Rocznik Integracji Europejskiej
Not a member yet
566 research outputs found
Sort by
Polityczno-historyczne determinanty europejskiej polityki zagranicznej Republiki Finlandii
Full text linkThis article presents the historical determinants of the contemporary foreign policy of the Republic of Finland. Despite its low economic and military potential, the state managed to maintain in dependence and relative independence both during World War II and the Cold War. Finland’s contemporary geopolitical situation and the way it conducts its international policy stems from a long tradition of balancing its relations with major players on the international stage. The aggression of the Russian Federation towards Ukraine made it necessary to change this policy and enter the structures of the North Atlantic Treaty.Niniejszy artykuł przedstawia historyczne determinanty współczesnej polityki zagranicznej Republiki Finlandii. Mimo niewielkiego potencjału gospodarczego i militarnego państwo to zdołało zachować niepodległość i względną niezależność zarówno w czasie II wojny światowej, jak i w okresie zimnej wojny. Współczesna sytuacja geopolityczna Finlandii i jej sposób prowadzenia polityki międzynarodowej wynikają z długiej tradycji zachowywania równowagi w stosunkach z największymi graczami na arenie międzynarodowej. Agresja Federacji Rosyjskiej na Ukrainę spowodowała konieczność zmiany tej polityki i wejścia w struktury Paktu Północnoatlantyckiego
Problem nieufności do rządów narodowych w krajach Unii Europejskiej w kontekście postrzeganej niekompetencji w doborze środków do walki z pandemią COVID-19
Full text linkThe published article analyses the distrust of governments in the votes of the European Union. The article sets goals. M of them was a description of the short-term trend for 2017–2021 and another point of distrust of national governments in the European Union countries. The second is the answer to the question of the perceived incompetence of governments over poly distrust. The decision in the government was made to control the threshold of the claimed incompetence in 2021 by the national states of the European Union countries on their distrust of them. Easy Eurobarometer test was done. Indicators one indicated that the pandemic in the first period of the study of government growth growth, and the successor in the longer term of maintenance is not national governments. Detailed analysis of the evaluation in the even parity clause, the perception of the incompetence of the government technician, the victory in the battles with Mr. COVID-19, that is, it is the result of negative policies. Technical condition analysis for European countries.W artykule została podjęta analiza nieufności do rządów w krajach Unii Europejskiej. Zasadniczym przedmiotem badania było społeczeństwo tych krajów, traktowane jako jedna całość. W artykule postawiono dwa cele. Pierwszym z nich była charakterystyka krótkookresowego trendu obejmującego lata 2017–2021 i dotyczącego deklaracji nieufności do rządów narodowych w społeczeństwach Unii Europejskiej. Drugim z nich była odpowiedź na pytanie o wpływ postrzeganej niekompetencji technicznej rządów na nieufność polityczną. W badaniu szczególnie podjęto się próby wskazania wpływu postrzeganej niekompetencji w doborze środków do walki z pandemią COVID-19 w 2021 roku przez rządy narodowe krajów Unii Europejskiej na nieufność do nich. Do realizacji przyjętych celów zostały wykorzystane dane Eurobarometru. Pozwoliły one wskazać, iż pandemia COVID-19 w pierwszym okresie przyczyniła się nieznacznie do wzrostu zaufania do rządów, natomiast w dalszej perspektywie spowodowała wzrost nieufności do rządów narodowych. Szczegółowa analiza przeprowadzona w klauzurze ceteris paribus pokazała, iż postrzegana niekompetencja techniczna rządów, szczególnie w zakresie walki z pandemią COVID-19, jest istotnym czynnikiem generującym nieufność polityczną. Analiza została przeprowadzona w kontekście ogólnoeuropejskim bez wskazywania specyfiki oddziaływań dla poszczególnych krajów
Stan i perspektywy rolnictwa ekologicznego w Polsce – ocena wyzwań i szans wdrażania Europejskiego Zielonego Ładu w rolnictwie
