Háskóli Íslands OJS
Not a member yet
1903 research outputs found
Sort by
Meðbyr og ágjöf: Þróun kynjafræðináms í íslensku samhengi
No full textGender studies as an organized and independent line of study was established at the University of Iceland in 1996. The article gives an overview of the development of the study program and its relations to the academic community. We discuss the institutionalization of gender studies, from the grass root level to a formalized part of the academic structure in terms of academic posts, budget, graduate programs and research funding. Finally, we discuss gender studies’ relations to society and its utilization. Institutionalization of the study line is a prerequisite for its growth. However, many have pointed out that institutionalization is double edged, both when it comes to gender studies as a study program and gender studies as a tool in organized equality work. Institutionalization can be at the cost of feminist activism, which is an integral part of gender studies. The development of the gender studies program shows that there have been ups and downs; the studies are accepted up to a certain point and at the same time it has stayed true to its activist roots. The article argues that the conflicts concurrent with institutionalization, to be both within and outside of the system, have not made the gender studies program less critical. On the contrary, the criticism directed at gender studies both from within the academic community and society in general shows that gender studies as an independent study program has preserved its radicalness and power to have an effect on society, which are its main signs of vitality.Skipulagt kynjafræðinám á háskólastigi hófst hérlendis árið 1996. Í greininni er gefið yfirlit yfir þróun kynjafræðináms á Íslandi og tengsl þess við vísindasamfélagið og innviði fræðanna. Fjallað er um stofnanavæðingu kynjafræðináms frá grasrótarstarfi til námsbrautar með stöður, fjármagn, framhaldsnám, rannsóknir og útskriftir. Þá er fjallað um tengsl kynjafræðináms við samfélagið og hagnýtingu þess. Stofnanavæðing námsins er forsenda þess að það geti dafnað. Margir hafa þó bent á að stofnanavæðing námsins sé tvíbent á sama hátt og stofnanavæðing jafnréttisstarfs. Hún bjóði heim þeirri hættu að námið gangist kerfinu á hönd og verði bitlaust um og leið og viðurkenning er fengin. Þróun kynjafræðináms sýnir að þar hafa skipst á meðbyr og ágjöf; námið er samþykkt að ákveðnu marki en ber á sama tíma viss einkenni grasrótarstarfs. Í greininni eru færð rök fyrir því að togstreita stofnanavæðingarinnar, að vera í senn innan og utan kerfisins, hafi ekki gert kynjafræðinám bitlaust. Þvert á móti sýnir ágjöfin og gagnrýnin að kynjafræðinám hefur haldið í róttækni sína og breytingamátt, sem í reynd er þess helsta lífsmark
Sveigjanlegur vinnumarkaður og harkvinna erlends starfsfólks á Íslandi
No full textIn the last decades, the number of foreign citizens has grown in Icelandic labour market. Many of them have arrived to work in low income jobs in the growing tourism sector, in construction, production and care work. Indirect hiring through staffing agencies and service companies have become more common in Iceland than before. The goal of this article is to highlight the working conditions of these workers. The discussion is based on an ethnographic study, which included interviews with individuals with special knowledge of the topic because of their work experiences. The study shows that they have witnessed changes in the labour market which indicate a deteriorating position of foreign workers. The current diverse hiring practices make it difficult for the unions to check the potential breaking of the labour laws.Á síðustu áratugum hefur erlendu fólki fjölgað mikið á íslenskum vinnumarkaði. Stór hluti þess hefur komið til að vinna í láglaunastörfum í vaxandi ferðaþjónustu, í byggingariðnaði og framleiðslu- og umönnunarstörfum. Ráðningum í gegnum ráðningar- og þjónustufyrirtæki hefur fjölgað. Markmið þessarar greinar er að varpa ljósi á stöðu erlends láglaunafólks á íslenskum vinnumarkaði. Umfjöllunin byggir á etnógrafískri rannsókn sem felur meðal annars í sér viðtöl við einstaklinga sem hafa þekkingu á þessum málum vegna starfa sinna. Helstu niðurstöður leiða í ljós að viðmælendur upplifa miklar breytingar á vinnumarkaði sem felast meðal annars í að brot á réttindum erlends starfsfólks eru algengari en áður. Jafnframt er erfiðara fyrir verkalýðsfélög en áður að hafa eftirlit með brotunum vegna mismunandi ráðningarforma
