Repository of DUTH
Not a member yet
21326 research outputs found
Sort by
a narrative review of the literature
No full textΒιβλιογραφία : σ. 47 - 49Το σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας (ΣΑΚΦ) αποτελεί σπάνια αλλά δυνητικά επικίνδυνη επιπλοκή σε ασθενείς υπό αιμοκάθαρση, συχνά σχετιζόμενη με την επαναλαμβανόμενη χρήση κεντρικών φλεβικών καθετήρων ή με την παρουσία υποκείμενης φλεβικής νόσου. Οι ανατομικές παραλλαγές των ενδοθωρακικών φλεβών, αν και κατά κανόνα ασυμπτωματικές, μπορούν να τροποποιήσουν τη φλεβική απορροή του άνω ημιμορίου και να επηρεάσουν την κλινική παρουσίαση, τη διάγνωση και τη θεραπευτική προσέγγιση του ΣΑΚΦ. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η καταγραφή των κυριότερων ανατομικών παραλλαγών του άνω κοίλου φλεβικού συστήματος και η αξιολόγηση της κλινικής τους σημασίας στους αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς. Υλικό και Μέθοδος. Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Google Scholar και Scopus για άρθρα στην αγγλική γλώσσα που δημοσιεύθηκαν την περίοδο 2000–2025. Χρησιμοποιήθηκαν συνδυασμοί λέξεων-κλειδιών σχετικών με “superior vena cava syndrome”, “persistent left superior vena cava”, “duplicated SVC”, “central venous access”, “hemodialysis” και “venous anomalies”. Συμπεριλήφθηκαν case reports, μικρές σειρές περιστατικών και αφηγηματικές ανασκοπήσεις, ενώ αποκλείστηκαν μελέτες που δεν αφορούσαν αιμοκαθαιρόμενους ή δεν τεκμηρίωναν απεικονιστικά την παραλλαγή. Αποτελέσματα Η διαθέσιμη βιβλιογραφία είναι περιορισμένη και βασίζεται κυρίως σε περιγραφικές μελέτες μικρού αριθμού ασθενών. Οι συχνότερα αναφερόμενες παραλλαγές περιλαμβάνουν τον διπλασιασμό της άνω κοίλης φλέβας, την εμμένουσα αριστερή άνω κοίλη φλέβα και τη μεμονωμένη/μονήρη εμμένουσα αριστερή άνω κοίλη φλέβα. Η παρουσία παραλλαγών μπορεί να οδηγήσει σε τεχνικές δυσκολίες κατά τον καθετηριασμό, μειωμένη επάρκεια αιμοκάθαρσης, παρατεταμένες συνεδρίες και κλινικές εκδηλώσεις φλεβικής συμφόρησης. Η απεικόνιση με CT ή MR φλεβογραφία αποτελεί την πλέον αξιόπιστη μέθοδο για την ταυτοποίηση της παραλλαγής και τον προεπεμβατικό σχεδιασμό της προσπέλασης. Συμπεράσματα. Η γνώση των ανατομικών παραλλαγών του άνω κοίλου φλεβικού συστήματος είναι κρίσιμη για την έγκαιρη διάγνωση και τη σωστή διαχείριση του ΣΑΚΦ σε αιμοκαθαιρό-μενους ασθενείς. Η εξατομικευμένη επιλογή αγγειακής προσπέλασης βάσει της μορφολογίας της παραλλαγής μπορεί να μειώσει τις τεχνικές αποτυχίες και να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Παρά τον περιορισμένο όγκο δεδομένων, τα ευρήματα αναδεικνύουν την ανάγκη για περαιτέρω προοπτικές μελέτες. Λέξεις-κλειδιά: Σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας, άνω κοίλη φλέβα – ανωμαλίες, αγγειακές δυσπλασίες, εμμένουσα αριστερή άνω κοίλη φλέβα, διπλή άνω κοίλη φλέβα, κεντρικοί φλεβικοί καθετήρες, αιμοκάθαρση, αγγειακή προσπέλαση, φλεβική συμφόρηση, φλέβες θώρακα – ανατομία.Anatomical variations of the thoracic venous system, including persistent left superior vena cava (PLSVC), duplicated superior vena cava (SVC), and isolated PLSVC, are uncommon developmental anomalies resulting from failure of normal embryological regression of the cardinal venous system. Although usually asymptomatic, these variants may acquire clinical importance in scenarios requiring high-flow central venous drainage or repeated catheterization. Hemodialysis patients represent a unique subset in whom central venous access is critical for treatment adequacy and in whom previous catheterizations, venous stenosis, and altered flow dynamics may unmask otherwise silent venous anomalies.
