Biruni University Institutional Repository
Not a member yet
2908 research outputs found
Sort by
ntruterine device and condom use by womeneffect on anxiety and sexual quality of life
No full textAraştırma, rahim içi araç ve kondomun anksiyeteye ve cinsel yaşam kalitesi üzerindeki etkisini incelemek amacıyla tanımlayıcı ve ilişki arayıcı tipte yapıldı. Araştırma, T.C. Sağlık Bakanlığı'na bağlı bir hastanenin Üreme Sağlığı polikliniğine başvuran toplam 337 kadın (220 ilk kez RİA kullanan ve eşi kondom kullanan 117 kadın) ile Aralık 2023- Mayıs 2024 tarihleri arasında tamamlandı. Araştırma verileri, kadınlara işlem yapılmadan önce; "Tanıtıcı Bilgi Formu", "Cinsel Yaşam Kalitesi Ölçeği-Kadın (CYKÖ-K)" ve "Beck Anksiyete Ölçeği (BAÖ)" uygulandı. RİA takılan kadınlara bir ay sonra kontrole geldiğinde, eşi kondom kullanacak kadınlara da bir ay sonra tekrar kondom almaya geldiğinde; yöntem kullanımı memnuniyeti ve hangi olumsuzlukları yaşadıklarını içeren 2 soruluk anket, "Cinsel Yaşam Kalitesi Ölçeği-Kadın (CYKÖ-K)" ve "Beck Anksiyete Ölçeği (BAÖ)" tekrar uygulanarak toplandı. Araştırmada elde edilen veriler SPSS (Statistical Package for Social Sciences) for Windows 22.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırmanın bulguları, RİA kullanan kadınların anksiyete seviyelerinde belirgin bir düşüş ve cinsel yaşam kalitesinde anlamlı bir iyileşme yaşandığı görüldü (p<0.05). Kondom kullanan grupta ise hem anksiyete düzeyinde düşüş hem de cinsel yaşam kalitesinde düşme olduğu belirlendi (p<0.05). İki grup arasındaki anksiyete ve cinsel yaşam kalitesi puanları karşılaştırıldığında, RİA kullanımının kadınların psikososyal refahı üzerinde daha olumlu bir etki bıraktığı belirlendi (p<0.05). Sonuç olarak, RİA'nın kadınların hem anksiyete seviyelerini azaltmada hem de cinsel yaşam kalitelerini iyileştirmede etkili olduğu, kondom kullanımının ise bazı olumsuz psikososyal deneyimlere yol açabileceği saptandı. Araştırma, aile planlaması danışmanlığında kadınların psikososyal ihtiyaçlarının dikkate alınmasının önemini vurgulamaktadır. Anahtar kelimeler: Anksiyete; Cinsel yaşam kalitesi; Kondom; Rahim içi araç.This study was conducted in a descriptive and correlational design to examine the effects of intrauterine device (IUD) and condom use on anxiety and quality of sexual life. It was completed between December 2023 and May 2024 with a total of 337 women (220 first-time IUD users and 117 whose husbands used condoms) who applied to the Reproductive Health outpatient clinic of a hospital affiliated with the Turkish Ministry of Health. Before any intervention, data were collected using the "Introductory Information Form," "Female Sexual Quality of Life Scale (FSQLS-F)," and "Beck Anxiety Scale (BAS)." For women who returned for a one-month follow-up after IUD insertion and for those who returned to obtain additional condoms, data were collected again through the re-administration of the FSQLS-F, BAS, and a 2-question survey assessing satisfaction with the method and any negative experiences. The data obtained in the study were analyzed using the SPSS (Statistical Package for Social Sciences) for Windows 22.0 program. The findings of the study revealed a significant decrease in anxiety levels and a meaningful improvement in the sexual quality of life among women using intrauterine devices (p<0.05). In the group using condoms, a reduction in anxiety levels was observed; however, a decline in sexual quality of life was also noted (p<0.05). When comparing the anxiety and sexual quality of life scores between the two groups, intrauterine device use was found to have a more positive impact on women's psychosocial well-being (p<0.05). In conclusion, intrauterine devices were shown to be effective in reducing women's anxiety levels and improving their sexual quality of life, whereas condom use was associated with certain negative psychosocial experiences. The study emphasizes the importance of considering women's psychosocial needs in family planning counseling. Keywords: Anxiety; Condom; Intrauterine device; Quality of sexual life
Examination of social media addiction and social media jealousy in romantic relationships according to various variables
