National Documentation Centre - EKT journals
Not a member yet
23927 research outputs found
Sort by
ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΟ ΑΝΑΒΙΩΜΕΝΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΜΕΛΕΤΗΣ: Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ (1965) ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΑΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ (2012) [CONTEMPORARY MUSIC IN THE REVIVED ANCIENT DRAMA. CASE STUDIES: THE MUSIC FOR AESCHYLUS’ PERSIANS (1965) BY YIANNIS CHRISTOU AND THE MUSIC FOR EURIPIDES’ IPHIGENEIA IN AULIS BY KONSTANTINOS VETA (2012)]
No full textΟι παραστάσεις του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος στη σύγχρονη εποχή συνιστούν, στην ουσία, μια συνεργασία διαφορετικών, αυτόνομων παραστατικών τεχνών, μέσω της οποίας το Αρχαίο Δράμα αναβιώνει και αναδομείται. Στο πλαίσιο των πολυπαραγοντικών παραστάσεων, με σαφείς εξειδικεύσεις για τη μουσική, τον χορό, το κείμενο, τη σκηνοθεσία, τη σκηνογραφία, τα κοστούμια κ.λπ., ο χωροχρόνος σχεδόν πάντοτε συνυφαίνεται με μια ανακολουθία (incongruity) σε σχέση με τη χρονική συγγραφή του έργου, την πλοκή του και τον ίδιο τον συνθέτη. Η ιστορική ανασκόπηση των σημαντικότερων ιδεολογικών τάσεων από σκηνοθέτες, συνθέτες, κριτικούς τέχνης και μουσικoκριτικούς για την ερμηνεία του Αρχαίου Δράματος τον 20ό αιώνα αποκαλύπτει τις ιδεολογικές αποκλίσεις και συγκλίσεις αναφορικά με τον ρόλο της μουσικής στα αναβιωμένα αρχαία δράματα σε σχέση με την παράδοση (δημοτικό τραγούδι και βυζαντινό μέλος) και τη σύνδεσή της με την αρχαιότητα. Περιπτώσεις μελέτης αποτελούν η «διευρυμένη» (expanded) μουσική του Γιάννη Χρήστου για τους Πέρσες του Αισχύλου (σε σκηνοθεσία Κουν, 1965) και η ηλεκτροακουστική μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα για την Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη (σε σκηνοθεσία Μουμουλίδη, 2012), για τις οποίες κατατίθενται νέα ερμηνευτικά εργαλεία για την ανάλυση της σκηνικής μουσικής στα αναβιωμένα αρχαία δράματα. Η μελέτη βασίζεται σε αρχειακή και εθνογραφική έρευνα (επιτόπια και με συνεντεύξεις συντελεστών) και στη διεπιστημονική προσέγγιση της μουσικής από τις επιστήμες της (εθνο)μουσικολογίας, της αρχαιο-μουσικολογίας και της θεατρολογίας.The performances of the Αncient Greek Drama in the modern era are in fact a «partnership» of different, autonomous performing arts, through which the Ancient Drama is revived and reconstructed. In the context of multi-factorial performances, with clear specializations for music, dance, text, direction, set design, costumes, etc., the space-time is almost always intertwined with an incongruity with respect to time authorship of the work, its plot and the composer himself. The historical review of the most important ideological trends by directors, composers, art & music critics for the interpretation of Ancient Drama in the 20th century, reveal the ideological divergences and convergences regarding the role of music in revived ancient dramas in relation to tradition (folk song and byzantine chant) and its connection with antiquity. Cases study are the «expanded» music by Yiannis Christou for Aeschylus' Persians (directed by Koun, 1965), and the electro-acoustic music by Konstantinos Veta for Euripides’ Iphigeneia in Aulis (directed by Moumoulidis, 2012), about which the author lays down new interpretative tools for the analysis of stage music in revived ancient dramas. The paper is based on archival and ethnographic research (in situ and with interviews of contributors) and on the interdisciplinary approach of music from the disciplines of (ethno)musicology, archaeo-musicology, theatrology
ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ-ΣΤΑΘΜΟ ΤΟΥ ΒΑΛΤΕΡ ΠΟΥΧΝΕΡ [REVISITING THE CRITICAL RESEARCH INTO DIMITRIS DIMITRIADIS’ THEATRICAL WORK ON THE OCCASION OF WALTER PUCHNER'S MONUMENTAL STUDY]