Frá ritstjórum
No full textÍslenska þjóðfélagið stendur styrkum fótum sem fyrr og finnur ritstjórn fyrir miklum áhuga á tímaritinu frá fræðafólki sem hefur íslenskt samfélag sem fræðilegt viðfangsefni. Sú hefð hefur jafnframt komist á að halda málþing í tengslum við birtar greinar hvers árgangs. Engin breyting verður þar á og nú á vordögum er stefnt á málþing sem hverfast mun um birtar greinar ársins 2023. Því miður hefur hins vegar uppfærsla vefsíðu tímaritsins dregist von úr viti sökum óviðráðanlegra aðstæðna en nú sér vonandi fyrir endann á þeirri vinnu
Kennsluhættir náttúrufræða í skyldunámi
Get PDFNatural science studies involve being able to explain phenomena, apply a scientific approach and interpret data (Menntamálastofnun, 2017; Mennta- og menningarmálaráðuneyti, 2013). The European Commission (2007) has recommended inquiry-based teaching methods which emphasize student inquiry, discussions and working with student ideas. Teaching science in a real life context and integrated with other subjects is believed to encourage student interest and engagement (Kelley & Knowles, 2016) this emphasis can also be seen in the national curriculum guidelines (Mennta- og menningarmálaráðuneyti, 2013).The results of Icelandic studies show that teaching in the natural sciences could be improved (Menntamálastofnun, 2015) and that less than half of teachers have a training in teaching science (Allyson Macdonald et al., 2008; Menntamálaráðuneytið, 2005). The emphasis of the curriculum in natural science is on a variety of teaching methods such as observations, activities, links with the local environment and the use of information technology. Natural science teaching in Iceland has been studied before, showing fairly traditional teaching based on textbooks, short teacher introduction, review of homework and individual practical exercises (Birna Hugrún Bjarnadóttir et al., 2007). The aim of this study was to examine teaching methods in natural science education with an emphasis on the organization of teaching, teaching methods, the teaching environment and the tools available.The data in this study consist of observations from 23 lessons in natural sciences from the study Teaching and learning in Icelandic compulsory schools (Gerður G. Óskarsdóttir, 2014), where random lessons were observed and marked in a form including items such as classroom activities, teaching methods, layout of classrooms, tools and equipment and additional observations from 22 science lessons. Short interviews with the teachers were taken at the end of observation of lessons about how typical the lesson was with regard to assessment, access to tools and resources such as science classrooms and outdoor environments.Of the 45 lessons observed, 30 were conducted in regular classrooms, 12 in specialized science rooms and two were outdoors. The teachers stated, however, that outdoor teaching mainly took place in autumn and spring. Science classrooms were richly equipped with tools for practical work in science but in the regular classrooms, science was rarely visible. Results show that natural science teaching is characterized by a great deal of short instruction (mini lectures) and questioning strategies (questioning and discussing) and written work. In half of the observed lessons in years 1–4, instruction and discussion were followed with artwork and drawing instead of written work. Many teaching methods were used repeatedly in the same lesson. Little emphasis was put on practical work, with nine lessons having practical work in part of the lesson with other teaching methods. The most variety in teaching methods was in years 5–7 and least in years 8–10. The majority of the lessons were in the life sciences, even though textbooks and the curriculum place equal emphasis on all the sciences. In years 1–4, the main topics were domestic animals and birds.Previous research on science teaching has showed heavy reliance on textbooks (Birna Hugrún Bjarnadóttir et al., 2007). This seems to be diminishing, with textbooks being used in only 27 of 45 lessons. Most