No full textRomantik ilişki yaşayan bireylerin sosyal medya bağımlılığının ve sosyal medya kıskançlığının çeşitli değişkenlere göre incelenmesinin amaçlandığı bu çalışmada sosyal medya bağımlılığı ve sosyal medya kıskançlığı arasındaki ilişki de incelenmiştir. İlişkisel tarama modelinde desenlenen bu çalışmada 18-35 yaş aralığındaki romantik ilişkisi olan 469 bireyden veriler toplanmıştır. Elde edilen veriler SPSS 26.0 programı ile analiz edilmiştir. Çalışmanın verileri normal dağılımdadır ve parametrik test tekniklerinden bağımsız örneklemlerde t-testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve korelasyon ile regresyon analizleri uygulanmıştır. Araştırma bulgularına göre katılımcıların sosyal medya bağımlılığı toplam puan ortalamalarının 52,85±11,85; sosyal medya kıskançlığı toplam puan ortalamalarının 58,81±17,64 orta düzeyde olduğu belirlenmiştir. Sosyal medya bağımlılığı ve sosyal medya kıskançlığında cinsiyete göre anlamlı bir farklılık gözlenmezken; yaş, eğitim düzeyi, meslek, ilişki süresi, en sık kullanılan sosyal medya platformu ve gelir düzeyi değişkenlerine göre anlamlı farklılıklar olduğu belirlenmiştir. Genç bireyler, yaşlı bireylere kıyasla daha yüksek düzeyde kıskançlık göstermektedir. Eğitim düzeyi olarak, üniversite mezunları, orta düzeyde olan diğer gruplardan daha yüksek kıskançlık puanlarına sahiptir. Meslek gruplarına göre sosyal medya bağımlılığı, sosyal medya kıskançlığı ve alt boyutlarına ilişkin bazı değişkenlerde istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar gözlemlenmiştir. Düşük gelirli olanların sosyal medya bağımlılığı yüksek gelire sahip bireylerden daha yüksektir. Evli bireyler, ilişkisi olanlara kıyasla sosyal medyada daha düşük kıskançlık düzeylerine sahiptir. Instagram kullanıcıları, diğer platform kullanıcılarına kıyasla daha yüksek bağımlılık düzeyleri göstermektedir. Ayrıca, sosyal medya bağımlılığı ile sosyal medya kıskançlığı arasında pozitif yönlü, orta düzeyde ve anlamlı bir ilişki vardır. Sosyal medya bağımlılığının sosyal medya kıskançlığı üzerinde orta düzeyde pozitif yönlü etkisi olduğu belirlenmiştir.This study, which aimed to examine the social media addiction and social media jealousy of individuals in romantic relationships according to various variables, also examined the relationship between social media addiction and social media jealousy. Designed with a relational screening model, this study collected data from 469 individuals between the ages of 18-35 in romantic relationships. The obtained data were analyzed using SPSS 26.0. The study data were normally distributed, and parametric test techniques including independent samples t-test, one-way analysis of variance (ANOVA), and correlation and regression analyses were applied. According to the research findings, it was determined that the participants' total mean score for social media addiction was 52.85±11.85, and their total mean score for social media jealousy was 58.81±17.64 at a moderate level. While no significant differences were observed in social media addiction and social media jealousy by gender, significant differences were determined by age, education level, occupation, relationship duration, most frequently used social media platform, and income level. Younger individuals exhibit higher levels of jealousy than older individuals. Regarding education, university graduates have higher jealousy scores than other groups with moderate levels. Statistically significant differences were observed in some variables related to social media addiction, social media envy, and its sub-dimensions across occupational groups. Those with lower incomes have higher social media addiction than those with higher incomes. Married individuals have lower levels of social media jealousy compared to those in relationships. Instagram users exhibit higher addiction levels compared to users of other platforms. Furthermore, there is a positive, moderate, and significant relationship between social media addiction and social media envy. Social media addiction has been found to have a moderately positive effect on social media envy
Bağ doku grefti uygulamalarında palatal donör alanda presütur uygulanmasının perioperatif hemostaza ve postoperatif hasta rahatsızlığına etkilerinin değerlendirilmesi