Full text linkThe purpose of this article is to discuss the main objectives of the European Green Deal for agriculture and present the perspectives on the development of organic production in Poland. In 2020 the share of organic farming in agricultural areas in Poland was 3.5% (with an EU average of 8.5%), while organic farms accounted for only 1,4% of all farms in Poland. Since 2014, Poland has seen a decrease in the area intended for organic production as well as a drop in the number of organic farms. This is the opposite trend to what was expected and supported by the Common Agricultural Policy. The research hypothesis assumed proposes that the difficulties related to the greening of farming are a consequence of the socio-economic condition, consumers’ purchasing power on the organic foods market and the state of farming in Poland. Based on the EU and domestic law, the article explains the principles of organic farming. Further, using statistical data for the years 2004–2020, it discusses and compares the production and economic situation of organic farms in Poland and the EU. It analyses the EU strategies and national plans calling for more action on organic farming. The summary indicates the strengths and weaknesses as well as challenges and opportunities facing organic farming in Poland.Celem artykułu jest przedstawienie stanu obecnego rolnictwa ekologicznego w Polsce na tle innych państw członkowskich UE oraz wskazanie perspektyw rozwoju produkcji ekologicznej w kontekście promowanych w ramach Europejskiego Zielonego Ładu zmian w rolnictwie. W 2020 roku udział rolnictwa ekologicznego w powierzchni użytków rolnych w Polsce wyniósł 3,5% (przy średniej wynoszącej w UE 8,5%) zaś udział gospodarstw ekologicznych w ogóle gospodarstw rolnych liczył jedynie 1,4%. Od 2014 roku można zaobserwować w Polsce spadek zarówno powierzchni przeznaczonej pod ekologiczną produkcję, jak i liczby ekologicznych gospodarstw rolnych. Jest to trend odwrotny od tego jaki był oczekiwany oraz wspierany w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Przyjęta hipoteza badawcza zakłada, że trudności związane z ekologizacją produkcji rolnej są pochodną sytuacji gospodarczo-społecznej, w tym siły nabywczej konsumentów na rynku żywności ekologicznej w Polsce oraz kondycji rolnictwa. W artykule wyjaśniono w oparciu o unijne i krajowe akty prawne zasady produkcji ekologicznej. Następnie omówiono i porównano sytuację produkcyjno-ekonomiczną gospodarstw ekologicznych w Polsce i w UE, korzystając z danych statystycznych z lat 2004–2020. Przeanalizowano unijne strategie i krajowe plany nawołujące do intensyfikacji działań na rzecz rolnictwa ekologicznego. W podsumowaniu wskazano mocne i słabe strony oraz wyzwania i szanse stające przed ekologicznym rolnictwem w Polsce
Polska w polityce rozwojowej UE: aktywny uczestnik czy pasywny donator?
No full textAccession to the European Union (EU) significantly impacted the structure and volume of Poland’s Official Development Assistance (ODA). Since 2004, most of the Polish aid has been distributed through multilateral channels (annually 73% on average), with the dominant position among them of the EU (annually 90% of multilateral ODA and at the same time 66% of total ODA). The EU remains the main administrator of Polish aid resources. Therefore, the main aim of this article is to define the contribution (both in political and financial terms) that Poland makes to the European Union’s development policy. It is no less important to verify the state’s activity level in shaping this policy, which is related to promoting foreign policy interests (long-term and short-term) in the EU forum.Przystąpienie do Unii Europejskiej (UE) znacznie wpłynęło na strukturę i wielkość polskiej Oficjalnej Pomocy Rozwojowej (ODA). Od 2004 roku większość pomocy przekazywana jest przez Polskę kanałami wielostronnymi (średniorocznie 73%), z dominującą wśród nich pozycją UE (rocznie 90% wielostronnej i jednocześnie 66% całości ODA). Głównym dysponentem polskich funduszy pomocowych pozostaje więc UE. Głównym celem niniejszego artykułu jest określenie wkładu (zarówno politycznego, jak i finansowego) Polski w politykę rozwojową Unii Europejskiej. Nie mniej istotna jest weryfikacja poziomu aktywności państwa w zakresie kształtowania tej polityki, co wiąże się z promowaniem własnych interesów (długo- i krótkoterminowych) na forum UE
Inicjatywa Trójmorza. Role – funkcje – kontrowersje z perspektywy teorii europeizacji
Full text linkSix years after the inception of the Three Seas Initiative, an attempt can be made to define its roles and functions, as well as the significance that this process has for European integration, in particular for the European Union. The aim of the article is to present the cooperation of 3SI from the perspective of the integrity of the European Union’s policy and to determine what benefits count the countries creating this format in the context of EU policy. The hypothesis that the Three Seas Initiative does not add value to European integration and is a forum for realizing the national interests of individual countries, not the entire group, will be examined. In order to resolve the hypothesis, the following research questions were asked: P1: What were the reasons for establishing the 3SI? Q2: Which country or countries is / are the group leader/s?; Q3: Which third countries are involved in supporting 3SI cooperation and what are their motivations? Q4: What are the declared and actual roles and functions performed by the 3SI in the EU system?