of the classrooms were equipped with an overhead projector and a teacher computer or laptop. The use of ICT was mostly teacher-centered, showing videos and photos from the Internet. In a few lessons, pupils searched for information or photos online, using laptops or their mobile phones.The main findings are that there has been little change from previous studies (Birna Hugrún Bjarnadóttir et al., 2007; Brynja Stefánsdóttir & Meyvant Þórólfsson, 2016), despite the emphasis of the National Curriculum Guide on diverse teaching methods. The observations indicate that teachers strive to use different teaching methods, but more emphasis is needed on practical work, pupil independence and the nature of science. Classroom discussions need to center more on science concepts and rich dialogue involving pupils’ ideas in science in order to develop them further.Teachers need more support and opportunities for professional development, especially in light of how few teachers have adequate training. Our findings indicate that there is a need to continue to strengthen science education, providing learning environments that offers diverse teaching methods, student activity and independence, connections with the local environment and the use of information technology.Markmið rannsóknarinnar var að skoða hvað einkenndi kennsluhætti í náttúrufræði á öllum stigum grunnskólans, hvort og hvernig áherslur aðalnámskrár birtust í kennslunni. Með þessu er þess vænst að veita megi upplýsingar um náttúrufræðikennslu sem nýst gætu við stefnumótun og starfsþróun kennara. Gögnum var safnað um skipulag kennslunnar og aðbúnað. Byggt var á vettvangsathugunum úr 23 kennslustundum í gagnasafni rannsóknarinnar Starfshættir í grunnskólum og 22 athugunum sem gerðar voru með sömu aðferðum árin 2016–2018. Niðurstöður bentu til þess að kennslan einkenndist mikið af beinni kennslu, miðlun efnis í bland við spurningar og spjall og skriflegum verkefnum. Verkleg kennsla var lítil og áhersla á lífvísindi áberandi. Langflestar kennslustundir í náttúrufræði fóru fram í almennri kennslustofu og fátt var í þeim sem minnti á náttúrufræði. Algengara var að kennsla á unglingastigi færi fram í náttúrufræðistofu. Lítið virtist hafa breyst í kennsluháttum frá fyrri rannsóknum. Kennslan þyrfti að fara fram í umhverfi sem væri betur sniðið að náttúrugreinum og snúast meira um vísindahugtök, verklegar æfingar og hugmyndir nemenda. Efla þarf stuðning við náttúrufræðikennara og starfsþróun þeirra til að styrkja fagþekkingu kennara
Inngangur að riti um grunnskólakennara: Sögur af öflugum, hugmyndaríkum og skapandi kennurum
No full textÞað greinasafn sem hér birtist hefur fengið titilinn Þau skiptu máli – sögur grunnskólakennara. Markmiðið var að gefa út rit um grunnskólakennara sem hafa vakið athygli fyrir störf sín við kennslu í þeim tilgangi að halda á lofti eftirtektarverðu skólastarfi og gefa næstu kynslóðum kennara tækifæri til að kynnast starfi fyrirmyndarkennara.
Við höfundar þessarar yfirlitsgreinar að ritinu höfum allan okkar starfsferil unnið sem kennarar, fyrst í grunnskóla og síðar við kennaramenntun. Á kennsluferlinum í grunnskóla kynntumst við mörgum framsæknum kennurum og fengum tækifæri til að taka þátt í margs konar þróunarstarfi. Í starfi okkar með kennaranemum höfum við endurtekið orðið varar við að þeir telja margir að skólastarf á Íslandi hafi alltaf verið hefðbundið og litlar framfarir orðið. Þegar við höfum kynnt þeim skapandi vinnubrögð sem byggja á samvinnu og sýn á nemendur, sem öfluga gerendur í eigin námi, höfum við oft heyrt setningar eins og: „Ég vildi að við hefðum fengið að vinna svona þegar ég var í skóla. Við vorum alltaf bara að vinna verkefni í vinnubókum, áttum að vinna þegjandi og sitja stillt og prúð.“ Þetta hefur vakið okkur til umhugsunar um hve mikilvægt er að raddir kennara fái að heyrast og þeir fái að segja sögur sínar. Í rannsóknum okkar höfum við allar valið að vinna með kennurum og rýnt í hvernig jákvæð sýn þeirra á menntun og öflugt þróunarstarf getur leitt til þess að skapa námsumhverfi þar sem nemendur fá að njóta sín á eigin forsendum. Niðurstöður þeirra rannsókna hafa orðið til þess að efla trú okkar á að mikilvægt sé að birta sögur framsækinna kennara sem hafa verið öflugir í þróunarstarfi og nýtt reynslu sína til að stuðla að samvinnu kennara.
