416 research outputs found
Sort by
I materiali e la tecnica pittorica di Giulio Aristide sartorio nel ciclo “Il poema della vita umana” (1906-07): conoscenza e prevenzione per un progetto di musealizzazione
Get PDFSummary In 1906 Giulio Aristide Sartorio created the pictorial cycle “The Poem of Human Life" for the Central Hall of the Venice Biennale. To complete the cycle (over 240 m2) in just nine months, he used a special painting technique: “a mixture of wax, mineral turpentine and oils”.This cycle has had a complicated history of conservation. A project involving conservation and maintenance is needed to access Sartorio’s paintings. The first step in the conservation project involves the study of the entire cycle to identify the materials and the painting techniques adopted by the artist and to understand the degradation processes present on the paintings. This knowledge makes it possible to suggest some general guidelines for the correct presentation of the cycle for public viewing in a museum. A priority is the prevention of future degradation processes, usually due to exhibition conditions themselves, including excessive exhibition stress. This research shows that any museum display project must consider the specific technical and material characteristics of the artworks prior to their exhibition. RiassuntoNel 1906 Aristide Sartorio dipinse il ciclo "Il poema della Vita Umana" per il Salone Centrale della Biennale di Venezia. Per completare il ciclo (di oltre 240 m2) in solamente nove mesi, egli ricorse ad una particolare tecnica pittorica: “ una mistura di cera, essenza di trementina e oli”. Questa opera attraversò complicate vicende conservative ed era necessario un progetto di conservazione e manutenzione per renderla visibile. Il primo passo per la stesura del progetto conservativo ha riguardato lo studio dell’intero ciclo per identificare i materiali e la tecnica pittorica adottata dall’artista e comprendere i processi di degrado in atto. Queste conoscenze danno la possibilità di suggerire delle linee guida generali per la corretta musealizzazione del ciclo, considerando prioritaria la prevenzione di futuri processi di degrado, generalmente legati alle condizioni di esposizione e stress correlati ad esse. Questa ricerca mostra che ogniprogetto di musealizzazione deve considerare le specifiche caratteristiche tecniche dell’opera prima di prevederne l’esposizione. RésuméEn 1906, Aristide Sartorio réalisa le cycle de peintures « Il poema della Vita Umana » (Le poème de la vie humaine) pour le Salon central de la Biennale de Venise. Pour compléter ce cycle de plus de 240 m2 en neuf mois seulement, il utilisa une technique picturale particulière, « un mélange de cire, essence de térébenthine et huiles ». Au niveau de la conservation, cette œuvre connut de nombreuses difficultés. Un projet de conservation et d’entretien était nécessaire pour la rendre visible. La première étape de la rédaction du projet de conservation fut l’étude de l’ensemble du cycle, pour identifier les matériaux et la technique picturale utilisée par l’artiste, et pour comprendre les processus de détérioration en cours. Les connaissances ainsi obtenues permettent de préconiser des lignes directrices générales pour la bonne muséalisation du cycle, la priorité étant la prévention des détériorations à venir, le plus souvent associées aux conditions d’exposition et aux sollicitations correspondantes. Cette recherche montre que tout projet de muséalisation doit considérer les caractéristiques techniques spécifiques de l’œuvre avant d’envisager son exposition. ZusammenfassungIm Jahr 1906 malte Aristide Sartorio den Zyklus "Il poema della Vita Umana" (etwa “Das Gedicht des menschlichen Lebens”) für den Zentralen Salon der Biennale von Venedig. Um diesen Zyklus (über 240 m² groß) in nur neun Monaten fertigstellen zu kennen, griff er auf eine besondere Maltechnik zurück: “ein Gemisch von Wachs, Terpentin und Ölen”. Dieses Werk unterlag komplizierten Konservierungsarbeiten und es war ein Projekt für die Konservierung und Instandhaltung notwendig, um es sichtbar zu machen. Der erste Schritt zur Erstellung dieses Konservierungsprojekts bestand im Studium des gesamten Zyklus, um die Materialien und die vom Künstler angewandte Maltechnik zu bestimmen und den eingetretenen Verrottungsprozess zu begreifen. Die Kenntnis dieser Faktoren bieten die Möglichkeit, allgemeine Leitlinien für die korrekte Musealisierung des Zyklus zu liefern, wobei als prioritär die Verhinderung zukünftiger Verrottungsprozesse betrachtet wurde, die generell mit den Ausstellungsbedingungen und der damit einhergehenden Belastung verbunden sind. Diese Forschungsarbeit bezeugt, dass jedes Musealisierungsprojekt die spezifischen technischen Merkmale des Werks berücksichtigen muss, bevor es ausgestellt werden kann. ResumenEn 1906 Aristide Sartorio pintó el ciclo "Il poema della Vita Umana" (El poema de la Vida Humana) para el Salón Central de la Bienal de Venecia. Para completar el ciclo (de más de 240 m2) en tan solo nueve meses, el artista recurrió a una técnica pictórica particular: "una mezcla de cera, esencia de trementina y aceites". Esta obra atravesó complicadas vicisitudes por lo que se refiere a su conservación y un proyecto de conservación y mantenimiento era necesario para hacerla visible. El primer paso de la redacción del proyecto de conservación se ha centrado en el estudio del ciclo en su totalidad para identificar los materiales y la técnica pictórica adoptada por el artista y comprender los procesos de deterioro en marcha. Estos conocimientos brindan la posibilidad de sugerir algunos principios generales para musealizar el ciclo correctamente y se considera prioritaria la prevención de procesos de deterioro en el futuro, los cuales están generalmente relacionados con las condiciones de exposición y el estrés provocado por las mismas. Esta investigación muestra que todo proyecto de musealización debe tener en cuenta las características técnicas específicas de la obra antes de disponer su exposición. РезюмеВ 1906 году Аристид Сарторио создал цикл «Поэма человеческой жизни» для Центрального зала Венецианской Биеннале. Для завершения цикла (более 240 кв. м) всего лишь за девять месяцев он прибег к особой технике живописи: «смеси воска, скипидара и масла». Это произведение имело сложную историю с точки зрения его сохранения и нуждалось в проекте по сбережению и поддержанию, чтобы оставаться видимым. Первым шагом в создании проекта по сохранению явилось изучение всего цикла для определения материалов и техники живописи, принятых мастером, и выявить причины действующих процессов деградации. Эти знания позволяют дать общие указания для правильной музейной экспозиции цикла, отдавая приоритет предотвращению будущих процессов деградации, обычно связанных с условиями экспозиции и стресса, связанного с ними. Это исследование показывает, что любой проект музейной экспозиции при его подготовке должен учитывать специфические технические характеристики произведения. 摘要于1906年Aristide Sartorio (阿里斯蒂德·萨尔托里奥)为威尼斯双年展的中心展厅画了"Il poema della Vita Umana(人生的诗歌)"一系列画。为了在9个月内完成此系列(240 多平方米大)，他使用了一种特别的画画技巧: “ 蜡、松节油精华和油类的混合物”。这幅作品经历了许多复杂的保留程序，当时为了展览它需要一种合适的保养与保存项目。保存项目的第一步是通过整个系列的研究来识别画家采用的材料和作画技巧以及了解已开始的退化过程。这些研究的结果对于此系列画正确地展示在博物馆里提供了指导方针以及在预防退化过程的基础上，分析了与它有关的展示的条件。这个研究证明了每个博物馆展示项目在展示作品之前都应当考虑到有关作品的技术特点。Summary In 1906 Giulio Aristide Sartorio created the pictorial cycle “The Poem of Human Life" for the Central Hall of the Venice Biennale. To complete the cycle (over 240 m2) in just nine months, he used a special painting technique: “a mixture of wax, mineral turpentine and oils”.This cycle has had a complicated history of conservation. A project involving conservation and maintenance is needed to access Sartorio’s paintings. The first step in the conservation project involves the study of the entire cycle to identify the materials and the painting techniques adopted by the artist and to understand the degradation processes present on the paintings. This knowledge makes it possible to suggest some general guidelines for the correct presentation of the cycle for public viewing in a museum. A priority is the prevention of future degradation processes, usually due to exhibition conditions themselves, including excessive exhibition stress. This research shows that any museum display project must consider the specific technical and material characteristics of the artworks prior to their exhibition. RiassuntoNel 1906 Aristide Sartorio dipinse il ciclo "Il poema della Vita Umana" per il Salone Centrale della Biennale di Venezia. Per completare il ciclo (di oltre 240 m2) in solamente nove mesi, egli ricorse ad una particolare tecnica pittorica: “ una mistura di cera, essenza di trementina e oli”. Questa opera attraversò complicate vicende conservative ed era necessario un progetto di conservazione e manutenzione per renderla visibile. Il primo passo per la stesura del progetto conservativo ha riguardato lo studio dell’intero ciclo per identificare i materiali e la tecnica pittorica adottata dall’artista e comprendere i processi di degrado in atto. Queste conoscenze danno la possibilità di suggerire delle linee guida generali per la corretta musealizzazione del ciclo, considerando prioritaria la prevenzione di futuri processi di degrado, generalmente legati alle condizioni di esposizione e stress correlati ad esse. Questa ricerca mostra che ogniprogetto di musealizzazione deve considerare le specifiche caratteristiche tecniche dell’opera prima di prevederne l’esposizione. RésuméEn 1906, Aristide Sartorio réalisa le cycle de peintures « Il poema della Vita Umana » (Le poème de la vie humaine) pour le Salon central de la Biennale de Venise. Pour compléter ce cycle de plus de 240 m2 en neuf mois seulement, il utilisa une technique picturale particulière, « un mélange de cire, essence de térébenthine et huiles ». Au niveau de la conservation, cette œuvre connut de nombreuses difficultés. Un projet de conservation et d’entretien était nécessaire pour la rendre visible. La première étape de la rédaction du projet de conservation fut l’étude de l’ensemble du cycle, pour identifier les matériaux et la technique picturale utilisée par l’artiste, et pour comprendre les processus de détérioration en cours. Les connaissances ainsi obtenues permettent de préconiser des lignes directrices générales pour la bonne muséalisation du cycle, la priorité étant la prévention des détériorations à venir, le plus souvent associées aux conditions d’exposition et aux sollicitations correspondantes. Cette recherche montre que tout projet de muséalisation doit considérer les caractéristiques techniques spécifiques de l’œuvre avant d’envisager son exposition. ZusammenfassungIm Jahr 1906 malte Aristide Sartorio den Zyklus "Il poema della Vita Umana" (etwa “Das Gedicht des menschlichen Lebens”) für den Zentralen Salon der Biennale von Venedig. Um