Biruni University Institutional Repository
Not a member yet
2908 research outputs found
Sort by
Kas hastalıkları ile başvuran hastalarda tüm ekzom dizilemenin tanıya katkısı
No full textThe subject of the thesis revolves around the utilization of whole exome sequencing (WES) as a diagnostic tool for patients exhibiting symptoms of muscle diseases. Whole-exome sequencing involves analyzing the protein-coding regions of an individual's genome, which can help identify genetic mutations responsible for various disorders. The purpose of the thesis is to investigate the effectiveness and utility of WES in diagnosing muscle diseases, providing insights into its potential as a comprehensive diagnostic approach in clinical settings. By assessing the contribution of WES in identifying genetic variants associated with muscle diseases, the thesis aims to highlight its significance in improving diagnostic accuracy, guiding personalized treatment strategies, and ultimately enhancing patient care and outcomes in this specific medical domain.Tezin konusu, kas hastalıkları semptomları sergileyen hastalar için tam ekzom dizilemenin (WES) bir teşhis aracı olarak kullanılması etrafında dönmektedir. Tam ekzom dizilimi, bir bireyin genomunun protein kodlayan bölgelerinin analiz edilmesini içerir ve bu, çeşitli bozukluklardan sorumlu genetik mutasyonların belirlenmesine yardımcı olabilir. Tezin amacı, WES'in kas hastalıklarının teşhisinde etkinliğini ve faydasını araştırmak ve klinik ortamlarda kapsamlı bir teşhis yaklaşımı olarak potansiyeline dair içgörü sağlamaktır. WES'in kas hastalıklarıyla ilişkili genetik varyantların belirlenmesindeki katkısını değerlendiren tez, teşhis doğruluğunun artırılması, kişiselleştirilmiş tedavi stratejilerine rehberlik edilmesi ve sonuçta hasta bakımının iyileştirilmesinde WES'in önemini vurgulamayı amaçlamaktadır Bu spesifik tıbbi alandaki sonuçlar
Hemşirelik öğrencilerinde eleştirel düşünme ölçeği'nin geliştirilmesi
No full textBu çalışmada, hemşirelik öğrencilerine yönelik geçerli ve güvenilir bir Eleştirel Düşünme Ölçeği geliştirilmesi amaçlanmıştır. Araştırma, metodolojik türde bir çalışma olarak tasarlanmıştır. Araştırmanın evrenini, Nisan–Haziran 2025 tarihleri arasında İstanbul ilinde bulunan iki vakıf üniversitesinin Sağlık Bilimleri Fakültesi Hemşirelik Bölümü'nde öğrenim gören 3. ve 4. sınıf öğrencileri oluşturmuştur (N:562). Araştırmaya, belirlenen ölçütleri karşılayan ve çalışmaya gönüllü olarak katılan toplam 400 öğrenci dâhil edilmiştir. Veriler, "Öğrenci Bilgi Formu" ve "Hemşirelik Öğrencilerinde Eleştirel Düşünme Ölçeği Taslağı" aracılığıyla toplanmıştır. Veri analizinde tanımlayıcı istatistikler, yapı geçerliliği için açımlayıcı faktör analizi ve doğrulayıcı faktör analizi, güvenirlik için ise Cronbach Alpha katsayısı testleri kullanılmıştır. Beşli likert tipi olarak tasarlanan ölçeğin açımlayıcı ve doğrulayıcı faktör analizleri sonucunda, 16 maddeden ve tek boyuttan oluştuğu saptanmıştır. Ölçeğin açıklanan toplam varyansı %63.691 olarak saptanmıştır. İç tutarlık analizi sonucunda Cronbach alfa katsayısı 0.97 olarak bulunmuştur. Ölçek maddelerinin ayırt ediciliğini test etmek amacıyla alt ve üst %27'lik grupların madde puan ortalamaları karşılaştırılmış; bağımsız gruplar t-testi ile yapılan analiz sonucunda gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu görülmüştür (p<0.05). Elde edilen bulgular doğrultusunda, geliştirilen ölçeğin hemşirelik öğrencilerinin eleştirel düşünme düzeylerini değerlendirmede geçerli ve güvenilir bir ölçüm aracı olduğu sonucuna ulaşılmıştır.This study aimed to develop a valid and reliable Critical Thinking Scale for nursing students. The research was designed as a methodological