Eastern Mediterranean University Open Journal Systems (OJS)
Not a member yet
216 research outputs found
Sort by
Toplumsal Cinsiyet Perspektifinde Barış Kuramları, Feminist Teoriler ve Pratikler
No full textAfter the Cold War, the changing global policy is challenged with various security gaps and the new war and peace conditions. It is possible to examine these new facts with a gender-based approach. The critical contribution of feminist theories to global politics literature has also partaken in the conceptual analysis of peace theories. In the meantime, the state-centric analysis has led to the change of dominant epistemological patterns, such as rational choice. This study will examine the conditions, examples and theoretical debates of feminist peace in the light of those current debates. In particular, the S/RES/1325 (2000) will be discussed with reference to its contribution to the feminist theories in the peace studies by evaluating its limitations and critics.Soğuk Savaş sonrasında dönüşen küresel politika, farklı güvenlik açıkları, yeni savaş ve barış koşullarıyla kendini göstermektedir. Bu yeni olguları toplumsal cinsiyet bakışıyla da incelemek mümkündür; küresel politika alanında feminist kuramların literatüre sağladığı eleştirel katkı, barış kuramlarındaki kavramsal analizlerin alanını geliştirmiştir. Aynı zamanda, devlet merkezli analiz, rasyonel seçim gibi güçlü epistemolojik kalıpların, değişmesini sağlamıştır. Bu çalışma feminist barışın koşullarını, örneklerini ve teorik tartışmalarını güncel konular ışığında, literatür taramasıyla ele alacaktır. Özellikle Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin 1325 sayılı kararının BMGK 1325/2000 uygulama alanlarını ve sınırlarını değerlendirerek, küresel politikada feminist teorilerin barış çalışmalarına katkısını inceleyecektir
EVALUATION OF SPORTS PHARMACY IN TURKEY AND NORTH CYPRUS AS A NEW IMPORTANT FIELD FOR PHARMACISTS
No full textSports have substantial socioeconomic and political importance worldwide and are today consideredto be an integral part of society. In the the world,almost all people are doing sports. Participation in sports and exercise is undertaken at all levels, from amateur enthusiasts to elite athletes.
Pharmacists are the drug experts who know contraindications, usages and side effects of drugs very well. People can have problem related with sports like injury, muscle pain, sprain etc. For these conditions, pharmacist is one of the the closest counseling person for patient. Sports pharmacy can be defined as area that is related with sports and pharmacist.
Doping is the one of the biggest problem in sport activity for Turkey, North Cyprus and for other countries. Some athletes do doping unconsciously. Pharmacists know all effects of drugs and they can control and inform the athletes about drugs that have doping effects. For decreasing these problems, sport pharmacists are needed in Turkey, North Cyprus and in other countries.
Athletes who are representing us at olympics have their own doctor, physiotherapist and coach. Moreover, they also need pharmacists. There is a growing need for specialist pharmacists in the area of sport and exercise.
The specialty of sports pharmacy covers,awareness of drugs in sports in the community, medicine & industry for both performance modification and the prevention and treatment of disease, knowledge of therapeutic use of drugs in sports and how pharmacist interventions can support sports related illness or injury, use of pharmacotherapy to prevent sport-related illness or injury and maintain well-being, safe and rational use of nutrition and supplements to optimise performance.
This research is the first study about sports pharmacy in Turkey and North Cyprus. The aim of the study was to increase awareness of pharmacists about sports pharmacy which is a new area for them. Moreover, in this study two survey were applied to pharmacists and pharmacy students and together withthese surveys, awareness of pharmacists and pharmacy students were determined
HONEY PLANTS OF GUZELYURT (MORPHOU) IN NORTH CYPRUS
No full textThis study was aimed to determine melliferous / honey plants visited by honey bees in Güzelyurt (Morphou). Melliferous plants or honey plants bear any substance that is collected by bees to produce honey. Honey has been used frequently, especially in traditional medicine, because it is easily obtained, cheap, safe and has no side effects. The properties of honey are different due to floral sources. The study area is located in North Cyprus, which is one of the richest floristic area in the region. The major objectives of this project are to identify the plant sources used for the production of local honey in Güzelyurt (Morphou) North Cyprus.