Hugmyndin að bók eða greinasafni varð til og skyldi hver grein fjalla um einn kennara sem segði sögu sína og hvernig hann hefði unnið starf sitt. Við fengum til liðs við okkur samstarfsfólk okkar sem við vissum að hefði unnið með kennurum sem höfðu áhugaverða sögu að segja. Hver rannsakandi valdi kennara til þátttöku og hafði að leiðarljósi við valið að þeir væru eða hefðu verið sjálfstæðir í starfi, ekki látið segja sér fyrir verkum umhugsunarlaust, tekið af skarið varðandi kennslumál, verið frumkvöðlar og óhræddir við að prófa sig áfram í kennslu. Afraksturinn birtist hér í greinasafni þar sem sagt er frá starfi 10 kennara.
Við byrjum á að kynna efni ritsins með stuttri samantekt um hverja grein. Fyrst er fjallað um kennara sem hófu kennslu um miðja síðustu öld, næst um þá sem byrjuðu síðar og í lokin um kennara sem hóf kennslu á 21. öld. Þá fjöllum við um rannsóknaraðferðir sem höfundar greinanna byggja á við rannsóknir sínar á störfum kennaranna. Síðan vörpum við ljósi á hvernig þróun menntastefnu á Íslandi birtist í lögum og námskrám á þeim tíma sem kennararnir störfuðu og drögum að lokum saman hvernig við sjáum hana birtast í frásögnum kennarann
Starfsævinni að ljúka en eldmóðurinn sem aldrei fyrr: Hlín Helga Pálsdóttir grunnskólakennari
No full textMany primary school teachers have been powerful in teaching and led changes in teaching methods. One of them is Hlín Helga Pálsdóttir, who taught at both Iceland University of Education and Æfingskólinn (later named Háteigsskóli). The article reports on a study of her work during her last year as a teacher. The data collection and analysis methods are described at the beginning of the article. The following study is an account of Hlín‘s education and the theories on which she bases her teaching, where she reflects on how her experiences have helped her achieve her goals as a teacher. Finally, an example from a lesson with Hlín is given, which exemplifies how she worked with the children.
A narrative inquiry is used to document the findings of this study. The article is based on data from interviews with Hlín, field notes and her writings about her studies and work. Data was gathered through field notes, photographs, and short recordings of discussions between Hlín and her students during the classroom observations. The field observations took place in eight double lessons for a total of 16 lessons. In each lesson, Hlín worked with 8–12 students. Four approximately 30-minute interviews were also conducted with Hlín, and one longer interview at the end of the study.
During Hlín‘s studies in Denmark, she learned Kolb’s experiential learning theories. The teacher was not supposed to preach and tell the facts while the students were silent receivers. The students needed to be mentally and physically active. Hlín placed special emphasis on team teaching, outdoor education and diverse approaches to teaching reading. She planned projects where her students could choose between tasks, develop their own learning styles and attempt to meet the diverse needs of students. Science teaching was close to her heart. She emphasised the students’ activity and participation in their own learning. Hlín’s stories from her teaching show how she managed to create conditions for her students to study their environment, formulate hypotheses and conduct experiments to test their validity. She then encouraged them to discuss their findings and reflect on their learning.
During the field observation, Hlín was working on a science project that she called falling objects. She had carefully prepared the practical observations with the children, and all material needed for the children’s experiments was at hand. The lesson started with a conversation in the home corner, where nine students participated. Hlín showed the children a stone she had in one hand and a piece of paper in the other. She asked them what they thought would happen if she let both the stone and the paper fall simultaneously. She allowed every child to express their own ideas about what would happen and then participate in a discussion about their prediction. The children then got access to material to make their own parachutes. They were motivated to try out their own predictions by putting weight in the parachutes and examining if and how different weights affect the flight and direction of the parachute.