diesen Zyklus (über 240 m² groß) in nur neun Monaten fertigstellen zu kennen, griff er auf eine besondere Maltechnik zurück: “ein Gemisch von Wachs, Terpentin und Ölen”. Dieses Werk unterlag komplizierten Konservierungsarbeiten und es war ein Projekt für die Konservierung und Instandhaltung notwendig, um es sichtbar zu machen. Der erste Schritt zur Erstellung dieses Konservierungsprojekts bestand im Studium des gesamten Zyklus, um die Materialien und die vom Künstler angewandte Maltechnik zu bestimmen und den eingetretenen Verrottungsprozess zu begreifen. Die Kenntnis dieser Faktoren bieten die Möglichkeit, allgemeine Leitlinien für die korrekte Musealisierung des Zyklus zu liefern, wobei als prioritär die Verhinderung zukünftiger Verrottungsprozesse betrachtet wurde, die generell mit den Ausstellungsbedingungen und der damit einhergehenden Belastung verbunden sind. Diese Forschungsarbeit bezeugt, dass jedes Musealisierungsprojekt die spezifischen technischen Merkmale des Werks berücksichtigen muss, bevor es ausgestellt werden kann. ResumenEn 1906 Aristide Sartorio pintó el ciclo "Il poema della Vita Umana" (El poema de la Vida Humana) para el Salón Central de la Bienal de Venecia. Para completar el ciclo (de más de 240 m2) en tan solo nueve meses, el artista recurrió a una técnica pictórica particular: "una mezcla de cera, esencia de trementina y aceites". Esta obra atravesó complicadas vicisitudes por lo que se refiere a su conservación y un proyecto de conservación y mantenimiento era necesario para hacerla visible. El primer paso de la redacción del proyecto de conservación se ha centrado en el estudio del ciclo en su totalidad para identificar los materiales y la técnica pictórica adoptada por el artista y comprender los procesos de deterioro en marcha. Estos conocimientos brindan la posibilidad de sugerir algunos principios generales para musealizar el ciclo correctamente y se considera prioritaria la prevención de procesos de deterioro en el futuro, los cuales están generalmente relacionados con las condiciones de exposición y el estrés provocado por las mismas. Esta investigación muestra que todo proyecto de musealización debe tener en cuenta las características técnicas específicas de la obra antes de disponer su exposición. РезюмеВ 1906 году Аристид Сарторио создал цикл «Поэма человеческой жизни» для Центрального зала Венецианской Биеннале. Для завершения цикла (более 240 кв. м) всего лишь за девять месяцев он прибег к особой технике живописи: «смеси воска, скипидара и масла». Это произведение имело сложную историю с точки зрения его сохранения и нуждалось в проекте по сбережению и поддержанию, чтобы оставаться видимым. Первым шагом в создании проекта по сохранению явилось изучение всего цикла для определения материалов и техники живописи, принятых мастером, и выявить причины действующих процессов деградации. Эти знания позволяют дать общие указания для правильной музейной экспозиции цикла, отдавая приоритет предотвращению будущих процессов деградации, обычно связанных с условиями экспозиции и стресса, связанного с ними. Это исследование показывает, что любой проект музейной экспозиции при его подготовке должен учитывать специфические технические характеристики произведения. 摘要于1906年Aristide Sartorio (阿里斯蒂德·萨尔托里奥)为威尼斯双年展的中心展厅画了"Il poema della Vita Umana(人生的诗歌)"一系列画。为了在9个月内完成此系列(240 多平方米大)，他使用了一种特别的画画技巧: “ 蜡、松节油精华和油类的混合物”。这幅作品经历了许多复杂的保留程序，当时为了展览它需要一种合适的保养与保存项目。保存项目的第一步是通过整个系列的研究来识别画家采用的材料和作画技巧以及了解已开始的退化过程。这些研究的结果对于此系列画正确地展示在博物馆里提供了指导方针以及在预防退化过程的基础上，分析了与它有关的展示的条件。这个研究证明了每个博物馆展示项目在展示作品之前都应当考虑到有关作品的技术特点
Bellezza e conservazione: una prospettiva metafisica, pedagogica ed ecclesiale
Get PDFSummaryAfter considering the notions of technology, art and culture, this essay presents a brief study on the metaphysical concept of beauty referring particularly to the thought of Thomas Aquinas and then proposing its application in an anthropological-pedagogical sphere. Focus then moves onto the philosophical concept of “conservation”. In this way the paper intends to show how Christian thought has necessarily deepened – in the light of the fundamental notions that belong to it – both the meaning of beauty, the artistic one included, and the concept of conservation and how these perspectives can represent in some way an interesting contribution for those who work in the field of conservation sciences or in the field of the planning and promotion of artistic and cultural events, especially if these events relate to religious heritage. RiassuntoDopo aver preso in considerazione le nozioni di tecnica, arte e cultura, il testo presenta un breve studio sul concetto metafisico di bellezza facendo riferimento soprattutto al pensiero di Tommaso d’Aquino, proponendone poi alcune applicazioni di ordine antropologico-pedagogico. L’attenzione passa poi al concetto filosofico di “conservazione”. In tal modo questo contributo si propone di mostrare come il pensiero cristiano abbia necessariamente approfondito - alla luce delle nozioni fondamentali che gli appartengono - sia il significato della bellezza, compresa quella artistica, che il concetto di conservazione, e queste prospettive possano in qualche modo costituire un apporto interessante per chi opera nelle scienze della conservazione o nella progettazione e promozione di eventi artistici e culturali, specie se inerenti a beni del patrimonio religioso. RésuméAprès avoir évoqué des notions de technique, d’art et de culture, le texte présente une courte étude sur le concept métaphysique de beauté en se référant principalement à la pensée de Thomas d’Aquin, puis en proposant des applications d’ordre anthropologique/pédagogique. L’attention se tourne ensuite vers le concept philosophique de « conservation ». De cette manière, l’article se propose de montrer qu’à la lumière des notions fondamentales qui lui appartiennent, la pensée chrétienne a nécessairement approfondi la signification de la beauté - y compris de la beauté artistique - de même que le concept de conservation, et que ces perspectives peuvent représenter de quelque manière un apport intéressant pour les personnes qui travaillent dans les sciences de la conservation, ou dans la conception et la promotion d’événements artistiques et culturels, surtout s’ils concernent des biens du patrimoine religieux. ZusammenfassungNachdem die Begriffe Technik, Kunst und Kultur in Betracht gezogen wurden, präsentiert der Test eine kurze Studie über das metaphysische Konzept der Schönheit, wobei besonders auf den Gedanken von Thomas von Aquin Bezug genommen und dann einige anthropologisch-pädagogische Anwendungen desselben vorgeschlagen werden. Die Aufmerksamkeit wendet sich dann dem philosophischen Konzept der „Bewahrung“ zu. Auf diese Weise will dieser Artikel nachweisen, dass der christliche Gedanke notwendigerweise – im Licht der ihm zugehörigen Grundbegriffe – sowohl die Bedeutung von Schönheit, einschließlich der künstlerischen, als auch das Konzept der Bewahrung eingehend untersucht hat, und dass diese Perspektiven in gewisser Weise einen interessanten Beitrag für diejenigen darstellen können, die im Bereich der „Konservierungs“-Wissenschaften oder in der Planung und Förderung künstlerischer und kultureller Veranstaltungen tätig sind, speziell wenn sie religiöse Güter betreffen. ResumenDespués de haber examinado las nociones de técnica, arte y cultura, el texto presenta un breve estudio acerca del concepto metafísico de belleza, principalmente con referencia a las ideas de Tomás de Aquino, para luego proponer algunas aplicaciones antropológico-pedagógicas. La atención se centra luego en el concepto filosófico de "conservación". Es así que esta contribución se propone demostrar como el pensamiento cristiano ha necesariamente llevado a profundizar (teniendo en cuenta las nociones fundamentales que le son propias) tanto el significado de belleza, en clave artística inclusive, como el concepto de conservación, además, procura que estos enfoques puedan de alguna manera convertirse en una aportación interesante para quienes trabajan en el ámbito de las ciencias de la conservación o se encargan de planificar y promover eventos artísticos y culturales, en especial si son inherentes a bienes del patrimonio religioso. РезюмеПриняв во внимание понятия техники, культуры и искусства, текст представляет краткое исследование метафизической концепции красоты, ссылаясь прежде всего на мысли Фомы Аквинского, предлагая некоторые их приложения антропологического и педагогического характера. Затем внимание переходит к философской концепции "сохранения". Таким образом, эта статья показывает, как христианская мысль обязательно углубленно изучала - в свете фундаментальных понятий, ей принадлежащих - как смысл красоты, в том числе и художественной, так и концепцию сохранения; и что эти перспективы могут тем или иным образом оказаться полезными тем, кто работает в науке сохранения или в разработке и продвижении художественных и культурных мероприятий, особенно касающихся религиозного наследия.摘要在考虑了科技、艺术和文化等观念后，文章介绍了关于美学的形而上学概念的研究并以托马斯·阿奎那的思想作为参考，推出了一些人类学-教育学方面的实行。之后焦点转移到了“保留”的哲学概念。这样一来该论文说明了基督教的思想(根据所属的基本概念)加深了下面内容: 美学的意义(包含艺术的), 文物保留的概念和这些相关的前景都能够为文物保留或艺术、文化活动安排和推广的人们带来贡献，特别是在宗教遗产方面。 SummaryAfter considering the notions of technology, art and culture, this essay presents a brief study on the metaphysical concept of beauty referring particularly to the thought of Thomas Aquinas and then proposing its application in an anthropological-pedagogical sphere. Focus then moves onto the philosophical concept of “conservation”. In this way the paper intends to show how Christian thought has necessarily deepened – in the light of the fundamental notions that belong to it – both the meaning of beauty, the artistic one included, and the concept of conservation and how these perspectives can represent in some way an interesting contribution for those who work in the field of conservation sciences or in the field of the planning and promotion of artistic and cultural events, especially if these events relate to religious heritage. RiassuntoDopo aver preso in considerazione le nozioni di tecnica, arte e cultura, il testo presenta un breve studio sul concetto metafisico di bellezza facendo riferimento soprattutto al pensiero di Tommaso d’Aquino, proponendone poi alcune applicazioni di ordine antropologico-pedagogico. L’attenzione passa poi al concetto filosofico di “conservazione”. In tal modo questo contributo si propone di mostrare come il pensiero cristiano abbia necessariamente approfondito - alla luce delle nozioni fondamentali che gli appartengono - sia il significato della bellezza, compresa quella artistica, che il concetto di conservazione, e queste prospettive possano in qualche modo costituire un apporto interessante per chi opera nelle scienze della conservazione o nella progettazione e promozione di eventi artistici e culturali, specie se inerenti a beni del