416 research outputs found
Sort by
Carbonatogenesi: contributo microbico nella conservazione dei monumenti e delle opere d’arte in pietra
No full textOver the last few decades there has been increasing global concern over the deterioration of historical monuments and stone works of art. It has posed a big challenge for the archaeologist, geobiologists and bioconservators and consequently encouraged the search for developing novel preventive and remedial methodologies for safeguarding these sculptural monuments and stone works of art. Many conventional methods which rely on use of physical and chemical treatments have been applied but none of them have yielded satisfactory results. Recently, bioconservation and consolidation methods employing carbonatogenic microbes have received much attention. These microorganisms can precipitate calcium carbonate and, thereby, confer protection to historic monuments.Riassunto Negli ultimi decenni c’è stata una crescente preoccupazione a livello mondiale per quel che concerne il deterioramento dei monumenti storici e dei manufatti lapidei. Questa rappresenta una grande sfida per gli archeologi, geo-biologi e bioconservatori che ha promosso la ricerca e lo sviluppo di nuove metodologie preventive e di recupero finalizzate alla salvaguardia di questi monumenti e opere d’arte scultoree in pietra. Molti metodi convenzionali che si basano sull’uso di trattamenti fisici e chimici sono stati applicati, ma nessuno di essi ha dato risultati soddisfacenti. Recentemente, hanno destato molta attenzione i metodi di bioconservazione e consolidamento che impiegano la carbonato-genesi da microrganismi. Questi sono in grado di indurre la precipitazione di carbonato di calcio e, quindi, conferire protezione ai monumenti storici.RésuméDans ces dernières décennies, il y a eu une croissante préoccupation au niveau mondial concernant la détérioration des monuments historiques et des ouvrages de pierre. Elle représente un grand défi pour les archéologues, les géo-biologistes et les bio-conservateurs et a promu la recherche et le développement de nouvelles méthodologies préventives et de récupération finalisées à la sauvegarde de ces monuments et œuvres d’art sculpturales en pierre. De nombreuses méthodes conventionnelles qui se basent sur l’usage de traitements physiques et chimiques ont été appliquées, mais aucune d’elles n’a donné de résultats satisfaisants. Récemment, les méthodes de bioconservation et consolidation qui emploient la carbonatogenèse de micro-organismes ont suscité beaucoup d’attention. Elles sont en mesure d’induire la précipitation de carbonate de calcium et, donc, de conférer une protection aux monuments historiques.ZusammenfassungDer Verfall historischer Denkmäler und von Steinarbeiten sorgte in den vergangenen zehn Jahren weltweit für wachsende Besorgnis. Für Archäologen, Geobiologen und Bio-Konservatoren stellt diese Situation eine große Herausforderung dar und fungiert als Ausgangspunkt für die Erforschung und Entwicklung neuer vorbeugender und rekuperativer Methodiken zum Schutz dieser Denkmäler und Steinskulpturen. Viele bisher angewendete und auf physischen sowie chemischen Behandlungen beruhende Verfahren brachten keine zufriedenstellenden Ergebnisse. In der letzten Zeit stießen in der Biokonservation und Befestigung angewandte Methoden auf großes Interesse, die auf der Karbonatgenese durch Mikroorganismen beruhen. Diese Verfahren sind in der Lage, die Ausfällung von Kalziumkarbonat herbeizuführen und somit Denkmälern einen Schutz zu verleihen.ResumenEn las últimas décadas hubo una creciente preocupación a nivel mundial por lo que se refiere al deterioro de los monumentos históricos y de las obras lapídeas. Se trata de un gran desafío para los arqueólogos, geo-biólogos y bioconservadores que ha promovido la investigación y el desarrollo de nuevas metodologías preventivas y de recuperación encaminadas a proteger estos monumentos y las obras de arte escultóricas en piedra. Se han aplicado muchos métodos convencionales basados en el uso de tratamientos físicos y químicos, pero ninguno de ellos ha logrado resultados satisfactorios. De reciente, han suscitado mucha atención los métodos de bioconservación y consolidación basados en la génesis del carbonato desde microrganismos. Siendo capaces de inducir la precipitación del carbonato cálcico, estos microorganismos pueden proteger los monumentos históricos.РезюмеВ последние десятилетия во всем мире заметно возрастает тревога по поводу упадка исторических памятников и каменных артефактов. Это большой вызов археологам, геобиологам и биоконсерваторам, который дал начало поиску и развитию новых предохранительных и восстановительных методологий, направленных на сбережение этих памятников и каменных скульптур. Многие традициональные методы, основанные на использовании физических и химических процедур, были применены, но никакой из них не дал удовлетворяющих результатов. В последнее время вызывают большой интерес методы биоконсервации и консолидации, которые используют генезиз карбонатов из микроорганизмов. Они способны вызывать осаждение карбоната кальция и, следовательно, обеспечивать защиту исторических памятников.ԱմփոփումՎերջին տասնամյակների ընթացքում աճող մտահոգություն է եղել աշխարհում պատմական հուշարձանների եւ քարարաշեն արտեֆակտների վատթարացման վերաբերյալ Սա մեծ մարտահրավեր է հնագետների, կենսաբանների ու բիոկոնսերվատորների համար, որը նպաստել է հետազոտման եւ զարգացման նոր մեթոդները օգտագործել կանխարգելիչ եւ վերականգնման նպատակով այդ հուշարձանների եւ քարի վրա քանդակված արվեստի գործերի պահպանությանը: Շատ մեթոդներ, որոնք հիմնված են ֆիզիկական եւ քիմիական տեխնիկայի վրա չեն տվել բավարար արդյունք: Վերջերս, մեծ ուշադրություն է գրավել բիոկոնսերվացիան ու ամրապնդումը օգտագործելով միկրոօրգանիզմների կողմից կարբոնատ-ծնող մեթոդներ: Դրանք կարող են առաջացնել կալցիումի կարբոնատի տեղումներ եւ, հետեւաբար, ուժեղացնել պատմական հուշարձանների պաշտպանությունը