The narrative from this lesson gives an insight into how Hlín uses what she has learned and bases her teaching on knowledge and experience. She understands the importance of students being able to express themselves about the project and encourages them to talk and participate in conversations. It was interesting and instructive to follow Hlín in her last year of teaching and to get to know her focus and how she worked with her students. Here, the focus was mainly on practical science teaching, which has interested both of us for years. It was particularly interesting to see how she connected the work with the children to Kolb’s learning cycle and academics’ ideas about children’s learning. You couldn’t feel that this was her last year of teaching; the enthusiasm was still there, and you couldn’t tell that she was a teacher teaching her last year. During her teaching career, Hlín influenced school development and left an important mark as a teacher and a person respected by her students and colleagues.Margir yngri barna kennarar hafa verið öflugir í kennslu og leitt breytingar á kennsluháttum. Einn þeirra er Hlín Helga Pálsdóttir sem kenndi bæði við Kennaraháskóla Íslands og Æfingaskólann, síðar Háteigsskóla. Í greininni verður greint frá rannsókn á starfi hennar síðasta árið sem hún starfaði sem kennari. Frásagnarrýni er notuð til að skrá niðurstöður rannsóknarinnar. Greinin er byggð á gögnum sem aflað var með viðtölum við Hlín, vettvangsathugunum og skrifum hennar um eigið nám og starf. Hlín lagði sérstaka áherslu á að þróa vinnubrögð í lestrarkennslu, útikennslu og teymiskennslu og notaði samstund og valsvæði sem leiðir til að koma til móts við fjölbreyttar þarfir nemenda. Náttúrufræðikennsla var henni sérstaklega hugleikin og þar lagði hún áherslu á virkni og þátttöku nemenda í eigin námi. Í greininni kemur fram hvernig Hlín hefur nýtt það sem hún kynntist í námi sínu við að þróa kennsluna og jafnframt byggt á reynslu og samstarfi við nemendur og samkennara. Frásagnir úr kennslustundum Hlínar sýna vel hvernig hún náði að skapa aðstæður fyrir börnin sem hún kenndi til að rannsaka umhverfi sitt, setja fram tilgátur og gera tilraunir til að kanna réttmæti þeirra. Þá hvatti hún þau til að ræða niðurstöður sínar og ígrunda það sem þau hefðu lært
Upplifun kvenna í ofþyngd af fordómum og mismunun á vinnumarkaði
No full textThe aim of this paper is to explore the experiences of women who believe they are stigmatised or discriminated against in Icelandic companies because they are overweight. The focus is on women, as foreign studies have shown that women are significantly more likely to experience and report discrimination in the workplace related to body image. The discrimination that has been studied explores how weight affects wages, the possibility of being promoted to a management position when the applicant is overweight and how weight affects the general hiring and firing process. Interviews were conducted with seven women who had been working for a minimum of five years. The women were between 25 and 46 years old at the time of the study. The group had different work experiences and came from different economic sectors. The results show that all the women had experienced offensive remarks, demeaning behaviour at work and even losing their jobs, which they could directly relate to their appearance or weight. They have also experienced being asked to work harder to be recognised as equal to others. All of this led to anxiety, depression, low self-esteem, and other negative effects on their mental health. With this study, there is hope that managers and other employees will be more accepting and aware of these behaviours, which are often hidden or simply accepted.Markmið þessarar greinar er að kanna upplifun kvenna sem telja sig hafa orðið fyrir fordómum eða mismunun innan íslenskra fyrirtækja og stofnana vegna ofþyngdar sinnar. Áhersla er lögð á konur þar sem erlendar rannsóknir hafa sýnt að konur eru töluvert