No full textLiteratürde palatinal donör bölgede kanamayı yönetmek ve/veya bölgenin iyileşmesini desteklemek için çeşitli yöntemler tarif edilmiştir. Bu teknikler arasında hemostatik ajanlarla birlikte veya tek başına süturlar ya da operasyondan önce hazırlanan akrilik veya plastik palatinal stentler, periodontal patlar ve trombositten zengin fibrin (TZF) gibi materyallerin kullanımı bulunmaktadır (Farnoush, 1978; Kulkarni, Thomas, Varghese ve Bhat, 2014). Ek bir hemostatik ajanın kullanılması genellikle ek cerrahi zaman ve masraf gerektirir ve literatürde palatal kanamanın yönetimi için açıklanan tekniklerin çoğu, kanama meydana geldikten sonra kontrol etmek için kullanılmaktadır. BPA ve/veya terminal damar dallarının dikilmesi, palatal kanamayı kontrol etmek için popüler ve etkili bir tekniktir. Yakın zamanda Kulkarni ve arkadaşları (Kulkarni, Shettar, Bakshi ve Thakur, 2018) büyük palatinal kompresyon süturu (BPKS) yerleştirmek için ayrıntılı bir protokol tanımlamıştır ve bu süturun palatal donör bölgede operasyon öncesi uygulandığında kanamayı kontrol etmek için öngörülebilir bir yöntem olduğunu bildirmişlerdir. Bu protokol, büyük palatinal foramen ve vasküler demetin tahmini konumuna dayandırılmıştır. Bağ doku grefti operasyonu sırasında BPKS tekniğini uygulayan herhangi bir çalışma bulunmamaktadır. Ayrıca palatal donör bölgenin ameliyat sırasında ve sonrasındaki ağrı ve kanama miktarının yanı sıra ağrı kesici alımı, rahatsızlık duyulan gün sayısı, memnuniyet, yaşam kalitesi ve tekrar tedavi olma isteği gibi hasta tarafından bildirilen sonuç ölçütleri incelenmemiştir. Bağ doku grefti prosedürü sırasında azaltılmış intraoperatif kanama, operatörün görüş sahasını artırmaya yardımcı olabilir ve ayrıca postoperatif kanamayı ve hasta tarafından bildirilen olumsuz sonuçları azaltmaya yardımcı olabilir. Çalışmamızda BPKS tekniğinin, tek insizyon yöntemiyle elde edilen bağ doku grefti prosedürlerinde uygulandığında verici bölgedeki yarım kalınlık flebin iyileşmesi üzerinde herhangi bir etkisinin olup olmadığının değerlendirilmesi de amaçlanmaktadır. Tek insizyon yöntemi ile bağ doku grefti alınmadan önce uygulanan BPKS'nin hem intraoperatif kanamayı azaltarak hekim görüş sahasını arttırması hem de postoperatif dönemde 1 hafta tutularak hemostazı ve hasta tarafından bildirilen olumsuz sonuçları azaltması beklenmektedir.Various methods have been described in the literature to manage bleeding in the palatal donor area and to promote healing of the area. These techniques include sutures with or without hemostatic agents, or the use of materials such as acrylic or plastic palatal stents, periodontal seals, and platelet-rich fibrin (PRF) prepared before the operation. The use of an additional hemostatic agent often requires additional surgical time and expense, and most of the techniques described in the literature for the management of palatal hemorrhage are used to control bleeding after it has occurred. Suturing branches of the Great Palatinal Artery or terminal vein is a popular and effective technique to control palatal bleeding. Recently, Kulkarni et al. (Kulkarni, Shettar, Bakshi, & Thakur, 2018) described a detailed protocol for placing a large palatal compression suture (BPKS) and reported that this suture is a predictable method for controlling bleeding when applied preoperatively at the palatal donor site. This protocol is based on the estimated location of the greater palatal foramen and vascular bundle. There is no study that applies the BPKS technique during the connective tissue graft operation. In addition, patient-reported outcome measures such as painkiller intake, number of days of discomfort, satisfaction, quality of life, and willingness to be treated again, as well as the amount of pain and bleeding of the palatal donor site during and after surgery, were not examined. Reduced intraoperative bleeding during the connective tissue graft procedure can help increase the operator's field of view and also help reduce postoperative bleeding and adverse patient-reported outcomes. In our study, it is also aimed to evaluate whether the BPKS technique has any effect on the healing of the half-thickness flap in the donor area when applied in connective tissue graft procedures obtained with the single incision method. It is expected that BPKS, which is applied before the connective tissue graft is taken with the single incision method, will both increase the physician's field of view by reducing intraoperative bleeding, and decrease hemostasis and negative results reported by the patient by keeping it for 1 week in the postoperative period