Arte e Ambiente come mezzo per l’ecosostenibilità, l’etica e l’estetica
Get PDF“Art, both in a strict sense, but also in a broader sense, that is to say environmental and cultural heritage – considering, as it correctly should be, the environment with its individual compartments of air, soil and water – is indissolubly linked to the history of man”. It can be said, consequently, that the various artistic expressions and different generational periods, in the course of the numerous social happenings and problems which have occurred over the years up to the present day, are temporally connected to each other, because “the past is part of our future and our future is founded on our past”. This reality is pragmatically the basis for the activities of education and research in which I am engaged at the Department of Cultural Heritage at the Alma Studiorum University of Bologna. In fact, in dealing with problems related to the protection and valorization of cultural and environmental heritage through the use of diagnostic-analytical technologies, the experiences and historical-technical case histories of the artefacts examined, that is to say their “past”, cannot not be regarded and evaluated when projecting their study and conservation into the “future”. The content of the present paper is based on these initial considerations, also in relation to the correct and comprehensive education of young people in the field of the protection and valorization of cultural and environmental heritage.Riassunto “L’arte, in senso lato e stretto ad un tempo, ovvero il patrimonio culturale e ambientale – considerando correttamente come tale anche l’ambiente con i suoi comparti aria, suolo, acqua – è legata alla storia dell’uomo”. In relazione a ciò, le varie espressioni artistiche e, quindi, le varie ondate generazionali, con accadimenti e problematiche della società nel corso del tempo fino ai nostri giorni, sono fra loro collegate temporalmente, in quanto ”il nostro passato è parte del nostro futuro e il futuro poggia sul nostro passato”. Tale verità è pragmaticamente alla base delle attività di formazione e di ricerca del sottoscritto presso la Facoltà di Conservazione dei Beni Culturali dell’Alma Mater Studiorum Università di Bologna. Infatti, nell’affrontare le problematiche relative alla tutela e valorizzazione del patrimonio culturale e ambientale con l’impiego di tecnologie diagnostico-analitiche, non si possono non considerare e valutare i trascorsi storici e storico-tecnici dei manufatti sottoposti allo studio e, quindi, il loro “passato”, proiettando le indagini e l’intervento conservativo al “futuro”. Su queste iniziali considerazioni poggia, appunto, il contenuto del presente intervento, anche in relazione alla corretta e completa formazione dei giovani nell’ambito della tutela e valorizzazione del patrimonio culturale e ambientale.Résumé« L’art, au sens large et étroit en même temps, c’est-à-dire le patrimoine culturel et environnemental – considérant correctement comme tel aussi l’environnement avec ses compartiments air, sol, eau – est lié à l’histoire de l’homme ». Par rapport à cela, les différentes expressions artistiques et, donc, les différentes vagues générationnelles, avec les événements et les problématiques de la société au cours du temps jusqu’à nos jours, sont reliées entre elles temporellement, étant donné que « notre passé fait partie de notre futur et le futur s’appuie sur notre passé ». Cette vérité est pragmatiquement à la base des activités de formation et de recherche du soussigné auprès de la Faculté de Conservation des Biens Culturels de l’Alma Mater Studiorum Università de Bologne. En effet, en affrontant les problématiques relatives à la tutelle et à la valorisation du patrimoine culturel et environnemental avec l’emploi de technologies diagnostico-analytiques, on ne peut pas ne pas considérer et évaluer le passé historique et historique-technique des ouvrages soumis à l’étude projetant ainsi les enquêtes et l’intervention conservative au « futur ». Sur ces considérations initiales se base, justement, le contenu de la présente intervention, en relation aussi à la correcte et complète formation des jeunes dans le cadre de la tutelle et de la valorisation du patrimoine culturel et environnemental.Zusammenfassung „Kunst im weiteren und engeren Sinne, beziehungsweise Kultur- und Umweltgut - vorausgesetzt, dass unter anderem von der Korrektheit der Einbeziehung von der Umwelt untergeordneten Bereichen wie Luft, Boden und Wasser ausgegangen wird - ist eng mit der Menschheitsgeschichte verknüpft”. Entsprechend sind die unterschiedlichen künstlerischen Ausdrucksweisen und somit die verschiedenen Generationswellen, einschließlich der im Verlauf der Zeit bis heute aufgetretenen problematischen gesellschaftlichen Vorkommnisse, zeitlich miteinander verbunden, denn „unsere Vergangenheit ist Bestandteil unserer Zukunft so wie unsere Zukunft an unsere Vergangenheit anlehnt”. Diese Wahrheit bildet die pragmatische Grundlage meiner Ausbildungs- und Forschungsaktivitäten an der Fakultät für Denkmalpflege in der Alma Mater Studiorum Universität Bologna. Tatsächlich kommt man im Rahmen einer Konfrontation der bezüglich dem Schutz und der Valorisierung des Kultur- und Umweltguts unter Anwendung diagnostischanalytischer Technologien auftretenden Problematiken nicht umhin, historische und historisch-technische Vorkommnisse der den Gegenstand der Untersuchung bildenden Manufakte und somit deren “Vergangenheit” zu