patrimonio religioso. RésuméAprès avoir évoqué des notions de technique, d’art et de culture, le texte présente une courte étude sur le concept métaphysique de beauté en se référant principalement à la pensée de Thomas d’Aquin, puis en proposant des applications d’ordre anthropologique/pédagogique. L’attention se tourne ensuite vers le concept philosophique de « conservation ». De cette manière, l’article se propose de montrer qu’à la lumière des notions fondamentales qui lui appartiennent, la pensée chrétienne a nécessairement approfondi la signification de la beauté - y compris de la beauté artistique - de même que le concept de conservation, et que ces perspectives peuvent représenter de quelque manière un apport intéressant pour les personnes qui travaillent dans les sciences de la conservation, ou dans la conception et la promotion d’événements artistiques et culturels, surtout s’ils concernent des biens du patrimoine religieux. ZusammenfassungNachdem die Begriffe Technik, Kunst und Kultur in Betracht gezogen wurden, präsentiert der Test eine kurze Studie über das metaphysische Konzept der Schönheit, wobei besonders auf den Gedanken von Thomas von Aquin Bezug genommen und dann einige anthropologisch-pädagogische Anwendungen desselben vorgeschlagen werden. Die Aufmerksamkeit wendet sich dann dem philosophischen Konzept der „Bewahrung“ zu. Auf diese Weise will dieser Artikel nachweisen, dass der christliche Gedanke notwendigerweise – im Licht der ihm zugehörigen Grundbegriffe – sowohl die Bedeutung von Schönheit, einschließlich der künstlerischen, als auch das Konzept der Bewahrung eingehend untersucht hat, und dass diese Perspektiven in gewisser Weise einen interessanten Beitrag für diejenigen darstellen können, die im Bereich der „Konservierungs“-Wissenschaften oder in der Planung und Förderung künstlerischer und kultureller Veranstaltungen tätig sind, speziell wenn sie religiöse Güter betreffen. ResumenDespués de haber examinado las nociones de técnica, arte y cultura, el texto presenta un breve estudio acerca del concepto metafísico de belleza, principalmente con referencia a las ideas de Tomás de Aquino, para luego proponer algunas aplicaciones antropológico-pedagógicas. La atención se centra luego en el concepto filosófico de "conservación". Es así que esta contribución se propone demostrar como el pensamiento cristiano ha necesariamente llevado a profundizar (teniendo en cuenta las nociones fundamentales que le son propias) tanto el significado de belleza, en clave artística inclusive, como el concepto de conservación, además, procura que estos enfoques puedan de alguna manera convertirse en una aportación interesante para quienes trabajan en el ámbito de las ciencias de la conservación o se encargan de planificar y promover eventos artísticos y culturales, en especial si son inherentes a bienes del patrimonio religioso. РезюмеПриняв во внимание понятия техники, культуры и искусства, текст представляет краткое исследование метафизической концепции красоты, ссылаясь прежде всего на мысли Фомы Аквинского, предлагая некоторые их приложения антропологического и педагогического характера. Затем внимание переходит к философской концепции "сохранения". Таким образом, эта статья показывает, как христианская мысль обязательно углубленно изучала - в свете фундаментальных понятий, ей принадлежащих - как смысл красоты, в том числе и художественной, так и концепцию сохранения; и что эти перспективы могут тем или иным образом оказаться полезными тем, кто работает в науке сохранения или в разработке и продвижении художественных и культурных мероприятий, особенно касающихся религиозного наследия.摘要在考虑了科技、艺术和文化等观念后，文章介绍了关于美学的形而上学概念的研究并以托马斯·阿奎那的思想作为参考，推出了一些人类学-教育学方面的实行。之后焦点转移到了“保留”的哲学概念。这样一来该论文说明了基督教的思想(根据所属的基本概念)加深了下面内容: 美学的意义(包含艺术的), 文物保留的概念和这些相关的前景都能够为文物保留或艺术、文化活动安排和推广的人们带来贡献，特别是在宗教遗产方面。
La relazione tra i sali e la crescita delle colonie di streptomiceti isolati dagli affreschi di alcune antiche tombe egiziane
No full textSummaryEight out of the forty-six samples of Streptomyces representing the most potent deteriorating isolates were taken from scaled and stained mural paintings in the tombs at Tell Basta and Tanis, Lower Egypt. These isolates were identified using conventional and 16S rDNA sequencing methods and attributed to S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciensand S. parvullus. The different salts occurring on the ancient Egyptian tombs, such as sodium chloride, potassium chloride and magnsium sulphates enhanced the growth of Streptomyces isolates till 10% of these salts. Streptomyces isolates adapted/adopted different defense mechanisms such as pigmentation, osmotic balance and amino acidproduction. The salts had a synergistic effect in the deterioration of the mural paintings through the cooperation of the mycelium of Streptomyces with salts in the mechanical deterioration of the stone surfaces. RiassuntoOtto dei quarantasei campioni di streptomiceti che rappresentano i più potenti biodeteriogeni sono stati isolati dagli affreschi deteriorati all’interno delle tombe a Tell Basta e Tanis, nel basso Egitto. Questi isolati sono stati identificati usando metodi convenzionali e del sequenziamento 16S rDNA e sono stati attribuiti alle specie S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens and S. parvullus. I diversi sali ritrovati sulle antiche tombe egizie, come il cloruro di sodio, clorurodi potassio e il solfato di magnesio hanno accelerato la crescita degli streptomiceti isolati fino ad una concentrazione del 10% di questi sali. Gli streptomiceti isolati hanno adottato diversi meccanismi di difesa come la pigmentazione, l’equilibrio osmotico e la produzione di aminoacidi. I sali hanno svolto un effetto sinergico sul deterioramento degli affreschi attraverso l’interazione con il micelio degli streptomiceti ed i sali, incrementando il deterioramento meccanico delle superfici lapidee.RésuméHuit des quarante-six échantillons de streptomycètes, qui représentent les biodétériogènes les plus puissants, ont été isolés des fresques détériorées situées à l’intérieur des tombes à Tell Basta et Tanis, en Basse-Égypte. Ces isolats ont été identifiés à l’aide de méthodes conventionnelles et du séquençage 16S ADNr, et ils ont été attribuésaux espèces S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens et S. parvullus. Les différents sels retrouvés sur les anciennes tombes égyptiennes, tels que le chlorure de sodium, le chlorure de potassium et le sulfate de magnésium, ont amplifié la croissance des streptomycètesisolés jusqu’à 10 % de ces sels. Les streptomycètes isolés ont adopté différents mécanismes de défense tels que la pigmentation, l’équilibre osmotique et la production d’acides aminés. Les sels ont eu un effet synergique sur la détérioration des fresques, à cause de leur interaction avec le mycélium des streptomycètes : la détériorationmécanique des surfaces en pierre a été ainsi augmentée. ZusammenfassungAcht der sechsundvierzig Proben von Streptomyzeten, die die schlimmste Verrottung hervorrufen, wurden in den verrotteten Fresken im Inneren der Grabstätten in Tell Basta und Tanis in Niederägypten isoliert. Sie wurden anhand herkömmlicher Methoden und durch Sequenzierung des 16S rDNA isoliert und den Spezies S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibänsis, S. cölicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens und S. parvullus zugeordnet. Die verschiedenen Salze, die in den antiken ägyptischen Gräbern vorgefunden wurden, wie beispielsweise Natriumchlorid, Kaliumchlorid und Magnesiumsulfat, haben das Wachstum der isolierten Streptomyzeten bis auf 10% dieser Salze gesteigert. Die isolierten Streptomyzeten bedienten sich verschiedener Verteidigungssysteme, wie beispielsweise Pigmentierung, Osmose-Gleichgewicht und Erzeugung von Aminosäuren. Die Salze waren durch usammenwirkung mit dem Myzelium der Streptomyzeten synergisch an der Verrottung der Fresken beteiligt und haben die mechanische Schädigung der Steinflächen verstärkt.ResumenOcho de las cuarenta y seis muestras de estreptomicetos, que constituyen uno de los biodeteriógenos más potentes, han sido aislados en los frescos deteriorados dentro de las tumbas de Tell Basta y Tanis, en el bajo Egipto. Estos agentes aislados han sido identificados utilizando métodos convencionales y mediante el secuenciamientodel 16S rDNA y han sido atribuidos a las especies S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens y S. parvullus. Las distintas sales encontradas sobre las antiguas tumbas egipcias, como el cloruro de sodio, cloruro de potasio y el sulfato de magnesio, han aumentado el crecimiento de losestreptomicetos aislados hasta el 10% de dichas sales. Los estreptomicetos aislados han adoptado distintos mecanismos de defensa como la pigmentación, el equilibrio osmótico y la producción de aminoácidos. Las sales han tenido un efecto sinérgico en el deterioro de los frescos mediante la interacción con el micelio de los estreptomicetos, incrementando el deterioro mecánico de las superficies lapídeas. РезюмеВосемь из сорока шести образцов стрепромицитов, которые являются самыми мощными биоразрушителями, были изолированы от поврежденных фресок внутри гробниц в Тель Баста и Танисе в Нижнем Египте . Они были идентифицированы при использовании традиционных методов и последовательности 16S рДНК ибыли отнесены к видам S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens и S. parvullus . Различные соли, найденные на древнеегипетских могилах, такие как хлорид натрия, хлорид калия и сульфата магния увеличили рост изолированных стрептомицитов до 10% этих солей . Изолированные стрептомициты приняли различные защитныемеханизмы такие, как пигментация, осмотическое равновесие и производство аминокислот. Соли оказали синергетический эффект на ухудшение фресок, при взаимодействии мицелия стрептомицитов с солями увеличивался механический износ каменных поверхностей. 摘要代表最强效生物清洗剂的四十六种链霉菌标本中的八种是从位于埃及南部的布巴斯提斯和塔尼斯的墓穴内部受损壁画上提取出来的。这些提取物通过16SrDNA排序和常规方法被确认，归属于物种微白褐链霉菌、生二素链霉菌、黄雀链霉菌黄雀变种、千叶链霉菌、天蓝色链霉菌、黄麻链霉菌、生黑链霉菌和小小链霉菌。在古埃及墓中所发现的多种盐，比如氯化钠、氯化钾和硫酸镁都增加了10%的提取链霉菌的生长。提取的链霉菌已采取了不同的防御机制，比如色素、渗透平衡和氨基酸的产生。这些盐通过与链霉菌菌丝体的相互作用已经对壁画损坏起到了协助作用，同时还提高了石材表面的机械化变质。