According to the results, 40wild species, including an endemic species, Onopordum cyprium (Photo 1.and 11) and cultivated plant species of the flowering plants were determined
Cinsiyetcilik, Sınıf ve Şiddet
No full textWithout a theory of gender – of what it is and what it does in the world -we cannot explain why sexual imagery, notions of masculinity and femininity, sexual experiences and gendered relations differ in different times and places, and how and why such differences come about. We know that in class societies, elites use racism and other ideologies to divide us and make inequality seem natural. Here we suggest that gendered inequality and sexism - that is, systematic patterns of inequality between women and men in any particular setting - is found everywhere in class societies because it does this job particularly well. Our argument is radical. We argue that systematic gendered inequality is so effective in naturalizing inequality because it is always doubled-sided: one side is love, the other is imbued with gendered violence. Love and kindness are aspects of all our closest human relationships – with our parents, our children, our friends and our lovers, straight or gay. But at the same time. Our close relationships are riven with gendered differences and inequality. So love locks us in, and sexism hurts and angers us. Our theoretical argument starts from the top, from class privilege and the systematic gendered inequality found in all class societies and the inevitable resistance these provoke. Our focus, however, is on neoliberalism as a laboratory for exploring how the rich and powerful combine the use of violence with reconfigurations of ideologies of gender to respond to changes in their material circumstances to protect their economic interests and class dominance.Toplumsal cinsiyet teorisi olmadan- ne olduğu, dünyayı nasıl açıkladığını bilmeden, cinsiyetci imgelerin, maskülenlik ve feminenlik kavramlarının, cinsel deneyimlerin ve toplumsal cinsiyetci ilişkilerin farklı zaman ve mekanlarda neden farklılık gösterdiklerini, nasıl ve neden oluştuklarını açıklayamayız. Biliyoruz ki, sınıflı toplumlarda seçkin sınıf toplumu bölmek ve eşitsizliği doğallaştırmak için ırkçılık ve diğer ideolojilerden yararlanımaktadır. Biz bu çalışmada, farklı ortamlarda kadın ve erkek arasında sistematik eşitsizlik örüntüsünün, yani toplumsal cinsiyetci eşitsizlik ve cinsiyet ayrımcılığının, sınıflı toplumların her safhasında bulunduğunu iddia ediyoruz. Çünkü onlar bu işi çok iyi başarıyor. Bu iddiamız önemlidir. Bize göre sistematik cinsiyetçi eşitsizlik, eşitsizliği doğal göstermede oldukça etkilidir çünkü her zaman çift taraflıdır. Bir tarafı aşk, diğer tarafı ise cinsiyetçi şiddetle doludur. Aşk ve iyilik; ebeveynlerimiz, çocuklarımız, arkadaşlarımız ve sevgililerimizle; hetereseksüel ya da homoseksüel olsun, en yakınlarımızla yaşadığımız insani ilişkilerdeki en içten duygulardır. Fakat aynı zamanda yakın ilişkilerimiz cinsiyetçi farklılıklar ve eşitsizliklerle yırtılmış, ayrıştırılmıştır. Yani aşk bizi birbirimize kenetlerken cinsiyetcilik bizi acıtmakta ve öfkelendirmektedir. Bizim teorik iddiamız yukarıdan yani sınıf ayrıcalıkları ve her sınıflı toplumda bulunan sistematik cinsiyetçi eşitsizlik ve bunlara yönelik kaçınılmaz başkaldırılardan başlamaktadır. Bununla birlikte bizim bu çalışmada esas odaklandığımız nokta neoliberalizimdir. Amacımız neoliberalizmi bir laboratuar gibi düşünerek zengin ve güçlünün toplumsal cinsiyet ideolojilerini yeniden organize etme ve şiddetle eşleştirme süreçlerini ve bunu ekonomik çıkarlarını korumak ve sınıf hakimiyetlerini sürdürmek için nasıl kullandıklarını anlamaktır. 
Postkolonyal Teori Bağlamında Sığınmacı Kadınlar: Suriyeli Kadın Sığınmacıların Türkiye’deki ‘Geçici’ Durumu
No full textIn this paper, I will discuss the status of asylee women through the concept of subalterns that is addressed within the scope of postcolonial feminist discussions. The aim of the paper is to shed light to the fact that women experience the negative conditions arising from being an asylumseeker in a more stratified manner than men. In this context, the concept of subalterns will constitute the basic framework of the analysis on the grounds of being a concept employed to express and to explain asylee women whose voice is not (cannot be) raised or heard in any environment whatsoever. The focus point of the discussion will be on the asylee women from Syria who have mostly fled conflict areas and are residing in Turkey “temporarily” to be subsequently resettled in a third country. The paper will firstly address how this “temporary” status affects the lives of these Syrian woman asylum-seekers. As is known, Turkey does not grant a permanent refugee status to anyone coming from a country that is located to the East of its borders. Therefore, secondly the intermeshing practices of ostracisation experienced by women due to their status as women from the East under the temporary protection of a foreign government will be addressed within a context of mutual interaction on the basis offered by postcolonial feminist discussions.Bu makale postkolonyal feminist tartışmalar içinde ele alınan madun kavramı üzerinden Türkiye’deki sığınmacı kadın statüsünü tartışmaktadır. Tartışmamın amacı, sığınmacı olmanın yarattığı olumsuz koşulları kadınların erkeklerden daha katmanlı yaşadığını açığa çıkarmaktır. Bu bağlamda ‘madun’ kavramı hiçbir yerde sesi çık(a)mayan ya da duyul(a)mayan sığınmacı kadınları ifade etmek, açıklamak için kullanılan bir kavram olması vesilesiyle analizimin temel çerçevesini oluşturacaktır. Tartışmamın odağında, çoğunlukla çatışma bölgelerinden kaçan ve Türkiye’de üçüncü bir ülkeye yerleşmek üzere “geçici” olarak bulunan Suriyeli kadın sığınmacılar vardır. Bu bağlamda makale öncelikle Suriyeli kadın sığınmacıların bu ‘geçici’ olma durumundan nasıl etkilendiklerini ele almaktadır. Zira Türkiye’de, sınırlarının doğusundan bir ülkeden gelen kimseye kalıcı mültecilik statüsü verilmemektedir. Daha sonra da makalede Doğulu olmanın, geçici olarak yabancı bir devletin himayesinde bulunmanın ve kadın olmanın yarattığı birbirine geçişli dışlanma pratikleri postkolonyal feminist tartışmalarının yarattığı zeminden faydalanarak birbiriyle etkileşimi içinde değerlendirilmektedir
