy jest próba analizy procesu - i charakterystyki jego faz - upolitycznienia polskiego sportu w PRL w latach 1970-1980 i wykorzystywania sportu jako narzędzia polityki wewnętrznej i zewnętrznej, wskazanie mechanizmów politycznej kontroli i nadzoru procesu selekcji i szkolenia sportowców przygotowujących się do startów w zawodach – głównie w igrzyskach olimpijskich, mistrzostwach świata i Europy. Przedstawiono też sposób zabezpieczenia wybranych imprez sportowych przez polskie służby. Główna hipoteza badawcza: w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1970-1980 polityczna rola sportu była związana z dążeniem władz komunistycznych do umocnienia swojej legitymizacji oraz kontrolowania i kształtowania opinii publicznej poprzez zarządzanie, polityczną kontrolę i nadzór sportu. Zaangażowanie polityki w tę dziedzinę życia miało na celu nie tylko umocnienie prestiżu państwa na arenie międzynarodowej, ale też kontrolowanie tożsamości narodowej i formowanie jednolitego społeczeństwa zgodnego z założeniami ideologii socjalistycznej. Podczas pisania pracy w głównej mierze korzystano z materiałów archiwalnych zgromadzonych w AAN w Warszawie i IPN, pism sportowych i prasy z badanego okresu. Autor przeprowadził wywiady z uczestnikami opisywanych wydarzeń.
The main focus of the presented dissertation lies on the events that occurred during the governance of E. Gierek in the Polish People's Republic, namely between December 1970 and September 1980. That decade, also known as "Gierek era" in Polish history, is associated with the dynamic development of the country, opening to the West, and so-called "propaganda of success". It was also a time of significant international successes for Polish athletes, both in individual and team disciplines. The author of this work aimed to show the process of rebuilding Polish sports after World War II and to illustrate the mechanism of the increasingly strong politicization of that area of life by the authorities of the Polish People's Republic, which serves as an introduction to the main considerations undertaken in the dissertation. The following main research hypothesis was posed: In the Polish People's Republic in the years 1970-1980, the political role of sports was related to the communist authorities' pursuit of strengthening their legitimacy, controlling and shaping public opinion through the management, political control, and supervision of sports. The involvement of politics in that area of life aimed not only to enhance the state's prestige on the international stage but also to control national identity and to shape a unified society in accordance with the principles of socialist ideology. In writing this work, extensive use of archival materials collected in the Archive of New Files in Warsaw and the Institute of National Remembrance was made
Die Rolle und Bedeutung von Hans Dietrich Genscher in der Innen und Aussenpolitik der Bundesrepublik Deutschland in den Jahren 1969 1992
No full textWydział Nauk Politycznych i Dziennikarstwa: Zakład Badań Niemcoznawczyc
Role of France and Germany in the European integration in the years 1992-2007
No full textFrancja i Niemcy przez stulecia walczyły o zdobycie władzy i przejęcie wpływów na kontynencie europejskim i traktowały siebie nawzajem jako największe zagrożenie. Jednak tragiczna pierwsza połowa XX wieku przyniosła z jednej strony pragnienie zapewnienia, iż okropności wojny już nigdy się nie powtórzą, a z drugiej strony poczucie, że nieodzowna jest zmiana dwustronnych stosunków panujących między Berlinem a Paryżem. Konieczność stworzenia przestrzeni wolności i współpracy doprowadziła niegdysiejszych wrogów do stworzenia idei integracji najważniejszych części gospodarki. Pomysł zjednoczenia krajów Europy Zachodniej przekształcił się w kolejnych latach w symbol zaangażowania francusko-niemieckiego. Dwie republiki stały się rdzeniem europejskiej współpracy i spiritus movens zmian politycznych, ekonomicznych i instytucjonalnych w powojennej Europie. Po upadku komunizmu w 1989 roku ich rola zyskała nowy wymiar w odmiennych warunkach geopolitycznych - od momentu podpisania Traktatu z Maastricht w 1992 roku francusko-niemiecki duet powiększył swe znaczenie i wpływ na politykę nowej Unii Europejskiej. Realizacja zapisów Traktatu z Maastricht i kolejnych dokumentów, w tym Traktatu z Lizbony, koncentracja na kwestiach reform instytucjonalnych, jak również przygotowania do wschodniego rozszerzenia UE mogą być rozpatrywane jedynie w odniesieniu do wspólnych działań prowadzonych przez nadreński tandem. Realizacja trzech filarów integracji: współpracy w wymiarze ekonomicznym i społecznym, wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, jak również współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, podkreślają znaczenie couple franco-allemand i zwracają uwagę na rolę lidera, jaką Paryż i Berlin odgrywają w dziedzinie integracji.France and Germany for centuries competed to gain the power and influence on the European continent and treated each other as the biggest threat. However the tragic first part of the 20th century brought a desire to ensure that the horrors of military conflicts could never happen again and a need of modification of the bilateral relations. The necessity to create the space of freedom and cooperation led the previous enemies to the idea of integration of the most important parts