Objective
To narratively review the anatomical spectrum of thoracic venous variants and evaluate their implications for vascular access planning, technical performance, symptoms related to venous congestion, and overall hemodialysis adequacy. Methods A narrative review of the literature was conducted using PubMed, Google Scholar, and Scopus between inception and 2025. Search terms included combinations of “persistent left superior vena cava,” “duplicated superior vena cava,” “isolated PLSVC,” “central venous access,” “hemodialysis,” and “vascular access.” Included publications comprised case reports, small case series, retrospective observational studies, and imaging-based studies. Data extraction focused on venous morphology, access approach, cannulation success, flow performance during dialysis, symptoms of upper body venous congestion, and management strategies. No prospective or randomized studies were identified. Results Evidence indicates that thoracic venous variants in hemodialysis patients may lead to catheter malposition, increased resistance to flow, prolonged dialysis sessions, and symptoms such as face or neck edema, dyspnea, or venous distention. Imaging using CT or MR venography was consistently reported as the superior modality for definitive anatomical delineation. Access selection was highly morphology-dependent: right-sided access was more effective in PLSVC with a coexisting right SVC; dominant vessel selection was favored in duplicated systems; and isolated PLSVC frequently required non-thoracic approaches (e.g., femoral or transhepatic) to achieve adequate dialysis flow.
Conclusion Thoracic venous variants may significantly influence vascular access strategy and functional dialysis performance. Early recognition and tailored access selection can mitigate technical failures and reduce morbidity. Larger prospective studies are needed to formalize management algorithms.49 σ
Machine Learning and inventory demand analysis
No full textΒιβλιογραφία: σ. 74-77Στην σύγχρονη επιχειρηματική και βιομηχανική πραγματικότητα, η πρόβλεψη της ζήτησης και η διαχείριση των αποθεμάτων διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Ειδικότερα σε περιβάλλοντα που χαρακτηρίζονται από υψηλή αβεβαιότητα, η αξιοποίηση της Μηχανικής Μάθησης για την πρόβλεψη και την διαμόρφωση του αποθέματος, συνεισφέρει ενεργά στην διαδικασία λήψης αποφάσεων μέσα από προγνωστικά μοντέλα τα οποία επεξεργάζονται μεγάλο όγκο δεδομένων. Στόχος της παρούσας διπλωματικής διατριβής είναι, αρχικά, η θεωρητική μελέτη των αλγορίθμων μηχανικής μάθησης μέσω μιας εκτενούς βιβλιογραφικής ανασκόπησης, η συγκέντρωση και η στατιστική ανάλυση πραγματικών επιχειρησιακών δεδομένων, τα οποία αντλούνται από ιστορικά δεδομένα τεσσάρων ετών από γνωστή βιομηχανία τροφίμων της Ελλάδας, αλλά και η κατασκευή μοντέλων μηχανικής μάθησης και τεχνητών νευρωνικών δικτύων μέσω του προγράμματος KNIME. Στόχος της έρευνας είναι να προτείνει μεθόδους τεχνητής νοημοσύνης που θα λειτουργήσουν υποστηρικτικά στα στελέχη της ανώτατης διοίκησης, της εν λόγω εταιρείας, στην διαδικασία λήψης αποφάσεων σε ζητήματα όπως η διαχείριση των αποθεμάτων τους και το βέλτιστο σημείο αναπαραγγελίας.In modern business and industrial reality, demand forecasting and inventory management play a decisive role. Especially in environments characterized by high uncertainty, the use of machine learning for forecasting and inventory management actively contributes to the decision-making process through predictive models that process large amounts of data. The aim of this thesis is, initially, the theoretical study of machine learning algorithms through an extensive literature review, the collection and statistical analysis of real operational data, which is drawn from four years of historical data from a well-known food industry in Greece, and the construction of machine learning and artificial neural network models using the KNIME program. The aim of the research is to propose artificial intelligence methods that will support the senior management of the company in the decision-making process on issues such as inventory management and the optimal reorder point.77 σ
The Consent of the Issuer in the Crime of Forgery
