Rocznik Integracji Europejskiej
Not a member yet
566 research outputs found
Sort by
Mai’a K. Davis Cross, Ireneusz Paweł Karolewski (red.), European-Russian Power Relations in Turbulent Times, University of Michigan Press, Ann Arbor 2021, ss. 311.
Full text linkReviewRecenzj
Rezolucje Parlamentu Europejskiego dotyczące sytuacji wymiaru sprawiedliwości w Polsce w optyce Wiadomości TVP
Full text linkIn the paper we analyse contents of every television news which appeared in the min editions od Polish television main news program – Wiadomości – that related to European Parliament’s resolutions regarding polish judicial system. The research sample spans from January 2016 to Setember 2021. We tried to characterize ways of presenting the topic in the program. It shows that Wiadomości’s narration goes hand in hand with the ruling coalition optics. That was not surprising. We concentrated on analysing means used by program’s editorial staff while reporting on Poland – EU dispute.W pracy przeanalizowano treść wszystkich newsów, które pojawiły się w głównych wydaniach Wiadomości TVP w latach 2016–2021, zawierających odniesienie do rezolucji Parlamentu Europejskiego związanych z polskim systemem sądowniczym. Autorzy próbowali znaleźć odpowiedzi na pytania o to jak prezentowana jest ta tematyka. Wyniki badań wskazują, iż redakcja Wiadomości buduje narrację idącą ramię w ramię ze stanowiskiem koalicji rządzącej, co nie było zaskoczeniem. Artykuł skupia się na analizie zabiegów stosowanych przez zespół Wiadomości przy relacjonowaniu sporu z Unią Europejską
Dekada kryzysu w Libii jako wyzwanie dla Unii Europejskiej (2011–2021)
Full text linkThe Arab Spring of 2011 hit Libya particularly hard. The state fell into tehe abyss of the civil war following the death of a long-time dictator Muammar Gaddafi. The chaos in Libya made it resemble failed states and turned i tinto a serious problem for international security. Ultimately, two main centres of power were formed there, supported by various actors in international relations. The fear of terrorism and uncontrolled migrations from this country made the normalization of the situation in Libya one of the vital interests of the European Union. The aim of the article is to discuss the 2011–2021 crisis in Libya and the activity of the EU to mitigate its effects, including of the launch of the EUBAM Libya, Sophia and Irini missions. For the preparation of the paper, first of all, the analysis of UN and EU documents and studies on this subject was used.Arabska wiosna, która nastąpiła w 2011 r., szczególnie boleśnie doświadczyła Libię, która popadła w otchłań wojny domowej po śmierci wieloletniego dyktatora Muammara Kaddafiego. Chaos, jaki zapanował w Libii spowodował, że upodobniła się ona do państw upadłych i stała się poważnym problemem dla bezpieczeństwa międzynarodowego. Ostatecznie ukształtowały się tam dwa główne ośrodki władzy, popierane przez różnych aktorów stosunków międzynarodowych. Obawa przed terroryzmem oraz niekontrolowanymi migracjami z tego państwa spowodowały, że normalizacja sytuacji w Libii stała się jednym z żywotnych interesów Unii Europejskiej. Celem artykułu jest omówienie kryzysu w Libii w latach 2011–2021 oraz działań Unii Europejskiej na rzecz łagodzenia jego skutków, w tym uruchomienia misji EUBAM Libya, Sophia, czy Irini. Do przygotowania tekstu posłużono się przede wszystkim analizą dokumentów ONZ, UE jak również opracowań na ten temat
Edukacja obywatelska w Anglii. Od polityki Partii Pracy do Brexitu – wybrane konteksty polityczne, społeczne i edukacyjne