SummaryEight out of the forty-six samples of Streptomyces representing the most potent deteriorating isolates were taken from scaled and stained mural paintings in the tombs at Tell Basta and Tanis, Lower Egypt. These isolates were identified using conventional and 16S rDNA sequencing methods and attributed to S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciensand S. parvullus. The different salts occurring on the ancient Egyptian tombs, such as sodium chloride, potassium chloride and magnsium sulphates enhanced the growth of Streptomyces isolates till 10% of these salts. Streptomyces isolates adapted/adopted different defense mechanisms such as pigmentation, osmotic balance and amino acidproduction. The salts had a synergistic effect in the deterioration of the mural paintings through the cooperation of the mycelium of Streptomyces with salts in the mechanical deterioration of the stone surfaces. RiassuntoOtto dei quarantasei campioni di streptomiceti che rappresentano i più potenti biodeteriogeni sono stati isolati dagli affreschi deteriorati all’interno delle tombe a Tell Basta e Tanis, nel basso Egitto. Questi isolati sono stati identificati usando metodi convenzionali e del sequenziamento 16S rDNA e sono stati attribuiti alle specie S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens and S. parvullus. I diversi sali ritrovati sulle antiche tombe egizie, come il cloruro di sodio, clorurodi potassio e il solfato di magnesio hanno accelerato la crescita degli streptomiceti isolati fino ad una concentrazione del 10% di questi sali. Gli streptomiceti isolati hanno adottato diversi meccanismi di difesa come la pigmentazione, l’equilibrio osmotico e la produzione di aminoacidi. I sali hanno svolto un effetto sinergico sul deterioramento degli affreschi attraverso l’interazione con il micelio degli streptomiceti ed i sali, incrementando il deterioramento meccanico delle superfici lapidee.RésuméHuit des quarante-six échantillons de streptomycètes, qui représentent les biodétériogènes les plus puissants, ont été isolés des fresques détériorées situées à l’intérieur des tombes à Tell Basta et Tanis, en Basse-Égypte. Ces isolats ont été identifiés à l’aide de méthodes conventionnelles et du séquençage 16S ADNr, et ils ont été attribuésaux espèces S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens et S. parvullus. Les différents sels retrouvés sur les anciennes tombes égyptiennes, tels que le chlorure de sodium, le chlorure de potassium et le sulfate de magnésium, ont amplifié la croissance des streptomycètesisolés jusqu’à 10 % de ces sels. Les streptomycètes isolés ont adopté différents mécanismes de défense tels que la pigmentation, l’équilibre osmotique et la production d’acides aminés. Les sels ont eu un effet synergique sur la détérioration des fresques, à cause de leur interaction avec le mycélium des streptomycètes : la détériorationmécanique des surfaces en pierre a été ainsi augmentée. ZusammenfassungAcht der sechsundvierzig Proben von Streptomyzeten, die die schlimmste Verrottung hervorrufen, wurden in den verrotteten Fresken im Inneren der Grabstätten in Tell Basta und Tanis in Niederägypten isoliert. Sie wurden anhand herkömmlicher Methoden und durch Sequenzierung des 16S rDNA isoliert und den Spezies S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibänsis, S. cölicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens und S. parvullus zugeordnet. Die verschiedenen Salze, die in den antiken ägyptischen Gräbern vorgefunden wurden, wie beispielsweise Natriumchlorid, Kaliumchlorid und Magnesiumsulfat, haben das Wachstum der isolierten Streptomyzeten bis auf 10% dieser Salze gesteigert. Die isolierten Streptomyzeten bedienten sich verschiedener Verteidigungssysteme, wie beispielsweise Pigmentierung, Osmose-Gleichgewicht und Erzeugung von Aminosäuren. Die Salze waren durch usammenwirkung mit dem Myzelium der Streptomyzeten synergisch an der Verrottung der Fresken beteiligt und haben die mechanische Schädigung der Steinflächen verstärkt.ResumenOcho de las cuarenta y seis muestras de estreptomicetos, que constituyen uno de los biodeteriógenos más potentes, han sido aislados en los frescos deteriorados dentro de las tumbas de Tell Basta y Tanis, en el bajo Egipto. Estos agentes aislados han sido identificados utilizando métodos convencionales y mediante el secuenciamientodel 16S rDNA y han sido atribuidos a las especies S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens y S. parvullus. Las distintas sales encontradas sobre las antiguas tumbas egipcias, como el cloruro de sodio, cloruro de potasio y el sulfato de magnesio, han aumentado el crecimiento de losestreptomicetos aislados hasta el 10% de dichas sales. Los estreptomicetos aislados han adoptado distintos mecanismos de defensa como la pigmentación, el equilibrio osmótico y la producción de aminoácidos. Las sales han tenido un efecto sinérgico en el deterioro de los frescos mediante la interacción con el micelio de los estreptomicetos, incrementando el deterioro mecánico de las superficies lapídeas. РезюмеВосемь из сорока шести образцов стрепромицитов, которые являются самыми мощными биоразрушителями, были изолированы от поврежденных фресок внутри гробниц в Тель Баста и Танисе в Нижнем Египте . Они были идентифицированы при использовании традиционных методов и последовательности 16S рДНК ибыли отнесены к видам S. albidofuscus, S. ambofaciens, S. canaries, S. chibaensis, S. coelicolor, S. corchorusii, S. nigrifaciens и S. parvullus . Различные соли, найденные на древнеегипетских могилах, такие как хлорид натрия, хлорид калия и сульфата магния увеличили рост изолированных стрептомицитов до 10% этих солей . Изолированные стрептомициты приняли различные защитныемеханизмы такие, как пигментация, осмотическое равновесие и производство аминокислот. Соли оказали синергетический эффект на ухудшение фресок, при взаимодействии мицелия стрептомицитов с солями увеличивался механический износ каменных поверхностей. 摘要代表最强效生物清洗剂的四十六种链霉菌标本中的八种是从位于埃及南部的布巴斯提斯和塔尼斯的墓穴内部受损壁画上提取出来的。这些提取物通过16SrDNA排序和常规方法被确认，归属于物种微白褐链霉菌、生二素链霉菌、黄雀链霉菌黄雀变种、千叶链霉菌、天蓝色链霉菌、黄麻链霉菌、生黑链霉菌和小小链霉菌。在古埃及墓中所发现的多种盐，比如氯化钠、氯化钾和硫酸镁都增加了10%的提取链霉菌的生长。提取的链霉菌已采取了不同的防御机制，比如色素、渗透平衡和氨基酸的产生。这些盐通过与链霉菌菌丝体的相互作用已经对壁画损坏起到了协助作用，同时还提高了石材表面的机械化变质
La chiesa di San Michelino in Foro a Rimini: storia, analisi e progetto
Get PDFSummaryThis article tries to reconstruct the history of a building of great historical, architectural and artistic significance, unfortunately unknown to most people: the church of San Michelino in Rimini, whose origin can be dated to between the fourth and sixth centuries. Today, it is possible to see only a few remaining parts of this ancient church embedded in buildings constructed in later periods.Starting from documentary and bibliographic sources this paper initially traces the history of the building, which was at first of Templar competence and then of the Order of Saint John of Jerusalem, before becoming private property.It also offers a brief study carried out around frescoes depicting a saint accidentally discovered in 1993 in the apse of the church.Through the bibliographic and documentary sources and the reading of the stratigraphy of the walls, the evolutionary history of the church is reconstructed architecturally.Finally, after analyzing the condition of the building, some guidelines are given to assist in developing a project of restoration and enhancement for the church and the frescoes inside. RiassuntoIl saggio cerca di ricostruire la storia di un edificio di grande rilevanza storica a livello architettonico ed artistico, purtroppo sconosciuto ai più: la chiesa di San Michelino a Rimini. Dell’antica chiesa la cui origine è databile tra il IV e VI secolo oggi è possibile vedere solo alcune porzioni, incastonate in edifici costruiti in epoche successive.Partendo dalle fonti documentarie e bibliografiche si ripercorre inizialmente la storia dell’edificio, che è stata chiesa di competenza templare prima e giovannita poi, per diventare infine di proprietà privata.Si propone quindi un breve studio svolto circa gli affreschi raffiguranti una Santa ritrovati fortuitamente nel 1993 nell’abside della chiesa.Con riferimento alle fonti documentarie e bibliografiche e tramite la lettura della stratigrafia delle murature viene in seguito ricostruita la storia dell’evoluzione del manufatto a livello architettonico.Infine, dopo aver analizzato lo stato di conservazione dell’edificio, si forniscono alcune linee guida di intervento per un progetto di restauro e valorizzazione della chiesa e dell’affresco al suo interno. RésuméCet essai tente de reconstruire l’histoire d’un bâtiment de grande importance historique au niveau architectural et artistique, inconnu malheureusement de la plupart des gens : il s’agit de l’église de San Michelino à Rimini. De l’ancienne église, dont l’origine est datable entre le IVe et VIe siècle, il ne reste aujourd’hui que quelques portions enchâssées dans des édifices qui ont été construits à des époques postérieures.Prenant comme point de départ les sources documentaires et bibliographiques, l’essai retrace initialement l’histoire du bâtiment, qui a été tout d’abord une église de l’Ordre des Templiers, puis des Johannites, pour devenir enfin une propriété privée.Une courte étude est ensuite proposée sur les fresques, représentant une Sainte, qui ont été retrouvées fortuitement dans l’abside de l’église en 1993.Des références aux sources documentaires et bibliographiques, ainsi que la lecture de la stratigraphie des maçonneries, permettent ensuite de reconstruire l’histoire de l’évolution de l’ouvrage au niveau architectural.Enfin, après avoir analysé l’état de conservation du bâtiment, l’auteur fournit quelques lignes directrices d’intervention en vue d’un projet de restauration et de valorisation de l’église et des fresques qu’elle abrite. ZusammenfassungDie Abhandlung versucht, die Geschichte eines Gebäudes, das im Hinblick auf Architektur und Kunst von hoher geschichtlicher Bedeutung ist, den meisten Menschen jedoch leider unbekannt ist: die Kirche San Michelino in Rimini. Von dieser antiken Kirche, deren Ursprünge zwischen dem 4. und dem 6. Jahrhundert datiert werden können, sind heute nur noch einige Bruchteile zu sehen, die in Gebäude aus späterer Zeit eingegliedert sind.Anhand der dokumentarischen und bibliographischen Quellen wird eingangs die Geschichte des Gebäudes zurückverfolgt, das zunächst eine Kirche der Tempelherren und später der Johanniter war, um schließlich in Privatbesitz überzugehen.Darauf folgt eine kurze Studie der Fresken, die eine Heilige darstellen und im Jahr 1993 durch Zufall in der Apsis der Kirche wieder aufgefunden wurden.Mit Bezug auf die dokumentarischen und bibliographischen Quellen, sowie anhand der Interpretation des stratigraphischen Aufbaus der Mauern, wird danach die Geschichte der Entwicklung des Gebäudes auf architektonischer Ebene rekonstruiert.Abschließend werden nach Analyse des Erhaltungszustands des Gebäudes einige Leitlinien für ein Projekt zur Restaurierung und Aufwertung der Kirche und des in ihrem Inneren befindlichen Freskos geboten. ResumenEl ensayo intenta reconstruir la historia de un edificio de gran relevancia histórica desde el punto de vista arquitectónico y artístico, lamentablemente desconocido para la mayoría de las personas: la iglesia de San Michelino en Rímini. De la antigua iglesia, cuyo origen puede situarse entre los siglos IV y VI, hoy en día solo es posible apreciar algunas partes que se hayan engastadas en edificios construidos en épocas sucesivas.Inicialmente, a partir de fuentes documentales y bibliográficas se recorre la historia del edificio, el cual ha sido una iglesia de competencia templaria primero y de la Orden de San Juan después, para convertirse, por último, en propiedad privada.Por lo tanto, se propone un breve estudio de los frescos que representan a una Santa que han sido hallados casualmente en 1993 en el ábside de la iglesia.A continuación, haciendo referencia a las fuentes documentales y bibliográficas y a través de la lectura de la estratigrafía muraria, se reconstruye la historia de la evolución de la obra a nivel arquitectónico.Por último, tras haber analizado el estado de conservación del edificio, se facilitan algunas directrices para intervenciones de un proyecto de restauración y valorización de la iglesia y de los frescos que se hayan en su interior. РезюмеСтатья старается воссоздать историю здания большой исторической важности в художественном и архитектурном плане, к сожалению, неизвестного большинству: церкви св. Микелино в Римини. От древней церкви, датируемой между IV и VI вв., можно увидеть только некоторые части внутри зданий, постороенных в последующие эпохи.