berücksichtigen. Dies erfordert, dass Untersuchungen und denkmalpflegende Eingriffe auf die “Zukunft” projiziert werden. Auf diese anfänglichen Überlegungen baut der Inhalt dieses Eingriffs auf. Dies gilt auch in Bezug auf die korrekte und umfassende Ausbildung junger Menschen im Bereich des Schutzes und der Valorisierung von Kultur- und Umweltgut. Resumen “El arte, en su sentido lato y estricto al mismo tempo, o sea el patrimonio cultural y medioambiental – incluyendo correctamente también el medioambiente formado por aire, suelo, agua – está relacionado con la historia del hombre”. Por tanto, las varias expresiones artísticas y, por consiguente, las varias oleadas generacionales, con sucesos y problemas de la sociedad a lo largo del tiempo hasta hoy en día, están vinculadas entre sí a nivel temporal, ya que “nuestro pasado forma parte de nuestro futuro y el futuro descansa en nuestro pasado”. Dicha verdad representa pragmáticamente el fundamento de las actividades de formación e investigación del autor en la Facultad de Conservación de Bienes Culturales del Alma Mater Studiorum Universidad de Bologna. De hecho, al enfrentar los asuntos relacionados con la protección y la valorización del patrimonio cultural y medioambiental mediante el uso de tecnologías diagnóstico-analíticas, hace falta considerar y evaluar los antecedentes históricos e histórico-tPcnicos de las obras estudiadas y, por tanto, su “pasado”, dirigiendo las investigaciones y la intervención conservadora hacia el “futuro”. Estas consideraciones iniciales constituyen la base del contenido de este artículo, también en relación con una correcta y completa formación de los jóvenes en el cam- po de la protección y valorización del patrimonio cultural y medioambiental.Резюме«Исскуство в широком и узком смысле слова, то есть культурное и природное наследие – подразумевая при этом окружающую среду и ее составляющие: воздух, почву, воду – связано с историей человека».В связи с этим различные художественные выражения и, следовательно, различные смены поколений с общественными событиями и проблемами на протяжении веков и до наших дней связаны между собой во времени, поскольку «наше прошлое является частью нашего бедущего и будущее опирается на наше прошлое».Данная правда лежит в основе нашей исследовательской и преподавательской деятельности, имеющей место при Факультете Сохранения культурного наследия Болонского университета. Действительно, при преодолении проблем по сбережению культурного и природного наследия и придатия ему ценности, используя диагностико-аналитические технологии, нельзя не учитывать и не оценивать историческое и историко-техническое прошлое предметов, подвергающихся изучению, и, следовательно, их «прошлое», проектируя исследования и действия по сохранению к «будущему».На этом основывается данная статья, а также на правильное и полное образование молодежи в области сохранения и ценности культурного и природного наследия.Ամփոփում«Արվեստ, լայն եւ նեղ իմաստով միաժամանակ, կամ որ մշակութային եւ բնապահպանական ժառանգություն, հաշվի առնելով, որ այդ միջավայրը իր մեջ պարունակում է օդ, հող, ջուր, կապված է մարդու պատմությանը»: Հետևաբար, տարբեր արտիստական արտահայտություններ և հասարակության տարբեր հոսանքները, դեպքերը և պրոբլեմները ժամանակի ընթացքում մինչև մեր օրերը, իրար հետ կապված են, քանի որ «մեր անցյալը մեր ապագայի մասն է եւ ապագան հիմնվում է անցյալի վրա”: Այս պրագմատիկ ճշմարտությունը գիտահետազոտական և ուսանողների ձևավորման հեղինակի գործունեության հիմքն է Բոլոնիայի համալսարանի (Alma Mater) մշակութային ժառանգության պահպանության ֆակուլտետում:Ըստ էության, հարցերը վերաբերում են ախտորոշման և վերլուծական տեխնոլոգիաների միջոցով, մշակութային ժառանգության և բնության պաշտպանության ու ամրապնդմանը, չի կարելի չդիտարկել և չգնահատել պատմական անցյալի պատմական և տեխնիկական արտեֆակտերի ուսումնասությանը և, հետևաբար, իրենց «անցյալը», նախագծային քննությունը և պահպանման աշխատանքը `” ապագան “: Այս նախնական նկատառումների վրա է հիմնվում ելույթը և `կապված է երիտասարդների ճիշտ և ամբողջական ձևավորումից մշակութային ժառանգության եւ բնապահպանության պաշտպանության ու ամրապնդման գործում
AlmaDL Journals: servizi di qualità per l’editoria scientifica ad accesso aperto dell’Università di Bologna
No full textThe article illustrates AlmaDL Journals, the open access e-publishing service supporting scientific peer reviewed journals edited by Departments and research groups of the University of Bologna. Digital technologies and the Internet have deeply changed the way researchers and scholars access and share information. Moreover new technologies challenge professionals involved in the publishing value chain and publication life cycle at various levels. The traditional scholarly communication model fails to meet researchers’ needs and expectations. Initiatives such as the AlmaDL Journals seeks to provide alternative models that take full advantage of the digital environment and new media while ensuring quality requirements and the traditional functions of scientific serial publications.RiassuntoL’articolo illustra AlmaDL Journals, il servizio di editoria ad accesso aperto che offre supporto alle redazioni di riviste scientifiche referate pubblicate dai Dipartimenti e dai gruppi di ricerca dell’Università di Bologna. Le tecnologie del digitale e Internet hanno modificato profondamente il modo in cui studiosi e ricercatori accedono e condividono le informazioni. Inoltre le nuove tecnologie rappresentano una sfida difficile da affrontare per i professionisti coinvolti a vari livelli nella catena del valore e nel ciclo di vita delle pubblicazioni scientifiche digitali. Il modello di comunicazione scientifica tradizionale non riesce più a soddisfare in modo soddisfacente i bisogni e le aspettative dei