No full textΤο άρθρο αυτό στοχεύει στην ανάδειξη της επιστημονικής συμβολής της μελέτης του Βάλτερ Πούχνερ Το θεατρικό έργο του Δημήτρη Δημητριάδη. Ένα δοκίμιο για τον θεατρικό μεταμοντερνισμό (Εκδόσεις Νεφέλη, «Θέατρο: Τέχνη - Κοινωνία - Πολιτική», 2023, 620 σελ.). επιχειρώντας μια συνοπτική αναδρομή στην έρευνα για το θέατρο του Έλληνα δραματουργού που ο συγγραφέας χαρακτηρίζει, «μετά τον Ιάκωβο Καμπανέλλη ως τον πιο παραγωγικό της σύγχρονης λογοτεχνικής και θεατρικής ιστορίας». Επιστέγασμα της κριτικής πρόσληψης του θεατρικού Δημητριάδη που είχε προηγηθεί από το 1990 και εξής, το βιβλίο του Πούχνερ κλονίζει οριστικά το στάτους του «outsider» που συνόδευε τον συγγραφέα για δεκαετίες εγκυρώνοντάς τον ως κορυφαίο δραματουργό. Ταυτόχρονα, παρουσιάζει σφαιρικά το corpus του θεατρικού του έργου, αφού συμπεριλαμβάνει όχι μόνο τα πλέον των εξήντα δημοσιευμένα θεατρικά του αλλά και τα ανέκδοτα έως το 2019.This article seeks to foreground the scholarly merits of Walter Puchner’s published study The Theatre of Dimitris Dimitriadis: An Essay on Theatrical Postmodernism (Nefeli Publishing, «Theatre: Art—Society—Politics» series, 2023, 620 pages), by offering a brief yet concise retrospective of the research conducted on the Greek dramaturg’s theatrical work—whom Puchner sketches as «the most prolific figure in contemporary literary and theatrical history, second only to Iakovos Kambanellis». As a culmination of the critical research into Dimitriadis’ work since the 1990s, Puchner’s volume definitively dispels the long-standing perception of the dramaturg as an “outsider,” firmly establishing him as a leading playwright. In doing so, it provides a comprehensive account of his body of theatre work, encompassing more than sixty published plays as well as a significant number of unpublished texts, extending through to 2019
BOOK REVIEW: Το θέατρο στο Ρέθυμνο τον 20ό αιώνα, τόμ. Α΄ και Β΄, Κάπα Εκδοτική, Αθήνα 2024 [Anna K. Tzanidaki, Theatre in Rethymno in the 20th Century, Vol. I and II, Kapa Ekdotiki, Athens 2024]
No full textBιβλιοκρισία του βιβλίου: Άννα Κ. Τζανιδάκη, Το θέατρο στο Ρέθυμνο τον 20ό αιώνα, τόμ. Α΄ και Β΄, Κάπα Εκδοτική, Αθήνα 2024Book review: Άννα Κ. Τζανιδάκη, Το θέατρο στο Ρέθυμνο τον 20ό αιώνα, τόμ. Α΄ και Β΄, Κάπα Εκδοτική, Αθήνα 202
BOOK REVIEW: Iωάννα Μανωλεδάκη, Το κοστούμι: στοιχείο συνερμηνείας στην ανάγνωση του θεατρικού λόγου, Εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη 2021 [Ioanna Manoledaki, The Costume: Element of Co-Interpretation in the Reading of the Theatrical Text, Rome Publications, Thessaloniki 2021]
No full textΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ: Iωάννα Μανωλεδάκη, Το κοστούμι: στοιχείο συνερμηνείας στην ανάγνωση του θεατρικού λόγου, Εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη 2021BOOK REVIEW: Iωάννα Μανωλεδάκη, Το κοστούμι: στοιχείο συνερμηνείας στην ανάγνωση του θεατρικού λόγου, Εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη 202
Teresa Shawcross, Wisdom’s House, Heaven’s Gate. Athens and Jerusalem in the Middle Ages (New Approaches to Byzantine History and Culture, Series eds. Florin Curta, Leonora Neville, Shaun Tougher), Palgrave Macmillan, Cham, Switzerland 2024
No full textCritique and Reflexivity: Exploring the “C” in C/ritical Discourse Studies (CDS) Introduction: The Editors’ View
No full textΟι Κριτικές Σπουδές Λόγου (ΚΣΛ) διακρίνονται από τις «μη-κριτικές» προσεγγίσεις, καθώς δεν περιορίζονται στην περιγραφή του ρόλου της γλώσσας στην κοινωνία, αλλά επιδιώκουν να εξηγήσουν πώς και γιατί η γλώσσα συνδέεται με την ιδεολογία και με σχέσεις εξουσίας. Ωστόσο, η έννοια της «κριτικής» παραμένει συχνά ασαφής. Το παρόν Ειδικό Τεύχος εξετάζει αυτές τις ασάφειες, εστιάζοντας στην ιδεολογία, την εξουσία, την κριτική και την αναστοχαστικότητα. Με άρθρα κυρίως από Έλληνες ερευνητές και Ελληνίδες ερευνήτριες, επιδιώκει την ενίσχυση ενός αναστοχαστικού διακειμενικού διαλόγου και την προώθηση της ακαδημαϊκής αναγνώρισης και θεσμικής