study. The population of the study consisted of third- and fourth-year nursing students enrolled in the Faculty of Health Sciences at two foundation universities in Istanbul between April and June 2025 (N = 562). A total of 400 students who met the inclusion criteria and agreed to participate voluntarily were included in the study. Data were collected using the "Student Information Form" and the "Draft Critical Thinking Scale for Nursing Students". Descriptive statistics were used for data analysis. Exploratory Factor Analysis and Confirmatory Factor Analysis were conducted to assess construct validity. Cronbach's Alpha was used to evaluate reliability. The scale, designed as a five-point Likert type, was determined through exploratory and confirmatory factor analyses to consist of 16 items and a unidimensional structure. The total explained variance of the scale was calculated as 63.691 %. The internal consistency coefficient (Cronbach's alpha) was found to be 0.97. To assess item discrimination, the mean scores of the upper and lower 27% groups were compared using an independent samples t-test. The results showed a statistically significant difference between the groups (p < 0.05). Based on the findings, it was concluded that the developed scale is a valid and reliable instrument for assessing the critical thinking levels of nursing students
Yoğun bakım ünitesinde yatan hiperglisemi komplikasyonu gelişen hastalarda enteral nütrisyon desteğinin değerlendirilmesi
No full textYoğun bakım ünitesinde (YBÜ) hiperglisemi, hastaların stres ve multi-ilaç kullanımı gibi etkenler nedeniyle Diabetes Mellitus (DM) ön tanısı olmadan da görülme olasılığı yüksek olan bir durumdur. Bu hastalar için diyabete özgü enteral beslenme formülleri geliştirilmiş ve kullanılmaktadır. Yüksek proteinli formüllerin de YBÜ'de kullanımı son yıllardaki kılavuzların önerisi ile yaygınlaşmıştır. Bu nedenle çalışmamız DM tanısı olan ve olmayan hiperglisemili hastalarda diyabete özgü ve yüksek proteinli beslenme ürünü ile uygulanan enteral nütrisyon tedavisinin yoğun bakım ünitesindeki kritik hastalardaki etkilerini gözlemlemeyi amaçlamıştır. Çalışmada 18 yaş ve üzeri DM tanılı 40 hasta ve DM tanısı olmayan 42 hastanın sonuçları incelenmiştir. Hastalar ağırlıklı olarak uygulanan formüle bağlı olarak, diyabete-özgü formül (DSF) ve yüksek proteinli formül (HP) gruplarına ayrılmıştır. Retrospektif olarak gerçekleştirilen çalışmada, hastaların demografik özellikleri, antopometrik ölçümleri, klinik durum bilgileri, kan bulguları ve nütrisyonel desteği içeren verileri alınmıştır. Veriler değerlendirildiğinde hastaların aldığı enerji ve makrobesin miktarları, insülin kullanımı ile ilgili değişkenler, bası ülseri risk faktörleri, biyokimyasal kan bulguları açısından farklılık görülmemiştir (p>.05). Ürün kullanım süresince ortalama kan glukoz düzeyleri DM ve DM olmayan hastalarda, HP ve DSF gruplarında benzer bulunmuştur (p>.05). Günlük ortalama kan glukoz düzeyleri ise 2. günde ve 11. günde DM tanılı hastalarda DSF grubunda, HP grubuna göre daha yüksektir (p.05). Similar changes in the average glucose level of the product use quality in DM and non-DM, HP and DSF groups (p>.05). Daily blood glucose level was higher in the DM diagnosed average DSF class than in the HP group on the 2nd and 11th day (p<.05). When the daily average blood glucose levels were evaluated independently of the product groups, it was seen that the daily blood glucose levels of patients known to have DM were higher than those not seen in DM (p<.05). These results have been shown that both enteral formulas with hyperglycemia in critically ill and non-DM diagnosed adults in the ICU resulted in similar effects, and will shed light on the multidisciplinary team in terms of planning nutritional therapy in the future