Отправляясь от документальных и библиографических источников, в начале рассматривается история здания, которое являлось первоначально церковью компетенции тамплиеров, а позже церковью ордена св. Иоанна, и в конце концов стала частной собственностью.Затем предлагается короткое исследование фресок, изображающих Святую, случайно найденных в 1993 году в апсиде церкви.С учетом документальных и библиографических источников и благодаря статиграфическому чтению кладки впоследствии реконструируется история эволюции здания на архитектурном уровне. В заключение, проанализировав состояние сохранности здания, предлагаются некоторые рекомендации для проекта реставрации и повышения ценности церкви и ее фрески. 摘要短文试图介绍一座建筑与艺术上具有重要的历史角色的建筑物的故事，遗憾的是大多数人并不认识:里米尼市San Michelino 教堂。古老教堂起源于第IV和第VI世纪之间，目前只可以看到一些部分，它们都融合在后期的建筑中。参考文献资料和书籍可以重温建筑物最初的历史，它先是在神殿宗教秩序下的教堂，之后是圣约翰宗教秩序下的教堂，最后成为了私人所属。之后文章介绍关于一个女圣人壁画的短期研究，该壁画是在1993年的教堂后殿偶然发现的。通过文献资料、书籍和城墙地层学的研究，之后文章描写了教堂的建筑方面发展的历史。最终，经过分析建筑保存的状态后，文章提供了修复和发展教堂和室内壁画的指导方针。 SummaryThis article tries to reconstruct the history of a building of great historical, architectural and artistic significance, unfortunately unknown to most people: the church of San Michelino in Rimini, whose origin can be dated to between the fourth and sixth centuries. Today, it is possible to see only a few remaining parts of this ancient church embedded in buildings constructed in later periods.Starting from documentary and bibliographic sources this paper initially traces the history of the building, which was at first of Templar competence and then of the Order of Saint John of Jerusalem, before becoming private property.It also offers a brief study carried out around frescoes depicting a saint accidentally discovered in 1993 in the apse of the church.Through the bibliographic and documentary sources and the reading of the stratigraphy of the walls, the evolutionary history of the church is reconstructed architecturally.Finally, after analyzing the condition of the building, some guidelines are given to assist in developing a project of restoration and enhancement for the church and the frescoes inside. RiassuntoIl saggio cerca di ricostruire la storia di un edificio di grande rilevanza storica a livello architettonico ed artistico, purtroppo sconosciuto ai più: la chiesa di San Michelino a Rimini. Dell’antica chiesa la cui origine è databile tra il IV e VI secolo oggi è possibile vedere solo alcune porzioni, incastonate in edifici costruiti in epoche successive.Partendo dalle fonti documentarie e bibliografiche si ripercorre inizialmente la storia dell’edificio, che è stata chiesa di competenza templare prima e giovannita poi, per diventare infine di proprietà privata.Si propone quindi un breve studio svolto circa gli affreschi raffiguranti una Santa ritrovati fortuitamente nel 1993 nell’abside della chiesa.Con riferimento alle fonti documentarie e bibliografiche e tramite la lettura della stratigrafia delle murature viene in seguito ricostruita la storia dell’evoluzione del manufatto a livello architettonico.Infine, dopo aver analizzato lo stato di conservazione dell’edificio, si forniscono alcune linee guida di intervento per un progetto di restauro e valorizzazione della chiesa e dell’affresco al suo interno. RésuméCet essai tente de reconstruire l’histoire d’un bâtiment de grande importance historique au niveau architectural et artistique, inconnu malheureusement de la plupart des gens : il s’agit de l’église de San Michelino à Rimini. De l’ancienne église, dont l’origine est datable entre le IVe et VIe siècle, il ne reste aujourd’hui que quelques portions enchâssées dans des édifices qui ont été construits à des époques postérieures.Prenant comme point de départ les sources documentaires et bibliographiques, l’essai retrace initialement l’histoire du bâtiment, qui a été tout d’abord une église de l’Ordre des Templiers, puis des Johannites, pour devenir enfin une propriété privée.Une courte étude est ensuite proposée sur les fresques, représentant une Sainte, qui ont été retrouvées fortuitement dans l’abside de l’église en 1993.Des références aux sources documentaires et bibliographiques, ainsi que la lecture de la stratigraphie des maçonneries, permettent ensuite de reconstruire l’histoire de l’évolution de l’ouvrage au niveau architectural.Enfin, après avoir analysé l’état de conservation du bâtiment, l’auteur fournit quelques lignes directrices d’intervention en vue d’un projet de restauration et de valorisation de l’église et des fresques qu’elle abrite. ZusammenfassungDie Abhandlung versucht, die Geschichte eines Gebäudes, das im Hinblick auf Architektur und Kunst von hoher geschichtlicher Bedeutung ist, den meisten Menschen jedoch leider unbekannt ist: die Kirche San Michelino in Rimini. Von dieser antiken Kirche, deren Ursprünge zwischen dem 4. und dem 6. Jahrhundert datiert werden können, sind heute nur noch einige Bruchteile zu sehen, die in Gebäude aus späterer Zeit eingegliedert sind.Anhand der dokumentarischen und bibliographischen Quellen wird eingangs die Geschichte des Gebäudes zurückverfolgt, das zunächst eine Kirche der Tempelherren und später der Johanniter war, um schließlich in Privatbesitz überzugehen.Darauf folgt eine kurze Studie der Fresken, die eine Heilige darstellen und im Jahr 1993 durch Zufall in der Apsis der Kirche wieder aufgefunden wurden.Mit Bezug auf die dokumentarischen und bibliographischen Quellen, sowie anhand der Interpretation des stratigraphischen Aufbaus der Mauern, wird danach die Geschichte der Entwicklung des Gebäudes auf architektonischer Ebene rekonstruiert.Abschließend werden nach Analyse des Erhaltungszustands des Gebäudes einige Leitlinien für ein Projekt zur Restaurierung und Aufwertung der Kirche und des in ihrem Inneren befindlichen Freskos geboten. ResumenEl ensayo intenta reconstruir la historia de un edificio de gran relevancia histórica desde el punto de vista arquitectónico y artístico, lamentablemente desconocido para la mayoría de las personas: la iglesia de San Michelino en Rímini. De la antigua iglesia, cuyo origen puede situarse entre los siglos IV y VI, hoy en día solo es posible apreciar algunas partes que se hayan engastadas en edificios construidos en épocas sucesivas.Inicialmente, a partir de fuentes documentales y bibliográficas se recorre la historia del edificio, el cual ha sido una iglesia de competencia templaria primero y de la Orden de San Juan después, para convertirse, por último, en propiedad privada.Por lo tanto, se propone un breve estudio de los frescos que representan a una Santa que han sido hallados casualmente en 1993 en el ábside de la iglesia.A continuación, haciendo referencia a las fuentes documentales y bibliográficas y a través de la lectura de la estratigrafía muraria, se reconstruye la historia de la evolución de la obra a nivel arquitectónico.Por último, tras haber analizado el estado de conservación del edificio, se facilitan algunas directrices para intervenciones de un proyecto de restauración y valorización de la iglesia y de los frescos que se hayan en su interior. РезюмеСтатья старается воссоздать историю здания большой исторической важности в художественном и архитектурном плане, к сожалению, неизвестного большинству: церкви св. Микелино в Римини. От древней церкви, датируемой между IV и VI вв., можно увидеть только некоторые части внутри зданий, постороенных в последующие эпохи.Отправляясь от документальных и библиографических источников, в начале рассматривается история здания, которое являлось первоначально церковью компетенции тамплиеров, а позже церковью ордена св. Иоанна, и в конце концов стала частной собственностью.Затем предлагается короткое исследование фресок, изображающих Святую, случайно найденных в 1993 году в апсиде церкви.С учетом документальных и библиографических источников и благодаря статиграфическому чтению кладки впоследствии реконструируется история эволюции здания на архитектурном уровне. В заключение, проанализировав состояние сохранности здания, предлагаются некоторые рекомендации для проекта реставрации и повышения ценности церкви и ее фрески. 摘要短文试图介绍一座建筑与艺术上具有重要的历史角色的建筑物的故事，遗憾的是大多数人并不认识:里米尼市San Michelino 教堂。古老教堂起源于第IV和第VI世纪之间，目前只可以看到一些部分，它们都融合在后期的建筑中。参考文献资料和书籍可以重温建筑物最初的历史，它先是在神殿宗教秩序下的教堂，之后是圣约翰宗教秩序下的教堂，最后成为了私人所属。之后文章介绍关于一个女圣人壁画的短期研究，该壁画是在1993年的教堂后殿偶然发现的。通过文献资料、书籍和城墙地层学的研究，之后文章描写了教堂的建筑方面发展的历史。最终，经过分析建筑保存的状态后，文章提供了修复和发展教堂和室内壁画的指导方针。
L’impoverimento delle risorse storiche e culturali siciliane (Italia) a causa di specie aliene di insetti: il caso del Punteruolo rosso delle palme