No full textΠεριέχει βιβλιογραφικές παραπομπέςΗ παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία εξετάζει τη λειτουργία της συναίνεσης του εκδότη στο έγκλημα της πλαστογραφίας, ένα ζήτημα κεντρικής σημασίας για την ποινική επιστήμη και την εφαρμογή αυτής στην πράξη. Η έρευνα αναλύει τις θεωρητικές βάσεις και τις πρακτικές διαστάσεις ενός φαινομένου που θέτει σε αμφισβήτηση τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί πλαστότητας εγγράφων. Μεθοδολογικά, η μελέτη υιοθετεί διεπιστημονική προσέγγιση, εξετάζοντας την ιστορική εξέλιξη της έννοιας της συναίνεσης από την αρχαία φιλοσοφία έως τις σύγχρονες θεωρίες, τη νομική διάσταση αυτής και την εφαρμογή της στο χώρο του ποινικού δικαίου, τη δογματική ανάλυση των βασικών εννοιών της πλαστογραφίας και τη λειτουργία της συναίνεσης του εκδότη υπό το πρίσμα του εξεταζόμενου αδικήματος, καθώς και την εμπειρική διερεύνηση της νομολογιακής πρακτικής. Τα κύρια ευρήματα καταδεικνύουν ότι η έγκυρη συναίνεση του εκδότη αποκλείει την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος της πλαστογραφίας, καθώς διατηρείται η εγγυητική λειτουργία του εγγράφου. Η νομολογιακή ανάλυση αποκαλύπτει τη σταδιακή μετάβαση από φορμαλιστικές προσεγγίσεις σε ρεαλιστικές αξιολογήσεις που σέβονται την ελευθερία διάθεσης των εννόμων αγαθών δίχως να πλήττουν τις δογματικές αρχές του ποινικού δικαίου, ανταποκρινόμενες στην πολυπλοκότητα και τη λογική των βιοτικών σχέσεων. Ωστόσο, η έρευνα εντοπίζει σημαντικές προκλήσεις στην ερμηνεία και την πρακτική εφαρμογή, ιδιαίτερα δυσχερών και δυσδιάκριτων εννοιών της εν λόγω προβληματικής, που «δοκιμάζουν» τις διατυπωθείσες θέσεις της επιστημονικής κοινότητας στην πράξη. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συναίνεση του εκδότη στην πλαστογραφία συνιστά κι αυτή θεμελιώδη έκφραση της ατομικής αυτονομίας και παρά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που φέρει, αποτελεί αξονική έννοια η οποία υπό συγκεκριμένους όρους και αναλόγως τη μορφή που λαμβάνει επιδρά αποφασιστικά στην στοιχειοθέτηση του τυποποιημένου αυτού εγκληματικού φαινομένου.This Master's thesis examines the function of issuer consent in the crime of forgery, an issue of central importance to criminal science and its practical application. The research analyzes the theoretical foundations and practical dimensions of a phenomenon that challenges traditional conceptions regarding document falsification. Methodologically, the study adopts an interdisciplinary approach, examining the historical evolution of the concept of consent from ancient philosophy to contemporary theories, its legal dimension and application in the field of criminal law, the dogmatic analysis of the basic concepts of forgery and the function of issuer consent under the prism of the examined offense, as well as the empirical investigation of jurisprudential practice. The main findings demonstrate that valid issuer consent precludes the objective element of the crime of forgery, as the guarantee function of the document is preserved. The jurisprudential analysis reveals a gradual transition from formalistic approaches to realistic assessments that respect the freedom of disposal of legal goods without undermining the dogmatic principles of criminal law, responding to the complexity and logic of social relations. However, the research identifies significant challenges in the interpretation and practical application of particularly difficult and indistinct concepts within this problematic area, which "test" the formulated positions of the scientific community in practice. The study concludes that issuer consent in forgery also constitutes a fundamental expression of individual autonomy and, despite the particular characteristics it bears, represents a pivotal concept which, under specific conditions and depending on the form it takes, decisively affects the establishment of this codified criminal offense.76 σ
Ethical Dilemmas and the Analysis of Bioethical Issues in Francophone Literature and Cinema
No full textΒιβλιογραφία: σ. 50 - 56Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση της βιοηθικής με τη σύγχρονη γαλλόφωνη καλλιτεχνική δημιουργία, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος αποτυπώνουν και διαπραγματεύονται ηθικά διλήμματα που προκύπτουν από την πρόοδο των βιοϊατρικών επιστημών. Μέσα από το πρίσμα της «Γαλλικής Βιοηθικής Εξαίρεσης» και τη φιλοσοφική σκέψη των Georges Canguilhem και Michel Foucault, αναλύεται πώς η τέχνη λειτουργεί ως εργαστήριο ηθικού στοχασμού.