Comparison of the success rate of bone level and tissue level implants placed in autogenous onlay bone block grafted ridges: a retrospective study
No full textBackgroundThe present study aims to compare the success rate of bone level implants and tissue level implants placed in previously reconstructed ridges using autogenous onlay bone block grafts.MethodsThis study included 53 patients presenting alveolar bone defects and treated with autogenous onlay bone block grafts. After 6 months of healing, implant placements were performed in augmented areas. 31 bone level implants and 48 tissue level implants were placed with the standard surgical protocol. Follow-up data (pain, mobility, exudation from peri-implant space, success rate, marginal bone loss) were retrospectively collected after five years of prosthetic loading.ResultsThe overall implant success rate at the 5-year examination was 95,8% for the tissue level implant group and 87% for bone level implant group. No tissue level implants were removed during the follow-up period however, there were four failed implants in the bone level group. Tissue level implants have a significantly higher success rate than bone level implants (p = 0.022). The average marginal bone loss was 1.37 +/- 0.60 mm for tissue level implants and 1.59 +/- 0.72 mm for bone level implants. No statistically significant differences for the peri-implant bone loss was found between groups (p = 0.263).ConclusionsTissue level implants present better long-term results in terms of success rate, as compared with bone level implants, when placed in reconstructed areas. No significant differences were found between the two types of implants as far as peri-implant bone maintenance is concerne
Evaluation of anterior olfactory nucleus changes on magnetic resonance imaging: could it be a game changer in smell disorders?
No full textObjective. To investigate morphological and signal changes of the anterior olfactory nucleus
(AON) on MRI in patients with olfactory dysfunction (OD) of varying aetiologies.
Methods. A retrospective analysis of 135 patients with post-COVID-19, post-viral, or post-
traumatic OD was conducted. High-resolution MRI was used to assess AON signal intensity
and area, as well as olfactory bulb (OB) morphology. Clinical evaluation included TDI scores
and presence of parosmia.Objective. To investigate morphological and signal changes of the anterior olfactory nucleus
(AON) on MRI in patients with olfactory dysfunction (OD) of varying aetiologies.
Methods. A retrospective analysis of 135 patients with post-COVID-19, post-viral, or post-
traumatic OD was conducted. High-resolution MRI was used to assess AON signal intensity
and area, as well as olfactory bulb (OB) morphology. Clinical evaluation included TDI scores
and presence of parosmia
Development of a methylation-specific qpcr kit for early diagnosis of gastric cancer based on hypermethylation differences
No full textGastrik kanser (GK), karmaşık ve heterojen yapısıyla dünya genelinde en sık görülen beşinci kanserdir. Yüksek mortalitenin başlıca nedeni, hastalığın genellikle ileri evrelerde tanı almasıdır. GK gelişiminde genetik faktörlerin yanı sıra epigenetik mekanizmalar da önemli rol oynar. Özellikle promotör bölgelerde gerçekleşen DNA metilasyonu, gen ekspresyonunu baskılayarak tümör oluşumuna katkı sağlar. Bu nedenle, epigenetik değişimlerin moleküler düzeyde anlaşılması, erken tanı, tedavi ve önleme açısından kritik öneme sahiptir. Bu tez çalışmasında, kronik atrofik gastrit ve primer mide kanseri tanısı almış hastalardan elde edilen doku ve serum örneklerinde