ricercatori, Iniziative come quella di AlmaDL Journals cercano di fornire dei modelli alternativi che possano sfruttare a pieno le possibilità offerte dal digitale e dai nuovi media reti pur continuando ad assicurare i requisiti di qualità e le funzioni tradizionali di una pubblicazione scientifica periodica.Résumé L’article illustre AlmaDLJournals, le service d’édition à accès ouvert qui offre support aux rédactions de revues scientifiques publiées par les Départements et par les groupes de recherche de l’Université de Bologne. Les technologies du numérique et Internet ont profondément modifié la façon dont les savants et les rechercheurs accèdent et partagent les informations. En outre, les nouvelles technologies représentent un défi difficile à affronter pour les professions impliquées à différents niveaux dans la chaîne de la valeur et dans le cycle de vie des publications scientifiques numériques. Le modèle de communication scientifique traditionnelle ne réussit plus à satisfaire de façon satisfaisante les besoins et les attentes des rechercheurs. Des initiatives comme celle de AlmaDLJournals cherchent à fournir des modèles alternatifs qui puissent exploiter à fond les possibilités offertes par le numérique et par les nouveaux médias tout en continuant à assurer les conditions requises de qualité et les fonctions traditionnelles d’une publication scientifique périodique.Zusammenfassung Der Artikel erläutert AlmaDL Journals, einen frei zugänglichen Verlagsservice zur Unterstützung der Redaktionen wissenschaftlicher Zeitschriften, die von den Ministerien und Forschungsgruppen der Universität Bologna referiert und veröffentlicht werden. Digitale Technologien und das Internet haben die Art des Informationszugangs und der Teilung von Informationen von Studenten und Forschern tief greifend verändert. Darüber hinaus stellen neue Technologien eine für auf verschiedenen Ebenen in der Wertkette und im Lebenszyklus wissenschaftlicher digitaler Veröffentlichungen eingebundene Professoren äußerst schwierige Herausforderung dar. Das traditionelle wissenschaftliche Kommunikationsmodell ist nicht länger in der Lage, die Anforderungen und Erwartungen von Forschern zufriedenstellend zu erfüllen. Initiativen wie AlmaDLJournals versuchen, Alternativmodelle zu liefern, anhand derer sich die von der digitalen Welt und den neuen Medien gebotenen Möglichkeiten vollends ausschöpfen lassen, ohne dabei den Qualitätsanspruch und die traditionellen Funktionen einer regelmäßig erscheinenden wissenschaftlichen Veröffentlichung zu kompromittieren.Resumen El artículo ilustra AlmaDLJournals, el servicio editorial de acceso libre que brinda apoyo a las redacciones de revistas científicas referenciadas publicadas por Departamentos y grupos de investigación de la Universidad de Bologna. Las tecnologías del digital e Internet han modificado profundamente la manera con la cual estudiosos e investigadores acceden y comparten las informaciones. Además las nuevas tecnologías plantean un reto difícil para los profesionales involucrados a varios niveles en la cadena del valor y en el ciclo de vida de las publicaciones científicas digitales. El modelo de comunicación científica tradicional ya no consigue cumplir de manera satisfactoria las necesidades y las expectativas de los investigadores. Iniciativas como la de AlmaDLJournals intentan sugerir modelos alternativos capaces de explotar al máximo las posibilidades ofrecidas por el digital y los nuevos medios garantizando a la vez los requisitos de calidad y manteniendo las funciones tradicionales de las publicaciones científicas periódicas.РезюмеСтатья рассказывает о AlmaDLJournals, издательской службе открытого доступа, которая обеспечивает поддержку редакциям реферируемых научных журналов, опубликованных Отделами и исследовательскими группами Болонского университета. Цифровые технологии и Интернет глубоко изменили методы, которыми пользуются ученые и исследователи для получения информации и обмена ею. Кроме этого, новые технологии являются серьезным вызовом для профессоров, которые участвуют на разных уровнях в оценке и жизненном цикле цифровых научных публикаций. Традициональная модель научной коммуникации уже не в состоянии удовлетворить должным образом нужды и ожидания исследователей. Такие инициативы как AlmaDLJournals, пытаются предложить альтернативные модели, которые способны полностью воспользоваться возможностями, предлагаемыми цифровыми технологиями и новыми медия, и в то же время продолжают гарантировать реквизиты качества и традициональную функциональность научной переодики.ԱմփոփումՀոդվածը նկարագրում է Բոլոնյայի համալսարանի AlmaDL ամսագրերը, որոնք առաջարկում են հրատարակչության բաց հասանելիութուն, աջակցություն հետազոտական խմբերի կողմից հրատարակված refereed գիտական ամսագրերի: Թվային (digital) տեխնոլոգիաները և ինտերնետը արդեն խորապես փոխել են այն եղանակը, որով գիտնականները և հետազոտողները ունեն հասանելիության և 213 CONSERVATION SCIENCE IN CULTURAL HERITAGE տեղեկատվություն: Ավելին, նոր տեխնոլոգիաները ներկայացնում են մի դժվարին մարտահրավեր տարբեր մասնագիտությունների միջև որ ներգրավված են տարբեր մակարդակներում և կյանքի փուլի թվային գիտական հրապարակումներում: Ավանդական մոդելը, գիտական կապը այլևս ի վիճակի չեն բավարարել, հետազոտողների, երիտասարդերի նախաձեռնությունները, կարիքներն ու ակնկալիքները, դրա համար AlmaDL ամսագրերը ձգտում են ապահովել այլընտրանքային մոդելներ, որոնք կարող են լիովին օգտագործել թվային և նոր լրատվամիջոցների ցանցերի կողմից առաջարկվող հնարավորությունները, շարունակելով ապահովել պահանջները և ավանդական գիտական պարբերականի դիմագիծը
Biodeterioramento e conservazione chimica del tempio Bhimkichak, Malhar, Chhatisgarh, India