Στο πεδίο της λογοτεχνίας, η μελέτη εστιάζει στο μυθιστόρημα Réparer les vivants της Maylis de Kerangal, που προσεγγίζει τη δωρεά οργάνων ως πράξη αλληλεγγύης και κοσμικής ιερότητας, σε αντιδιαστολή με το έργο του Michel Houellebecq, ο οποίος εκφράζει την υπαρξιακή αγωνία και την απελπισία απέναντι στον μετανθρωπισμό. Στον κινηματογράφο, η ανάλυση επικεντρώνεται σε δύο πρόσφατα έργα: το Le Dernier Souffle (2024) του Κώστα Γαβρά, που πραγματεύεται την παρηγορητική φροντίδα και το δικαίωμα στο «ευ θνήσκειν», και το La Petite (2023) του Guillaume Nicloux, που εξετάζει τις ηθικές και συναισθηματικές διαστάσεις της παρένθετης μητρότητας (GPA) σε ένα διασυνοριακό πλαίσιο. Η εργασία καταδεικνύει ότι η γαλλόφωνη αφήγηση αποφεύγει τις απλουστευτικές λύσεις, προκρίνοντας την αμφισημία και την ανάδειξη της ανθρώπινης ευαλωτότητας ως κεντρικού στοιχείου της βιοηθικής εμπειρίας.This thesis explores the relationship between bioethics and contemporary French-speaking artistic creation, focusing on how literature and cinema depict and negotiate ethical dilemmas arising from advancements in biomedical sciences. Through the lens of the "French Bioethical Exception" and the philosophical thought of Georges Canguilhem and Michel Foucault, the study analyzes how art functions as a laboratory for ethical reflection.
In the field of literature, the study focuses on Maylis de Kerangal's novel Réparer les vivants (Mend the Living), which approaches organ donation as an act of solidarity and secular sanctity, in contrast to the work of Michel Houellebecq, who expresses existential anxiety and despair regarding transhumanism. In cinema, the analysis centers on two recent works: Costa-Gavras' Le Dernier Souffle (Last Breath, 2024), which deals with palliative care and the right to die with dignity, and Guillaume Nicloux's La Petite (2023), which examines the ethical and emotional dimensions of surrogacy (GPA) within a cross-border context. The thesis demonstrates that French narrative avoids simplistic resolutions, favoring ambiguity and highlighting human vulnerability as a central element of the bioethical experience.56 σ
EOPYY as a public health structure
No full textΒιβλιογραφία : σ. 84 - 88Η παρούσα εργασία εξετάζει τον ρόλο και τη λειτουργία του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) στο πλαίσιο του Ελληνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ). Η ίδρυση του Οργανισμού, ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ), σηματοδότησε μια κομβική θεσμική μεταρρύθμιση, η οποία άλλαξε ριζικά τον χάρτη της κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα [1]. Η δημιουργία του ΕΟΠΥΥ δεν αποτέλεσε απλώς μια διοικητική πράξη συγχώνευσης, αλλά μια δομική αλλαγή
που στόχευε στην αντιμετώπιση των χρόνιων παθογενειών του συστήματος, όπως ο κατακερματισμός των πόρων, οι ανισότητες στην πρόσβαση και η έλλειψη κεντρικού σχεδιασμού στις προμήθειες υπηρεσιών υγείας.88 σ
Bioethics of synthetic biology
No full textΒιβλιογραφία: σ. 98-129Η Συνθετική Βιολογία αποτελεί έναν ταχέως αναπτυσσόμενο διεπιστημονικό κλάδο, ο οποίος μετασχηματίζει τη σύγχρονη βιολογία από επιστήμη παρατήρησης σε επιστήμη σχεδιασμού και κατασκευής βιολογικών συστημάτων. Μέσω της αξιοποίησης εργαλείων όπως η γονιδιακή επεξεργασία CRISPR-Cas, η σύνθεση και συναρμολόγηση DNA, καθώς και οι αυτοματοποιημένες πλατφόρμες βιολογικής μηχανικής, καθίσταται δυνατή η δημιουργία οργανισμών και βιολογικών λειτουργιών με προκαθορισμένα χαρακτηριστικά και εφαρμογές στην ιατρική, τη βιοτεχνολογία, τη γεωργία και την περιβαλλοντική διαχείριση. Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία εξετάζει τη Συνθετική Βιολογία υπό το πρίσμα της Βιοηθικής, αναλύοντας τα ηθικά, κοινωνικά και κανονιστικά ζητήματα που ανακύπτουν από την ανάπτυξη και εφαρμογή της. Αρχικά, παρουσιάζονται οι επιστημονικές βάσεις και η ιστορική εξέλιξη του πεδίου, καθώς και οι βασικές τεχνολογίες που το καθιστούν εφικτό. Στη συνέχεια, διερευνώνται οι σύγχρονες εφαρμογές της Συνθετικής Βιολογίας, με ιδιαίτερη έμφαση στις ιατρικές και θεραπευτικές προσεγγίσεις, αναδεικνύοντας τόσο τα προσδοκώμενα οφέλη όσο και τους ενδεχόμενους κινδύνους. Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στην ανάλυση θεμελιωδών βιοηθικών αρχών, όπως η αυτονομία, η μη βλάβη, η ωφελιμότητα και η δικαιοσύνη, καθώς και σε ζητήματα βιοασφάλειας, διττής χρήσης, κοινωνικής αποδοχής και ισότιμης πρόσβασης στις καινοτόμες τεχνολογίες. Μέσα από τη συγκριτική εξέταση διεθνών ρυθμιστικών πλαισίων και κατευθυντήριων γραμμών, η εργασία αναδεικνύει την ανάγκη για υπεύθυνη διακυβέρνηση και διεπιστημονικό διάλογο. Συμπερασματικά, η εργασία υποστηρίζει ότι η Συνθετική Βιολογία διαθέτει σημαντικό δυναμικό για την αντιμετώπιση σύγχρονων παγκόσμιων προκλήσεων, υπό την προϋπόθεση ότι η επιστημονική καινοτομία θα συνοδεύεται από ισχυρά βιοηθικά και θεσμικά πλαίσια. Η ενσωμάτωση της βιοηθικής σκέψης στην ανάπτυξη και εφαρμογή της Συνθετικής Βιολογίας αποτελεί αναγκαία συνθήκη για μια βιώσιμη, κοινωνικά αποδεκτή και ηθικά υπεύθυνη αξιοποίηση των δυνατοτήτων της.Synthetic Biology is a rapidly advancing interdisciplinary field that transforms modern biology from a science of observation into a science of design and construction of biological systems. Through the use of technologies such as CRISPR-Cas genome editing, DNA synthesis and assembly, and automated bioengineering platforms, it enables the creation of organisms and biological functions with predefined characteristics, finding applications in medicine, biotechnology, agriculture, and environmental management. This Master’s thesis examines Synthetic Biology from a bioethical perspective, focusing on the ethical, social, and regulatory challenges arising from its development and application. Initially, the scientific foundations and historical evolution of the field are presented, along with the key technologies that underpin its rapid progress. Subsequently, contemporary applications of Synthetic Biology are explored, with particular emphasis on medical and therapeutic approaches, highlighting both their potential benefits and associated risks. Special attention is given to the analysis of core bioethical principles, including autonomy, non-maleficence, beneficence, and justice, as well as to issues of biosafety, dual-use concerns, public acceptance, and equitable access to innovative technologies. Through a comparative examination of international regulatory frameworks and guidelines, the thesis underscores the importance of responsible governance and interdisciplinary dialogue. In conclusion, the thesis argues that Synthetic Biology holds significant potential for addressing major global challenges, provided that scientific innovation is accompanied by robust ethical reflection and effective regulatory oversight. The integration of bioethical principles into the development and application of Synthetic Biology is essential to ensure its sustainable, socially acceptable, and ethically responsible advancement.129 σ
Η επίλυση κρατικών διαφορών σύμφωνα με τις διατάξεις της Energy Charter Treaty
No full textΠεριέχει βιβλιογραφικές παραπομπέςΗ εργασία εξετάζει σε βάθος το θεσμικό και νομικό πλαίσιο επίλυσης διαφορών μεταξύ κρατών στον τομέα της ενέργειας, με κεντρικό άξονα τη Συνθήκη για τον Χάρτη της Ενέργειας (Energy Charter Treaty – ECT). Η ECT αποτελεί μια πολυμερής συνθήκη, η οποία θεσπίστηκε το 1994 και δημιούργησε ένα ολοκληρωμένο σύστημα προστασίας επενδύσεων στον ενεργειακό τομέα, παρέχοντας τη δυνατότητα επίλυσης διαφορών μέσω διεθνούς διαιτησίας μεταξύ κρατών ή μεταξύ κράτους και αλλοδαπών επενδυτών. Η εργασία αναλύει αρχικά το θεωρητικό υπόβαθρο της διαιτησίας και τον δυϊσμό του δικαίου της, καθώς και τη θέση των κρατών μέσα στο διαιτητικό σύστημα. Έμφαση δίνεται στο προδιαιτητικό στάδιο, όπου διερευνώνται ζητήματα όπως η εγκυρότητα της διαιτητικής συμφωνίας, το πεδίο εφαρμογής της, καθώς και οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που απαιτούνται για την παροχή προστασίας . Στο κύριο μέρος παρουσιάζεται αναλυτικά ο ρόλος των διεθνών οργάνων επίλυσης διαφορών, όπως το ICSID και το Διεθνές Δικαστήριο της Ε.Ε. (ΔΕΕ). Ιδιαίτερη σημασία έχει η νομολογία του ΔΕΕ, η οποία εξετάζει τη συμβατότητα της διαιτησίας της ECT με το ενωσιακό δίκαιο, ιδίως στις ενδοενωσιακές διαφορές. Η μελέτη επισημαίνει τον προβληματισμό γύρω από το εάν τα κράτη-μέλη μπορούν να δεσμεύονται από ρήτρες διεθνούς διαιτησίας έναντι επενδυτών εντός της Ε.