Full text linkCitizenship education was introduced as compulsory subject in English schools in 2002. Its implementation was followed by Crick Report (1998). Citizenship education has become the subject of interests of various social actors: academics, commentators, politicians and school teachers. Since its introduction, there have been changes in the National Curriculum as a consequences of both political transformations and changes in the government. The aim of the article is to analyze and reconstruct the political and social determinants of citizenship education in English schools. The considerations have been divided into four key periods, spanning the years 1998–2000 during which the Labour and then the Conservative goverments reformed National Curriculum of citizenship education.Edukacja obywatelska w Anglii została wprowadzona do szkół, jako odrębny i obowiązkowy przedmiot w 2002 roku. Jej implementacji – poza celami merytorycznymi wyrażonymi w tzw. Raporcie Cricka (1998) – przyświecały również cele polityczne wyrażone w programie Partii Pracy. Szkolna edukacja obywatelska stała się przedmiotem zainteresowań rożnych aktorów społecznych: naukowców, komentatorów, polityków, nauczycieli. Od momentu jej wprowadzenia następowały zmiany w programach nauczania, będących konsekwencją zarówno transformacji politycznych, jak i zmian na szczeblach władzy. Celem niniejszego artykułu jest próba analizy i rekonstrukcji politycznych i społecznych uwarunkowań edukacji obywatelskiej w systemie szkolnictwa obowiązkowego w Anglii. Rozważania zawarte w niniejszym artykule zostały podzielone na cztery kluczowe okresy, obejmujące lata (1998–2020), w których rządy Laburzystów, a następnie konserwatystów dokonywały reform w programach kształcenia mających znaczenie dla szkolnej edukacji obywatelskiej
Janusz Józef Węc, Germany’s Position on the System Reform of the European Union in the 2002–2016, Wydawnictwo Peter Lang, Berlin 2018, ss. 288.
Full text linkReviewRecenzj
Polityka zewnętrzna Unii Europejskiej a system relokacji uchodźców 2015–2018 w świetle teorii instytucjonalizmu historycznego
No full textThe main research objective of the text is to analyse the refugee relocation system in the light of historical institutionalism in 2015–2018. Historical institutionalism refers to the interaction between European integration actors in the European Union system, analysed in retrospect from a documentary perspective. The time factor is particularly important, since it enables to follow the institutional process defined by EU norms, procedures and integration rules and their sequential impact on favoured treatment or disavowing of integration visions, preferences, needs and interests.
In view of the above, the refugee relocation system proposed and introduced in the period 2015–2018 confirms the above research assumption that the political decision on relocation made by the European Commission and the European Council resulted in a relevant legal act adopted by the EU Council to regulate the issue. Although under the pressure of the situation Member States agreed, some of them began to contest the decisions later.Głównym celem badawczym tekstu jest analiza systemu relokacji uchodźców w świetle teorii instytucjonalizmu historycznego rozpatrywana w przedziale czasowym 2015–2017. Zastosowany tu instytucjonalizm zwany historycznym, odwołuje się do interakcji pomiędzy aktorami integracji europejskiej w systemie Unii Europejskiej, analizowanych z wykorzystaniem perspektywy dokumentalnej i retrospektywnej. Upływający czas ma tu istotne znaczenie, gdyż pozwala na prześledzenie procesu aktywności instytucji rozumianych także jako normy, procedury i zasady integracji w systemie UE oraz ich sekwencyjnego wpływu na faworyzowanie lub dezawuowanie określonych wizji, preferencji, potrzeb i interesów integracyjnych.