RUNX3, P16, RASSF1A, RPRM, CDH1, PCDH10, SFRP2, hMLH1, APC ve RNF180 genlerinin promotör metilasyon durumları analiz edilmiştir. Metilasyon durumları klinik evre, tümör boyutu ve lenf nodu tutulumu gibi parametrelerle ilişkilendirilmiş; sağlıklı bireylerden alınan serum örnekleri kontrol grubu olarak kullanılmıştır. DNA izolasyonu ve bisülfitleme sonrası QMSP yöntemiyle metilasyon analizleri belirlendi. Kronik atrofik gastritli hastalara kıyasla GK hastalarının doku örneklerinde tüm genlerde anlamlı hipermetilasyon tespit edilmiştir (P < 0,001). Serum örneklerinde SFRP2 ve RPRM genlerinin metilasyon oranları üç grup arasında anlamlı farklılık göstermiştir. SFRP2 metilasyonu GK hastalarının %71,87'sinde, kronik gastrit grubunun %16,6'sında ve kontrol grubunun %8,8'inde; RPRM metilasyonu ise sırasıyla %66,6, %13,3 ve %7,5 oranlarında bulunmuştur. Bu iki gen birlikte analiz edildiğinde, GK ve kontrol grubunu ayırmada %78,9 duyarlılık, %90 özgüllük ve 0,931 AUC; GK ile kronik gastrit ayrımında %78,79 duyarlılık, %83,33 özgüllük ve 0,879 AUC elde edilmiştir (P <0,0001). SFRP2 ve RPRM genlerinin birlikte kullanımının, yüksek duyarlılık ve özgüllüğe sahip potansiyel bir erken tanı aracı olabileceği sonucuna varıldı. Anahtar Kelimeler: Gastrik Kanser; Metilasyon Spesifik qPCR; RPRM; SFRP2; Sıvı BiyopsiGastric cancer (GC), with its complex and heterogeneous structure, is the fifth most common cancer worldwide. The main reason for its high mortality rate is that the disease is often diagnosed at advanced stages. In addition to genetic factors, epigenetic mechanisms also play an important role in the development of GC. DNA methylation in promoter regions, in particular, suppresses gene expression and contributes to tumor formation. Therefore, understanding epigenetic changes at the molecular level is critical for early diagnosis, treatment, and prevention. In this thesis study, promoter methylation statuses of RUNX3, P16, RASSF1A, RPRM, CDH1, PCDH10, SFRP2, hMLH1, APC, and RNF180 genes were analyzed in tissue and serum samples obtained from patients diagnosed with chronic atrophic gastritis and primary gastric cancer. Methylation statuses were correlated with clinical stage, tumor size, and lymph node involvement, while serum samples from healthy individuals were used as the control group. DNA isolation and bisulfite treatment were performed, followed by methylation analysis using the QMSP method. Significant hypermethylation in all genes was detected in the tissue samples of GC patients compared to those with chronic atrophic gastritis (P < 0.001). Methylation levels of SFRP2 and RPRM genes in serum samples showed significant differences among the three groups. SFRP2 methylation was detected in 71.87% of GC patients, 16.6% of the chronic gastritis group, and 8.8% of controls; RPRM methylation rates were 66.6%, 13.3%, and 7.5%, respectively. When these two genes were analyzed together, sensitivity, specificity, and AUC values were 78.79%, 90.00%, and 0.931 for GC vs. control groups; and 78.79%, 83.33%, and 0.879 for GC vs. chronic gastritis discrimination (P < 0.0001). It was concluded that combined use of SFRP2 and RPRM genes may provide a potential early diagnostic tool with high sensitivity and specificity. Keywords: Gastric Cancer; Liquid Biopsy; Methylation-Specific qPCR; RPRM; SFRP
PARP Inhibitor Maintenance After First-Line Chemotherapy in Advanced-Stage Epithelial Ovarian Cancer
No full textThis systematic review and meta-analysis investigates the association of first-line poly(adenosine diphosphate-ribose) polymerase inhibitor (PARP inhibitor) maintenance therapy with efficacy and safety outcomes among patients with advanced-stage epithelial ovarian cancer.