No full textStone cultural heritage materials are at risk of bio-deterioration caused by diverse populations of microorganisms living in biofilms. The microbial metabolites of these biofilms are responsible for the deterioration of the underlying substratum and may lead to physical weakening and discoloration of stone [1,18]. Fungal ability in producing pigments and organic acids have a crucial role in the discoloration and degradation of different types of stone in cultural heritage objects. Additionally, stone objects may support the communities of microorganisms that are active in the biodeterioration process. This investigation focuses on the mycological analyses of microbial biofilm from the Bhimkichak temple, in Malhar of Bilaspur District of Chhattisgarh state which is made of sandstone, and is heavily colonized by fungi. Eight fungal species on the sandstone were isolated. Aspergillus sp. was observed, a common species in the stone structure of this monument . The identified micro fungi cause discoloration as well as mechanical exfoliation of the building stone material which was analyzed through mechanical hyphae penetration and production of dark pigments and organic acids.Riassunto I materiali lapidei appartenenti ai beni culturali sono a rischio di biodeterioramento a causa della proliferazione dei microrganismi che entrano nella composizione dei biofilm. I metaboliti microbici di questi biofilm sono responsabili del degrado del substrato sottostante e possono portare a un indebolimento fisico e alterazione cromatica della superficie lapidea [1,18]. La capacità dei funghi di produrre pigmenti e acidi organici ha un ruolo fondamentale nel degrado di differenti tipi di pietra costituenti beni culturali. Inoltre, i materiali lapidei possono sostentare le comunità microbiche che sono attive nei processi di biodeterioramento fornendo dei composti che possono essere metabolizzati. Questo lavoro si focalizza sull’analisi micologica del biofilm microbico proveniente dal tempio Bhimkichak a Malhar, nel distretto Bilaspur dello stato di Chhattinsgarh, che è stato costruito in arenaria ed è estesamente colonizzato da funghi. In questo lavoro, sono state isolate otto specie fungine appartenenti ad Aspergillus sp. I micro-funghi identificati provocano decolorazione ed esfoliazione meccanica del materiale lapideo, a causa della penetrazione meccanica delle ife e della produzione di pigmenti scuri e acidi organici.Résumé Les matériaux pierreux appartenant aux biens culturels sont à risque de bio-détérioration à cause de la prolifération des micro-organismes qui entrent dans la composition des bio-films. Les métabolites microbiens de ces bio-films sont responsables de la dégradation du substrat sous-jacent et peuvent amener à un affaiblissement physique et à une altération chromatique de la surface pierreuse [1,18]. La capacité des champignons de produire des pigments et des acides organiques a un rôle fondamental dans la dégradation de différents types de pierre constituant les biens culturels. En outre, les matériaux pierreux peuvent sustenter les communautés microbiennes qui sont actives dans les processus de bio-détérioration fournissant des composés qui peuvent être métabolisés. Ce travail se focalise sur l’analyse mycologique du bio-film microbien provenant du temple Bhimkichak à Malhar, dans le district Bilaspur de l’état de Chhattinsgarh, qui a été construit en grès et est amplement colonisé par des champignons. Dans ce travail, ont été isolées huit espèces fongiques appartenant à Aspergillus sp. Les micro-champignons identifiés provoquent la décoloration et l’exfoliation mécanique du matériau pierreux, à cause de la pénétration mécanique des hyphes et de la production de pigments sombres et d’acides organiques.Zusammenfassung Zu den Kulturgütern zählende Steinmaterialien unterliegen aufgrund der Proliferation der in die Zusammenstellung der Biofilme eintretenden Mikroorganismen einer Verwitterungsgefahr. Die mikrobischen Metabolite dieser Biofilme sind für den Verfall des darunter liegenden Substrats verantwortlich und können eine physische Schwächung sowie eine farbliche Änderung der Steinfläche bewirken. [1,18]. Die Fähigkeit von Pilzen, Pigmente und organische Säuren zu produzieren, spielt im Rahmen der Verwitterung der unterschiedlichen, das Denkmal bildenden Steinarten eine grundlegende Rolle. Darüber hinaus können Steinmaterialien in die Verwitterungsprozesse aktiv eingebundene Mikrobengemeinschaften erhalten, da sie umwandelbare Verbindungen liefern. Diese Arbeit konzentriert sich auf eine im Tempel Bhimkichak in Malhar, im Bezirk Bilaspur des Staats Chhattinsgarh durchgeführte mykologische Analyse des mikrobischen Biofilms, im Rahmen derer die Sandsteinkonstruktion eine extreme Pilzbesiedelung aufwies. Im Verlauf dieser Tätigkeit wurden acht, dem Aspergillus sp. angehörige Pilzsorten isoliert. Die identifizierten Mikropilze verursachen durch die mechanische Penetration der Hyphen und die Produktion dunkler Pigmente sowie organischer Säuren einen Farbverlust und die mechanische Abblätterung des Steinmaterials.Resumen Los materiales lapídeos que constituyen los bienes culturales están a riesgo de biodeterioro a causa de la proliferación de los microorganismos que entran en la composición de las biopelículas. Los metabolitos microbianos de estas biopelículas son responsables de la degradación del substrato subyacente y pueden causar una debilitación y alteración cromática de la superficie lapídea [1,18]. La capacidad de los hongos de producir pigmentos y ácidos orgánicos desempeña un papel fundamental en la degradación de diferentes tipos de piedra que constituyen los bienes culturales. Además, los materiales lapídeos pueden sustentar las comunidades microbianas activas en los procesos de biodeterioro proporcionando compuestos que se pueden metabolizar. Este artículo se centra en el análisis micológica de una biopelícula micróbica procedente del templo Bhimkichak en Malhar, en el distrito Bilaspur del Estado de Chhattinsgarh, construido en arenisca y ampliamente colonizado por hongos. En este trabajo, se han aislado ocho especies fungíneas que pertenecen a Aspergillus sp. Los micro-hongos identificados provocan la decoloración y exfoliación mecánica del material lapídeo, debido a la penetración mecánica de las hifas y a la producción de pigmentos oscuros y ácidos orgánicos.РезюмеИнвазивные чужеродные виды (IAS) оказывают катастрофическое воздействие на биоразнообразие, на культурное наследие и на экономику географического ареала. В качестве примера приводится красный пальмовый долгоносик (RPW), чужеродный вид (IAS), атакующий вид неместной пальмы Phoenix canariensis, а также местный вид Chaemerops humilis, особенно в городской и пригородной зонах. Эти деревья играют важную роль в истории и в культурном наследии Сицилии с времен арабского нашествия. Случайное внедрение долгоносика в значительной степени изменило сицилийскую панораму. В данном исследовании приводятся хронология и степень серьезности последствий, произведенных на пальмах долгоносиком. Только за 7 лет долгоносик радикально изменил эстетическую ценность и восприятие природного и культурного наследия Сицилии. Результаты подсказывают, что необходимо принимать меры предосторожности в случае, когда чужеродные виды насекомых оказывают влияние на культурное наследие.ԱմփոփումԻնվազիվ խորթ տեսակները (IAS) աղետալի ազդեցություն ունեն կենսաբազմազանության, մշակութային ժառանգության և տնտեսության վրա ցանկացած տարածաշրջանում: Այս հոդվածում նկարագրվում է արմավենու կարմիր բիզի (RPW) դեպքը, օտար մի տեսակ (IAS), որ հարձակվում է PALM Phoenix canariensis ոչ տեղի տեսակների, և Chaemerops humilis տեղի տեսակների վրա, հատկապես քաղաքային և ծայրամասային բնակավայրերում: Այս ծառերը կարևոր դեր են ունեցել Սիցիլիայի պատմության և մշակութային ժառանգության վրա, դեռևս արաբական ներխուժումի ժամանակներից: Կարմիր բիզի պատահական մուտքը կտրուկ փոխել է Սիցիլիայի բնապատկերը: Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս կարմիր բիզի ժամանակագրությունը, և լուրջ հետևանքները արմավենու վրա մինչև մեր օրերը: Ընդամենը յոթ տարիների ընթացքում կարմիր բիզին կտրուկ փոխել է գեղագիտական արժեքը և մշակութային և բնական ժառանգության ընկալումը Սիցիլիայում: Արդյունքներից ելնելով պետք է կիրառվի մի Սկզբունքային Նախահաշիվ, ցույց տալով ինչպես խորթ տեսակ միջատները կարող են ազդեցություն ունենալ մշակութային ժառանգության վրա
Il Regalzier: studio di un tipico intonaco di finitura a Venezia
No full textRegalzier is one of the most common types of plasterwork on medieval buildings in Venice until the 15th century but remained popular also during the next centuries in the north of Italy. Despite the widespread occurrence of this kind of finishing treatment, the information about the materials and the techniques used to create it is still scarce. For this reason and thanks to growing interest in traditional building construction techniques, a set of 21 samples were collected from a number of decorative elements and brick walls belonging to historical buildings of the 15th century in Venice. The samples were investigated by means of Scanning Electron Microscopy–Energy Dispersive X-ray microanalysis (SEM-EDX), Fourier Transform Infrared spectroscopy (FTIR), Thermal Analysis (TG-DSC) and Raman spectroscopy. The results allowed the characterization of the materials, contributing to the knowledge of traditional building construction techniques. This information is also important when considering the choice of proper restoration treatments, according to the recent concepts of sustainability, compatibility and use of local materials. Riassunto Le decorazioni ad affresco, le stesure di intonaci a marmorino e il “regalizier” erano tra le più diffuse finiture delle superfici in laterizio che caratterizzavano l’edilizia medievale. A Venezia era particolarmente diffusa la tecnica di finitura a “regalzier”, di cui rimangono poche testimonianze e poche informazioni circa i materiali impiegati. Per questo, e grazie al crescente interesse verso le tecniche dell’edilizia tradizionale e locale, sono stati prelevati 21 campioni di “regalzier”, provenienti da elementi decorativi e murature in laterizio di edifici veneziani del XV secolo. I campioni sono stati caratterizzati con microscopia ottica ed elettronica (SEM-EDX), spettrofotometria FT-IR, analisi TG-DSC e spettroscopia Raman. I risultati ottenuti, oltre a contribuire alle conoscenze sui materiali e sulle tecniche dell’edilizia tradizionale veneziana, permettono di scegliere metodologie adeguate per la conservazione delle testimonianze di questi trattamenti, in accordo anche con il recente concetto di “restauro sostenibile”, in termini di compatibilità e utilizzo di materiali locali. Résumé Les décorations en fresque, les étalements de crépi marmorisé et le « regalzier » étaient parmi les finitions plus diffusées des surfaces en brique qui caractérisaient la construction médiévale. À Venise la technique de finition à « regalzier », dont il ne reste que peu de témoignages et peu d’informations quant aux matériaux employés, était particulièrement diffusée. Pour cette raison, et grâce au croissant intérêt vers les techniques de la construction traditionnelle et locale, 21 échantillons de « regalzier », provenant d’éléments décoratifs et de maçonneries en brique d’édifices vénitiens du XVème siècle, ont été prélevés. Les échantillons ont été caractérisés avec un micro-espion optique et électronique (SEM-EDX), une spectrophotométrie FT-IR, une analyse TG-DSC et une spectroscopie Raman. Les résultats obtenus, en plus de contribuer aux connaissances sur les matériaux et sur les techniques de la construction traditionnelle vénitienne, permettent de choisir des méthodologies adéquates à la conservation des témoignages de ces traitements, en accord aussi avec le récent concept de « restauration soutenable », en termes de compatibilité et d’utilisation de matériaux locaux. Zusammenfassung Freskenmalereien, der „Intonaco marmorino“ genannte und dem Marmor ähnliche Verputz sowie die Fugenmalerei „Regalzier“ zählten im Mittelalter zu den weit verbreitetsten Finishs von Ziegelflächen. In Venedig war insbesondere die „Realzier-Technik“ sehr verbreitet, von der es leider nur noch wenige Zeugnisse gibt. Aber auch zu den verwendeten Materialien liegen nur sehr spärliche Informationen vor. Aus besagtem Grund und dank des wachsenden Interesses für traditionelle sowie lokale Bautechniken wurden jetzt 21 von Dekorelementen und Ziegelmauern venezianischer Gebäude aus dem 15. Jh. stammende „Regalzier-Proben“ entnommen. Die Proben wurden auf der Grundlage der optischen und elektronischen Mikroskopie (SEM-EDX), der FT-IR-Spektrofotometrie, der TG-DSC-Analyse und der Raman-Spektroskopie gekennzeichnet. Die somit erzielten Ergebnisse tragen nicht nur zum Verständnis der im traditionellen venezianischen Bauwesen zur Anwendung gekommenen Materialien und Techniken bei, sondern ermöglichen es, in Übereinstimmung mit dem relativ neuen Konzept der die Kompatibilität und Verwendung lokaler Materialien umfassenden „nachhaltigen Restaurierung“, zweckmäßige Methoden zur Erhaltung derart behandelter Zeugnisse zu wählen. Resumen Las decoraciones al fresco, la aplicación de revoques con efecto “marmorino” y el “regalzier” eran algunos de los acabados más frecuentes para las superficies en ladrillos que caracterizaban la construcción medieval. En Venecia estaba muy difundida la técnica de acabado “regalzier”, de la cual quedan pocos ejemplos y escasas informaciones sobre los materiales utilizados. Para ello, y gracias al creciente interés por las técnicas de la construcción tradicional y local, se han sacado 21 muestras de “regalzier” procedentes de elementos decorativos y mamposterías en ladrillos de edificios venecianos del siglo XV. Las muestras han sido caracterizadas a través de la microscopía óptica y electrónica (SEM-EDX), la espectrofotometría FT-IR, el análisis TG-DSC y la espectroscopia Raman. Los resultados logrados, además de aumentar los conocimientos sobre los materiales y las técnicas de la construcción tradicional veneciana, permiten elegir metodologías adecuadas para la conservación de vestigios de estos tratamientos, en línea también con el reciente concepto de la “restauración sostenible”, desde el punto de vista de la compatibilidad y el uso de materiales locales.РезюмеФресковые декорации, штукатурочные слои из мрамора и под кирпич “regalzier” были одними из самых распространенных отделок плиточных поверхностей, характеризующих средневековые постройки. В Венеции особенно была распространена техника отделки “regalzier”, о которой осталось мало свидетельств и мало информации о примененных материалах. Поэтому и благодаря растущему интересу к технике традиционного и местного строительства был собран 21 образец отделки “regalzier”, изъятый из декоративных элементов и кирпичных кладок венецианских зданий XV века. Эти образцы были проанализированы при помощи оптической и электронной микроскопии (SEM-EDX), спектрофотометрии, ИК-Фурье, ТГ-ДСК анализа и спектроскопии комбинационного рассеяния. Полученные результаты дополняют знания о материалах и технике традиционного венецианского строительства и позволяют выбрать адекватные методологии для консервации свидетельств этих техник в согласии с последними понятиями «устойчивой реставрации» в рамках совместимости и использования местного материала.ԱմփոփումՈրմնանկարի դեկորացիաները, սպեղանու մարմարե շերտերը և կեղծ աղյուսները “regalizier” և առավել տարածված մակերեսային նյութերը աղյուսից, բնութագրում էին միջնադարյան շենքը: Վենետիկում հատկապես տարածված էր շենքը ավարտելուց հետո”regalizier” տեխնիկան, դրանից բացի կան մի քանի վկաներ և քիչ տեղեկություններ օգտագործված նյութերի մասին: Այդ պատճառով, քանի որ աճող հետաքրքրություն կա ավանդական տեղական շինարարական տեխնիկայի վերաբերյալ, հավաքվել են 21 նմուշներ «regalizier»-ով, տասնհինգերորդ դարի վենետիկյան շենքերի դեկորատիվ տարրերից և աղյուսե պատերից: Նմուշները բնութագրվեցին օպտիկական և էլեկտրոնային միկրոսկոպիայով (SEM-EDX), FT-IR, TG-DSC և Raman սպեկտրոսկոպիայով: Ստացված արդյունքները, բացի նրանից որ նպաստում են ավանդական վենետիկյան նյութերի և մեթոդների ճանաչմանը, Ձեզ թույլ են տալիս ընտրել համապատասխան մոտեցում պահպանմանը, բուժմանը, ինչպես նաև ի համապատասխան վերջերս ընդունված “կայուն վերականգնման” հայեցակարգի, նրանց համատեղելիությունը և տեղական նյութերի օգտագործմանը
Strategie di conservazione preventiva dei corpi di cera nelle collezioni scientifiche dell’università
No full textIn recent years, university museums have been subject to growing interest from the scientific community. Their collections are composed of objects whose nature varies, allowing the visitor and the researcher to make a visual tour of the different scientific disciplines. This paper analyses the main agents of deterioration that affect a specific type of cultural heritage exhibit, the anatomical models made of organic materials (wax, natural hair, horsehair, vegetable fibres, dyes, natural resins, etc.), which are highly sensitive to environmental agents, and it proposes strategies for the preventive conservation of collections consisting of such items. The Faculty of Medicine at the Complutense University of Madrid (UCM) has one of the most important collections of such models in Europe, containing true works of art which combine scientific rigor with the aesthetic taste of the 18th century.SommarioNegli ultimi anni, i musei universitari sono stati oggetto di un sempre crescente interesse da parte della comunità scientifica. Le loro collezioni sono composte da oggetti di varia natura, il che permette al visitatore e al ricercatore di fare un giro visivo tra le diverse discipline scientifiche. Questo articolo analizza i principali agenti di deterio- ramento che interessano un tipo concreto di esposizione di beni culturali, i modelli anatomici fatti di materiali organici (cera, capelli umani, crine di cavallo, fibre vegetali, coloranti, resine naturali, ecc.) altamente sensibili agli agenti ambientali, e propone strategie per la conservazione preventiva di collezioni composte da tali elementi. La Facoltà di Medicina dell’Università Complutense di Madrid (UCM) ha una collezione di questi modelli tra le più importanti in Europa, collezione che contiene vere e proprie opere d’arte che combinano il rigore scientifico ed il gusto estetico del XVIII secolo.Résumé Dans ces dernières années, les musées universitaires ont été l’objet d’un intérêt de plus en plus grand de la part de la communauté scientifique. Leurs collections sont composées d’objets de nature diverse, ce qui permet au visiteur et au chercheur de faire un tour visuel entre les différentes disciplines scientifiques. Cet article analyse les principaux agents de détérioration qui intéressent un type concret d’exposition de biens culturels, les modèles anatomiques faits en matériaux organiques (cire, cheveux humains, crin de cheval, fibres végétales, colorants, résines naturelles, etc.) hautement sensibles aux agents environnementaux et propose des stratégies pour la conserva- tion préventive de collections composées de ces éléments. La Faculté de Médecine de l’Université Complutense de Madrid (UCM) a une collection de ces modèles parmi les plus importantes en Europe, collection qui contient des véritables œuvres d’art qui associent la rigueur scientifique au goût esthétique du XVIIIème siècle.Zusammenfassung In den vergangenen Jahren stießen Universitätsmuseen bei der wissenschaftlichen Gemeinschaft auf immer größeres Interesse. Ihre Sammlungen bestehen aus Gegen- ständen unterschiedlichster Natur, was dem Besucher und Forscher die Möglichkeit zu einem visuellen Rundgang durch unterschiedliche wissenschaftliche Disziplinen verleiht. Dieser Artikel analysiert die wichtigsten Verwitterungsursachen, denen ein konkreter Typ an Kulturgütern ausgesetzt ist, der aus extrem witterungsempfindlichen organischen Materialien bestehenden anatomischen Modelle (Wachs, menschliches Haar, Pferdemähne, pflanzlichen Fasern, Farbstoffen, Naturharzen, usw.) besteht, und bie- tet Strategien zur vorbeugenden Erhaltung von aus solchen Elementen gebildeten Sammlungen an. Die Fakultät für Medizin der Universität Complutense in Madrid (UCM) verfügt über eine der europaweit wichtigsten Sammlungen solcher Modelle mit wahrhaftigen Kunstwerken, die die kombinierte wissenschaftliche Strenge mit dem optischen Geschmack des 18. Jhs. widerspiegeln.Resumen En los últimos años, los museos universitarios han sido objeto de un interés cada vez mayor por parte de la comunidad científica. Sus colecciones incluyen objetos de varia naturaleza, lo que permite al visitante y al investigador dar una vuelta visiva por las distintas disciplinas científicas. Este artículo analiza los principales agentes de deterioro que afectan una tipología concreta de bienes culturales expuestos: los mo- delos anatómicos realizados en materiales orgánicos (cera, pelo humano, crin de ca- ballo, fibras vegetales, colorantes, resinas naturales, etc.) muy sensibles a los agentes medioambientales y sugiere estrategias para la conservación preventiva de colecciones formadas por dichos elementos. La Facultad de Medicina de la Universidad Complutense de Madrid (UCM) posee una colección de estos modelos considerada entre las más importantes en Europa, una colección que conserva verdaderas obras de arte que combinan el rigor científico con el gusto estético del siglo XVIII.РезюмеВ последние годы университетские музеи стали объектом все время возрастающего интереса со стороны научного сообщества. Их коллекции составляют предметы различной природы, что позволяет посетителям и исследователям совершить визуальтый тур среди различных научных дисциплин. Данная статья анализирует главные агенты ухудшения, касающиеся определенного типа экспонатов, принадлежащих культурному наследию: анатомические модели из органического материала (воск, человеческие волосы, конские гривы, растительные волокна, красители, натуральные смолы и т.д.) сверхчувствительного к агентам окружающей среды, и предлагает стратегии для предупредительной консервации коллекций, состоящих из таких элементов. Факультет медицины Мадридского университета Комплутенсе (МУК) владеет одной из важнейших в Европе коллекций таких моделей, которая содержит настоящие произведения исскуства, соединяющие в себе научную строгость и эстетический вкус XVIII века.ԱմփոփումՎերջին տարիներին համալսարանական թանգարանները աճող հետաքրքրության աղբյուր են դարձել գիտական համայնքի կողմից : Իրենց հավաքածուներում, որ կազմված են տարբեր թեմաներից, թույլ են տալիս, որ այցելուն և հետազոտողը տեսողական էքսկուրսիա կատարի տարբեր գիտական առարկաների թեմաներով: Այս հոդվածը վերլուծում է վատթարացման հիմնական գործակալները, որոնք ազդում են որոշակի տեսակի մշակութային բացահայտման մոդելները պատրաստված օրգանական նյութերից (մոմ, մարդու մազեր, ձիու մազ, բուսական մանրաթելեր, ներկեր, բնական խեժը և այլն), բարձր զգայուն բնապահպանական գործակալներ, և առաջարկում ռազմավարություններ հավաքածուի կանխարգելիչ պահպանման համար, կազմված նման տարրերից: Մադրիդի Complutense (UCM) համալսարանի բժշկական Ֆակուլտետը ունի այդ մոդելների շարքում Եվրոպայի համար ամենակարևորը համարվող հավաքածու, որը պարունակում է իրական արվեստի գործեր, որ համատեղել են տասնութերորդ դարի.գիտական խստությունը ու ճաշակ