Z uwagi na powyższe system relokacji uchodźców zaproponowany i wprowadzony w okresie 2015–2018 potwierdza powyższe założenie badawcze, że to najpierw Komisja Europejska i Rada Europejska podjęły decyzje polityczne o obowiązkowej relokacji, po czym Rada UE ustanowiła w tym zakresie akt prawny, który tę kwestię unormował. Państwa członkowskie pod wpływem presji sytuacji zgodziły się na te decyzje, po czym część z nich zaczęła je kontestować
Zmiany w polityce antyrasistowskiej Unii Europejskiej w latach 2000–2020
Full text linkThe aim of the article was to show that the EU’s anti-racism policy changed in the years 2000–2020, and then to present what these changes consisted of and what their nature was. The research material consisted of 62 documents of the main EU institutions: the Commission, the Council, and the European Parliament. The obtained research results show that the main changes consisted in a more nuanced approach to the fight against racism: noticing different groups affected by racism, different ways of experiencing racism, new types of racism (expressive, environmental), new sources (politicians and political parties, artificial intelligence). Among the changes to the proposed measures, one should mention the greater emphasis on measures ensuring substantive equality. It should also be noted that the protection of victims of racism has been strengthened. In addition, there has been an increase in the number of units within the European Commission responsible for combating racism, as well as an increase in the number of external structures that strengthen the capabilities of the European Commission in the field of legal analysis and policies. With regard to the manner of conducting anti-racist policy, the importance of the so-called a new governance. The observed changes were not radical but occurred gradually. They were linear, i.e. they did not signify a break with the past. They consisted in shifting the accents and adding another element, not replacing them. Accordingly, the development of the EU’s anti-racist policy can be characterized as a series of activities that do not compete with each other, but complement each other in order to achieve a predetermined goal.Celem artykułu było wykazanie, że polityka antyrasistowska UE w latach 2000–2020 uległa zmianie, a następnie zaprezentowanie, na czym owe zmiany polegały i jaki miały charakter. Materiał badawczy stanowiły 62 dokumenty głównych instytucji UE: Komisji, Rady, Parlamentu Europejskiego. Uzyskane rezultaty badań pokazują, że główne zmiany polegały na bardziej zniuansowanym podejściu do walki z rasizmem: dostrzeżeniu różnych grup dotkniętych rasizmem, różnych sposobów doświadczania rasizmu, nowych odmian rasizmu (ekspresywnego, środowiskowego), nowych jego źródeł (politycy i partie polityczne, sztuczna inteligencja). Spośród zmian dotyczących proponowanych środków należy wymienić kładzenie większego nacisku na środki zapewniające równość substancjalną. Odnotować też trzeba wzmocnienie ochrony ofiar rasizmu. Ponadto, nastąpiło zwiększenie liczby jednostek w ramach KE odpowiedzialnych za walkę z rasizmem, a także wzrost liczby zewnętrznych struktur, które wzmacniają możliwości KE w zakresie analizy prawnej i prowadzonych polityk. Odnośnie do sposobu prowadzenia polityki antyrasistowskiej zauważalne jest zwiększenie znaczenia tzw. nowego sposobu zarządzania. Zaobserwowane zmiany nie były radykalne, lecz następowały stopniowo. Miały charakter linearny, tzn. nie oznaczały zerwania z przeszłością. Polegały na przesunięciu akcentów oraz dołożeniu kolejnego elementu, a nie ich wymianie. W związku z tym rozwój polityki antyrasistowskiej UE można scharakteryzować jako szereg działań, które nie konkurują ze sobą, ale się uzupełniają, aby zrealizować określony z góry cel
Anna Pacześniak, Bartosz Rydliński (red.), Europejskie partie polityczne. Dyskurs programowy w Unii Europejskiej, Warszawa 2021, Wydawnictwo Sejmowe, ss. 302.