Investigation of the effectiveness of telerehabilitation in individuals with myofascial pain and temporomandibular joint dysfunction
No full textBireylerde temporomandibular eklemin (TME) sık kullanımı nedeniyle temporomandibular eklem disfonksiyonu (TMD) görülmesi yaygındır. Çalışmamızda miyofasyal ağrısı olan TMD'li bireylerde egzersiz tedavisinin telerehabilitasyon ile ev egzersizi programları arasında tercih edilebilirliği incelendi. Çalışmaya miyofasyal ağrısı olan TMD'li 50 hasta alınarak iki gruba randomize edildi (Telerehabilitasyon grubu, n=25, ortalama yaş: 28,8±10,4 /yıl; ev egzersizi grubu, n=25, ortalama yaş: 32,1±13,3/yıl). Hastaların servikal ve TME hareket açıklıkları, ağrı şiddeti Vizüel Analog Skala (VAS) ile, boyun özürlülük seviyesi Boyun Özürlülük İndeksi (BÖİ) ile, TMD şiddeti Fonseca Anamnestik İndeksi (FAİ) ile, oral alışkanlıkları Oral Alışkanlıklar Anketi (OAA) ile, ağız sağlığının yaşam kalitesi üzerine etkisi ise Ağız Sağlığı Etki Profili (ASEP) ile değerlendirildi. Telerehabilitasyon grubundaki hastalara hasta eğitimi verilip egzersizler haftada 2 kez 6 hafta boyunca video-konferans ile fizyoterapist rehberliğinde uygulandı, ev egzersizi grubuna hasta eğitimi ve aynı egzersizlerin yer aldığı egzersiz broşüründeki egzersizleri yapması önerildi. Tedavi sonrasında VAS skorlarında azalma, servikal fleksiyon, ekstansiyon, sol lateral fleksiyon açılarındaki artış, maksimum ağrısız, ağrılı ve pasif asiste ile ağız açıklığındaki artış, FAİ ve ASEP skorlarındaki azalma telerehabilitasyon grubunda anlamlı olarak yüksekti (P < 0,05); OAA ve BÖİ skorlarındaki azalma, servikal sağ lateral fleksiyon, sağ ve sol rotasyon açılarındaki artış, çene sağa ve sola lateral kaydırma, protrüzyon miktarlarındaki artış ise her iki grupta benzerdi fakat gruplardaki zaman içerisindeki değişimler etki büyüklüğü açısından karşılaştırıldığında telerehabilitasyon grubunun etki büyüklükleri daha yüksekti. Sonuçlarımız TMD'li bireylerde telerehabilitasyon yöntemi ile sürdürülen egzersiz eğitiminin VAS, servikal ve TME hareket açıklıkları, FAİ, OAA, ASEP, BÖİ skorları üzerinde iyileştirici etkisi olduğunu ve klinik olarak etkin, güvenli, uygulanabilir olduğunu göstermektedir.Due to the frequent use of the temporomandibular joint (TMJ) in individuals, temporomandibular joint dysfunction (TMD) is commonly observed. In our study, the preference between telerehabilitation and home exercise programs for individuals with TMD and myofascial pain was investigated. Fifty patients with TMD and myofascial pain were included in the study and randomized into two groups (Telerehabilitation group, n=25, mean age: 28.8±10.4/years; home exercise group, n=25, mean age: 32.1±13.3/years). The patients' cervical and TMJ range of motion, pain intensity by the Visual Analog Scale (VAS), neck disability level by the Neck Disability Index (NDI), TMD severity by the Fonseca Anamnestic Index (FAI), oral habits by the Oral Behaviors Checklist (OBC), and the impact of oral health on quality of life by the Oral Health Impact Profile (OHIP) were evaluated. The telerehabilitation group received patient education and performed exercises via video-conference under the guidance of a physiotherapist twice a week for 6 weeks. The home exercise group was provided with patient education and a brochure containing the same exercises to perform at home. After treatment, significant improvements were observed in the VAS scores, cervical flexion, extension, left lateral flexion angular values, maximum pain-free, painful, and passive assistive mouth opening, and the FAI and OHIP scores in the telerehabilitation group (P < 0,05). Reductions in OBC and NDI scores, improvements in cervical right lateral flexion, right and left rotation angular values, and increases in jaw lateral shifts to the right and left and protrusion were similar in both groups. However, when comparing the changes within each group over time, the telerehabilitation group showed higher effect sizes. Our results indicate that exercise training via telerehabilitation in individuals with TMD has a beneficial effect on VAS, cervical range of motion, temporomandibular joint range of motion, FAI, OBC, OHIP, and NDI scores and it is clinically effective, safe, feasible