Lizbon Antlaşması’ndan Bugüne AB Hukukunda Zorunlu Göç ve Kadın
No full textMigration is attracting a considerable level of attention which plays a significant role in International Relations. In a plain and simplest term, migration is referred as to as an act of relocation. International migration e.g. relocation that involves crossing of borders or forced migration e.g. involuntary displacement all play important roles in today’s global and EU politics. Indeed, the fact that there are approximately 66 million forced or displaced people in the world reveals why forced displacement has quite obvious impacts on states’ policies. Women constitute more than half of the forced or displaced population. Research shows that even though men and women experience varying issues throughout their migration journeys, the impacts of migration on females are considerably more detrimental when compared directly to the males’. Thus, Gender, which has a long running history in terms of its importance and development, has a significant place in the migration studies that focusses on individuals. Gender mainstreaming—which implies paying special regard to the equality of gender, is one of the main principles of the EU policies. This study therefore focuses on the position of women in the EU law with respect to the gender, especially since the Lisbon Treaty.En basit şekliyle bir yer değiştirme edimini ifade eden göç kavramı bugün sıkça duyduğumuz ve uluslararası ilişkilerde önemli bir yere sahip bir kavramdır. Bu yer değiştirme ediminin bir sınır geçmeyi ihtiva etmesini açıklayan uluslararası göç ve bu eylemin irade dışı sebeplerle gerçekleşmesi hali olan zorunlu göç ise günümüzün küresel siyasetinde ve Avrupa Birliği (AB) politikalarında önemli bir yere sahiptir. Nitekim Birleşmiş Milletler verilerine göre bugün dünya genelinde yaklaşık 66 Milyon zorunlu göçmen bulunması ve bunun ancak takip edilebilen sayılara dayalı olduğu gerçeği, çarpıcı şekilde zorunlu göçün, devletlerin politikalardaki etkisinin nedenini gözler önüne sermektedir. Bugün sözü edilen bu zorunlu göçe maruz kalanların yarısından fazlasını ise kadınlar oluşturmaktadır. Oldukça bireysel bir deneyim olan göç yolculuğunda kadın ve erkeklerin yaşadığı deneyimler birbirinden farklı olmakla birlikte araştırmalar, kadınların yaşadığı deneyimlerin çok daha yıpratıcı olduğunu ortaya koymuştur. Yeri ve gelişimi bakımından aynı ölçüde eski bir tarihe sahip ancak kavramsallaştırılması 1960 ila 1970’lerde ikinci dalga feminizme dayanan toplumsal cinsiyet kavramı bu sebeple temelde bireyi konu edinen göç çalışmaları içerisinde önemli bir yere sahiptir. Toplumsal cinsiyetin ana akımlaşması (gender-mainstreaming), bir diğer deyişle Birlik ortak politikalarında toplumsal cinsiyet eşitliğinin gözetilmesi, bugün AB politikalarının önemli ilkelerindendir. Bu bilgilerden hareketle, bu çalışmada Lizbon Antlaşması’ndan günümüze AB hukukunda zorunlu göçte toplumsal cinsiyet bağlamında kadının yeri incelenecektir
Peçesiz Liberalizm: FEMEN-Müslüman Kadınlar Tartışması ve Özgürlük Meselesi
No full textIn 2013, Ukraine-based feminist group FEMEN staged several protests around Europe in support of Amina Tyler, a Tunisian FEMEN activist receiving death threats for posting nude photographs of her online with social messages written on her body. Following these protests, a group of women who call themselves Muslim Women against FEMEN released a an open letter criticizing the discourse FEMEN used in these protests, which they found to be white colonialist and Islamophobic. In this paper, the author examines the discursive strategies put forth by the two sides of the debate, suggesting that undergirding both is a shared framework of liberalism. Exploring the shortcomings of liberalism as drawn on by both positions, the author attempts to rethink what “freedom” might mean for international feminist alliances across differences.2013 yılında Tunus’lu FEMEN aktivisti Amina Tyler sosyal medyada çıplak bedenine yazdığı sosyal mesajlar içeren fotoğraflarını paylaşması ile birlikte ölüm tehditleri almaya başladı. Buna karşılık olarak, Ukrayna çıkışlı feminist topluluk FEMEN, Avrupa’nın muhtelif yerlerinde eylemler düzenledi. Bu eylemlerin ardından kendilerine FEMEN Karşıtı Müslüman Kadınlar adını veren bir grup FEMEN’in kullandığı söylemleri eleştiren ve beyaz sömürgeci ve İslamofobik olarak adlandıran bir açık mektup yayımladı. Bu yazı, tartışmanın iki tarafını oluşturan söylemsel stratejileri inceleyerek, bunları temellendiren ortak çerçevenin liberalizm olduğunu ileri sürmektdir. Bu sayede iki cephenin de kendini dayandırmış olduğu liberalizm çerçevesinin kısıtlılıklarına değinerek, farklılıklar üzerinden inşa edilen uluslararası feminist ittifaklar için özgürlük avramının ne anlamlara gelebileceği yeniden düşünmeye açılmaktadır
“Erteleme, Üşenme, Vazgeçme!”: Uluslararası İlişkilerde Toplumsal Cinsiyet ve “Meraklı” Feminist Sorular
No full textIn her recent book published after the election of Donald Trump as the US President in 2016, Cynthia Enloe argues that the patriarchy, similar to our smart phones, has updated itself as a reaction against the achievements of the second and third wave feminisms. The updated patriarchy has this time renewed itself through the beliefs and values about the ways the world works (2017). The competing foreign policies representing the hypermasculine hegemonic masculinity of the current world politics and its authoritarian leaders are the outputs of this new updated version of patriarchy. Enloe doubts that having gained sustainability with its updates, the patriarchy could be fought against simply with street demonstrations, as it was before. The patriarchy could be forced to retreat only by incessantly asking “curious” feminist questions that would expose all masculine patterns of life (2017). Continuously asking questions without giving up or giving in would make the patriarchy transparent and vulnerable. In the face of curious, non-stop questions from a gender perspective and the conscious use of the terms supporting gender equality, the patriarchy, albeit updated and sustained, does not stand a chance.