Full text linkReviewRecenzj
„Specjaliści” od UE. O myśleniu potocznym jako granicy poznania wspólnoty europejskiej a sprawa polska (esej)
Full text linkThe main hypothesis of the article titled “Specialists” about European Union. Common sense as the limit of cognition of European community in the context of Polish policy is: understanding of European Union is shaped and determined by common sense (colloquial thinking). The author of the paper shows that the fragility of UE is rooted in the experience of the pornography of democracy where the rules and law fundamental for democratic society are used against citizens (compare with Polish or Hungarian perspective). That is why common sense is treated as the limit of political thought. Everybody in this context can be treated as the specialist of economy, ecology, international affairs, history, etc. Common sense makes emotions much more real than the facts that is why we can observe a lot of examples of the discourses of exclusion. There is also another important context: the status of liberalism. The author of the paper is convinced that in thinking about liberalism we should concern “biological turn”.Główna hipoteza artykułu pt. ‘Specjaliści’ od UE. O myśleniu potocznym jako granicy poznania wspólnoty europejskiej a sprawa polska brzmi: rozumienie Unii Europejskiej jest kształtowane i wyznaczane przez zdrowy rozsądek (myślenie potoczne). Autor artykułu pokazuje, że kruchość UE jest zakorzeniona w doświadczeniu pornografii demokracji, w której zasady i prawa fundamentalne dla społeczeństwa demokratycznego są wykorzystywane przeciwko obywatelom (por. perspektywa polska czy węgierska). Dlatego zdrowy rozsądek jest traktowany jako granica myśli politycznej. Każdego można w tym kontekście potraktować jako specjalistę od ekonomii, ekologii, spraw międzynarodowych, historii itp. Zdrowy rozsądek urealnia emocje a nie fakty, dlatego można zaobserwować wiele przykładów dyskursów wykluczenia. Jest też inny ważny kontekst: status liberalizmu. Autor artykułu jest przekonany, że myśląc o liberalizmie powinniśmy mieć na uwadze „zwrot biologiczny”
Konsensus i jego brak w Radzie Europejskiej – analiza przypadku reelekcji Donalda Tuska w 2017 r. z perspektywy zwrotu praktycznego
Full text linkBoth the Council and the European Council are said to operate under “the culture of consensus”, which means that even if they formally can decide on some issues by qualified majority, in practice they rarely do so. This is particularly true of the European Council and so it was surprising to many observers when on 9 March 2017 Donald Tusk was re-elected for a second term as the European Council’s president despite the explicit negative vote of one member state (Poland). This event marked the first time the European Council used the possibility of electing its president by qualified majority rather than unanimously.
In this paper I argue that using formal provisions allowing for qualified majority voting in such situations is, far from undermining the culture of consensus, in fact necessary to maintain it. The argument is embedded in the practice turn contribution to political research. Practice turn moves social practices to the centre of researchers’ interest and emphasises the fact that they can be performed more or less competently. Therefore, if a member state performs the “practice of consensus” incorrectly, it cannot expect the norms which constitute the culture of consensus to help it impose its position on other member states. Because the way in which the European Council operates is difficult to access directly, the paper develops its argument by drawing from the ongoing qualitative research on decision-making in the Council (including author’s own field research). It also uses available publicly-available sources relevant to the events of 2017 Donald Tusk re-election to substantiate the argument.Zarówno Rada, jak i Rada Europejska działają zgodnie z „kulturą konsensusu”, co oznacza, że nawet jeśli formalnie mogą decydować o niektórych sprawach większością kwalifikowaną, w praktyce rzadko to robią. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku Rady Europejskiej i dlatego dla wielu obserwatorów było zaskoczeniem, gdy 9 marca 2017 roku Donald Tusk został wybrany na drugą kadencję jako przewodniczący Rady Europejskiej, pomimo przeciwnego głosu jednego państwa członkowskiego (Polski). Wydarzenie to oznaczało, że Rada Europejska po raz pierwszy skorzystała z możliwości wyboru swojego przewodniczącego większością kwalifikowaną, a nie jednogłośnie.
W niniejszym artykule argumentuję, że stosowanie w takich sytuacjach formalnych przepisów pozwalających na głosowanie większością kwalifikowaną nie tylko nie podważa kultury konsensusu, ale wręcz jest niezbędne do jej utrzymania. Argument ten jest osadzony we wkładzie zwrotu praktycznego do badań politologicznych. Ten nurt umieszcza praktyki społeczne w centrum zainteresowania i podkreśla fakt, że mogą być one wykonywane mniej lub bardziej kompetentnie. Dlatego też, jeśli państwo członkowskie wykonuje „praktykę konsensusu” niepoprawnie, nie może oczekiwać, że normy, które tworzą kulturę konsensusu, pomogą mu narzucić swoje stanowisko innym państwom członkowskim. Ponieważ sposób funkcjonowania Rady Europejskiej jest trudno dostępny bezpośrednio, artykuł rozwija swoją argumentację, czerpiąc z dorobku badań nad procesem podejmowania decyzji w Radzie (w tym badań prowadzonych przez autora). Następnie przeprowadzona zostaje analiza dostępnych źródeł odnoszących się do wydarzeń z 2017 r., związanych z reelekcją Donalda Tuska