QuestionWhat is the association of first-line poly(adenosine diphosphate-ribose) polymerase inhibitor (PARP inhibitor) maintenance therapy with survival outcomes in epithelial ovarian cancer, and how do outcomes vary across regimens and subgroups?FindingsIn this meta-analysis of 7 randomized clinical trials among 4013 patients with advanced-stage epithelial ovarian cancer responding to first-line platinum-based chemotherapy, progression-free survival improved in most subgroups but not in homologous recombination-proficient tumors, and no subgroup demonstrated a statistically significant overall survival benefit. Efficacy and toxic effects varied across agents.MeaningThis study found that first-line PARP inhibitor maintenance therapy was associated with a progression-free survival benefit in many patient populations; however, the lack of overall survival benefit, increased toxic effects, and variability across subgroups and regimens, suggest that treatment should be individualized.
ImportanceFirst-line maintenance therapy with poly(adenosine diphosphate-ribose) polymerase inhibitors (PARP inhibitors) after platinum-based chemotherapy improves progression-free survival (PFS) in advanced epithelial ovarian cancer (EOC), particularly in patients with BRCA-variant or homologous recombination-deficient tumors. However, overall survival (OS) benefits remain uncertain, and toxic effect profiles emphasize the need for optimized patient and agent selection.ObjectiveTo evaluate the efficacy and safety of first-line PARP inhibitor maintenance therapy compared with chemotherapy alone in advanced-stage EOC, with subgroup analyses by BRCA and HRD status, up-front or interval surgery, chemotherapy response, and residual disease.Data sourcesMedline, Embase, Web of Science, Cochrane Central Register of Controlled Trials, and ClinicalTrials.gov were searched from database inception to August 19, 2024.Study SelectionRandomized clinical trials and prospective 2-arm studies evaluating PARP inhibitor maintenance therapy in patients with advanced-stage EOC responding to first-line platinum-based chemotherapy were included.Data Extraction and SynthesisThe Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) reporting guideline was followed in reporting this study. Data were independently extracted by 2 reviewers. Random-effects models were used for meta-analysis. Risk of bias was assessed with Cochrane risk of bias and certainty of evidence with the Grading of Recommendations Assessment, Development, and Evaluation (GRADE) framework.Main Outcomes and MeasuresPrimary outcomes were PFS and OS; secondary outcomes included high-grade adverse events.ResultsA total of 7 randomized clinical trials with 4013 patients with advanced-stage epithelial ovarian cancer responding to first-line platinum-based chemotherapy were included. PARP inhibitor maintenance was associated with improved PFS in the overall population (hazard ratio [HR], 0.57; 95% CI, 0.46-0.70; high certainty) and in all molecular subgroups except the homologous recombination proficient group (BRCA variant: HR, 0.40; 95% CI, 0.35-0.45; BRCA wild type: HR, 0.62; 95% CI, 0.44-0.86; homologous recombination deficient: HR, 0.44; 95% CI, 0.39-0.50; all high certainty). PFS benefits were consistent across surgical timing, chemotherapy responses, and residual disease; for example, surgical timing had HRs of 0.51 (95% CI, 0.31-0.84) for neoadjuvant chemotherapy and 0.54 (95% CI, 0.36-0.81) for primary cytoreductive surgery (all high certainty). No molecular subgroup showed a statistically significant OS improvement (high to low certainty). High-grade adverse events were more common in the PARP inhibitor group (HR, 2.40; 95% CI, 1.16-4.93; high certainty). Observed treatment efficacy and toxic effects varied across PARP inhibitor regimens; for example, the risk ratio for any recurrence or death in the overall study group ranged from 0.53 (95% CI, 0.40-0.70) for senaparib to 0.83 (95% CI, 0.68-1.00) for olaparib, while the risk ratio for high-grade adverse events ranged from 1.15 (95% CI, 0.64-2.06) for veliparib to 4.73 (95% CI, 2.77-8.07) for niraparib.Conclusions and RelevanceIn this study, no subgroup showed an association between first-line PARP inhibitor maintenance therapy in advanced-stage EOC and improved OS, and findings suggest that the consistency of associated PFS benefits may vary, particularly in homologous recombination proficient and BRCA wild type tumors.