The analysis will be conducted from the perspective of the theory of Europeanization. Qualitative methods were used in the study, including institutional-legal, systemic and comparative methods.Po sześciu latach od zawiązania Inicjatywy Trójmorza można podjąć próbę określenia jej ról i funkcji, a także znaczenia, jakie ten proces ma dla integracji europejskiej, w szczególności dla Unii Europejskiej. Celem artykułu jest przedstawienie współpracy 3SI z perspektywy integralności polityki Unii Europejskiej oraz określenia, na jakie korzyści liczą państwa tworzące ten format w kontekście polityki unijnej. Zbadaniu zostanie poddana hipoteza mówiąca, że Inicjatywa Trójmorza nie stanowi wartości dodanej integracji europejskiej i jest forum realizacji interesów narodowych poszczególnych państw, a nie całej grupy. Aby rozstrzygnąć hipotezę postawiono następujące pytania badawcze: P1: Jakie były powody ustanowienia 3SI?; P2: które państwo lub państwa jest/są liderem grupy?; P3: Jakie państwa trzecie angażują się we wspieranie współpracy 3SI i jakie są ich motywacje?; P4: Jakie deklarowane i faktyczne role i funkcje w systemie UE wypełnia 3SI?
Analiza zostanie poprowadzona z perspektywy teorii europeizacji. W badaniu zastosowano metody jakościowe, w tym metodę instytucjonalno-prawną, systemową oraz komparatystyczną
Jean Grondin i aktualność jego perspektywy hermeneutycznej dla Europy i świata
Full text linkEurope and the world, particularly in recent times, are encountering again events and processes that would be difficult to justify in terms other than suffering. Such a state of affairs provokes the formulation of questions about the meaning of existence inscribed in such circumstances. In this context, Jean Grondin, starting from the assumptions of Hans-Georg Gadamer and his philosophical hermeneutics, argues that instead of accepting the supposition of relativism, which carries a number of far-reaching consequences for our understanding of the world, we should return to the position present at the sources of Western culture that reasonable considerations about the existence of man can be reflected only within the clearly defined boundaries of it, because only then we have a chance to find an appropriate measure in relation to how to define our place and its meaning. Grondin justifies his disagreement with the assumption of relativism by drawing attention to the fundamental distinction between fragments and the whole of reality, and disregard of it he considers as an important reason for the popularity of that contemporary trend. On this basis, it appears that it is due to the lack of an adequate recognition of this challenge in the field of science and education that our social world seems to undergo dichotomous progressive radicalization. On the one hand, it becomes more and more mathematized, and on the other hand, the difficult art of practical wisdom is being degraded as a result of far-reaching politicization, in which an increasing gap becomes apparent between what is declared and what is factual. Whereas, the task of problematization of such conjunctures, which should be treated as one of the fundamental aims of the humanities and social sciences, is at times replaced only by careful documenting what as a result of the lack of such reflection is happening around us and with us.Europa i świat szczególnie ostatnimi czasy napotykają ponownie na coraz to nowe wydarzenia i procesy, których ujmowanie w kategoriach innych niż cierpienie byłoby trudne do uzasadnienia. Taki stan rzeczy prowokuje do formułowania pytań o sens egzystencji wpisanej w tego rodzaju okoliczności. W tym kontekście Jean Grondin, wychodząc od założeń hermeneutyki filozoficznej Hansa-Georga Gadamera, przekonuje, by zamiast przyzwalać na założenie o relatywizmie, co niesie szereg daleko idących konsekwencji dla naszego rozumienia otaczającego nas świata, powracać do tkwiącego u podstaw kultury zachodniej stanowiska, że sensownie można rozważać egzystencję człowieka wyłącznie w wyraźnie zarysowanych dla niej granicach, gdyż tylko wówczas mamy szanse na odnalezienie stosownej miary w odniesieniu do tego, jak określić nasze miejsce i jego sens. Brak zgody na ów relatywizm Grondin uzasadnia poprzez zwrócenie uwagi na fundamentalne rozróżnienie między fragmentami i całością rzeczywistości, którego zlekceważenie uznaje za jedną z ważnych przyczyn popularności tego współczesnego nurtu.