Alla ricerca di un modello olistico sostenibile e replicabile per un completo recupero energetico negli edifici storici
Get PDFThe reduction of greenhouse gas emissions in buildings offers one of the most promising opportunities for developed and developing countries to cooperate in achieving the realization of significant energy efficiency improvements. However, achieving sustainability is not an easy task unless there is synergy with/between energy efficiency improvement and renewable energy sources (RES) - these are not at present in widespread dissemination and use. This paper recognizes the synergetic relationship between conservation and sustainability. At present, the role of heritage conservation in achieving sustainability has not yet been fully recognized, nor have heritage needs been well integrated into sustainability initiatives. Historic buildings are inherently sustainable. Preservation maximizes the use of existing materials and infrastructures, reduces waste, and preserves the historical character of older towns and cities. Sustainability begins with preservation. Taking into account the original climatic adaptations of historic buildings, today’s sustainable technology can supplement inherent sustainable features without compromising their unique historical character. Furthermore, a number of paper reviews and case studies with related methodologies outline the need to implement the latest current knowledge and technologies (BPS - Building Performance Simulation and CFD - Computational Fluid Dynamics) for use in the refurbishment design process, as well as highlighting the crucial importance of sustainability, relevant benchmarking and rating system development.RiassuntoLa riduzione delle emissioni del gas serra negli edifici offre la più promettente opportunità per i Paesi sviluppati e in via di sviluppo di cooperare al raggiungimento di azioni comuni per realizzare miglioramenti significativi di efficienza energetica. Tuttavia, la strada per la sostenibilità non sarebbe stata aperta se il miglioramento di efficienza energetica delle fonti energetiche rinnovabili (FER) non fosse ampiamente in atto. Questo articolo fa presente il rapporto sinergico tra conservazione e sostenibilità. Tuttavia, il ruolo della conservazione del patrimonio nel raggiungimento della sostenibilità non è stato ancora riconosciuto, né vi sono iniziative culturali che si riferiscono al patrimonio culturale. Gli edifici storici sono intrinsicamente sostenibili. La conservazione massimizza l’utilizzazione dei materiali e delle infrastrutture esistenti, riduce gli sprechi, e conserva il carattere storico delle vecchie città. La sostenibilità inizia con la conservazione. Prendendo in considerazione gli adattamenti climatici degli edifici storici originali, la tecnologia sostenibile di oggi può integrare le intrinsiche caratteristiche sostenibili senza compromettere il carattere storico.RésuméLa réduction des émissions du gaz à effet de serre dans les édifices offre la plus prometteuse opportunité pour les pays développés et en voie de développement de coopérer à la réalisation d’actions communes pour réaliser des améliorations significatives de l’efficacité énergétique. Toutefois, le chemin pour la soutenabilité n’aurait pas été ouvert si l’amélioration de l’efficacité énergétique des sources d’énergie renouvelables (SER) n’avait pas déjà été amplement en exécution. Cet article souligne le rapport synergique entre conservation et soutenabilité. Toutefois, le rôle de la conservation du patrimoine dans la réalisation de la soutenabilité n’a pas encore été reconnu et il n’y a pas d’initiatives culturelles qui se réfèrent au patrimoine culturel. Les édifices historiques sont intrinsèquement soutenables. La conservation maximise l’utilisation des matériaux et des infrastructures existantes, réduit les gaspillages et conserve le caractère historique des vieilles villes. La soutenabilité commence par la conservation. En prenant en considération les adaptations climatiques des édifices historiques originaux, la technologie soutenable d’aujourd’hui peut intégrer les caractéristiques soutenables intrinsèques sans en compromettre le caractère historique. En outre, l’article passe en revue certains cas d’étude et les méthodologies relatives (BPS - Building Performance Simulation et CFD - Computational Fluid Dynamics) et déligne la nécessité de connaissances et de technologies plus actuelles employées dans le procès de projet de la restructuration, ainsi que l’importance cruciale du benchmarking utile pour la soutenabilité et le développement du système d’évaluation.ZusammenfassungDie Reduzierung der Emissionen von Treibhausgasen in Gebäuden bietet Industrie- wie Entwicklungsländern die viel versprechende Möglichkeit, gemeinsam an der Umsetzung von Maßnahmen zum Erzielen bedeutender Optimierungen im Bereich der Energieeffizienz zu arbeiten. Dennoch wäre der Weg zur Nachhaltigkeit nicht offen gewesen, wenn die Verbesserung der Energieeffizienz von erneuerbaren Energiequellen (FER) nicht bereits in vollem Gange wäre. Dieser Artikel verdeutlicht das Zusammenspiel von Erhaltung und Nachhaltigkeit. Trotzdem wurde die Rolle der Erhaltung des Kulturguts beim Erreichen von Nachhaltigkeit bisher weder anerkannt, noch gibt es diesbezügliche kulturellen Initiativen. Historische Gebäude sind an und für sich nachhaltig. Ihre Erhaltung maximiert die Verwendung von bestehenden Materialien und Infrastrukturen, reduziert Verschwendung und bewahrt den historischen Charakter alter Städte. Nachhaltigkeit beginnt also mit der Erhaltung. Berücksichtigt man witterungsbedingte Anpassungen von historischen Originalgebäuden, so kann die nachhaltige Technologie von heute wirklich nachhaltige Eigenschaften einfließen lassen, ohne deshalb den historischen Charakter zu beeinträchtigen. Darüber hinaus geht der Artikel auf einige Beispiele und diesbezügliche Methologien ein (BPS - Building Performance Simulation und CFD - Computational Fluid Dynamics) und umreißt die Erfordernis aktuellerer, im Rahmen der Sanierungsplanung angewendeter Wissensstände und Technologien sowie die immense Bedeutung des zur Nachhaltigkeit und Entwicklung des Beurteilungssystems nützlichen Benchmarkings.ResumenLa reducción de las emisiones del gas de efecto invernadero en los edificios representa la oportunidad más prometedora para los Países desarrollados y en desarrollo de cooperar para poner en marcha acciones comunes encaminadas a realizar mejoras importantes desde el punto de vista de la eficiencia energética. Sin embargo, la vía hacia la sostenibilidad no estaría abierta si la mejora de la eficiencia energética de las fuentes energéticas renovables (FER) no fuera en marcha de manera extensa. Este artículo destaca la relación sinérgica entre conservación y sostenibilidad. Sin embargo, el papel de la conservación del patrimonio para alcanzar la sostenibilidad no ha sido todavía reconocido, ni hay iniciativas culturales relacionadas con el patrimonio cultural. Los edificios históricos son sostenibles de manera intrínseca. La conservación permite un uso optimizado de los materiales y de las infraestructuras existentes, reduce los desperdicios y mantiene el carácter histórico de las antiguas ciudades. La sostenibilidad empieza con la conservación. Tomando en cuenta los ajustes climáticos de los edificios históricos originales, la tecnología sostenible de hoy puede incorporar las intrínsecas características sostenibles sin afectar el carácter histórico. Además, el artículo reseña algunos casos de estudio y las relativas metodologías (BPS - Building Performance Simulation y CFD - Computational Fluid Dynamics) subrayando tanto la necesidad de tecnologías y conocimientos más modernos a emplear en el proceso de diseño de la remodelación, como la importancia crucial de la evaluación comparativa (benchmarking) para la sostenibilidad y el desarrollo del sistema de evaluación.РезюмеСокращение выбросов зданиями парниковых газов является для развитых и развивающихся стран многообещающей возможностью кооперации к достижению совместных действий, способствующих осуществлению значительного повышения энергетической эффективности. Несмотря на это дорога к устойчивости не была бы открыта, если бы повышение энергоэффективности возобновляемых источников энергии (ВИЭ) не было бы уже в действии. Данная статья показывает синергитическую связь между сбережением и устойчивостью. Между тем роль сбережения наследия в достижении устойчивости еще не признана и нет культурных мероприятий, затрагивающих сохранение культурного наследия. Сбережение использует максимально уже существующие материалы и инфраструктуры, снижая потери и сохраняет исторический характер древних городов. Устойчивость начинается с сохранения. Принимая во внимание климатическую адаптацию оригинальных исторических зданий сегодняшние технологии могут интегрировать внутренние характеристики устойчивости, не компрометируя исторического характера. Статья также рассматривает некоторые исследования и их мотодологии (BPS – Building Performance Simulation и CFD – Computational Fluid Dynamics) и подчеркивает необходимость более актуальных знаний и технологий, используемых в процессе проектирования реструктуризации, также как важность бенчмаркинга, полезного для устойчивости и развития оценночной системы.ԱմփոփումՋերմոցային գազերի արտանետումների կրճատումը շենքերում առաջարկում է ամենախոստումնալից հնարավորություն զարգացած եւ զարգացող երկրներին համագործակցել եւ հասնել միասնական գործողությունների զգալիորեն բարելավելով էներգաարդյունավետությունը: Այնուամենայնիվ, ճանապարհը կայուն չէր լինի, եթե էներգաարդյունավետության վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների հարցը արդեն ուժի մեջ չլիներ: Այս հոդվածը ներկայացնում է այդ հարաբերությունների պահպանման եւ կայունության. միասնականությունը: Այնուամենայնիվ, ժառանգության պահպանման դերը կայունությունը հասնելու համար դեռ չի ճանաչվել, եւ բացակայում են մշակութային միջոցառումներ: Պատմական շենքերը վերուստ ժառանգաբար կայուն. Են: Պահպանման մեջ առավելագույնի հասնել օգտագործելով գոյություն ունեցող սարքավորումները եւ ենթակառուցվածքները նվազեցնում է թափոնները եւ պահպանում է հին քաղաքի պատմական բնույթը. Կայունությյունը սկսվում է պահպանումից: Հաշվի առնելով բուն պատմական շենքերի կլիմայական ադապտացիաները, կայուն տեխնոլոգիաները այսօր կարող են ինտեգրել ներսի կայուն հատկությունները առանց ձեռք տալու պատմական բնույթը: Բացի այդ, հոդվածը վերանայում է որոշ դեպքերի ուսումնասիրություններ եւ մեթոդաբանություններ (BPS - Շենքերի մոդելավորում եւ կատարումը) CFD- հաշվողական FLUID DYNAMICS) եւ նախանշում է անհրաժեշտությունը գիտելիքների եւ նորագույն տեխնոլոգիաների ավելի ընթացիկ օգտագործումը նախագծման գործընթացի վերակազմակերպման, բացի դրանից վճռորոշ նշանակությունը օգտակար է կայունության եւ զարգացման գնահատման համակարգի համար