Variability in efficacy and toxic effects across subgroups and PARP inhibitor regimens underscores the importance of individualized treatment decisions
Bifurcation and numerical investigations of diffusive predator-prey model in two space dimension
No full textIn this article, a two-dimensional reaction-diffusion predator-prey model with ratio-dependent functional response is considered for the numerical study. A time-efficient approximation technique is used to investigate the solution of the underlying system. The proposed approximation technique is developed with the help of nonstandard finite difference rules to solve the predator-prey model under study. The under-discussion numerical approximation method preserves all the solution behavior of the continuous predator-prey system. The numerical stability is also investigated in the model under study and this stability is validated with the graphical solution by using the developed approximation technique. Similarly, bifurcation analysis is discussed numerically. For the comparison of results, two schemes are used namely the forward Euler scheme and the proposed Approximation scheme. The results obtained by the forward Euler scheme are not suitable for the under-consideration model. The results of FE are divergent and negative solutions that are not biologically possible. The results obtained by the proposed Approximation method are consistent, positive, and related to biological phenomena. So, the proposed Approximation scheme has an advantage over the forward Euler scheme, because the proposed method preserves all properties of the continuous model
Comparative assessment of food neophobia levels in international students
No full textUluslararası eğitim giderek daha yaygın hale gelmekte ancak farklı bir ülkede yaşamaya başlamak, yeni ve bilinmeyen gıdaların reddedilmesi olarak adlandırılan gıda neofobisi üniversite öğrencilerinin başarı ve beslenme davranışını olumsuz etkilemektedir. Bu çalışma Türk vatandaşı ve uluslararası nitelikteki öğrencilerin gıda neofobi düzeyinin, uyruk ve diğer demografik özelliklere göre nasıl değişebileceğini, sağlıklı beslenmeye ilişkin tutumu nasıl etkilediğini ve Dünya mutfaklarına aşinalık durumu ile arasında nasıl bir ilişki olduğunu değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Biruni Üniversitesinde eğitim alan 172'si Türk 143'ü uluslararası 315 öğrenci; besin neofobi ölçeği, sağlıklı beslenmeye ilişkin tutum ölçeği ve Dünya mutfaklarına aşinalık formundan oluşan anket cevaplamıştır. Türk öğrencilerde sağlıklı beslenmeye ilişkin tutum düzeylerinin ortalaması 74,25±10,10, uluslararası öğrencilerde 72,5±10,60 olarak yüksek düzeyde bulunmuştur. Uluslararası öğrencilerde Sağlıklı Beslenmeye İlişkin Tutum toplam puanları ve yurt dışına çıkma değişkeni arasındaki ilişki istatistiksel olarak önemli bulunmuştur (p=0,035). Türk öğrencilerde gıda neofobisi puan ortalaması 37,32±9,48, uluslararası öğrencilerde 36,8±10,30 olarak her iki grupta da nötr düzeyde olduğu ancak Türk öğrencilerin daha neofobik olduğu bulunmuştur. Türk öğrencilerde Besin Neofobi Ölçeği toplam puanları ile yeni besin deneme etkenleri, öğrencilerin kiminle yaşadığı, ailenin eğitim durumu ve yurt dışına çıkma sıklığı istatistiksel olarak önemli olduğu bulunmuştur (p<0,05). Besin aşinalık testine göre Dünya mutfaklarına Türk öğrenciler %34'ü uluslararası öğrenciler %38,4'ü aşina bulunmuştur. Eğitim için ülke değiştiren öğrencilerin başarı düzeyini koruyabilmeleri için beslenme ve farklı kültürel konularda eğitim verilip besin aşinalığı teşvik edilerek gıda neofobi seviyesinin azalmasına yönelik çalışmalar yapılması önemlidir.International education is becoming increasingly common, but living in a different country and food neophobia, which is the rejection of new and unknown foods, negatively affects the success and nutritional behavior of university students. This study aims to evaluate how the level of food neophobia in Turkish and international students may vary according to nationality and other demographic characteristics, how it affects the attitude towards healthy nutrition and how it is related to the familiarity with world cuisines. 