of their economies. The idea of assimilation of the west European countries turned into a symbol of Franco-German involvement. Two republics became the development’s core and spiritus movens of the political, economical and institutional changes in post-war Europe. After the collapse of communism in 1989 their role gained new dimension in geopolitical conditions - since signing the Maastricht Treaty in 1992 the Franco-German couple enlarged their importance and influence on the politics of the new European Union. The implementation of the regulations of the Maastricht Treaty and the next documents, including the Treaty of Lisbon, the concentration on the institutional issues as well as the preparations to central and eastern enlargement of the EU can be considered only in reference to joint efforts of this “twin engine” of the EU. The accomplishment of the three pillars of the integration: economic and social cooperation, Common Foreign and Security Policy as well as Police and Judicial Cooperation in Criminal Matters, highlighted the ability of Paris and Berlin to be the leaders in the integration fields
Nieskuteczna dyplomacja. Niemcy w działalności tzw. Formatu Normandzkiego w konflikcie w Ukrainie (2014–2022)
Full text linkThe author has shown that Germany’s political interests related to the leading role in the Normandy Format (N4) are related to keeping a communication channel with Russia open during the conflict in Ukraine while maintaining European Union sanctions against the Russian Federation. The article shows how Berlin’s involvement in mediation between the conflicted neighbors is presented internationally. An argument Berlin used was the inefficiency of sanctions. It was based on the conviction that a peace agreement was not possible due to fundamental divergence of interests between Moscow and Kiev.Autor wykazał w artykule, że interesy polityczne Niemiec związane z czołową rolą w działalności Formatu Normandzkiego (N4) związane były z utrzymaniem kanału komunikacyjnego z Rosją w okresie konfliktu w Ukrainie przy jednoczesnym utrzymaniu sankcji Unii Europejskiej wobec Federacji Rosyjskiej. Dążono do pokazywania opinii międzynarodowej ofiarnego zaangażowania Berlina w mediacji skonfliktowanych sąsiadów. Argumentem Berlina o nieskuteczności podjętych działań było przekonanie o wykluczeniu znalezienia porozumienia pokojowego ze względu na fundamentalne rozbieżności interesów Moskwy i Kijowa
Rola Niemiec w konflikcie o Naddniestrze
No full textThe author indicates in the article that the conflict over Transnistria was not int the field of German close interests. The main task of the German government was to maintain good relations with Russia and to grant it the role of the main mediator in the dispute between Moldova and rebellious Transnistria. On the other hand, Germany, as an EU member, sought to stabilize the region and to bring about democratic and pro-European changes in Moldova. Berlin supported negotiations between the conflicted parties within the OSCE framework albeit aware that they were a sham and would not contribute to the resolution of the conflict. Both the people of Transnistria and Moldova are committed to maintaining the status quo. The absence of physical violence and minor economic and legal tensions have encouraged Western Europe to remain indifferent to Transnistria’s problems. In the article the author used the following research methods: historical, descriptive, source analysis and decision making method.Autor w artykule wskazuje, że konflikt o Naddniestrze nie leżał w polu niemieckich bliskich zainteresowań. Pierwszoplanowym zadaniem niemieckich rządów było utrzymanie dobrych relacji z Rosją i przyznanie jej roli głównego mediatora w sporze pomiędzy Mołdawią i zbuntowanym Naddniestrzem. Z drugiej strony, Niemcom jako członkowi UE zależało na stabilizacji tego regionu, demokratycznych i proeuropejskich przemianach w Mołdawii. W Berlinie wspierano rokowania pomiędzy skonfliktowanymi stronami w ramach OBWE, mając świadomość, że mają one pozorowany charakter i nie przyczynią się do rozwiązania konfliktu. Zarówno mieszkańcom Naddniestrza, jak i Mołdawii zależy na utrzymaniu istniejącego status quo. Brak aktów fizycznej przemocy i drobne spięcia na tle gospodarczym i prawnym sprzyjają zachodniej obojętności wobec problemów Naddniestrza. W artykule autor wykorzystał metody badawcze: metodę historyczną, deskryptywną, analizy źródeł i metodę decyzyjną
The Refugee Problem in the European Union (2015-2016) in German and French Policies
No full textAutor analizuje politykę Niemiec i Francji wobec uchodźców, którzy napływali do Unii Europejskiej w latach 2015-2016. Ukazuje skalę problemu i sposób zarządzania kryzysem migracyjnym w Niemczech i Francji. Podkreśla różnice pomiędzy Berlinem i Paryżem w kwestii ograniczenia tego zjawiska i włączenia pozostałych państw Unii Europejskiej do akcji przyjmowania uchodźców.(abstrakt oryginalny)The author analyses the policies of Germany and France towards refugees who flocked to the European Union in 2015 and 2016. He shows the scale of the problem and how the migration crisis has been handled in Germany and France. He further underlines the differences between Berlin and Paris's approach to mitigating this phenomenon and getting the other EU Member States involved in the process of taking in refugees.(original abstract
- …
