176 research outputs found
NDN- and DTN-based Solutions for Intermittent IoT Communications
No full textΒιβλιογραφία: 142-156Το Διαδίκτυο στη σύγχρονη εποχή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των ανθρώπων που ολοένα και επεκτείνεται. Υποδομές, οχήματα, συσκευές και φυσικά αντικείμενα παράγουν, συλλέγουν και επικοινωνούν τεράστιες ποσότητες δεδομένων, τόσο μεταξύ τους όσο και με το Διαδίκτυο και σταδιακά γίνονται εξυπνότερα. Αυτή η διασύνδεση των αντικειμένων συνδράμει στην αλληλεπίδραση του φυσικού με τον ψηφιακό κόσμο και αποτελεί το λεγόμενο Διαδίκτυο των Πραγμάτων (Internet of Things, IoT). Η ταχέως αναπτυσσόμενη τεχνολογική εξέλιξη του IoT σε συνδυασμό με την ολοένα και μεγαλύτερη υιοθέτησή του σε ποικίλους ψηφιακούς τομείς, όπως οι έξυπνες πόλεις, τα έξυπνα σπίτια και τα συστήματα περιβαλλοντικής παρακολούθησης, καθιστά το IoT μία καίριας σημασίας τεχνολογία για την ποιοτική και εύρυθμη καθημερινότητα των σύγχρονων κοινωνιών. Ως εκ τούτου, οι χρησιμοποιούμενες IoT συσκευές του πλανήτη σταδιακά αυξάνονται και εξαπλώνονται σε πολυάριθμα δικτυακά περιβάλλοντα και συστήματα με διαφορετικά χαρακτηριστικά και ζητήματα συνδεσιμότητας. Ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα για την αξιόπιστη και αποδοτική λειτουργία των σύγχρονων ΙοΤ συστημάτων αφορά την αποτελεσματική υποστήριξη της διακοπτόμενης επικοινωνίας μεταξύ των IoT συσκευών, που προκαλείται κυρίως λόγω κινητικότητας των κόμβων, κακής κάλυψης, περιορισμένης συνδεσιμότητας ή ακόμα και εξαιτίας υψηλής παρεμβολής του σήματος. Καθώς η παραδοσιακή δικτυακή στοίβα TCP/IP αδυνατεί να υποστηρίξει επαρκώς δίκτυα IoT με διαλείπουσα συνδεσιμότητα, αφού έχει σχεδιαστεί για την από άκρο σε άκρο (end-to-end) διασύνδεση συνεχώς συνδεδεμένων συσκευών, διερευνώνται εναλλακτικές προσεγγίσεις δικτύωσης, όπως οι αρχιτεκτονικές Named Data Networking (NDN) και Delay-/Disruption-Tolerant Networking (DTN). Η αρχιτεκτονική NDN, αποτελεί μια από τις πιο γνωστές αρχιτεκτονικές Πληροφοριοκεντρικής Δικτύωσης (Information-Centric Networking, ICN), η οποία βασίζεται στην ονομασία και διανομή των δεδομένων στο δίκτυο με τρόπο ανεξάρτητο από την τοποθεσία. Έτσι, το NDN ενισχύει σημαντικά την διαθεσιμότητα του περιεχομένου και την αποτελεσματικότητα ανάκτησης δεδομένων, ωστόσο αδυνατεί να υποστηρίξει αποτελεσματικά εξαιρετικά ασταθή διακοπτόμενα συνδεδεμένα IoT περιβάλλοντα, καθώς βασίζεται στη χρήση συμμετρικών μονοπατιών. Αντιθέτως, η αρχιτεκτονική DTN, εφαρμόζοντας την λειτουργία αποθήκευσης, μεταφοράς και προώθησης (store-carry-and-forward), επιτρέπει στους κόμβους να παραμείνουν συνδεδεμένοι σε συνθήκες παρατεταμένων καθυστερήσεων και διακοπών, αξιοποιώντας κάθε διαθέσιμο ενδιάμεσο κόμβο, μονοπάτι και δίκτυο. Αν και συμβάλλει στην ενίσχυση της αξιοπιστίας των διακοπτόμενα συνδεδεμένων δικτύων IoT, το DTN ακολουθεί το host-centric μοντέλο επικοινωνίας και συνεπώς αδυνατεί να υποστηρίξει επαρκώς δεδομενοκεντρικές (data-centric) IoT επικοινωνίες. Λαμβάνοντας υπόψη τα ξεχωριστά οφέλη κάθε προσέγγισης, στην παρούσα διατριβή διερευνούμε, προτείνουμε, σχεδιάζουμε και αξιολογούμε λύσεις για τις διακοπτόμενες επικοινωνίες του IoT με βάση το NDN και το DTN. Πιο συγκεκριμένα, ακολουθούμε δύο κύριες κατευθύνσεις, προτείνοντας συνδυαστικές και προσαρμοστικές λύσεις για τη βελτίωση της απόδοσης και της αξιοπιστίας, την υποστήριξη της κινητικότητας, καθώς και την ενίσχυση της διαλειτουργικότητας και της ευελιξίας των διακοπτόμενα συνδεδεμένων IoT δικτύων. Το πρώτο μέρος της παρούσας διατριβής αφορά την πρόταση συνδυαστικών αρχιτεκτονικών βασισμένων στο NDN και το DTN, για την απρόσκοπτη υποστήριξη της κινητικότητας, την υποστήριξη της διαλειτουργικότητας και την ενσωμάτωση πολύπλευρων και ευέλικτων μοτίβων επικοινωνίας σε περιβάλλοντα IoT με διαλείπουσα συνδεσιμότητα. Αρχικά εστιάζουμε στην εξασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας NDN συσκευών σε εξαιρετικά ασταθή και κινητά περιβάλλοντα IoT, προτείνοντας ένα ενοποιημένο NDN-DTN σχήμα πρωτοκόλλων, που ονομάζεται NoD, καθώς και διαστρωματικούς (cross-layer) μηχανισμούς μεταξύ των NDN και DTN επιπέδων. Έπειτα, για την αντιμετώπιση ζητημάτων διαλειτουργικότητας και κινητικότητάς του, βασισμένου στο TCP/IP, MQTT πρωτοκόλλου, συνδυάζουμε το προσφάτως εισαχθέν MQTT 5.0 πρότυπο με την αρχιτεκτονική DTN. Αναφορικά με την επίλυση της διαλειτουργικότητας, προτείνουμε μια συνδυαστική edge αρχιτεκτονική που εξασφαλίζει την διασύνδεση μεταξύ συνεχώς συνδεδεμένων MQTT 5.0 και μερικώς συνδεδεμένων DTN συσκευών, μέσω των υποστηριζόμενων λειτουργιών πύλης (gateway). Σε σχέση με την υποστήριξη της κινητικότητας των MQTT πελατών (clients), εισάγουμε μία βασισμένη σε λειτουργίες μεσολαβητή (proxy) αρχιτεκτονική, που ονομάζεται MD-IoT, και η οποία εξασφαλίζει την απρόσκοπτη και αξιόπιστη επικοινωνία μεταξύ κινητών MQTT 5.0 publishers και subscribers, μέσω της διαφανούς διαμεσολάβησης του επιπέδου DTN. Αναφορικά με την ανάγκη υποστήριξης ποικίλων και ευέλικτων μοτίβων επικοινωνίας, τόσο σε πλήρως όσο και σε μερικώς συνδεδεμένα περιβάλλοντα IoT, προτείνουμε μία καθολική αρχιτεκτονική πολλαπλών στοιβών (multi-stack) που ονομάζεται MeND, η οποία συνδυάζοντας τα πρωτόκολλα MQTT 5.0, NDN και DTN υποστηρίζει ποικίλες λειτουργίες και ευέλικτες τεχνικές επικοινωνίας με επίκεντρο τα δεδομένα. Αξιολογούμε ενδελεχώς την απόδοση, την αξιοπιστία, και την αποτελεσματικότητα των προτεινόμενων συνδυαστικών λύσεων, μέσα από εκτενείς πειραματικές μελέτες σε πραγματικά και προσομοιωμένα ευκαιριακά κινητά δίκτυα, στατικά επιρρεπή στις διακοπές περιβάλλοντα καθώς και ασύρματα δίκτυα έξυπνων πόλεων. Τα αποτελέσματα αποδεικνύουν πράγματι ότι το σχήμα επικοινωνίας NoD και οι cross-layer επεκτάσεις του, μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά την αξιοπιστία και απόδοση ποικίλων ΙοΤ σεναρίων διακοπτόμενης συνδεσιμότητας και, σε περιπτώσεις ευκαιριακών και ιδιαίτερα διακοπτόμενων δικτύων, να ξεπεράσουν σε αποτελεσματικότητα τις μεμονωμένες προσεγγίσεις NDN και DTN. Αναφορικά με τις προτεινόμενες συνδυαστικές MQTT 5.0 και DTN προσεγγίσεις, τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι: (α) η edge αρχιτεκτονική μπορεί να λειτουργεί απρόσκοπτα υπό το πρίσμα διαφορετικών περιόδων διακοπών, επιτρέποντας στις MQTT 5.0 και DTN συσκευές να παραμείνουν συνδεδεμένες ακόμη και σε ακραίες συνθήκες, και (β) η αρχιτεκτονική MD-IoT εξασφαλίζει την αποτελεσματική, αξιόπιστη και διαφανή επικοινωνία κινητών και διακοπτόμενα συνδεδεμένων MQTT 5.0 publishers και subscribers. Ακόμη, η εκτενής πειραματική μας ανάλυση επικυρώνει την εύρωστη και αποτελεσματική λειτουργία της καθολικής αρχιτεκτονικής MeND, και παράλληλα αναδεικνύει το λειτουργικό εύρος και την ευελιξία της λύσης για την υποστήριξη συνεχώς και διακοπτόμενα συνδεδεμένων IoT συσκευών με διαφορετικούς υπολογιστικούς πόρους. Στο δεύτερο μέρος της διατριβής, με έναυσμα τα ξεχωριστά οφέλη και τις αποκλίνουσες επιδόσεις των λύσεων NDN, DTN και NoD, εισάγουμε προσαρμοστικά συστήματα τα οποία αξιοποιούν εναλλακτικά κάθε προσέγγιση για την βελτιστοποίηση της απόδοσης και της αξιοπιστίας έξυπνων πόλεων με δυναμικά μεταβαλλόμενες συνθήκες. Σε αυτό το πλαίσιο, προτείνουμε και εξερευνούμε τρία διαφορετικά συστήματα έξυπνων πόλεων, τα οποία βασίζονται στην τεχνολογία Δικτύωσης Καθορισμένης από Λογισμικό (Software-Defined Networking, SDN) και εφαρμόζουν ξεχωριστές προσεγγίσεις προσαρμογής πολλαπλών πρωτοκόλλων καθώς και διαφορετικούς μηχανισμούς λήψης απόφασης (decision-making) και ανάληψης δράσης (action-taking). Αρχικά, εισάγουμε ένα προσαρμοστικό threshold-based σύστημα που συλλέγει δικτυακά δεδομένα, λαμβάνει αποφάσεις βάσει της συνολικής κατάστασης συνδεσιμότητας του δικτύου αλλά και της ύπαρξης αξιόπιστων μονοπατιών και αναπτύσσει και ρυθμίζει κατάλληλα