Ε., καθώς και τη νομολογιακή τάση να θεωρείται ότι η ECT δεν υπερισχύει του ευρωπαϊκού δικαίου σε αυτές τις περιπτώσεις . Παράλληλα, εξετάζεται ενδελεχώς η σύγκρουση μεταξύ της ενεργειακής πολιτικής των κρατών και των κανόνων της εσωτερικής αγοράς της Ε.Ε. Τέλος, η εργασία αναδεικνύει ότι η ECT έχει καθοριστικό ρόλο στη διασφάλιση επενδυτικής σταθερότητας, δικαιοσύνης και πρόβλεψης, ωστόσο απαιτείται αυστηρός έλεγχος για την αποτροπή καταχρηστικών επενδύσεων. Επισημαίνεται επίσης η ανάγκη αναθεώρησης και προσαρμογής της Συνθήκης στα σύγχρονα δεδομένα της ενεργειακής μετάβασης, αλλά και η σημασία συνέχισης του διαλόγου μεταξύ των κρατών που συμμετέχουν σε αυτήν.72 σ
bioethical implications
No full textΒιβλιογραφία: σ. 70-74Η παρούσα εργασία επιδιώκει να εντοπίσει βασικές έννοιες της αριστοτελικής Ηθικής. Εκκινεί από τη μελέτη των Ηθικών Νικομαχείων. Αφού μελετηθούν και αναλυθούν ορισμένοι όροι της αριστοτελικής πραγματείας, όπως είναι η αρετή, η ευδαιμονία, , η φρόνηση, η δικαιοσύνη, η βούληση, γίνεται ανάλυση του ειδικού όρου «ακρασία», που αναφέρεται στο έβδομο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων. Σε γενικές γραμμές, ο Αριστοτέλης ορίζει την ακρασία σε αντίστιξη με την εγκράτεια, ως αδυναμία βουλήσεως και ως εκ τούτου ο ακρατής άνθρωπος δεν θα γίνει ποτέ ευδαίμον στην ζωή του γιατί δεν μπορεί να επιβληθεί στα πάθη του . Κατόπιν η συγκεκριμένη έννοια επιδιώκεται να εφαρμοστεί στο πλαίσιο της σύγχρονης Βιοηθικής. Εξετάζονται διάφορα θέματα και ερωτήματα της σύγχρονης ζωής ειδικότερα τα ζητήματα της ευγονικής, της ευθανασίας, της κύησης και της διακοπής της. της κλωνοποίησης, το ομιχλώδες ζήτημα του ιού σε συνδυασμό με το ζήτημα των εμβολίων που μας επιβλήθηκαν και των αποφάσεων των κυβερνήσεων, και των πολιτικών των φαρμακοβιομηχανιών όλα αυτά με γνώμονα την ενδεχόμενη ακρασία τόσο του εκάστοτε ιατρού η του ερευνητή αρχίζοντας από μικρά παραπτώματα κα καταλήγοντας σε πιο μεγάλα και σε συνάρτηση με την πολιτική και τις αποφάσεις των φαρμακοβιομηχανιών με σκοπό το κέρδος. Η ακρασία δείχνει ότι η συμμόρφωση στους κανόνες δεν εγγυάται την ηθική πράξη, εφόσον η γνώση δεν έχει μετατραπεί σε σταθερή έξη και τρόπο ζωής. Καταλήγοντας ως συμπέρασμα που αναφέρεται στο τετράστιχο των αρχαίων Ελλήνων το οποίο αποτελεί τον άγραφο νόμο που φυλάει την ψυχή από πράξεις που οδηγούν στην εκτροπή Αιδώς, Μέτρο, Ύβρις, Νέμεσις. Αφού, λοιπόν, συζητηθούν ζητήματα που απασχολούν τη Βιοηθική, επιχειρείται η σύνδεσή της με την αριστοτελική ΗθικήThis paper seeks to identify the basic concepts of Aristotelian Ethics, starting from the study of the Nicomachean Ethics. After studying and analyzing some of the basic terms in this Aristotelian treatise, such as virtue, bliss, mediocrity, prudence, justice, charity, and will, we analyze the specific term "akrasia", which is mentioned in the seventh book of the Nicomachean Ethics. n general, Aristotle defines intemperance in contrast to temperance, as a weakness of will and therefore the intemperate person will never be happy in his life because he cannot overcome his passions. Then, this specific concept is sought to be applied in the context of modern Bioethics. Various issues and questions of modern life are examined, especially the issues of eugenics, euthanasia, pregnancy and its termination. of cloning, the nebulous issue of the virus in combination with the issue of vaccines imposed on us and the decisions of governments, and the policies of pharmaceutical companies, all of this with a view to the possible inaction of both the doctor and the researcher, starting from small offenses and ending with larger ones, but also in connection with the politics and decisions of large pharmaceutical companies for the purpose of profit. Inaction shows that compliance with the rules does not guarantee moral action, since knowledge has not been transformed into a stable habit and way of life. Arriving at the conclusion that shrinks to the quatrain of the ancient Greeks which constitutes the unwritten law that guards the soul from actions that lead to the deviation of Shame, Modesty, Hubris, Nemesis.74 σ