Get PDFStone cultural heritage materials are at risk of bio-deterioration caused by diverse populations of microorganisms living in biofilms. The microbial metabolites of these biofilms are responsible for the deterioration of the underlying substratum and may lead to physical weakening and discoloration of stone [1,18]. Fungal ability in producing pigments and organic acids have a crucial role in the discoloration and degradation of different types of stone in cultural heritage objects. Additionally, stone objects may support the communities of microorganisms that are active in the biodeterioration process. This investigation focuses on the mycological analyses of microbial biofilm from the Bhimkichak temple, in Malhar of Bilaspur District of Chhattisgarh state which is made of sandstone, and is heavily colonized by fungi. Eight fungal species on the sandstone were isolated. Aspergillus sp. was observed, a common species in the stone structure of this monument . The identified micro fungi cause discoloration as well as mechanical exfoliation of the building stone material which was analyzed through mechanical hyphae penetration and production of dark pigments and organic acids.RiassuntoI materiali lapidei appartenenti ai beni culturali sono a rischio di biodeterioramento a causa della proliferazione dei microrganismi che entrano nella composizione dei biofilm. I metaboliti microbici di questi biofilm sono responsabili del degrado del substrato sottostante e possono portare a un indebolimento fisico e alterazione cromatica della superficie lapidea [1,18]. La capacità dei funghi di produrre pigmenti e acidi organici ha un ruolo fondamentale nel degrado di differenti tipi di pietra costituenti beni culturali. Inoltre, i materiali lapidei possono sostentare le comunità microbiche che sono attive nei processi di biodeterioramento fornendo dei composti che possono essere metabolizzati. Questo lavoro si focalizza sull’analisi micologica del biofilm microbico proveniente dal tempio Bhimkichak a Malhar, nel distretto Bilaspur dello stato di Chhattinsgarh, che è stato costruito in arenaria ed è estesamente colonizzato da funghi. Inquesto lavoro, sono state isolate otto specie fungine appartenenti ad Aspergillus sp. I micro-funghi identificati provocano decolorazione ed esfoliazione meccanica del materiale lapideo, a causa della penetrazione meccanica delle ife e della produzione di pigmenti scuri e acidi organici.Résumé Les matériaux pierreux appartenant aux biens culturels sont à risque de bio-détérioration à cause de la prolifération des micro-organismes qui entrent dans la composition des bio-films. Les métabolites microbiens de ces bio-films sont responsables de la dégradation du substrat sous-jacent et peuvent amener à un affaiblissement physique et à une altération chromatique de la surface pierreuse [1,18]. La capacité des champignons de produire des pigments et des acides organiques a un rôle fondamental dans la dégradation de différents types de pierre constituant les biens culturels. En outre, les matériaux pierreux peuvent sustenter les communautés microbiennes qui sont actives dans les processus de bio-détérioration fournissant des composés qui peuvent être métabolisés. Ce travail se focalise sur l’analyse mycologique du bio-film microbien provenant du temple Bhimkichak à Malhar, dans le district Bilaspur de l’état de Chhattinsgarh, qui a été construit en grès et est amplement colonisé par des champignons. Dans ce travail, ont été isolées huit espèces fongiques appartenant à Aspergillus sp. Les micro-champignons identifiés provoquent la décoloration et l’exfoliation mécanique du matériau pierreux, à cause de la pénétration mécanique des hyphes et de la production de pigments sombres et d’acides organiques.ZusammenfassungZu den Kulturgütern zählende Steinmaterialien unterliegen aufgrund der Proliferation der in die Zusammenstellung der Biofilme eintretenden Mikroorganismen einer Verwitterungsgefahr. Die mikrobischen Metabolite dieser Biofilme sind für den Verfall des darunter liegenden Substrats verantwortlich und können eine physische Schwächung sowie eine farbliche Änderung der Steinfläche bewirken. [1,18]. Die Fähigkeit von Pilzen, Pigmente und organische Säuren zu produzieren, spielt im Rahmen der Verwitterung der unterschiedlichen, das Denkmal bildenden Steinarten eine grundlegende Rolle. Darüber hinaus können Steinmaterialien in die Verwitterungsprozesse aktiv eingebundene Mikrobengemeinschaften erhalten, da sie umwandelbare Verbindungen liefern. Diese Arbeit konzentriert sich auf eine im Tempel Bhimkichak in Malhar, im Bezirk Bilaspur des Staats Chhattinsgarh durchgeführte mykologische Analyse des mikrobischen Biofilms, im Rahmen derer die Sandsteinkonstruktion eine extreme Pilzbesiedelung aufwies. Im Verlauf dieser Tätigkeit wurden acht, dem Aspergillus sp. angehörige Pilzsorten isoliert. Die identifizierten Mikropilze verursachen durch die mechanische Penetration der Hyphen und die Produktion dunkler Pigmente sowie organischer Säuren einen Farb- verlust und die mechanische Abblätterung des Steinmaterials.ResumenLos materiales lapídeos que constituyen los bienes culturales están a riesgo de biodeterioro a causa de la proliferación de los microorganismos que entran en la composición de las biopelículas. Los metabolitos microbianos de estas biopelículas son responsables de la degradación del substrato subyacente y pueden causar una debilitación y alteración cromática de la superficie lapídea [1,18]. La capacidad de los hongos de producir pigmentos y ácidos orgánicos desempeña un papel fundamental en la degradación de diferentes tipos de piedra que constituyen los bienes culturales. Además, los materiales lapídeos pueden sustentar las comunidades microbianas activas en los procesos de biodeterioro proporcionando compuestos que se pueden metabolizar. Este artículo se centra en el análisis micológica de una biopelícula micróbica procedente del templo Bhimkichak en Malhar, en el distrito Bilaspur del Estado de Chhattinsgarh, construido en arenisca y ampliamente colonizado por hongos. En este trabajo, se han aislado ocho especies fungíneas que pertenecen a Aspergillus sp. Los micro-hongos identificados provocan la decoloración y exfoliación mecánica del material lapídeo, debido a la penetración mecánica de las hifas y a la producción de pigmentos oscuros y ácidos orgánicos.