κάθε πρωτόκολλο στους κόμβους του αστικού δικτύου. Στην επόμενη φάση εστιάζουμε στην ανάπτυξη προσαρμοστικών στρατηγικών πρωτοκόλλων για την διαχείριση ασύρματων περιβαλλόντων έξυπνων πόλεων ανά σύνδεση, ενσωματώνοντας SDN δυνατότητες ελέγχου, υβριδικές στρατηγικές NDN, DTN και NoD μαζί με μηχανισμούς ανίχνευσης αξιοπιστίας ζεύξης σε μία ενιαία πλατφόρμα, που ονομάζεται REWIRE. Τέλος, ενοποιούμε και επεκτείνουμε τις προηγούμενες προσαρμοστικές λύσεις μας, ενσωματώνοντας μικτές δυνατότητες λήψης αποφάσεων, αυτοματοποιημένες λειτουργίες πειραματισμού και εξομοίωσης δικτύου και προσαρμοστικές, ανά σύνδεσμο αλλά και βάση του συνολικού δικτύου, λειτουργίες ρύθμισης και ανάπτυξης πολλαπλών πρωτοκόλλων, σε ένα σύστημα που ονομάζεται ALTER. Τα αποτελέσματα αξιολόγησης των προτεινόμενων προσαρμοστικών συστημάτων, που συνάγονται από τις εκτενείς πειραματικές μας μελέτες σε πραγματικά ασύρματα αστικά δίκτυα με δυναμικές συνθήκες συνδεσιμότητας, υποδεικνύουν ότι η εναλλάξιμη εφαρμογή των NDN, DTN και NoD ωφελεί σημαντικά την απόδοση και την αξιοπιστία των ασύρματων αστικών περιβαλλόντων, υιοθετώντας τόσο σωρευτικές λειτουργίες βασισμένες στο δίκτυο όσο και προσεγγίσεις ανά σύνδεσμο. Συγκεκριμένα, τα πειραματικά μας αποτελέσματα αναδεικνύουν την ξεκάθαρη υπεροχή των συστημάτων προσαρμοστικής χρήσης πολλαπλών πρωτοκόλλων έναντι των επιμέρους ξεχωριστών προσεγγίσεων NDN και NoD σε ποικίλες συνθήκες δυναμικής δικτύωσης και πραγματικά ασύρματα περιβάλλοντα, ενός και πολλαπλών αλμάτων.Nowadays, modern infrastructure, vehicles, devices and physical objects sense, collect and communicate immense amounts of data with each other and with the Internet, shaping the so-called Internet of Things (IoT). The rapid technological evolution and broad applicability of IoT, paved the way for its widespread deployment in network environments with distinct characteristics and connectivity issues. One of the most critical issues for the well-functioning of modern IoT systems concerns the reliable and efficient support of intermittent communication between IoT devices, which is mainly caused due to nodes' mobility, poor coverage, limited connectivity or even due to high signal interference. Since the traditional TCP/IP stack faces difficulties with intermittently-connected IoT networks, because it is designed for the end-to-end interconnection of continuously connected devices, alternative networking architectures such as Named Data Networking (NDN) and Delay-/Disruption-Tolerant Networking (DTN) are actively investigated. NDN is one of the most well-known Information-Centric Networking (ICN) architectures, which is based on the content naming and distribution in a location-independent manner. Thus, NDN largely enhances content availability and data retrieval efficiency, however is unable to support highly volatile IoT environments, due to its use of symmetric paths. Contrarily, DTN architecture adopts the store-carry-and-forward approach, which allows nodes to stay interconnected in scenarios of prolonged delays and disruptions, by leveraging each available intermediate node, path and network. Although DTN improves the reliability of intermittently connected IoT networks, its host-centric communication model impedes the support of data-centric IoT communications. Taking stock of the distinct benefits of each approach, this thesis proposes NDN- and DTN-based combined and adaptive solutions to boost network performance and reliability, support mobility, enhance interoperability and bring communication flexibility to intermittently-connected IoT environments. In the first part of this thesis, we propose combined NDN- and DTN-based architectures to support mobility, enable interoperability and enhance communication versatility, in the context of disruptive IoT networks. Initially, we focus on enabling the flawless operation of