Na tej podstawie ukazuje się, że właśnie w wyniku braku adekwatnego rozpoznania tego wyzwania w obszarze nauki i edukacji nasz świat społeczny zdaje się podlegać postępującej radykalizacji o dychotomicznym kształcie. Z jednej strony, staje się coraz bardziej zmatematyzowany, a z drugiej, trudna sztuka mądrości praktycznej ulega degradacji w wyniku daleko idącej polityzacji, w ramach której coraz większy rozdźwięk uwidacznia się między tym, co deklarowane oraz tym, co faktyczne. Natomiast zadanie problematyzowania tego stanu rzeczy, które powinno być traktowane jako jeden z zasadniczych celów nauk humanistycznych i społecznych zastąpione bywa jedynie skrupulatnym odnotowywaniem tego, co w efekcie braku tego rodzaju refleksji się wokół nas oraz z nami dzieje
Jadwiga Kiwerska, Sojusz w kryzysie. Prezydentura Donalda Trumpa i relacje transatlantyckie, Wydawnictwo Instytutu Zachodniego, Poznań 2021, ss. 258.
Full text linkReviewRecenzj
Polityka surowcowa Unii Europejskiej w zakresie metali ziem rzadkich
No full textThis article deals with one of the dimensions of the European Union’s raw materials policy, including rare earth elements (REE). The core and overarching goal of the raw materials policy implemented by a given entity is to ensure security in terms of raw materials. Taking into account the current geopolitical situation and the ongoing war in Ukraine, the main part of discussion regarding raw materials security focuses on issues related to the supply of energy sources, including gas or coal. Rare earth elements, however, remain on the side-lines of these considerations. Rare earth elements are the foundation of modern technological development in many areas and fields. Due to their role, they have been the object of political rivalry between the People’s Republic of China and the United States of America for at least twenty years. The question of the place and role of the European Union in this system remains open. The research intention of the considerations in this article is to indicate the role of REEs in the raw materials policy implemented by the European Union. The research shows that, despite the relatively late involvement of the European Union in the identification of key REEs and the development of their supply chain, a clear professionalisation of EU practices has been observed for several years. It is also indicated that among the most important challenges for the European Union’s raw materials policy are factors such as excessive dependence of the supply chain on the People’s Republic of China and difficulties in obtaining REEs within the territory of European Union member states.Niniejszy artykuł traktuje o jednym z wymiarów prowadzonej przez Unię Europejską polityki surowcowej, której przedmiotem są metale ziem rzadkich. Centralnym i najważniejszym celem polityki surowcowej realizowanej przez dany podmiot jest zapewnienie bezpieczeństwa surowcowego. Uwzględniając obecną sytuację geopolityczną i trwającą w Ukrainie wojnę, główna oś narracji dotycząca bezpieczeństwa surowcowego koncentruje się na kwestiach związanych z dostawami źródeł energii, m.in. gazu czy węgla. Na swoistym marginesie prowadzonych rozważań pozostają jednak metale ziem rzadkich. Stanowią one fundament współczesnego rozwoju technologicznego wielu obszarów i dziedzin. Ze względu na swoją rolę, od przynajmniej dwudziestu lat, stały się one przedmiotem rywalizacji politycznej między Chińską Republiką Ludową a Stanami Zjednoczonymi Ameryki. Otwartą pozostaje kwestia dotycząca miejsca i roli Unii Europejskiej w tym układzie. Zamierzeniem badawczym podjętych w niniejszym artykule rozważań jest wskazanie roli metali ziem rzadkich w realizowanej przez Unię Europejską polityce surowcowej. Z przeprowadzonych badań wynika, iż pomimo stosunkowo późnego zaangażowania się Unii Europejskiej w identyfikację kluczowych metali ziem rzadkich oraz opracowania łańcucha ich dostaw od kilku lat można zaobserwować wyraźną profesjonalizację podejmowanych praktyk. Wskazano również, iż wśród czynników stanowiących najważniejsze wyzwanie dla polityki surowcowej Unii Europejskiej w omawianym zakresie zaliczyć można nadmierne uzależnienie łańcucha dostaw od Chińskiej Republiki Ludowej oraz trudności w pozyskiwaniu metali ziem rzadkich na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej
Czynnik „arabskiej wiosny” w stosunkach Unia Europejska–Algieria
Full text linkOn the 10th anniversary of the mass protests known as the “Arab Spring” that passed through the southern Mediterranean countries, understanding of the world becomes more complex. For the European Union (EU), the revolts in its neighbors came as a “strategic surprise” and destroyed its prevision assumptions about the region, forcing it to revise them and react quickly. For Arab Societies, they were an expression of “awakening”, breaking the feeling of fear and rebellion against the ruling authoritarian regimes, as well as an attempt to reject the neoliberal way of “arranging the world”. Algeria occupies a strategic place on the map of bilateral relations that the EU maintains with the countries affected by the “Arab Spring”. The geographic proximity, historical past and the potential of this country make the EU present in Algeria “anew”, supporting it in the difficult path of political and economic transformations.
The aim of this article is to analyze the impact of the “Arab Spring” on the shape of contemporary EU-Algeria relations, paying attention to the framework set by the “Common Partnership Priorities”, focusing on the three key sectors of cooperation established for 2018–2020.W 10 rocznicę masowych protestów zwanych „wiosną arabską”, jakie przeszły przez państwa południowej flanki basenu Morza Śródziemnego (BMŚ), rozumienie świata staje się bardziej złożone. Dla Unii Europejskiej (UE) rewolty dokonane w państwach z nią sąsiadujących były „strategicznym zaskoczeniem” i zburzyły jej dotychczasowe założenia wobec regionu, zmuszając ją do ich rewizji i szybkiego reagowania. Dla społeczeństw arabskich były wyrazem „przebudzenia”, przełamując uczucie strachu oraz buntu wobec panujących reżimów autorytarnych, a także próbą odrzucenia neoliberalnego sposobu „urządzania świata”. Algieria zajmuje strategiczne miejsce na mapie bilateralnych relacji, jakie UE utrzymuje z państwami dotkniętymi „wiosną arabską. Bliskość geograficzna, przeszłość historyczna oraz potencjał jaki posiada to państwo sprawiają, że UE jest „na nowo” obecna w Algierii, wspierając ją w trudnej drodze przekształceń polityczno-gospodarczych.
Celem niniejszego artykułu jest analiza wpływu „wiosny arabskiej” na kształt współczesnych stosunków UE–Algieria, zwracając uwagę na ramy wyznaczone przez „Wspólne Priorytety Partnerstwa”, koncentrując się na trzech kluczowych sektorach współpracy ustalonych na lata 2018–2020
Modele polityki integracyjnej we współczesnej Europie
Full text linkThe integration of refugees is a major challenge for Europe. Migration management creates right conditions for the fully exploit the potential of educated, active and entrepreneurial people, most of whom are immigrants. Various models of integration offered by EU Member States allow for different use of the potential of migrants. The article describes the main models of attitudes of member states towards migrants.Dla Europy integracja migrantów jest dużym wyzwaniem. Zarządzanie migracją stwarza odpowiednie warunki do pełnego wykorzystania potencjału wykształconych, aktywnych i przedsiębiorczych osób, którymi nierzadko są migranci. Różne modele integracji proponowane przez państwa członkowskie UE pozwalają różnie korzystać z potencjału, jaki oni za sobą niosą. W artykule opisano główne modele postaw państw członkowskich wobec migrantów