In vitro evaluation of the effect of different dental implant surface characteristics on biofilm formation
No full textİmplant yüzeyinin pürüzlülüğü, morfolojisi, oksit tabaka kalınlığı ve hidrofilik özellikleri; hücre adezyonu, erken osseointegrasyon ve mikrobiyal kolonizasyon üzerinde belirleyici rol oynamaktadır. Peri-implantitis mikrobiyal plak birikimi ve enfeksiyon sonucunda meydana gelen alveolar kemik kaybı ile ilişkilendirilen ve implant kaybına neden olabilen bir hastalıktır. Bu in vitro çalışmanın amacı farklı yüzey özelliklerine sahip; anodize edilmiş nano yapılı ultra hidrofilik boyun bölgesi ve mikropürüzlü gövde bölgesinin biyofilm tutunması açısından karşılaştırılmasıdır. Mikrobiyoloji laboratuvarında biyofilm oluşturulduktan sonra ilk grup dört implant Taramalı Elektron Mikroskopisi (SEM) görüntüleme analizleri için, ikinci grup dört implant toplam biyofilm kütle ölçümü için kullanıldı. Çalışmada boyun bölgesi pürüzlülüğü 0.5 µm, gövde bölgesi pürüzlülüğü kademli olarak 0.9 µm'dan 1.4 µm'a kadar değişen sekiz adet 4.3 mm çap ve 11.5 mm boya sahip Nobel Biocare TiUltra implant kullanıldı. Çalışmamızda, tüm implantlar etrafında Streptococcus mutans (S. mutans) biyofilmi oluşturularak yüzeyler SEM ile incelendi. Boyun ve gövde bölgelerinde iki ayrı gözlemci tarafından iki ayrı günde iki ayrı bakteri sayımı (S. mutans sayımı) yapıldı. Boyun ve gövde bölgelerindeki bakteri sayıları karşılaştırıldı. Gövde bölgesindeki S. mutans sayısı boyun bölgesine göre istatiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulundu. Elde edilen sonuçlar, TiUltra implantların kademeli yüzey tasarımının biyolojik gereksinimlerle uyumlu olduğunu göstermektedir. Daha pürüzsüz ve nano yapılı boyun yüzeyi, biyofilm tutulumunu azaltarak peri implant yumuşak dokuların korunmasına katkı sağlarken; gövde bölgelerdeki artmış pürüzlülük, osseointegrasyonu destekleyen daha geniş bir biyolojik temas alanı oluşturmaktadır. Bu özellikler, peri implantitis riskinin azaltılması ve uzun dönem implant stabilitesinin artırılması açısından klinik olarak anlamlıdır. Anahtar Kelimeler: Anodize implant; İmplant Yüzey Pürüzlülüğü; Peri-implantitis; S. Mutans;The roughness, morphology, oxide layer thickness, and hydrophilicity of dental implant surfaces play a decisive role in cell adhesion, early osseointegration, and microbial colonization. Peri implantitis is a disease associated with microbial plaque accumulation and infection, leading to alveolar bone loss and potentially resulting in implant failure. The aim of this in vitro study was to compare biofilm adhesion on implant surfaces with different characteristics, specifically an anodized, nanostructured, ultra hydrophilic collar region and a micro roughened body region. After biofilm formation in the microbiology laboratory, four implants were used for scanning electron microscopy (SEM) imaging analyses, and four implants were used for total biofilm mass measurement. Eight Nobel Biocare TiUltra implants (diameter: 4.3 mm, length: 11.5 mm) with a collar surface roughness of 0.5 µm and a gradually increasing body roughness ranging from 0.9 µm to 1.4 µm were included in this study. Streptococcus mutans (S. mutans) biofilms were formed around all implants and examined using SEM. The number of S. mutans colonies in the body region was statistically significantly higher than in the collar region. The findings indicate that the graded surface design of TiUltra implants aligns with biological requirements. The smoother, nanostructured collar surface reduces biofilm accumulation, contributing to the protection of peri implant soft tissues, while the increased roughness in the body region provides a larger biological contact area that supports osseointegration. These features are clinically significant for reducing the risk of peri implantitis and enhancing long term implant stability. Keywords: Anodized İmplant; Implant Roughness; Peri-İmplantitis; S. Mutan
Exploring the fault-tolerant metric dimension (FTMD) of the M-polynomial for zigzag edge coronoids fused with starphene