Enloe explains the reason why incorporating gender in International Relations has been considered irrelevant by the power- and security dominated character of the discipline. Also, because the heavy majority of the academics associated with International Relations are male, it is them who choose what is important and worthy of ‘serious’ investigation (Enloe, 2004, 96). This masculine attitude, however, has been clearly excluding multiple human experiences and hindering their capacity to create new possibilities for peaceful co-existence in international relations (Youngs, 2004).
As a matter of fact, when we look at the emergence of International Relations as a separate discipline, and the political theories that it takes as its first point of reference, the Declaration of the Rights of Man and of the Citizen (Déclaration des droits de l\u27homme et du citoyen) – the human rights document at the time of the French Revolution – Machiavelli’s The Prince; and Man, the State and War, written in 1959 by Kenneth Waltz, the founder of neo-realism, were the mainstream writings that brought liberal (libertarian) and realist perspectives to the discipline of International Relations, respectively. The fundamental aim of these texts was, in fact, to make an analysis based on history and ‘his’ problems. Although these texts put forward a desire for rights and freedoms, as well as the achievement of peace, these values are mostly targeted towards men. Thus, over time, the prominent concepts of International Relations, such as security and hegemony, were defined from a masculine and patriarchal perspective. For instance, from the theoretical view of realists, hegemony is attributed to the order established and led by the most powerful state of the international system– both militarily and economically– while sovereignty evokes the Hobbesian Leviathan (the Devil), with its masculine nature and might. Raewyn Connell responds to these masculine conceptualizations by pointing out that hegemony includes organized social domination in all spheres of life, from religious doctrines to mundane practice, from mass media to taxation (1998: 246). As Connell reminds us, “hegemonic masculinity” expresses the domination of men over women intellectually, culturally, socially, or even politically, thus establishing an unequivocal linkage between gender and power (Connell, 1998).
Just as the Western approach to reading and identifying the East and its fiction found an answer in Edward Said’s critique of Orientalism, the theory of political realism put forth by Hans Morgenthau was criticized by Ann Tickner for conceptualizing international politics through the lens of an assumed masculine subject (Tür & Koyuncu, 2010: 9). Critical theory and postmodernism, as alternative approaches in International Relations, drew attention to the otherization of different geographies, civilizations and identities. Yet, on the issue of gender equality, the otherization of women has not been sufficiently recognized; the superiority of man and patriarchy is made possible through the othering of women. From this point of view, it would be beneficial to make a holistic reading of the International Relations literature, and to dismantle these masculine concepts by asking “curious” questions of the discipline.
In Terrell Carver’s words, “Gendering IR” is...a project; “gendered” IR is an outcome” (Carver, 2003: 289). In order to achieve such outcome, it bears utmost importance for the gender-equality advocates to insist on, institutionally and practically, gender-based approaches and to not agree with the priority list of the masculine agenda. Security, order, control and retaliation increasingly dominate the discourse shaping the world politics. The gender perspective in International Relations develops to create alternative paradigms that would break this vicious circle of (in)security.
Feminist theory in International Relations has demonstrated significant progress since the 1990s and opened pathways in an uncharted territory. Cynthia Enloe, Ann Tickner, Spike V. Peterson and Christine Sylvester, among others, are the most prominent forerunners of this field. Through their works, feminist theory has adopted a perspective critical of the masculinity and the masculine values of international politics by taking not only ‘women’ but a wider category of gender into its centre. These feminist scholars have deconstructed International Relations theories by posing gender-related questions and displayed the masculine prejudice embedded in the definitions of security, power and sovereignty. The feminist theories of International Relations have thus distinguished themselves from the other theories of the discipline by paying a ‘curious’ attention to the power hierarchies and relation structures through inclusiveness and self-reflexivity (True, 2017: 3).
As Cynthia Enloe puts it, the gender perspective in International Relations must first be guided by a feminist consciousness (2004: 97). The feminist International Relations, however, although more than a quarter of century has passed since its emergence, are still struggling with the masculine theories to be considered as an equally legitimate way of understanding how the world works. Various epistemological, ontological and ethical debates may have enriched the field (True, 2017: 1), but at the same time, too many as they are, such debates may paradoxically be accusing the spreading-thin of the gender coalition. The capacity of the feminist International Relations’ ethical principles to participate in the global politics has been limited to the United Nations Security Council’s decision number 1325 and the Swedish feminist foreign policy.