Резюме Каменный материал, являющий культурным достоянием, находится в состоянии биораспада по причине роста микроорганизмов, которые входят в составбиопленки. Микробные метаболиты этих биопленок виновны в ухудшении основного субстрата и могут привести к физическому ослаблению и изменению цвета каменной поверхности [1,18]. Способность грибов производить пигменты и органические кислоты играет очень важную роль в распаде различных видов камней, принадлежащих культурному наследию. Кроме этого, каменные материалы могут поддерживать микробные сообщества, активизирующиеся в процессах биоразложения, предоставляя компосты, которые могут быть метаболизированы. Данная работа сосредоточена на микологическом анализе микробной биопленки, взятой из храма Бхимкичак в Малхаре (район Биласпур, штат Чхаттинсгарх), который выстроен из песчаника и значительно покрыт грибами. В данной работе выделяются восемь видов грибов, относящихся к Aspergillus sp. Идентифицированные микрогрибы вызывают обесцвечивание и механическое отшелушивание каменного материала по причине механического проникновения гиф и выработке темных пигментов и органических кислот. Ամփոփում Մշակութային ժառանգության պատկանող քարե նյութերը բիոքայքայման ռիսկի են ենթարկվում շնորհիվ միկրոօրգանիզմների տարածմանը բիոֆիլմի կազմի մեջ: Այս բիոֆիլմերի մանրէաբանական նյութափոխանակիչները պատասխանատու են քարի մաշվելուն և կարող են հանգեցնել քարի մակերեսի ֆիզիկական թուլացման և գունաթափման [1,18]: Սնկերի ունակությունը արտադրել պիգմենտներ և օրգանական թթուներ մեծ ազդեցություն ունի տարբեր տիպի պատմական քարերի վրա: Ավելին, քարե նյութերը կարող են պահպանել մանրէաբանական խմբերը, որոնք ակտիվորեն նպաստում են քայքայմանը, տրամադրելով միացություններ, որ կարող են փոխակերպվել: Այս աշխատանքը նկարագրում է բիոֆիլմի միկոլոգիական մանրէաբանական վերլուծությանը Bhimkichak Malhar տաճարում, Chhattinsgarh պետության Bilaspur շրջանի, որը կառուցվել է ավազաքարով և լայնորեն բնակված է սունկերով: Այս աշխատանքում մեկուսացած են ութ տեսակի սունկեր որ պատկանում են Aspergillus Sp. տեսակին: Այս միկրո–սունկերը գունաթափում և մեխանիկական քայքայման են ենթարկում քարե նյութերը, որովհետև մեխանիկորեն մտնում էն քարի մեջ և արտադրում են մուգ գույնի պիգմենտներ և օրգանական թթուներ:
Venticinque anni dopo: ancora “Verso una teoria della conservazione”?
Get PDFDuring the 1980s conservation was still based on the scientific experimentation of the 1800s and only became operationally efficient in the 1960s. It has been interpreted and described in several ways, such as pure-conservative, a term which was first used at the beginning of 1971. However, conservation without the adjectival prefixes and resisting any form of retrospection has continued to advance both in laboratories and on archaeological sites, becoming more defined, elaborate and even authoritative in the aftermath of natural disasters. Nevertheless, it has had difficulty in being considered within the traditional theories and practices of restoration; it is only recently that it has become an advantageous association. This is due to the fact that on the one hand, there has been growing awareness regarding the necessity of using conservative intervention in the strict sense of the word and on the other it is evident that this intervention must be carried out in conjunction with other measures of an inhibitory and contrasting nature, using architectural instruments when faced with possibly inevitable deterioration. The result is a fruitful convergence between conservation and critical restoration in terms of a critical-conservative(or vice-versa) approach. Riassunto La posizione conservativa, negli anni Ottanta del ‘900, discendeva da esperimentazioni scientifiche, ottocentesche e seriori, finalmente resesi via via efficaci a partite dagli anni Sessanta. Essa ha avuto varie interpretazioni, quale quella c.d. puro-conservativa, affermatasi a decorrere dal 1971. Ma la conservazione senza aggettivi, invece, opponendosi a qualsiasi pulsione ripristinatoria, ha continuato a procedere vuoi nei laboratori, vuoi nei cantieri, affinandosi, anche cimentandosi con gli effetti di calamità naturali. Essa, nei suoi rivolgimenti potenziali, rispetto alla surroga, è stata a fatica considerata in seno alle teorie tradizionali del restauro e alla sua prassi. Soltanto di recente e a gradi, si è verificato un siffatto, fecondo accostamento. Ove, da una parte, si è assunta consapevolezza circa l’esigenza di operare con interventi conservativi in senso stretto; ma, dall’altra, si è compreso come, a tali azioni, ne vadano accompagnate altre, inibitorie e di contrasto, con mezzi anche architettonici, nei confronti di un possibile deterioramento incombente. Con ciò, si è realizzata la feconda confluenza tra la conservazione e il restauro critico, nei termini di un approccio critico-conservativo, o viceversa. Résumé La position conservative, dans les années Quatre-Vingt du XXème siècle, descendait d’expérimentations scientifiques, du XIXème siècle et postérieurs, qui étaient finalement devenues efficaces à partir des années Soixante. Elle a eu différentes interprétations, telle celle soi-disant pure-conservative, qui