NDN-based devices over highly unstable and mobile IoT environments, by proposing an integrated NDN-DTN scheme, called NoD, as well as cross-layer mechanisms between the NDN and DTN layers. Then, we address interoperability and client mobility issues of the TCP/IP-based MQTT protocol, by combining the recently introduced MQTT 5.0 standard with the DTN architecture. Interoperability-wise, we propose a combined edge architecture that enables the interconnection of continuously-connected MQTT 5.0 and partially-connected DTN devices, through its gateway-based operations. With respect to MQTT client mobility support, we introduce a proxy-based architecture, called MD-IoT, to ensure the seamless and reliable communication among mobile MQTT 5.0 publishers and subscribers, through the transparent integration of the DTN layer. Afterwards, we propose a universal multi-stack architecture, called MeND, that combines MQTT 5.0, NDN and DTN to support multiple IoT operations as well as flexible data-centric communication patterns over both continuously- and partially-connected IoT networks. We thoroughly assessed the performance, reliability and effectiveness of the proposed combined architectures, through extensive experimental campaigns in real-world and emulated opportunistic and mobile networks, stationary fully-connected and lossy environments and wireless smart city networks. The evaluation results indeed verify that the integrated NoD scheme and its cross-layer extensions, largely improve the reliability and performance of diverse disruption-prone IoT scenarios and, especially in opportunistic and highly disruptive environments, can outperform the effectiveness of NDN and DTN. Concerning our joint MQTT 5.0 and DTN endeavors, results indicate that: (i) our edge architecture can seamlessly operate under various disruption periods, allowing MQTT 5.0 and DTN devices to stay interconnected even in extreme conditions, and (ii) MD-IoT enables the efficient, reliable and transparent communication of mobile MQTT 5.0 publishers and subscribers. Also, our experimental findings validate the robust and efficient operation of the universal MeND architecture and highlight its multifunctional capabilities and communication versatility to support fully- and partially-connected IoT devices with diverse computational resources. In the second part of this dissertation, inspired by the distinct benefits and divergent performance of NDN, DTN and NoD, we propose adaptive Software-Defined Networking (SDN) based systems that leverage interchangeably and on-demand each approach to improve the performance and reliability of smart city networks with dynamically changing network conditions. First, we introduce a threshold-based adaptive system that collects urban network monitoring data, detects the connectivity state and the reliable paths of the network and accordingly deploys the appropriate protocol stack to the smart city network nodes. In the next phase, we focused on enabling protocol-adaptive strategies over wireless smart city links that experience periods of reliable and unreliable connectivity, and grafted SDN control features, link-ased hybrid NDN, DTN and NoD strategies along with link reliability detection mechanisms in a single smart city platform, called REWIRE. Finally, we consolidate and extend our prior adaptive systems, into an adaptive SDN-based multi-protocol system, called ALTER, that incorporates mixed decision-making capabilities, experiment automation and network emulation facilities as well as link- and network-based adaptive protocol deployment and configuration operations. The evaluation results of the proposed adaptive systems, which are deduced from our extensive experimental campaign in real-world wireless smart city networks with dynamic network conditions, indicate that the interchangeable