The feminist attempt to facilitate substantial change and interaction by creating a normative agenda has been called ‘normative feminism’ by Jacqui True (2013: 242). Normative feminism is a project of institutionalising gender in foreign policy by focusing on socio-economic and political changes. The special issue here is our attempt to partake in this project of change in international relations. We have aimed to enhance the visibility of the gender norms of behavior and decision-making with the presupposition that they would pose an alternative to the masculine norms in International Relations by better supporting the human priorities of peace and co-existence.
Adopting Judith Butler’s notion of performativity, the feminist existence in international politics has an undeniable connection to engaging in continuous activities. As Rihannan Bury suggests, “what gives a community its substance is the consistent repetition of these ‘various acts’ by a majority of members.” “Being a member of community,” therefore, “is not something one is but something one does” (2005: 14). In Turkey, too, in order to challenge the recognition of the ‘hyper’ version of the hegemonic masculinity as the only viable world view, gender-charged normative discourses, interactions and agendas must be continuously created and multiplied. We hope that the Turkish literature-review and the articles published here will serve this purpose.
As is the situation in all disciplines, the feminist International Relations has nurtured many onto-epistemologies, some in competition with one another. Such multitude, though definitely a richness, has been challenging the feminist stance’s capacity to stand united against the hypermasculine hegemonic masculinity. In her latest book, Enloe calls for a continuous struggle of a new and wider feminist coalition against the updated authoritarianism of the patriarchy –inspiring our title “Don’t Give Up! Don’t Give In!.” Such expanded coalition could rise on the common purpose of fighting male dominance and ignore the differences of discourse created by the debate on identity. The gender-guided change and transformation desired in international politics could be achieved more easily in this way (Hemmings, 2012: 148, 155). On this account, in parallel with Enloe’s proposal of establishing a wider consensus simply on peace and co-existence (2017), a new era, in which questions of identity will, for some time, not be asked, may be dawning. A grand coalition of consensus has better chance of resisting the authoritarian leaders of hyper hegemonic masculinity.
Our special issue of Gender and International Relations opens with a Turkish literature review with the aim of introducing the topic to Turkish readers. Çiçek Coşkun, against a historical background, presents some of the prominent feminist scholars who have left their footprints in this very masculine area with their fresh gender perspectives. In doing that she offers us a comparative framework in which works by the Turkish and international scholars could be assessed simultaneously. Nezahat Doğan’s article seeks to establish the relation between global peace and gender by using the data obtained from the Global Peace Index, Gender Inequality Index and Social Institutions and Gender Index. In this way, adopting a currently trendy approach, Doğan investigates the interaction between gender and International Relations through a quantitative method. Zehra Yılmaz’s article discusses the temporary position of Syrian women asylum seekers in Turkey from the perspective of the post-colonial feminist concept of subaltern. The article aims to combine feminist migration studies and post-colonial feminist literature within the context of International Relations. Sinem Bal’s article questions whether the EU has designed its gender policies as an aspect of the human-right norms of the European integration or as a way to regulate market economy. Bal pursues such questioning through the reading of the official documents of the EU that prescribes what Europeanization is for Turkey. Thus, all articles constitute a well-rounded understanding of what gendered approaches can achieve in the current practice of international studies.
The co-authored article written by Bezen Balamir-Coşkun and Selin Akyüz examined how the images of women leaders in international politics were presented in the international media. The selected images the three most powerful women political leaders list of Forbes in 2017 –Angela Merkel, Theresa May and Federica Mogherini were analysed in the light of the political masculinities literature from a social visual semiotics perspective. It is believed that such an analysis will contribute to the debates about gendered aspect of international relations as well as the current debates on political masculinities. Gizem Bilgin-Aytaç points out that the global policy that emerged after the Cold War and the emergence of the new way of approaching the IR from a feminist perspective have improved the scope of conceptual analysis in peace theories as well. Bilgin-Aytaç discusses global peace conditions with a gender perspective - in particular, referring to United Nations Security Council Resolution 1325, with a focus on exemplary contemporary issues. Fulden İbrahimhakkıoğlu, in her article, discusses the debate between Ukraine-based feminist group FEMEN staged several protests in support of Amina Tyler, a Tunisian FEMEN activist receiving death threats for posting nude photographs of herself online with social messages written on her body and the Muslim Women Against FEMEN who released an open letter criticizing the discourse FEMEN used in these protests, which they found to be white colonialist and Islamophobic. Thus, İbrahimhakkıoğlu aimes to examines the discursive strategies put forth by the two sides of the very debate, and unveiling the shortcomings of liberalism as drawn on by both positions, the author attempts to rethink what “freedom” might mean for international feminist alliances across differences.Cynthia Enloe, Donald Trump’ın 2016 yılında Amerikan başkanı seçilmesinin ardından yayımladığı son kitabında, özellikle ikinci ve üçüncü dalga feminizmin siyasal, ekonomik ve sosyal kazanımlarına bir tepki olarak patriyarkaya akıllı telefonlarımıza gelenler benzeri bir güncelleme geldiğini ve patriyarkanın bu sayede kendini dünyanın işleyişine dair inanç ve değerler üzerinden yenilediğini ileri sürüyor (2017). Uluslararası sistemdeki otoriter liderlerin küresel bir konjonktür olarak uyguladığı hipermaskülen hegemonic masküliniteye dayalı dış politika, bugün bu güncellemenin bir sonucudur. Enloe, güncellenmiş ve sürdürülebilirlik kazanmış patriyarkanın eskisi gibi sokak gösterileri ile geriletilebileceğine inanmamaktadır. Patriyarka ancak eril örüntüleri ifşa edecek “meraklı” toplumsal cinsiyet odaklı sorular sorulduğunda geriletilebilir (2017). Farklı bakış açılarının “vazgeçmeden, ertelemeden, üşenmeden”, sürekli sorduğu sorularla şeffaflaşan patriyarka aynı zamanda kırılganlaşacaktır. Feminizm temelli toplumsal cinsiyet bakış açısı ve odağı ile sorulan “meraklı” soruların, yürütülen araştırmaların ve toplumsal cinsiyet eşitliğini savunan kavramların bilinçli kullanımının karşısında patriyarka, güncellenmiş ve sürdürülebilir yeni sürümü ile bile sağlam duramayacaktır.