líklegri til að upplifa og tilkynna um mismunun á vinnustað tengda holdafari. Sú mismunun sem rannsökuð hefur verið er til að mynda hvernig holdafar hefur áhrif á laun, möguleika á því að hreppa stjórnendastöðu þegar umsækjandi er í yfirþyngd og hvernig þyngdin hefur áhrif á almennar ráðningar og uppsagnir. Tekin voru viðtöl við sjö konur sem höfðu allar verið á vinnumarkaði í að lágmarki fimm ár. Konurnar voru á aldrinum 25–46 ára gamlar þegar rannsóknin fór fram. Hópurinn hafði fjölbreytta starfsreynslu og kom úr mismunandi geirum atvinnu[1]lífsins. Helstu niðurstöður leiddu í ljós að allar konurnar höfðu heyrt móðgandi athugasemdir, orðið fyrir niðurlægjandi hegðun á vinnustaðnum og jafnvel þurft að sæta uppsögnum sem þær gátu aðeins tengt við útlit sitt og þyngd. Þær upplifðu einnig mikla kröfu um að leggja meira á sig til að vera metnar sem jafningjar annarra. Allt þetta leiddi til kvíða, þunglyndis, skerts sjálfstrausts og annarra andlegra afleiðinga. Með þessari rannsókn er vonast til þess að opna augu þeirra sem starfa með einstaklingum í yfirþyngd, þar sem sú hegðun sem hér kemur fram er oft mjög falin eða hreinlega samþykkt
Heima að heiman Deilihagkerfið og gestakomur til Íslands
No full textThis article discusses issues of contention in the development of the sharing economy world-wide and contextualises these in Icelandic tourism development. The article describes the key concepts, premises and functioning of the sharing economy and how these can facilitate entrepreneurship in tourism to the enhancement of human capital and innovation. At the same time the article warns of a more sinister side to the sharing economy as it is about monetizing community relationships and could consequently undermine these and accepted codes of conduct. In addition, once infrastructure is being deliberately purchased for purposes of sharing, communities become hollowed out. No strong evidence exists in Iceland of this sinister side to the sharing economy, thus the article argues that growing tourism in Iceland has the opportunity to seize the positive aspects of the sharing economy if policy is informed and formulated accordingly. The aim of the article is to explain how growing tourism can increase opportunities in the industry through changing learning processes of innovation and creating chances for people to direct their own daily lives.Greinin snýst um að draga fram álitamál í tengslum við þróun deilihagkerfisins í heiminum í samhengi íslenskrar ferðaþjónustu. Í henni er leitast við að skýra lykilhugtök, forsendur og virkni deilihagkerfisins og hvernig það getur örvað frumkvöðlastarf í ferðaþjónustu og eflt mannauð og nýsköpun. Á sama tíma er varað við skuggahliðum deilihagkerfisins þar sem fjárvæðing tengsla nærsamfélagsins getur grafið undan viðmiðum og leikreglum þess, auk þess sem uppkaup framleiðsluinnviða í þágu deilingar leiða til rýrnandi samfélagsgæða. Ekki eru sterkar vísbendingar um þessar skuggahliðar í íslensku samfélagi en greinin leiðir að því líkum að ör fjölgun gesta hingað til lands bjóði enn sem komið er tækifæri til að virkja kosti deilihagkerfisins ef rétt er á stefnumótun haldið. Markmið greinarinnar er að skýra hvernig horfa má á fjölgun ferðamanna út frá því hvernig hún eflir atvinnustarfsemi gegnum breytingar á undirliggjandi lærdómsferlum í nýsköpun, og skapar fleiri möguleika og aukið svigrúm fyrir fólk til að ákvarða hvernig það hagar daglegu lífi
Lögreglan og búsáhaldabyltingin