s’est affirmée à partir de 1971. Mais la conservation sans adjectifs, au contraire, s’opposant à toute pulsion de restauration, a continué à procéder tant dans les laboratoires que dans les chantiers, s’affinant, même en se mesurant avec les effets de calamités naturelles. Dans ses bouleversements potentiels, par rapport à la subrogation, elle a été considérée non sans mal au sein des théories traditionnelles de la restauration et de sa pratique. Seulement récemment et par grades, on a vérifié un tel rapprochement fécond. Où, d’une part, on a assumé la conscience quant à l’exigence d’opérer avec des interventionsconservatives au sens étroit ; mais, d’autre part, on a compris comment, à de telles actions il faut en accompagner d’autres, inhibitoires et de contraste, avec des moyens même architectoniques, par rapport à une possible détérioration imminente. De cette façon, s’est réalisée la féconde confluence entre la conservation et la restauration critique, dans les termes d’une approche critico-conservative ou vice-versa. Zusammenfassung Die im 20. Jh. verbreitete erhaltende Einstellung ging auf im 19. Jh. und später durchgeführte wissenschaftliche Experimente zurück, die ab den 60er Jahren langsam aber sicher endlich Effizienz bewiesen. Sie unterlag vielfältigen Interpretationen, zu denen unter anderem die ab 1971 sich behauptende rein erhaltende Interpretation zählte. Die Erhaltung um jeden Preis, die sich jedem Instandsetzungsimpuls entgegensetzt, wurde dagegen in Labors oder Kellern fortgeführt und konnte nicht zuletzt durch die Messung mit den Auswirkungen von Naturkatastrophen ausgereift werden. Aufgrund ihres im Hinblick auf den Ersetzbarkeitsgedanken potentiell umgekehrten Ausgangsgedankens wurde sie nur mit Mühe als traditionelle Sanierungstheorie und -praxis angesehen. Erst kürzlich und äußerst schrittweise zeichnet sich eine derartige und fruchtbare Annäherung ab. Dabei entstand einerseits das Bewusstsein für die Notwendigkeit der Durchführung erhaltender Maßnahmen im engeren Sinne; andererseits wurde aber verstanden, dass diese in Anbetracht drohender Verwitterungen durch andere, hemmende und hierzu im Kontrast stehende Maßnahmen, auch architektonischer Natur begleitet werden müssen. Hiermit wurde das fruchtbare Zusammenspiel von Erhaltung und kritischer Sanierung auf der Grundlage einer kritisch-erhaltenden, oder umgekehrt erhaltend-kritischen Annäherung, erzielt. Resumen La posición conservadora, en los años Ochenta del siglo XX, procedía de experimentaciones científicas, del siglo XIX y siguientes, que se hicieron cada vez más eficaces desde los años Sesenta. Ella ha tenido varias interpretaciones, como la así llamada purista-conservadora, que se afirmó desde 1971. Sin embargo. la conservación sin adjetivos, oponéndose a cualquier pulsión restablecedora, siguió su camino tanto en los laboratorios como en las obras, perfeccionándose, enfrentándose también con los efectos de las calamidades naturales. La conservación, en sus potenciales transformaciones, con respecto a la subrogación, se ha considerado con dificultad parte de las teorías tradicionales de la restauración y de sus prácticas. Sólo en tiempos recientes y de manera paulatina, se ha logrado dicha fecunda incorporación. Por un lado, se ha tomado conciencia de la necesidad de realizar intervenciones conservadoras en sentido estricto; pero, del otro, se ha comprendido que hace falta acompañar estas acciones con otras, de inhibición y contraste, incluso con medios arquitectónicos, frente a un posible deterioro inminente. Con ello, se ha realizado la proficua confluencia entre la conservación y la restauración crítica, desde un enfoque crítico-conservador, o al revés.РезюмеКонсервативная позиция в 80-ые годы ХХ века происходит из научных экспериментов XIX века и ранее, которые начиная с 60-ых годов постепенно становяться эффективными. Эта позиция имела различные интерпретации, такие как чисто-консервативная, которая утверждается с 1971 года. Просто консервация, наоборот, сопротивляясь любой попытке восстановления, продолжает развиваться как в лабораториях так и в карьерах, утончаясь и даже пробуя свои силы на эффектах, оставленных стихийными бедствиями. Она в своих потенциальных переворотах относительно замены была с трудом принята в число традиционных теорий реставрации и ее практики. Всего лишь недавно и постепенно обнаруживается подобное плодотворное сближение. Где, с одной стороны, утверждается осознание необходимости действовать, используя консервационные операции в узком смысле, но, с другой стороны, стало понятно, как таким действиям сопутствуют другие, тормозящие и препятствующие, в том числе и архитектурны ми средствами, по отношению к предстоящему возможному ухудшению. Таким образом, реализовалось плодотворное слияние между консервацией и критической реставрацией в рамках критико-консервативного подхода или наоборот.ԱմփոփումՊահպանողական դիրքորոշումը, որ գոյություն ուներ տասնութերորդ դարից մինչև 1980 ելնում էր գիտական փորձերից, վերջապես կամաց – կամաց դարձավ արդյունավետ սկսած 60-ական թվականներից: Այն ունեցել է տարբեր մեկնաբանություններ, ինչպես, օրինակ, այսպես կոչված, մաքուր– պահպանողական գիծը, որը ստեղծվել է 1971-ից. Բայց պահպանումը առանց ածականների, դեմ լինելով որևէ վերահաստատման ուժի, շարունակել է առաջ գնալ տարբեր միջոցներով լաբորատորիայում կամ շինարարության մեջ, նույնիսկ տարերային աղետների հետևանքների հետ: Պահպանումը, որ վերելք էր ապրում, իրականում հազիվ էր հարմարվում ավանդական տեսությունների վերականգման: Միայն վերջերս ու աստիճանաբար, նկատվել է մի արդյունավետ մոտեցում: Եթե մի կողմից, իրազեկությունը ենթադրվում է պետք է աշխատի պահպանման օգտին, խիստ իմաստով, բայց մյուս կողմից, նման գործողությունները ուղեկցվում են ուրիշներով, հակասական և դանդաղեցնող էֆեկտներով, նույնիսկ ճարտարապետական միջոցներով հնարավոր քայքայման հանդեպ: Սրա պատճառով իրացվեց պահպանման և նորոգության (restauro) միասնական բեղմնավոր համագործակցություն, մի քննադատական- պահպանողական մոտեցում կարևոր առումով, և թե հակառակը