παρουσίας των ΚΣΛ στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα θέτει ευρύτερα ερωτήματα σχετικά με τη μεταβαλλόμενη σημασία και τον ρόλο τους στην κριτική επιστημονική σκέψη.Critical Discourse Studies (CDS) stands apart from “non-critical” approaches by not only analyzing the role of language in society, but by examining how and why it is entangled with power relations and ideology. Yet, what constitutes the “critical” in CDS often remains conceptually ambiguous. This Special Issue addresses these ambiguities, focusing on ideology, power, critique, and reflexivity. Bringing together contributions primarily from Greek scholars, it aims to foster reflexive, intertextual dialogue and to advance the academic recognition and institutional presence of CDS in Greece, while also engaging broader questions about its evolving meaning and role in critical scholarship
Between Methodological “Ebb” and Emancipatory “Tide”: Reflecting on the “Critical” Core of Critical Discourse Studies in our own Work
No full textΤο παρόν άρθρο προσφέρει μια επαναπροσέγγιση της χρήσης της έννοιας της «κριτικής» εντός του πλαισίου των Κριτικών Σπουδών Λόγου (ΚΣΛ). Κατά αυτόν τον τρόπο αυτό, στοχεύει να «δώσει νέα πνοή» στη σχετική συζήτηση, ώστε η έννοια να επανεξεταστεί και να γίνει καλύτερα κατανοητή. Επιστρέφουμε στις μορφές της «κριτικής», που εισήγαγε η Λογο-Ιστορική Προσέγγιση (ΛΙΠ), δηλαδή της «κριτικής που ενυπάρχει στα κείμενα ή στον λόγο» (immanent critique), της «κοινωνιοδιαγνωστικής κριτικής» (socio-diagnostic critique), της «αναδρομικής κριτικής» (retrospective critique) και της «προοπτικής κριτικής» (prospective critique), ως πολύτιμη ευρετική για την εξέταση της εν λόγω έννοιας εντός των ΚΣΛ. Αφού επισημάνουμε ορισμένους περιορισμούς στη σύγχρονη έρευνα που εντάσσεται στις ΚΣΛ, παρουσιάζουμε παραδείγματα από τις δικές μας ερευνητικές πρακτικές για να δείξουμε πώς μπορεί να δοθεί έμφαση στην έννοια της «κριτικής» και πώς μπορούν και πρέπει να συνδυαστούν οι διαφορετικές μορφές κριτικής.This article offers a reassessment of the use of the “Critical” in Critical Discourse Studies (CDS). In doing so, it aims to “breathe new life” into the discussion so that the concept can be reconsidered and better understood. We return to the immanent - socio-diagnostic, retrospective- and prospective critiques, introduced by the Discourse-Historical Approach (DHA) as a valuable heuristic for considering the “Critical” in CDS. After pinpointing some limitations in contemporary CDS-oriented research, we present examples from our own research practices to show both how “critique” can be foregrounded and how different ‘‘forms’’ of critique can, and should, be combined
THE USE OF SOLO TAXONOMY IN THE COURSE OF GEOMETRY: RECORDING LEARNING OBJECTIVES AND IMPLEMENTING FORMATIVE ASSESSMENT
No full textΗ στοχοθεσία και η αξιολόγηση της επίτευξης των στόχων αποτελούν δύο κεντρικά στοιχεία του σχεδιασμού και της διδασκαλίας μαθημάτων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση της χρήσης της ταξινομίας SOLO (Structure of Observed Learning Outcomes), ώστε να εξεταστεί πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους/τις εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τον σχεδιασμό μαθήματος και τη διαμορφωτική αξιολόγηση. Για αυτό το λόγο διεξήχθη μία ποιοτική έρευνα στο μάθημα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας στην ενότητα των εμβαδών. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ταξινομία SOLO μπορεί να διευκολύνει την παρουσίαση του περιεχομένου σύμφωνα με τον κονστρουκτιβισμό και να υποστηρίξει δραστηριότητες διαμορφωτικής αξιολόγησης.Setting learning goals and the evaluation of the extent that these have been achieved are two key elements of lesson planning and teaching in all the levels of education. The aim of the current paper is the exploration of the use of SOLO (Structure of Observed Learning Outcomes) taxonomy in practice, so that secondary school teachers could use it for lesson planning and formative assessment. For this reason, a qualitative study was conducted during lessons of Euclidean Geometry in the Unit about areas. The findings showed that SOLO taxonomy can facilitate the presentation of content in alignment with constructivism and support the formative assessment activities