No full textGraph invariants are valuable tools for exploring the complex structures of molecular graphs, which have attracted significant interest from researchers across multiple disciplines. Graph theory plays a crucial role in understanding chemical structures and their real-world applications. By representing chemical compounds as graphs, we can dive deeper into their theoretical properties and uncover meaningful insights. One important measure in graph theory is the metric dimension, which tells us the minimum number of vertices needed to uniquely identify all others within a graph. The fault-tolerant metric dimension (FTMD) takes this a step further, ensuring that even if some vertices or edges fail, identification remains intact. In this research, we apply both FTMD and partition dimension to molecular graphs, focusing specifically on the unique structure of the \M-polynomial of zigzag edge coronoid fused with starphene". Through graph theory, we gain a better understanding of this molecule's intricate architecture
The Effect of Dapagliflozin on Absence Epilepsy in WAG/Rij Rats
No full textObjective: Epilepsy is the most common chronic brain disease that affects millions of people worldwide. In the present study, we investigated the effects of dapagliflozin, a sodium-glucose cotransporter-2 (SGLT2) inhibitor, which has been recently introduced as a new drug for diabetes mellitus, on seizure activity in Wistar Albino Glaxo from Rijswijk (WAG/Rij) rats with genetic absence epilepsy. Methods: Twenty-eight adult male WAG/Rij rats were divided into the following groups: Group 1, control; Group 2, dapagliflozin (1 mg/kg); Group 3, dapagliflozin (5 mg/kg); Group 4, dapagliflozin (25 mg/kg). The tripolar electrodes were placed while the patient was under general anesthesia. After a recovery period, three hours of basal electrocorticography (ECoG) recording was taken. Following the basal ECoG recording, dapagliflozin at doses of 1, 5, and 25 mg/ kg was injected intraperitoneally. After the dapagliflozin injections, researchers recorded ECoG for another three hours. In the recordings, the total number and duration of spike-and-wave discharges (SWDs), and average SWD amplitudes were used to evaluate seizures. Results: Compared to the control group, the administration of 1 mg dapagliflozin significantly decreased the number and duration of SWDs. Both parameters of SWD increased significantly in the 25 mg dapagliflozin group. The number and duration of SWDs did not change significantly between 5 mg dapagliflozin and the control groups. There were no significant changes in the average SWD amplitude values of all groups. Conclusion: The results of the present study provided electrophysiological evidence regarding the role of SGLT2 inhibitors in the modulation of genetic absence epilepsy seizures
Understanding and Managing Confounders, Mediators and Colliders in Research
No full textRationale Researchers often make causal inferences about relationships among variables and constructs. However, third-variable effects may obscure the relationship among studied variables. Third-variable effects generally include confounders and mediators, but recently there has been an emerging discussion on colliders. Aim To provide a concise introduction of confounders, colliders, and mediators for health researchers and outline strategies for minimising the impact of confounders, colliders and mediators in quantitative research. Methods Methodological literature from biostatistics textbooks, methodology papers, and methodological reviews published in nursing, health, psychological and behavioural sciences. Conclusions Understanding third-variable effects is crucial to conducting rigorous research and drawing valid causal inferences from research data. Health researchers should embrace both theory and model-based thinking as a foundational element of their methodology. This involves explicitly theorising the underlying causal structures before data collection and analysis using Directed Acyclic Graphs which are useful for visually representing hypothesised causal pathways and their relationships with potential third variables
IGCS 2024 Dublin: Highlights of research presented at the annual meeting
No full textThe conference showcased innovative research presentations, collaborative workshops, and educational sessions aimed at improving clinical practice and patient care. There was a diverse faculty representing over 30 countries and multiple disciplines from nursing and palliative care to surgery, clinical, and medical oncology. The event showcased 101 speakers, including 41 oral and short oral presenters, 74 poster presenters, 6 surgical film presenters, and 8 Early Career oral abstract presenters