Enloe, toplumsal cinsiyet ile Uluslararası İlişkiler arasında iletişim kurma ve etkileşim yaratma girişimlerinin ‘alakasız’ bulunarak ciddiye alınmamasını, alanın güç ve güvenlik odaklı eril karakteri, erkek akademisyenlerin sayısal olarak ezici çoğunluğu ve bu erkeklerin “sadece kendilerini ilgilendiren eril meselelerin ve ilişkilerin ne zaman ve nasıl ciddi bir araştırma konusu olacağına yine kendilerinin karar vermek istemeleri” ile açıklamaktadır (Enloe, 2004: 96).Ancak bu tutumun çoklu insan deneyimlerini dışlayarak devlet ilişkilerinde barış içinde birarada var olma adına yeni olasılıklar yaratma kapasitesini körelttiği aşikârdır (Youngs, 2004).
Nitekim Uluslararası İlişkiler disiplinin kökenlerine ve ilk referans noktası olarak aldığı siyaset kuramlarına baktığımızda, 1789 Fransız Devrimi sonucunda ortaya çıkan Declaration of the Rights of Man and of the Citizen (Déclaration des droits de l\u27homme et du citoyen – İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi) metninden, Machiavelli’nin yazdığı Prince (Prens) ve neo-realizmin kurucusu Kenneth Waltz’un 1959 yılında kaleme aldığı The Man, State and War (İnsan, Devlet ve Savaş) kitapları, disipline sırasıyla liberal (özgürlükçü) ve realist bakış açılarını kazandıran ana akım yazının O’nun (erkeğin) tarihini (history) ve sorunlarını temel alan bir çözümleme yapmayı hedeflemiştir. Söz konusu metinlerde her ne kadar hak ve özgürlükler ve barış adına bir istenç ortaya konuyor olsa da bu değerler daha çok erkek cinsiyeti için hedeflenmekteydi. Zaman içerisinde, Uluslararası İlişkiler disiplininin öne çıkan güvenlik ve hegemonya gibi kavramları eril ve ataerkil bir perspektifle tanımlanmış, kadın nesnelleştirilerek, dış politika ve siyaset yörüngesinin dışına alınmış ve özel alan içerisinde kurgulanmıştır. Örneğin hegemonya, realistlerin gözünden uluslararası sistemin askeri ve ekonomik açıdan en güçlü devletinin kurduğu ve liderlik ettiği düzene atfedilirken, egemenlik de maskülen niteliği ve kudreti ile Leviathan’ı (Dev) çağrıştırmaktadır. Tüm bu kavramsallaştırmalara Raewyn Connell’in yanıtı ise, hegemonyanın dinsel öğretiden pratiklerimize, kitlesel iletişim araçlarından ücretlendirmeye kadar yaşamın her alanında örgütlenmiş bir toplumsal tahakküm içerdiği yönündedir (1998: 246). Connell’in bize anımsattığı gibi hegemonya, düşünsel, kültürel, sosyal hatta siyasal olarak erkeğin kadın üzerindeki tahakkümünü ifade etmekte, yani cinsiyetle iktidar arasında doğrudan bir bağ kurmaktadır (Connell, 1998).
Nasıl ki Batı’nın Doğu’yu okuma ve kimliklendirme biçimi ve kurgusu Edward Said tarafından Şarkıyatçılık (Orientalism) eleştirisiyle karşı yanıt bulmuşsa, Ann Tickner ise uluslararası siyaseti, insan doğasından yola çıkarak erkeksi bir ön kabulle kavramsallaştıran Hans Morgenthau’nun siyasal realism teorisine (yani siyasal gerçekçiliği) eleştirisi ile Uluslararası İlişkiler literatüründe yerini almıştır (Tür ve Koyuncu, 2010: 9). Eleştirel teorinin ve post-modernizmin Uluslararası İlişkiler Kuramları içerisinde ortaya koydukları ötekileştirme kavramı sadece farklı coğrafyalar, medeniyetler ve kimlikler için kullanılırken toplumsal cinsiyet eşitliğindeki ötekiyi yani kadını yeteri kadar görememiştir. Oysaki erkeğin ve ataerkilliğin üstünlük kurabilmesi kadının ötekileştirilmesiyle mümkün olabilecekti. Bu noktadan hareketle, Uluslararası İlişkiler literatüründe ‘bütünsel’ bir okuma yapmak ve kavramları yapı sökümüne uğratmak ve ‘meraklı’ sorular sormak toplumsal cinsiyet eşitliğini/eşitsizliğini bu disiplin içerisinde de ortaya koymaya fayda sağlayacaktır.