the role of dietary intervention in prevention and management
No full textΒιβλιογραφία: σ. 57-67Από την αρχαιότητα, η διατροφή κατείχε κεντρική θέση στην προαγωγή και διατήρηση της ανθρώπινης υγείας. Ο Ιπποκράτης, θεμελιωτής της Ιατρικής, ανέδειξε τη σημασία της με τη ρήση «Η τροφή σου ας γίνει το φάρμακό σου και το φάρμακό σου ας γίνει η τροφή σου», υπογραμμίζοντας την προληπτική και θεραπευτική αξία της σωστής διατροφής (Papadopoulos, 2017). Ο ίδιος θεωρούσε ότι πολλές ασθένειες ξεκινούν από το έντερο και πως η υγεία εξαρτάται από την ισορροπία των σωματικών χυμών, προτείνοντας εξατομικευμένη δίαιτα ανάλογα με την ηλικία, την εποχή και τη φυσική κατάσταση του ατόμου (Karamanou et al., 2012). Στη σύγχρονη εποχή, η διατροφή αναγνωρίζεται ως καθοριστικός παράγοντας για τη συνολική υγεία και ευεξία, επηρεάζοντας άμεσα τη λειτουργία πολλών συστημάτων του οργανισμού, και πρωτίστως του πεπτικού συστήματος (World Health Organization, 2020). Οι γαστρεντερικές διαταραχές, όπως το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και οι φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου, συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με τις διατροφικές συνήθειες, την ποιότητα των τροφών και τον τρόπο ζωής (Singh et al., 2017). Η αύξηση της κατανάλωσης επεξεργασμένων τροφίμων, η μειωμένη πρόσληψη φυτικών ινών και η καθιστική ζωή αποτελούν βασικούς παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την υγεία του πεπτικού συστήματος (Tilg et al., 2020). Παράλληλα, οι ταχείς ρυθμοί ζωής, το άγχος και η έλλειψη χρόνου για ισορροπημένα γεύματα επιτείνουν τα προβλήματα αυτά (Marques et al., 2018).
Η παρούσα εργασία στοχεύει να διερευνήσει τη στενή σχέση ανάμεσα στη διατροφή και τη λειτουργία του πεπτικού συστήματος, να αναλύσει τις σύγχρονες επιστημονικές αποδείξεις σχετικά με τον ρόλο της διατροφής στην πρόληψη και αντιμετώπιση των γαστρεντερικών διαταραχών, καθώς και να προτείνει πρακτικές και τεκμηριωμένες διατροφικές παρεμβάσεις που ενισχύουν την πεπτική υγεία και, κατ’ επέκταση, τη συνολική ποιότητα ζωής (Chumpitazi et al., 2021).From antiquity to modern times, diet has been considered a cornerstone of human health and disease prevention. Hippocrates, the father of Medicine, emphasized the therapeutic power of food, famously stating, “Let food be thy medicine and medicine be thy food,” highlighting the preventive and healing potential of balanced nutrition (Karamanou et al., 2012). He argued that many diseases originate in the gut and that maintaining harmony among the body’s humors is essential for overall well-being. In contemporary society, diet remains a fundamental determinant of health and wellness, directly influencing the functioning of numerous physiological systems, especially the digestive tract (World Health Organization, 2020). Gastrointestinal disorders such as irritable bowel syndrome, gastroesophageal reflux disease, and inflammatory bowel diseases have been strongly linked to diet and lifestyle factors (Singh et al., 2017). Poor dietary choices, the consumption of processed foods, and sedentary habits have led to an increasing prevalence of digestive problems worldwide (Tilg et al., 2020). The purpose of this thesis is to explore the interrelation between nutrition and digestive system health, review scientific evidence on the dietary prevention and management of gastrointestinal disorders, and propose evidence-based nutritional strategies aimed at improving digestive well-being and enhancing overall quality of life (Chumpitazi et al., 2021).68 σ
the Role of Administrative Decisions in Protecting Vulnerable Populations in Border Regions. Bioethical Considerations
No full textΒιβλιογραφία : σ. 67 - 74Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία διερεύνησε τη σχέση μεταξύ διοικη-τικών αποφάσεων και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ευάλωτων πληθυσμών, με έμφαση στις παραμεθόριες περιοχές της Ελλάδας. Ειδικότερα, μελετήθηκε η συμβολή των διοικητικών μηχανισμών στην εμπέδωση θεμελιωδών αρχών δικαιοσύνης, ισότητας και αξιοπρέπειας, καθώς και η ανάδειξη των βιοηθικών προκλήσεων που αναδύονται κατά την άσκηση της διοικητικής εξουσίας έναντι ευάλωτων ομάδων, όπως μετανάστες, μειονότητες και άτομα με κοινωνική ή