Cosa ho imparato a “Rio + 20” riguardo al futuro che vogliamo
Get PDFThe paper briefly treats the salient points of the World Summit held in Rio de Janeiro in 2012. As for previous occasions regarding United Nations conferences, the objectives, highlighted and described in this work are aimed at promoting an integrated approach to the planning and construction of cities and urban settlements, promoting development and sustainable management policies and therefore respecting quality of life and work. However, aspects considered to be negative have also arisen in relation to difficulties regarding common recommendations for developing countries, as well as a lack of benefits from green economy for the same developing countries whose aims for production and profitability are principally targeted at fast economic growth.RiassuntoViene riportata la sintetica trattazione del Summit mondiale svoltosi a Rio de Janeiro nel 2012. D’altra parte, come nelle precedenti occasioni relative alle Conferenze delle Nazioni Unite, gli obiettivi, sottolineati e descritti nel presente lavoro, sono rivolti a promuovere un approccio integrato di pianificazione e costruzione di città e di insediamenti urbani, promuovendo politiche di sviluppo e di gestione sostenibili e, quindi, nel rispetto della qualità di vita e di lavoro. Ma sono apparsi anche aspetti non positivi, in relazione alle difficoltà di comuni raccomandazioni, nonché di una mancanza di vantaggi dell’economia verde per Paesi in via di sviluppo, i cui intenti produttivistici e reddituali sono invece rivolti ad una crescita economica veloce.RésuméNous reportons le développement synthétique du Sommet mondial qui s’est dé- roulé à Rio de Janeiro en 2012. D’autre part, comme dans les précédentes occasions relatives aux Conférences des Nations Unies, les objectifs, soulignés et décrits dans le présent travail, sont consacrés à promouvoir une approche intégrée de planification et construction de villes et d’habitats urbains, promouvant des politiques de développement et de gestion soutenables et, donc, dans le respect de la qualité de vie et de travail. Mais des aspects non positifs ont aussi apparu, en relation aux difficultés de communes recommandations, ainsi que d’un manque d’avantages de l’économie verte pour des pays en voie de développement, dont les intentions productivistes et de revenu sont, au contraire, consacrées à une croissance économique rapide.ZusammenfassungEs folgt eine Zusammenfassung der auf dem Weltgipfeltreffen in Rio de Janeiro im Jahr 2012 behandelten Themen. Einerseits zielten die in dieser Arbeit unterstrichenen und beschriebenen Ziele wie bereits im Verlauf früherer, im Rahmen der Konferenzen der Vereinten Nationen erfolgten Gelegenheiten, auf die Förderung eines integrierten Planungs- und Bauansatzes für Städte und städtische Besiedlungen anhand der Förderung von ntwicklungspolitiken und einem nachhaltigen Management unter Berücksichtigung der Lebens- und Arbeitsqualität ab; andererseits traten auch auf die Schwierigkeiten üblicher Empfehlungen zurückzuführende, wenig positive Aspekte in Erscheinung, die durch die fehlenden Vorteile einer grünen Wirtschaft für die Entwicklungsländer bedingt sind, deren Hersteller und Einkommensbezieher auf ein schnelles Wirtschaftswachstum aus sind.ResumenSe proporciona una sintética descripción de la Cumbre mundial celebrada en Rio de Janeiro en 2012. Por otra parte, como en las anteriores ocasiones relacionadas con las Conferencias de las Naciones Unidas, los objetivos, subrayados y descritos en este trabajo, están encaminados a promover un enfoque integrado de planificación y construcción de ciudades y asentamientos urbanos, promoviendo políticas de desarrollo y de gestión sostenibles y, por tanto, respetando la calidad de la vida y del trabajo. Sin embargo, han emergido también aspectos no positivos, con respecto a las dificultades de recomendaciones comunes, además de una falta de ventajas de la economía verde para los Países en desarrollo, cuyos fines vinculados a la producción y a la renta apuntan en cambio a un crecimiento económico rápido.РезюмеПриводится краткое описание всемирного саммита, проведенного в Рио де Жанейро в 2012 году. Как и в предыдущих работах относительно конференций Объединенных Наций, цели, подчеркнутые и описанные в настоящей работе, направлены на продвижение комплексного подхода к планированию и построению городов и поселков городского типа, содействуя политике развития и устойчивого управления, а значит и соответствуя качеству жизни и работы. Также обнаружились и негативные черты в связи с трудностями общих рекомендаций, а также с невыгодностью зеленой экономики для развивающихся стран, которые связывают производительность и доход с быстрым экономическим ростом.ԱմփոփումՍինթետիկ ձևով բերվում է Ռիո դե Ժանեյրոյում 2012 թ կայացած համաշխարհային գագաթնաժողովի տվյալները: Մյուս կողմից, ինչպես ընդգրկված և նկարագրված են ներկա աշխատանքում, նախորդ Միավորված ազգերի կազմակերպության կոնֆերանսների նման ուրվագծում են այն պայմանները, որ նպատակ ունեն առաջ տանել քաղաքի պլանավորման, շինարարության և բնակեցման հարցերը, խթանելով զարգացման քաղաքականությունը և պահպանման կառավարումը և այսպիսով, կամուրջ կապել կյանքի որակի և աշխատանքի հետ: Բայց հայտնվել են նաև ոչ դրական կողմերը կապված այն դժվարությունների, ընդհանուր առաջարկությունների հետ, ինչպես նաև զարգացող երկրների կանաչ տնտեսության չօգտագործելու հետ , որովհետև նրանց նպատակն է արտադրել և ունենալ արագ տնտեսական աճը