Ortopedik cerrahi uygulanan hastalarda operasyon öncesi verilen konstipasyona yönelik eğitimin ameliyat sonrası konstipasyon ciddiyeti ve yaşam kalitesine etkisi
No full textBu çalışma, ortopedik cerrahi planlanan hastalara verilen konstipasyon eğitiminin ameliyat sonrası dönemde konstipasyon ciddiyeti ve yaşam kalitesine olan etkilerini değerlendirmek amacıyla randomize kontrollü tipte gerçekleştirildi. Çalışmaya, Ocak 2025 - Mayıs 2025 tarihleri arasında İstanbul'da bulunan bir özel hastanede ortopedi cerrahisi geçiren 110 hasta katılmıştır. Hastalar araştırma hakkında bilgilendirildikten sonra çalışma grubu (n=55) ve kontrol grubu (n=55) olarak basit rastgele randomizasyon metoduyla müdahale ve kontrol grupları oluşturulmuştur. Araştırma verileri Hasta Bilgi Formu, Konstipasyon Yaşam Kalitesi Ölçeği ve Konstipasyon Ciddiyet Ölçeği kullanılarak toplandı. Uygulanan müdahalenin etkililiği, "Kabızlık Yaşam Kalitesi Ölçeği" ve "Kabızlık Ciddiyet Ölçeği" skorları dikkate alınarak değerlendirilmiştir. Çalışma grubundaki hastalara preoperatif dönemde konstipasyon önleme eğitimi verildi. Kontrol grubuna herhangi bir müdahale yapılmadı. Çalışma grubundaki hastalarda konstipasyon yaşam kalitesi ölçeği ve konstipasyon ciddiyet ölçeğinin postoperatif üçüncü gün değerlendirdiğimizde puanları daha düşükken, kontrol grubundaki hastalarda bu değerler daha yüksek bulundu. Bu sonuçlar ortopedik cerrahi uygulanan hastalarda kabızlığı önleme bakım paketinin etkili olduğunu göstermektedir. Çalışma grubundaki hastaların kabızlık önleme bakım paketinin içeriğinden en sık hangisi uygulandığı sorulduğunda %54,55'inin abdominal masajı tercih ettiği tespit edilmiştir (p<.0001). Yapılan çalışmamıza göre abdominal masaj uygulaması konstipasyon semptomlarının azalmasına ve yaşam kalitesinin artmasına katkıda bulunduğu sonucuna varılmıştır. Abdominal masaj, ortopedi ameliyatı sonrası gelişebilecek konstipasyonun yönetiminde herkes tarafından rahatlıkla uygulanabilen, non-invaziv, maliyet açıdan avantajlı ve güvenli bir müdahale seçeneğidir. Diğer cerrahi operasyonlara yönelik konstipasyon yönetiminde abdominal masajın etkisini değerlendirmek için daha uzun süreli müdahalelerin gerçekleştirildiği çalışmaların yapılması önerilir.This randomized controlled study was conducted to evaluate the effects of constipation education given to patients scheduled for orthopedic surgery on the severity of constipation and quality of life in the postoperative period. The study included 110 patients who underwent orthopedic surgery in a private hospital in Istanbul between January 2025 and May 2025. After the patients were informed about the study, intervention and control groups were formed as study group (n=55) and control group (n=55) by simple randomization method. Data were collected using Patient Information Form, Constipation Quality of Life Scale and Constipation Severity Scale. The effectiveness of the intervention was evaluated by considering the scores of "Constipation Quality of Life Scale" and "Constipation Severity Scale". Patients in the study group received preoperative constipation prevention education. The control group did not receive any intervention. The scores of the constipation quality of life scale and constipation severity scale were lower on the third postoperative day in patients in the study group, while these values were higher in patients in the control group. These results suggest that the constipation prevention care package is effective in patients undergoing orthopedic surgery. When the patients in the study group were asked which of the contents of the constipation prevention care package was applied most frequently, it was found that 54.55% preferred abdominal massage (p<.0001). According to our study, it was concluded that abdominal massage application contributed to the reduction of constipation symptoms and increased quality of life. Abdominal massage is a non-invasive, cost-effective and safe intervention option that can be easily applied by anyone in the management of constipation that may develop after orthopedic surgery. To evaluate the effect of abdominal massage in the management of constipation after other surgical operations, studies with longer duration of interventions are recommended