315 students, 172 of whom are Turkish and 143 of whom are international, studying at Biruni University answered a questionnaire consisting of the food neophobia scale, the attitude towards healthy nutrition scale and the familiarity with world cuisines form. The average level of attitude towards healthy nutrition was found to be high at 74.25±10.10 in Turkish students and 72.5±10.60 in international students. The relationship between the total scores of Attitude Towards Healthy Nutrition and the variable of going abroad was found to be statistically significant in international students (p=0.035). The food neophobia mean score was found to be 37.32±9.48 in Turkish students and 36.8±10.30 in international students, which was neutral in both groups, but Turkish students were more neophobic. The total Food Neophobia Scale scores and factors such as trying new foods, who students live with, the educational status of the family and the frequency of going abroad were found to be statistically significant in Turkish students (p<0.05). According to the food familiarity test, 34% of Turkish students and 38.4% of international students were familiar with world cuisines. In order for students who change countries for education to maintain their success level, it is important to provide education on nutrition and different cultural issues and encourage food familiarity, and to work on reducing the level of food neophobia
Fototerapi uygulanan yenidoğanlara dinletilen beyaz gürültünün bilirubin düzeyine etkisinin belirlenmesi
No full textÇetinbaş, Z. (2025). Fototerapi Uygulanan Yenidoğanlara Dinletilen Beyaz Gürültünün Bilirubin Düzeyine Etkisinin Belirlenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Biruni Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, İstanbul. Bu araştırma, fototerapi uygulanan yenidoğanlara dinletilen beyaz gürültünün bilirubin düzeyine etkisini incelemek amacıyla yapılan randomize kontrollü bir çalışmadır. Araştırma, T.C. Sağlık Bakanlığı İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Süleymaniye Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Ek Hizmet Binası Yenidoğan Yoğun Bakım Ünitesi'nde Mart-Ağustos 2024 tarihleri arasında yenidoğan yoğun bakım ünitesine hiperbilirubinemi tanısı ile yatışı yapılan, 38-42 gestasyon haftası arasında doğan, tekli fototerapi alan 67 bebek (beyaz gürültü grubu 34 kişi; kontrol grubu=33) araştırmaya dahil edildi. Veriler; "Tanıtıcı Bilgi Formu", yenidoğanların demografik bilgileri, Apgar skoru, konfor düzeyleri "Yenidoğan Konfor Davranış Ölçeği (YKDÖ)"", emzirme başarıları "Latch Emzirme Tanılama Ölçeği (LATCH)", defekasyon ve idrar yapma sıklığı, kilo kontrolü ve bilirubin ölçümleri gibi parametrelerle kademeli bir şekilde toplanmıştır. Beyaz gürültü, mp 3 Çalar, ses desibel ölçüm cihazı kullanılmıştır. Bebeklerin ve annelerin tanımlayıcı özellikleri, yenidoğanın konfor ölçümleri, emzirme süresi, bilirubin seviyesi, idrar ve defekasyon sıklığı gibi diğer parametrelerde de gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlemlenmemiştir (p>0.05). Beyaz gürültü dinletilen grup, 12. saatteki emzirme başarısı açısından kontrol grubuna göre anlamlı bir şekilde daha yüksek bir performans sergilemiştir (p0.05). The group that listened to white noise showed a significantly higher performance than the control group in terms of breastfeeding success at the 12th hour (p<0.05). Research findings revealed that white noise partially improved the breastfeeding success of newborns receiving phototherapy treatment and the comfort level of the newborn, but did not have a significant effect on bilirubin levels in general. The study emphasizes that white noise application can be used as a supportive treatment in phototherapy treatment, but more studies are needed in this area. Key words: Bilirubin; Jaundice; Newborn; White noise