No full textThe so-called „pots and pans revolution“, or popular protests and riots in central Reykjavík from November 2008 to January 2009, is a unique event in Icelandic history. The length of the protests, the riots and the result, that a legally elected government was forced to resign and new elections were called, are all unique. The police also faced new tasks. One of the noteworthy elements is a surprising „lack of“ physical violence during the protests. This article searches for explanations for this and is based on qualitative interviews with 13 policemen who were active during these dramatic weeks. Among the explanations for little violence are the training of the police and depersonalization, the feeling that the police was always on top of the events, a general sympathy with the protesters and little real fear of them.Búsáhaldabyltingin svokallaða, eða mótmæli og óeirðir frá nóvember 2008 til janúar 2009, eru einstakur atburður í íslenskri sögu. Tímalengd mótmælanna, fjöldi þátttakenda, óeirðir og sú niðurstaða að ríkisstjórn fór frá völdum vegna mótmæla er allt einstakt. Fyrir lögregluna var einnig um ný verkefni að ræða. Eitt af því sem athygli hefur vakið er hversu lítið var í raun um líkamlegt ofbeldi meðan á mótmælunum stóð. Í þessari grein er leitað skýringa á því hvers vegna ofbeldið var svona lítið og byggt á eigindlegum viðtölum við 13 lögreglumenn sem stóðu vaktina þessar dramatísku vikur. Meðal þeirra þátta sem útskýra lítið ofbeldi eru þjálfun lögreglmannanna og afpersónugering, sú tilfinning þeirra að hafa alltaf haft yfirhöndina, almenn samúð með mótmælendum og lítill raunverulegur ótti við þá
„Mér finnst ég stundum eins og hamstur í hjóli“: Streita í daglegu lífi fjölskyldufólks á Íslandi
No full textThe aim of the study was to look at work-life balance in Icelandic families and to what extent parents experience stress in their daily lives. For the ninth year in a row, Iceland is at the top of the Gender Gap Index. This indicates that Iceland has been successful when it comes to gender equality in terms of women´s economic participation and opportunity, educational attainment, health, survival, and political empowerment. At the same time we increasingly see news about people experiencing stress in their daily lives, burning out at work and suffering from stress related diseases. Research shows that despite their high level of labour force participation, Icelandic women still do a greater share of domestic work and child care than men. Parents in Iceland have been found to desire a shorter work week, which indicates that they find it challenging to balance work and family life. To explore this further, focus group interviews were conducted in Akureyri and Reykjavík, with three groups of women and three groups of men. Both men and women described stress in their daily lives, but women more so than men. Meeting the demands of work, a clean home, and children´s school and after school activities was described as often exhausting. All groups expressed a strong wish for a shorter work week, in order to relieve stress and increase the quality of family life.Meginmarkmið þessarar rannsóknar er að skoða með eigindlegum aðferðum hvort fjölskyldufólk upplifir streitu í hinu daglega lífi við samræmingu fjölskyldu og atvinnulífs og hvort munur sé á reynslu karla og kvenna hvað það varðar. Hátt í áratug hefur Ísland trónað á toppi lista Alþjóðaefnahagsráðsins sem mælir jafnrétti kynjanna hvað varðar efnahag, pólitíska stöðu, menntun og heilbrigði. Ljóst má vera að góður árangur hefur náðst þegar kemur að kynjajafnrétti á ákveðnum sviðum samfélagsins. Á sama tíma koma tíðari fréttir af aukinni streitu í daglegu lífi og aukinni tíðni kulnunar í starfi og streitutengdra sjúkdóma. Rannsóknir hér á landi benda til þess að þrátt fyrir mikla atvinnuþátttöku sé meira vinnuálag vegna barnauppeldis og heimilisstarfa á herðum kvenna en karla og óskir um styttri vinnuviku sem fram hafa komið í rannsóknum benda til þess að það sé ekki án vandkvæða að samræma fjölskyldu og atvinnu. Tekin voru rýnihópaviðtöl á Akureyri og á höfuðborgarsvæðinu, við hópa karla og kvenna sem voru í parasamböndum og áttu börn. Í ljós kom að bæði karlar og konur töldu samræmingu vinnu og fjölskyldu töluvert púsl. Meðfram fullri vinnu fylgir því álag og streita að standast samfélagskröfur um hreint heimili og þátttöku í tómstundum og skólastarfi barna. Skýr ósk kom fram í hópunum um styttingu vinnuvikunnar til að minnka álag og auka lífsgæði