γεωγραφική περιθωριοποίηση. Η έρευνα βασίστηκε σε δευτερογενή ανάλυση θεσμικών κειμένων, επιστημονικής βιβλιογραφίας και νομολογίας, ακολουθώντας ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε σε τοπικά παραδείγματα από την Ανατολική ΜακεδονίαΘράκη και τα Δωδεκάνησα, περιοχές που συγκεντρώνουν σημαντικές πληθυσμιακές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες. Τα ευρήματα ανέδειξαν ότι, ενώ υπάρχει νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο για την
προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η εφαρμογή του παρουσιάζει ασυνέχειες, ελλείψεις και συχνά εξαρτάται από την πολιτική βούληση και την επάρκεια των τοπικών διοικητικών δομών. Διαπιστώθηκε ότι η διοικητική πρακτική, όταν στερείται ηθικής θεμελίωσης και διαπολιτι-σμικής ευαισθησίας, ενδέχεται να αναπαράγει ανισότητες και αποκλεισμούς. Ταυτόχρονα, επισημάνθηκαν παραδείγματα καλών
πρακτικών, όπως διαπολιτισμικές παρεμβάσεις στην εκπαίδευση και προγράμματα στήριξης προσφύγων, που κατέδειξαν τη δυναμική της διοίκησης ως εργαλείου κοινωνικής ένταξης. Ως κύριο συμπέρασμα προκύπτει ότι η διοίκηση καλείται να λειτουργήσει όχι μόνο ως θεσμικός εκτελεστής κανόνων, αλλά και ως φορέας ηθικής ευθύνης απέναντι σε
πληθυσμούς που στερούνται φωνής και θεσμικής εκπροσώπησης. Η βιοηθική διάσταση της δημόσιας διοίκησης αναδεικνύεται ως απαραίτητη συνιστώσα για τη διασφάλιση δίκαιων και ανθρώπινων αποφάσεων. Τέλος, διατυπώνονται προτάσεις για ενίσχυση της διοικητικής διαφάνειας, της διατομεακής συνεργασίας και της περαιτέρω
ερευνητικής εστίασης στις πραγματικές συνθήκες ζωής των ευάλωτων πληθυσμών.This postgraduate thesis explored the relationship between administrative decisions and the protection of human rights for vulnerable populations, with a particular focus on Greece’s border regions. Specifically, it examined how administrative mechanisms contribute to upholding the fundamental principles of justice, equality, and dignity, while also highlighting the bioethical challenges that arise when public authority is exercised over socially and geographically marginalized groups, such as migrants,
minorities, and individuals facing exclusion. The research was based on secondary analysis of institutional documents, academic literature, and relevant jurisprudence, following a qualitative methodological approach.
Special emphasis was placed on case studies from Eastern Macedonia-Thrace and the Dodecanese, regions characterized by significant demographic and cultural particularities. Findings revealed that, despite the existence of a legal and institutional framework for human rights protection, its implementation remains fragmented, inconsistent, and
often dependent on political will and the capacities of local administrative structures. It was found that administrative practice, when lacking ethical foundations and intercultural sensitivity, tends to reproduce inequality and social exclusion. At the same time, examples of good practices were identified, such as intercultural educational interventions and refugee support programs, which showcased the potential of administration as a tool for social inclusion. The core conclusion drawn is that public administration must operate not only as an executor of legal norms, but also as a bearer of moral responsibility toward populations deprived of voice and institutional representation. The bioethical dimension of
governance emerges as a necessary component to ensure fair, humane, and contextually sensitive decision-making. Lastly, policy ecommendations are provided to strengthen administrative transparency, promote cross-sectoral cooperation, and guide future research toward the lived realities of vulnerable groups in border regions. Such an approach underscores the
necessity for a rights-based and ethically aware administrative culture, one that actively recognizes and addresses the structural factors contributing to marginalization.74 σ