1,720,983 research outputs found
Des Observatoires et Planétariums: Réflexions Autour de Julio Cortázar et Jeronimo Voss
No full textLes essais ici réunis, issus d’un colloque tenu à la Bibliothèque nationale de France et à la Maison de l’Amérique latine, à Paris, s’attachent à Blanqui, à son Éternité par les astres, et à son hypothèse astronomique fort éloignée de son radicalisme révolutionnaire. Prenant acte du fait qu’au XIXe siècle, on conciliait l’intérêt pour la recherche astronomique et la fiction, les connaissances les plus méthodiques et les rêves prophétiques, ils proposent une lecture en grande partie approbatrice de Blanqui et de son monde imaginé – répétitions, reproductions, copies et sosies promettent ou compromettent une forme d’éternité, une éternité sub specie d’une postérité dans un autre lieu, un autre milieu, un autre espace – qu’on peut voir comme contemporains et informatiques. L’Éternité par les astres, ainsi relue, conserve une pertinence cognitive, politique et esthétique.https://www.slatkine.com/fr/index.php?controller=attachment&id_attachment=588
Cervantes y Shakespeare: Coincidencia de fechas en un tiempo sin tiempo
No full textOnce again I shall draw upon, and this is forseeable, the notion that Aristotle called topics, which remains in effect, like those and other common places. Thus, without taking distance from such foundational notions, I shall refer to Cervantes and, in a certain manner, to El Ingenioso Hidalgo Don Quijote de la Mancha as well as to Shakespeare and The Tragical Historie of Hamlet, Princeof Denmark, to address the subject of this Congress, although rather than treating these works directly, I shall allude to themfrom the starting point of some of the many parodies. One, unavoidable, ‘Pierre Menard, author of the Quijote’, by Borges (bien sûr, Gérard Genette would say whenever naming it, providing this both necessary and implicit reference); another by Jules Laforgue, one of his Moralidades legendarias: ‘Hamlet or the consequences of filial piety’. If parody is understood as satirical imitation of a serious work, from which an ironic or comic transposition derives, they would both fit, with their respective differences with regard to the conventional difference but, beyond their particularities, it will not always be possible to distinguish between them because, just asthe dates coincide, parodies also tend to be confused. I hope such confusion will not prevail.Una vez más recurriré, y la recurrencia es previsible, a esa noción, que Aristóteles llamaba tópicos, que sigue vigente, comoesos y otros lugares comunes. De ahí que, sin apartarme de tales nociones fundacionales, me referiré a Cervantes y, en cierta manera, a El Ingenioso Hidalgo Don Quijote de la Mancha, así como a Shakespeare y a The Tragical Historie of Hamlet, Prince of Denmark, para abordar el tema del presente Congreso, aunque en lugar de tratar esas obras directamente, aludiré a ellas a partir de algunas de las muchas parodias, que no les han faltado. Una, insoslayable, “Pierre Menard, autor del Quijote”, de Borges (biensûr, decía Gérard Genette cada vez que lo nombraba, dando esa referencia tan necesaria como implícita); otra de Jules Laforgue,una de sus Moralidades legendarias: “Hamlet o las consecuencias de la piedad filial”. Si se entiende por parodia la imitación satírica de una obra seria, de la que se deriva una trasposición irónica o cómica, ambas se ajustarían, con sendas diferencias a la definición convencional pero, más allá de sus particularidades, no siempre será posible distinguirlas porque así como las fechas coinciden, también las parodias tienden a confundirse. Espero que esta confusión no prevalezca
Crónicas de extranjeros: una escritura entre dos aguas. Impresiones contemporáneas de Jules Laforgue en Alemania y Carl Brendel en Uruguay
Get PDFTraduire le silence (sur les antinomies de la traduction)
Get PDFΤο μέλημα του ποιητή κατά την ποιητική πράξη είναι να αναπληρώσει τις εναλλαγές της ιδιωματικής διάχυσης μέσα από μια σημασιολογική στρατηγική που επιτρέπει στο νόημα -στα νοήματα- της σιωπής να αντηχεί εν μέσω διαφορετικών γλωσσών ή διαφορετικών χρονικών στιγμών της ίδιας γλώσσας αποκαλύπτοντας ή παρασιωπώντας μια υπεκφεύγουσα πολυγλωσσία, ασυνεχή ή αποσπασματική· είναι η μόνη δυνατή παρέκκλιση απέναντι στους περιορισμούς μιας μονογλωσσίας στην οποία, άλλωστε, αρνείται να υποκύψει. Η κοινή γλώσσα παίρνει τις αποστάσεις της από την ιστορική κοινότητα προσπαθώντας να προσεγγίσει μια αρχέγονη γλώσσα που οι απαρχές της διαφεύγουν, ένα όριο που, όπως ο ορίζοντας, χάνεται συνεχώς, σιωπηλά. Η ποίηση εκφράζει και δείχνει τη διαλογική κατάσταση ενός λόγου που τείνει να αποκαταστήσει, χάρη σε μια διαγλωσσική πρακτική, τα θραύσματα ενός συμβόλου που είναι σύμβολο της δικής του θραύσης. Η προσέγγιση αυτή επιχειρεί μια κριτική του παγκοσμιοποιητικού πληθωρισμού προκειμένου να επανεξετάσει την οικουμενικότητα, η οποία τίθεται σε αμφισβήτηση από την επιβολή της τεχνολογίας και τις ασάφειες μιας γραφής που σβήνει τα ίχνη μιας, υποτιθέμενης, αρχαιολογίας.No abstract availabl
- …