employment of NDN, DTN and NoD largely boost the performance and reliability of wireless urban networks, even by adopting link-based or cumulative network-based approaches. Specifically, our experimental findings underscore the clear-cut advantage of our proposed adaptive systems, compared to the individual NDN and NoD deployments under various dynamic network conditions and single-link and multi-hop wireless urban networks.This work was supported in part by: (i) European Union’s Horizon 2020 research and innovation programme through the 9th open call scheme of the Fed4FIRE+ project (grant agr. num. 732638), (ii) the research project “AGRO4+: Holistic approach to Agriculture 4.0 for new farmers” (MIS 5046239), which is implemented under the Action “Reinforcement of the Research and Innovation Infrastructure”, funded by the Operational Programme “Competitiveness, Entrepreneurship and Innovation” (NSRF 2014-2020) and co-financed by Greece and the European Union (European Regional Development Fund); and (iii) the Erasmus+ Traineeship programme of the European Union156 σ
Vassilis Alexakis: chemins croisés
No full textLa littérature migrante, produite par des auteurs qui ont choisi le français
comme langue d’écriture, et qui ont vécu l’expérience de la traversée des frontières et de
l’installation dans un pays autre, vient enrichir la littérature française contemporaine.
Notre propos est de comprendre, aujourd’hui, le parcours de Vassilis Alexakis, auteur
qui illustre si bien la problématique identitaire, la double appartenance culturelle et
linguistique au français et au grec.Migrant literature, produced by authors
who have chosen French as their writing language, and who have lived the experience of
crossing borders and settling in another country, enriches contemporary French
literature. Our aim is to understand, today, the journey of Vassilis Alexakis, author who
illustrates so well the problem of identity, the double cultural and linguistic affiliation to
both French and Greek.info:eu-repo/semantics/publishedVersio
Vassilis Alexakis: chemins croisés
No full textLa littérature migrante, produite par des auteurs qui ont choisi le français
comme langue d’écriture, et qui ont vécu l’expérience de la traversée des frontières et de
l’installation dans un pays autre, vient enrichir la littérature française contemporaine.
Notre propos est de comprendre, aujourd’hui, le parcours de Vassilis Alexakis, auteur
qui illustre si bien la problématique identitaire, la double appartenance culturelle et
linguistique au français et au grec.Migrant literature, produced by authors
who have chosen French as their writing language, and who have lived the experience of
crossing borders and settling in another country, enriches contemporary French
literature. Our aim is to understand, today, the journey of Vassilis Alexakis, author who
illustrates so well the problem of identity, the double cultural and linguistic affiliation to
both French and Greek.info:eu-repo/semantics/publishedVersio
The Reinvention of a Literary Space by Vassilis Alexakis.
No full textIn 2012, after a big operation on one leg, Vassilis Alexakis spends a month and a half on crutches at a hotel near the Parisian Luxembourg Garden. Just like the main character of his fourteenth and second to last novel, L’enfant grec, that he wrote then.
The author seems to have the need to talk about space. Not only in this book, but in all his books, the author offers countless spatial references. Is it because of his health condition then, or is it because of his current (and for many years already) life divided in between two beloved countries, that Vassilis Alexakis needs to constantly speak about space? Is there a link between all the physical spatial references and the existential need of knowing where he is? Does his identity depend on his spatial location?