APPROACHING BASIC PRINCIPLES OF STATISTICS IN SECOND GRADE ELEMENTARY SCHOOL
No full textΠερίληψη: Το παρόν διδακτικό σενάριο αποτελεί πρόταση διδασκαλίας βασικών αρχών στατιστικής στη Β’ τάξη Δημοτικού. Το σενάριο αποσκοπεί στον μαθηματικό εγραμματισμό των μαθητών/τριών μέσα από την καλλιέργεια των μεγάλων ιδεών της μαθηματικής δομής, της απόδειξης, της γενίκευσης και της μεταβολής. Παρουσιάζονται δραστηριότητες, που αφορούν στην διαχείριση πληροφοριών μέσα από διαδικασίες συλλογής, οργάνωσης, παρουσίασης, ερμηνείας και μοντελοποίησης δεδομένων. Τα σημαντικότερα μαθησιακά οφέλη που καταγράφηκαν είναι η ενίσχυση στρατηγικών υποθέσεων, διερευνήσεων και καταγραφών καθώς και η κριτική επίγνωση του τρόπου αξιοποίησης των μαθηματικών στην καθημερινή ζωή.
Λέξεις κλειδιά: στατιστική, μαθηματικός εγραμματισμός, μεγάλες ιδέες μαθηματικών, απόδειξη, γενίκευση, μεταβολήAbstract: The present teaching scenario is a proposal for teaching the basic principles of statistics in the second grade of primary school. The scenario aims at the mathematical literacy of students through the cultivation of the major ideas of mathematical structure, proof, generalization, and variation. Activities are presented that involve managing information through the processes of collecting, organizing, presenting, interpreting, and modeling data. The most significant learning benefits recorded include the enhancement of strategies for hypotheses, investigations, and recordings, as well as the critical awareness of how mathematics is utilized in everyday life.
Keywords: statistics, mathematical literacy, major ideas of mathematical structure, proof, generalization, variatio
OPEN-RESPONSE ACTIVITIES AND CREATIVITY IN MATHEMATICS: FROM TEACHERS' PERCEPTIONS TO SCHOOL REALITY
No full textΗ δημιουργικότητα των μαθητών στα μαθηματικά μπορεί να ενισχυθεί μέσω της αναζήτησης πολλών λύσεων σε δραστηριότητες ανοιχτής απάντησης. Ωστόσο, έχει φανεί ότι οι εκπαιδευτικοί συχνά αγνοούν ή δεν αξιοποιούν κατάλληλα τέτοιες δραστηριότητες. Η παρούσα εργασία εστιάζει σε επτά εν ενεργεία εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και εξετάζει κατά πόσον συνδέουν τις δραστηριότητες ανοιχτής απάντησης με την καλλιέργεια της δημιουργικότητας καθώς και τον βαθμό στον οποίο τις αξιοποιούν στη σχολική τάξη. Πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις με τους εκπαιδευτικούς και παρατήρηση της διδασκαλίας τους, πριν από και μετά τη συμμετοχή τους σε επιμορφωτική παρέμβαση, εστιασμένη στην καλλιέργεια της μαθηματικής δημιουργικότητας. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν την περιορισμένη παρουσία δραστηριοτήτων ανοιχτής απάντησης στη σχολική τάξη και την ασυνέπεια μεταξύ των αντιλήψεων των εκπαιδευτικών και των διδακτικών πρακτικών τους.While students' creativity in mathematics can be fostered by exploring multiple solutions in open-ended tasks, it has been observed that teachers often overlook or fail to effectively utilize such tasks. This paper examines seven in-service primary school teachers, investigating the extent to which they associate open-ended tasks with fostering creativity and the degree to which they implement these tasks into their classrooms. For this purpose, interviews with teachers and observations of their teaching were conducted before and after their participation in an intervention aimed at cultivating mathematical creativity. The absence of open-ended tasks in school reality and an inconsistency between teachers' perceptions and their actual teaching practices are highlighted