Praktyka Teoretyczna
Not a member yet
532 research outputs found
Sort by
Stabilność na ruchomym podłożu. Feministyczna etnografia i praktyka
In this article the two authors problematize the moment of stabilization in doing fieldwork and writing ethnography from a feminist perspective. The paper begins with an introduction to the question: How do feminist science studies scholars reconcile a normative need to stabilize our research site to create knowledge within the shifting ground of “truth claims” that feminist practices acknowledge and document? The heart of the paper reflects on our experiences as feminist theorists, teachers, and ethnographers with vignettes from studies of high-risk pregnancies in the industrialized world, specifically the United States, and gender and everyday technologies in West Africa. Our goal is to theorize this instability in order to highlight the limits and benefits of working with consciousness and reflectivity in social contexts while challenging and enriching the vibrancy of our feminist theory and practice.W niniejszym artykule problematyzujemy etap stabilizacji w procesie badań w terenie i pisania etnografii z perspektywy feministycznej. Rozpoczynamy od postawienia następującego pytania: w jaki sposób badaczki z zakresu feministycznych badań nad nauką godzą normatywną potrzebę stabilizacji naszego obszaru badawczego z tworzeniem wiedzy w obrębie ruchomego podłoża „roszczeń do prawdy”, uznawanego i dokumentowanego przez praktyki feministyczne? Centralną kwestią tego artykułu jest refleksja nad naszymi doświadczeniami jako feministycznych teoretyczek, nauczycielek i etnografek prowadzących badania nad ciążami wysokiego ryzyka w krajach rozwiniętych, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, oraz nad gender i codziennymi technologiami w Zachodniej Afryce. Naszym celem jest teoretyzowanie tej niestabilności w celu podkreślenia ograniczeń i korzyści pracowania ze świadomością i refleksyjnością w kontekstach społecznych przy jednoczesnym rzucaniu wyzwań i wzbogacaniu energii naszych feministycznych teorii i praktyki
Redefinicja publicznego uniwersytetu: ramy analityczne
Celem artykułu jest diagnoza pozycji współczesnego uniwersytetu oraz wypracowanie narzędzi, które mogłyby stanowić podstawę przedefiniowania jego znaczenia. Jako dwa kluczowe czynniki strukturyzujące dziś pole akademickie autor wskazuje regulację i utowarowienie. Swego rodzaju przeciwwagę dla tych instrumentów/procesów ma stanowić idea uniwersytetu publicznego, rozumianego jako aktywny, krytyczny uczestnik dyskusji o rozwoju społecznym
Wyzwolenie czy inkulturacja? – zbieżne czy rozbieżne nurty afrykańskiej teologii?
With the shift of the centres of Christianity towards the South it hasbeen increasingly noticeable that talking about Christian theology characterized bya geographical adjectives different from “European /Western” becomes acceptable.However, Christianity in Africa has still been considered by many Europeans asa hybrid of secondary importance. It will take some time before the EuropeanChristians will come fully to terms with accepting the contribution of Africantheology to the world Christianity.In describing African theology, especially its origins, quite a lot depends on theinitial assumptions taken by the researcher – whether one would consider onlyacademic theology as theology as such (then there is no African theology before1960s) or one would consider as theology also African oral and ritual input (thenthe Africans have been theologizing almost from the moment they became Christians).Application of European standards and perceptions led to seeing two major trendsin African theology – black theology and African theology (cultural/inculturation theology). With the work of African theologians of the younger generations one can discover that both trends have not been so much antagonistic to each other as rather complementary because both have been concerned with liberation, though approached from different angles and understood in different ways.Eurocentryczne podejście do sposobu uprawiania teologii i podejmowanych przez nią zagadnień powodowało, że w powstającej w afrykańskich wspólnotach chrześcijańskich akademickiej teologii wyodrębniano dwa główne nurty – tzw. czarną teologię skoncentrowaną na wyzwoleniu się z ucisku spowodowanego apartheidem i tzw. teologię afrykańską, którą określano też jako teologię kulturową albo teologię inkulturacji. Przy takim ujęciu zagadnienia nawet Afrykanie mieli skłonność do przeciwstawiania sobie obu nurtów. Jednak nowe spojrzenie na problematykę wyzwolenia, przyjmowane zwłaszcza przez kolejne pokolenia afrykańskich teologów, sprawia, że antagonizm między nurtami afrykańskiej teologii w zasadzie zanika. Wydaje się, że nieporozumienia wynikają z różnych sposobów pojmowania wyzwolenia, które niekoniecznie muszą być sobie przeciwstawne, a mogą być postrzegane jako komplementarne. Żeby uzasadnić tak postawioną tezę, zacznę od krótkiej ogólnej prezentacji afrykańskiej teologii, która zostanie rozwinięta w przedstawienie założeń i zagadnień rozwijanych w obu głównych nurtach i podsumowana ukazaniem skutków zmiany paradygmatu podejścia do afrykańskiej teologii oraz wypunktowaniem emancypacyjnego charakteru afrykańskich teologii
Podmiot między negatywnością i Aufhebung/désoeuvrement. Odparcie kryptoteologicznej krytyki Agambena
The aim of this article is a detailed analysis of the critique concerning the conceptof subjectivity in Giorgio Agamben’s philosophy made by the Polish philosopherAgata Bielik-Robson arguing for her own conceptualization of subject’s ethicalformation. The main thesis states that by situating Agamben in the conceptualhorizon he aims to overcome, her critique stopped halfway. In doing so, the articleshows that the common ground of both Agamben’s and Bielik-Robson’s views onthe subject is the philosophy of Hegel and the differences between them can beexplicated as the difference in choosing one of two strategies of subject’s formationderiving from Hegel: while Bielik-Robson radicalizes the moment of negativity,Agamben tries to elaborate a different (messianic) logic of Aufhebung.Celem artykułu jest szczegółowa analiza krytyki, jaką w odniesieniu do koncepcji podmiotowości w filozofii Giorgio Agambena wystosowała polska filozofka AgataBielik-Robson, argumentując jednocześnie na rzec własnego ujęcia etycznej konstytucji podmiotu. Główna teza brzmi, iż krytyka ta zatrzymała się w pół drogi, nie dostrzegając,że Agamben stara się wykroczyć poza horyzont myślowy, w którym zamyka go Bielik-Robson. Poprzez ukazanie, że wspólnym horyzontem obu tych koncepcji jest filozofiaHegla, różnica między perspektywą Bielik-Robson a perspektywą Agambena okaże się różnicą w wyborze dwóch różnych strategii formowania podmiotowości wywodzących sięz myśli Hegla: podczas gdy Bielik-Robson radykalizuje moment negatywności, Agamben stara się wypracować inną (mesjańską) logikę Aufhebung
Dwie dusze socjaldemokracji. 150 lat i wszystko na nic?
Recenzja: F. Walter, SPD: Z historii niemieckiej socjaldemokracji, tłum. M. Sutowski, Warszawa 2013