With his literary combination of reality and fantasy, Alexakis might very well be reinventing space. His books could be the space in between, where he can freely just be: a Greek and a French author; narrator and character; in Greece or in France. A space in between just like the catacombs where we see the main character at the end of the book, depicted as the place where “la frontière entre le réel et l’imaginaire” is (page 307), or the space where he feels himself in every time he opens one of the volumes of his dear companion, the Grand Robert dictionary: “un espace qui n’appartient à aucun lieu, dépourvu d’addresse, qui flotte à la surface du temps comme le jardin de Callithéa” (page 281).
The relation between Vassilis Alexakis and space is worthy to revise in this particular novel since as its main character states, “C’est un livre sur la vie et la mort […]. Sur la santé et la maladie, […] le mouvement et l’immobilité, le geste et la parole.¨Universidad de Málaga. Campus de Excelencia Internacional Andalucía Tech
Vassilis Alexakis, the migrant greek child. About the reality of in-between fictional characters and literary spaces
No full textVassilis Alexakis (Athens, 1943-2021) started writing in French while living in France, he then changed to Greek language, which was followed by what resulted in a systematic practice of self-translation in both directions for most of his works. He is a very well-known author both in France and in Greece and one of the most well-known cases of contemporary literary self-translators, as well as an exponent of literary hybridity. In 2012 he was awarded the Prix de la Langue Française for the whole of his career. That same year, after an important operation on one leg, Vassilis Alexakis spent a month and a half on crutches at a hotel near the Parisian Luxembourg Garden. Just like the main character of his fourteenth and second to last novel, L’enfant grec, that he wrote then. In all his books, Alexakis seems to have the need to talk about himself but also about space. He constantly offers countless spatial references. Is it because of being out of his comfort zone then, or is it because of his (for many years already) life divided in between his two beloved countries, that Alexakis needs to constantly speak about places? Is there a link between all the geographical references and the existential need of knowing where he is? We shall explore the relationship between Vassilis Alexakis and space in this particular novel, linked to the reinvention of literary space in Alexakis’ work
L’enjeu de la traduction chez Vassilis Alexakis
No full textAp. J.-C., avant-dernier roman de l’écrivain grec francophone Vassilis Alexakis, est un livre exemplaire sur la problématique de l’autotraduction. À la différence des écrivains francophones issus de la colonisation auxquels le français a été imposé, rien ne prédisposait Alexakis à écrire dans cette langue. Quelles sont les raisons qui l’ont poussé à utiliser une langue autre que sa langue maternelle pour faire carrière? Pourquoi écrit-il dans deux langues? Aborder l’oeuvre d’Alexakis sous l’angle de ce que l’on appelle l’autotraduction ne constitue pas en soi une nouveauté. Mais il semble que l’on assiste en ce moment à un retour vers le grec, puisque Ap. J.-C. a lui aussi fait l’objet d’une écriture en grec et d’une autotraduction vers le français. Quels sont les choix opérationnels effectués par l’auteur pour camper un contexte aussi éloigné que le mont Athos, autrement dit la Sainte Montagne, dans Ap. J. -C., dans le but d’atteindre des imaginaires si différents? Après un survol des personnages et de la thématique de l’oeuvre, nous tenterons, dans un premier temps, de répondre à cette question par l’analyse thématique de son ouvrage et de soulever, dans un second temps, les problèmes socio-linguistiques et culturels qui résultent du passage d’une langue à l’autre, plus précisément de l’autotraduction.Ap. J.-C., the second most recent novel by the Greek Francophone writer Vassilis Alexakis, is an important example of the issue of self-translation. Unlike Francophone writers for whom the French language was imposed during colonization, Alexakis was not predisposed to write in French. What led him to use a language other than his mother tongue in his career? Why does he write in two languages? This is not the first time that Alexakis’ work has been analyzed through the lens of what is known as self-translation. However, we are currently witnessing Alexakis’ return to Greek, as the novel Ap. J-C. was also written in Greek and self-translated into French. What are the operational choices made by the author in such a remote context as Mount Athos, also known as the Holy Mountain, in Ap. J-C., in order to create such different imaginaries? After an overview of the novel’s characters and theme, we will first try to answer this question through a thematic analysis of his work. Secondly, we will address socio-linguistic and cultural issues that arise from passing from one language to another, specifically through self-translation