Terrell Carver’ın ifadesiyle “Uluslararası İlişkiler’i toplumsal cinsiyetlemek bir proje, toplumsal cinsiyetleşmiş Uluslararası İlişkiler bir sonuçtur” (Carver, 2003: 289). Bu sonuca ulaşmak için, kuramsal ve pratik, toplumsal cinsiyet temelli yaklaşımlarda ısrarcı olmak ve uluslararası ilişkilerin eril gündemine ve önem arz eden meselelerdeki öncelik sıralamasına razı olmamak büyük önem taşımaktadır. Uluslararası sistemde hipermaskülen hegemonik maskülinite aktörlerinin ortaya çıkışı bulaşıcı bir etkiye sahiptir. Güvenlik, düzen, control ve intikam almaktan çekinmeme söylemlerinin karşılığını misli ile verme karşı söylemlerini tetiklemesi bu bağlamda kaçınılmazdır. Toplumsal cinsiyet bakış açısı, bu tehlikeli kısır döngüyü kırabilecek alternatif paradigmalar üzerinde çalışmaya devam etmelidir.
Uluslararası İlişkiler’de feminist teori, 1990’lardan günümüze büyük gelişme göstermiş, daha önce var olmayan bir yolu kendisi açarak, el yordamıyla ilerlemiştir. Bu gidilmemiş yolu bize açan, Cynthia Enloe, Ann Tickner, Spike V. Peterson ve Christine Sylvester gibi önemli isimlerdir. Feminist teori, bu araştırmacılar aracılığıyla, kadını merkezine almakla beraber, uluslararası politikadaki erkeklik ve eril değerlere yönelik eleştirel tutumu ile ‘kadın’dan daha geniş bir toplumsal cinsiyet bakış açısı benimsemiştir. Bu feminist akademisyenler toplumsal cinsiyet odaklı soruları ile Uluslararası İlişkiler’in teorik çerçevesini yapı söküme uğratmış ve güvenlik, güç ve egemenlik gibi temel kavramların tanımındaki eril önyargıyı gözler önüne sermişlerdir. Uluslararası İlişkler’in feminist teorileri, kapsayıcılık ve özdüşünümsellik (self-reflexivity) üzerinden ilişkilerin yapılarına ve ilişkilerdeki güç hiyerarşilerine gösterdiği ‘meraklı’ bir ilgi ile kendilerini diğer teorilerden ayrıştırmıştır (True, 2017: 3).
Cynthia Enloe’nun dediği gibi Uluslararası İlişkiler’de toplumsal cinsiyet üzerine çalışmalarımızı her şeyden önce feminist bir bilinç aydınlatmalıdır (2004: 97). Bununla birlikte feminist Uluslararası İlişkiler, ortaya çıkışının üzerinden geçen çeyrek yüzyılı aşkın bir süre sonunda bugün, niteliksel/niceliksel hakimiyeti ve analitik yaygınlığı bakımından eril teorilerle kıyaslandığında meşru bir dünyayı anlama yöntemi olarak hala geri plandadır. Ayrıca epistemoloji, ontoloji, metodoloji ve etik bakımından zengin ama ayrıştırıcı sayılabilecek çok sayıda tartışmaya sahne olmaktadır (True, 2017: 1). Feminist Uluslararası İlişkiler’in etik prensiplerinin küresel boyutta siyaset yapımına etkisi, BM Güvenlik Konseyi’nin 1325 numaralı kararı ve İsveç’in resmi feminist dış politika gibi örnekler haricinde son derece sınırlıdır.
Küresel boyutta siyasi değişiklik ve etkileşim yaratmak için normatif bir gündem oluşturmaya True, ampirik ve analitik kategorilere ek olarak, “normatif feminizm” adını vermektedir (2013: 242). Normatif feminizm, sosyal ve politik değişimlere odaklanarak toplumsal cinsiyeti dış politikada kurumsallaştırma projesidir ve burada okuyucuya sunulan özel sayı da bu değişim projesine katkı sağlama amacını gütmektedir. Toplumsal cinsiyet normlarının dış politikanın eril normlarına oluşturacağı alternatifin barış ve bir arada yaşama önceliklerini destekleyeceği kabulüyle, buradaki bu normları görünür kılma çabasının uzun vadede kurumsallaşması hedeflenmektedir.