Écrire les "béates béances entre les mots" : Limbes/Limbo de Nancy Huston et La langue maternelle de Vassilis Alexakis
No full textThis article proposes a reading of two works by the bilingual writers Nancy Huston and Vassilis Alexakis. Limbes/Limbo by Nancy Huston (subtitled “un hommage à Samuel Beckett”) is a bilingual narrative composed of two parallel, but non-identical, texts in French and English. The novel La langue maternelle by Vassilis Alexakis was first written in Greek before being translated into French by the author. In the French version of the novel, which will be studied in this article, Greek words are frequently cited and play an important role in the novel. My analysis aims to show how these two works use the crises of their bilingual narrators as the starting point for a more general examination of the construction of meaning and of the mechanisms of language as a signifying system. The article argues that the two works explore the “gaping gaps between the words” as a contradictory space that represents both the inadequacies of language and its infinite possibilities.Cet article propose une lecture de deux ouvrages des auteurs bilingues Nancy Huston et Vassilis Alexakis. Limbes/Limbo de Nancy Huston (sous-titré « un hommage à Samuel Beckett ») est un récit bilingue composé de deux textes anglais et français parallèles mais non identiques. Le roman La langue maternelle de Vassilis Alexakis a d’abord été écrit en grec et ensuite traduit en français par l’auteur. Dans la version française qui sera étudiée dans cet article, des mots grecs sont fréquemment cités et maintiennent une fonction importante dans le roman. Mon analyse s’intéresse à la façon dont Alexakis et Huston emploient, dans ces deux ouvrages, la crise d’un narrateur bilingue ayant perdu l’équilibre entre ses deux langues comme point de départ pour entamer une interrogation plus générale sur la construction du sens et sur les mécanismes de la langue en tant que système signifiant. L’article soutient que les deux ouvrages explorent les « béates béances entre les mots » comme un espace contradictoire qui représente à la fois les insuffisances de la langue et les possibilités illimitées qu’elle offre
La Grèce dans l'oeuvre de Vassilis Alexakis
No full textIn this doctoral thesis, the Greekness in the work of Vassilis Alexakis is examined. Greekness is realized through the relationship the author builds with modern Greece and its past (ancient and Byzantine). Modern Greece takes shape through the author's particularly critical look at political and cultural points and stops. Through them, a less idealized and conventional version of Greekness emerges, which is presented as equal to typical historical landmarks. This is how modern Greece is connected to the ancient Greek and Byzantine tradition, creating a historical continuum in which the author himself feels safe in his immigrant exile, but also creates a relationship of trust with the readers - fellow travelers on his literary journey. In dealing with Greek, the experiential value of his mother tongue offers him the ground on which the writer survives by restoring the feeling of belonging. Reflecting on Greek immigration over time allows him to accept his identity as an immigrant, which sensitizes him in relation to both the immigration of Greeks themselves and the admission of immigrants to Greece. Repeated motifs, literary origins and characters are stations of condensation of ties with his own Greekness, which becomes a factor of its extension towards his country of origin.Στην παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζεται η ελληνικότητα στο έργο του Βασίλη Αλεξάκη. Η ελληνικότητα πραγματώνεται μέσα από τη σχέση που κατασκευάζει ο συγγραφέας με τη νεότερη Ελλάδα και το παρελθόν της (αρχαία και βυζαντινή). Η νεότερη Ελλάδα αποκτά υπόσταση μέσα από το ιδιαίτερα κριτικό βλέμμα του συγγραφέα σε πολιτικά και πολιτισμικά μεταίχμια και σταθμούς. Μέσα από αυτά αναδεικνύεται μια λιγότερο εξιδανικευμένη και συμβατική εκδοχή της ελληνικότητας, η οποία παρουσιάζεται ισάξια των τυπικών ιστορικών ορόσημων. Έτσι συνδέεται η νεότερη Ελλάδα με την αρχαία ελληνική και τη βυζαντινή παράδοση δημιουργώντας ένα ιστορικό συνεχές μέσα στο οποίο ο ίδιος ο συγγραφέας αισθάνεται ασφαλής στην μεταναστευτική εξορία αλλά και δημιουργεί μια σχέση εμπιστοσύνης με τους αναγνώστες - συνοδοιπόρους στο λογοτεχνικό του ταξίδι. Στην πραγμάτευση της Ελληνικής, η βιωματική αξία της μητρικής του γλώσσας του προσφέρει το έδαφος πάνω στο οποίο ο συγγραφέας επιβιώνει αποκαθιστώντας το αίσθημα τού ανήκειν. Ο αναστοχασμός της ελληνικής μετανάστευσης διαχρονικά του επιτρέπει να δεχτεί την ταυτότητά του ως μετανάστη, το οποίο τον ευαισθητοποιεί σε σχέση τόσο με τη μετανάστευση των ίδιων των Ελλήνων όσο και τη εισδοχή μεταναστών στην Ελλάδα. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα, λογοτεχνικές καταβολές και χαρακτήρες είναι σταθμοί συμπύκνωσης δεσμών με τη δική του ελληνικότητα, η οποία γίνεται παράγοντας προέκτασής της.Dans cette thèse, la grécité dans l'œuvre de Vassilis Alexakis est examinée. La grécité se réalise à travers le rapport que l'auteur construit avec la Grèce moderne et son passé (antique et byzantin). La Grèce moderne acquiert de la substance par le regard particulièrement critique de l'auteur sur les étapes et les arrêts politiques et culturels. À travers eux, émerge une version moins idéalisée et conventionnelle de la grécité, qui est présentée comme égale aux repères historiques typiques. C'est ainsi que la Grèce moderne se connecte à sa tradition grecque antique et byzantine, créant un continuum historique dans lequel l'auteur lui-même se sent en sécurité dans son exil d'immigrant et crée également une relation de confiance avec ses lecteurs - compagnons de route dans son parcours littéraire. En étudiant le grec, la valeur expérientielle de sa langue maternelle offre à l’auteur le terrain sur lequel il survit en restaurant le sentiment d'appartenance. La réflexion sur l'immigration grecque au fil du temps lui permet d'assumer son propre identité d'immigré, ce qui le sensibilise à la fois à l'immigration des Grecs eux-mêmes et à l'admission des immigrés en Grèce. Motifs répétitifs, origines littéraires et personnages sont des points de condensation des liens avec sa propre grécité, qui devient un facteur de son extension vers son pays d’origine
Le Paris souterrain de Vassilis Alexakis dans L’Enfant grec : catabase funeste ou lieu de renaissance ?
No full textCet article vise à interpréter la présence du sous-sol parisien dans le roman L’Enfant grec (2012) de Vassilis Alexakis, vingt après que ce dernier ait représenté ce même espace souterrain dans Avant. Après un bref résumé de l’oeuvre, une mise au point sur l’importance du souterrain dans l’imaginaire collectif et une brève présentation du sous-sol parisien en littérature, j’analyse la valeur métaphorique que l’auteur confère aux égouts, catacombes, carrières et sous-sols, réels ou imaginaires, qui caractérisent le schéma géographique de L’Enfant grec et qui occupent une place croissante au fil des pages. Cet appel du sous-sol donne-t-il forme, comme dans Avant, à un rejet spatial de la capitale française ou bien s’agit-il d’une évocation plus traditionnelle d’espaces souterrains associés à la mort ? Existe-t-il un lien entre ces espaces en sous-sol et l’espace de la création littéraire ? Même si, dans un premier temps, tout peut laisser à penser que l’auteur a créé une catabase funeste, je conclue que le Paris souterrain d’Alexakis dans L’Enfant grec est un lieu cathartique de renaissance qui permet au narrateur d’apaiser sa crainte de la mort et de se reconcentrer sur l’espace ludique de la création littéraire.This article aims to interpret the presence of the Parisian underground in Vassilis Alexakis’ novel L’Enfant grec (2012), twenty years after the author represented the same underground space in Avant. After a brief summary of the work, some clarifications on the importance of the underground in the collective imagination, and a brief presentation of the Parisian underground in literature, I analyze the metaphorical value that the author attributes to sewers, catacombs, quarries and basements, real or imaginary, which are all characteristic of the geographical framework of L’Enfant grec and which occupy increasing textual space as the novel progresses. Does this call of the underground give shape, as in Avant, to a spatial rejection of the French capital, or it is here a more traditional evocation of underground spaces associated with death? Is there a link between these recurrent underground spaces and the space of literary creation? Even if, at first glance, everything may suggest that the author has created an ill-fated katabasis, I conclude that Alexakis’ underground Paris in L’Enfant grec is a cathartic place of rebirth allowing the narrator to alleviate his fear of death and to refocus on the playful space of literary creation
- …