Judith Butler’ın performatiflik vurgusu benimsendiğinde uluslararası politikada feminist varoluşun, bu konu ile ilgili eylemlerin sürekli oluşu ile yakından ilişkisi vardır. Rihannan Bury’nin dediği gibi “bir topluluğa özünü veren, belirli eylemlerin çoğunluk tarafından istikrarlı tekrarıdır.” O halde bir topluluğa üyelik, “olunan bir şeye değil, yapılan bir şeye” dayanır (2005: 14). Türkiye’de de hegemon maskülinitenin hiper versiyonunun yegâne dünya görüşü olarak kabul görmemesi için normatif kapasitesi gelişmiş alternat
Kadını Anne Olarak Güçlendirmek? AKP’nin Sosyal Politika ve Toplumsal Cinsiyet Yaklaşımını Şartlı Nakit Transferleri (ŞNT) Üzerinden Okumak
No full textThis paper looks at the gender aspect of social policy provision in Turkey during the AKP government period—through an emphasis on the ways in which women are positioned within the anti-poverty programs. It focuses on conditional cash transfers (CCTs), as the leading and most emphasized poverty alleviation program of the AKP government. The paper subjects the CCTs—in general and the Turkish CCT program in particular—to a gender perspective. It demonstrates how CCTs are representative of the AKP’s social conservative and neoliberal approach to social policy especially with regard to the roles that are assigned to women. It further argues that the double-sidedness in AKP’s policies in terms of gender equality is observed in the case of the CCTs. Although at the discursive level, there is an emphasis on empowerment of women by this program, the ways in which the program is structured leads to the reinforcement of women’s domestic roles. Especially the transfer of money to mothers is presented as an aspect of the program that empowers women. However, receiving the cash transfer in their capacity as mothers, in fact, strengthens essentialist thinking about the traditional responsibilities of women (and men). CCTs, as programs that depend on the neoliberal social risk management approach to poverty, target poor family as the main institution that is responsible for dealing with the future risks that the individuals will encounter. Not only the responsibility for social protection is shifted to the family, but by determining the mother as the recipient of the transfer, woman in her capacity as the mother is defined as the main party that has responsibility for getting out of poverty and managing social risks. Hence this paper argues that for AKP, with its neoliberal and conservative orientations, CCT has been a perfectly-fitting social assistance program. Bu makale, AKP Hükümeti döneminde sosyal politikanın toplumsal cinsiyet boyutuna, özellikle kadınların yoksulluğu azaltma programlarında nasıl konumlandırıldığı açısından bakmaktadır. AKP Hükümeti’nin önde gelen bir sosyal yardım programı olarak Şartlı Nakit Transferi’ne (ŞNT) odaklanmaktadır. Makale genel olarak ŞNT’yi ve özelde Türkiye’de uygulanan ŞNT programını bir toplumsal cinsiyet analizine tabi tutmaktadır. Özellikle kadınlara atfedilen roller açısından ŞNT programının, AKP’nin muhafazakar ve neoliberal yaklaşımını nasıl yansıttığını göstermektedir. AKP’nin politikalarındaki toplumsal cinsiyet konusundaki çift-taraflılığın ŞNT örneğinde de görülebildiğini iddia etmektedir. Söylemsel düzeyde kadınların bu program aracılığıyla güçlendirilmesinden bahsedilirken, programın yapılandırılma şeklinin kadınların eviçi geleneksel rollerini güçlendirdiği savunulmaktadır. Program kapsamında para transferlerinin annelerin hesaplarına yapılması programın kadınları güçlendiren bir özelliği olarak savunulmaktadır. Ancak para transferini annelik statülerinden dolayı almaları aslında kadınlar ve erkeklerin farklı rollerini vurgulayan özcü bakıç açısını güçlendirmektedir. Neoliberal sosyal risk yönetimi yaklaşımına dayanan ŞNT, yoksul aileyi gelecekteki sosyal risklerle mücadele edecek temel mekanizma olarak hedeflemektedir. Sosyal koruma rolü devletten aileye kaydırılmakta, ayrıca anneler para transferinin alıcısı olarak belirlendiğinde yoksulluktan kurtulma ve riskleri yönetme sorumluluğu kadınlara bırakılmaktadır. Özetle bu makale, neoliberal ve muhafazakar yönelimleri olan AKP için ŞNT’nin çok uygun bir sosyal yardım programı olduğunu iddia etmektedir. 
Küresel Barışın Belirleyicileri ve Görünmez Bir El Olarak Toplumsal Cinsiyet Eşitliği: Bir Kesit Veri Analizi
No full textThis study uses a cross sectional data for 115 countries in order to examine the relationship between global peace and gender equality, by using Global Peace Index (GPI) as a dependent variable, and Gender Inequality Index (GII) and Social Institutions and Gender Index (SIGI) as independent variables. We test whether the gender equality is related to peace and whether the impacts differ when other determinants of peace have taken into consideration. The results suggest that level of gender equality and cohesion are the most robust and significant variables affecting level of peace in a positive way among other control variables. Two indexes have been used as a measure of gender equality in order to check the robustness of the results and the same results and conclusions were obtained from the regressions. Interestingly, the study also finds that income level of the country, as a control variable, is insignificant in all regressions.Bu çalışmada, küresel barış ve cinsiyet eşitliği arasındaki ilişkiyi Küresel Barış İndeksini (GPI) bağımlı değişken olarak ve Toplumsal Cinsiyet Eşitsizliği Endeksi (GII) ve Sosyal Kurumlar ve Toplumsal Cinsiyet Endeksinin (SIGI) bağımsız değişkenler olarak incelemek amacıyla 115 ülke için kesitsel bir veri kullanılmıştır. Toplumsal cinsiyet eşitliğinin barışla ilgili olup olmadığı ve barışın diğer belirleyicileri dikkate alındığında etkilerin farklı olup olmadığı test edilmiştir. Sonuçlar, cinsiyet eşitliği ve uyum düzeyinin, diğer kontrol değişkenleri arasında olumlu bir şekilde barış düzeyini etkileyen en güçlü ve anlamlı değişkenler olduğunu göstermektedir. Sonuçların sağlamlığını kontrol etmek için cinsiyet eşitliğinin bir ölçütü olarak iki indeks kullanılmış ve regresyonlardan aynı sonuçlar ve çıkarımlar elde edilmiştir. İlginç bir şekilde, bu çalışma ayrıca, ülkedeki gelir düzeyinin bir kontrol değişkeni olarak tüm regresyonlarda önemsiz olduğunu ortaya koymaktadır