Platforma czasopism Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II
Not a member yet
3673 research outputs found
Sort by
Między kanonem a zapomnieniem. O Młodej Polsce kompozytorskiej: (rec.: Marcin Gmys. W cieniu Chopina, Karłowicza i Szymanowskiego. Szkice i studia o muzyce z czasów Młodej Polski)
No full textOkres wileński w życiu księży profesorów Czesława Falkowskiego i Ignacego Świrskiego
No full textThe protagonists of the article are professors of the Faculty of Theology at Stefan Batory University in Vilnius in the inter-war period. Vilnius was not the first place where the lives of the two priests crossed. It was St Petersburg and the Metropolitan Seminary, and later the local Theological Academy. Both joined the Polish Army in the early days of independence, during the period of fighting for the borders. Falkowski and Świrski were also given chairs in Vilnius in 1921, which they held until the university was liquidated in December 1939. They then found employment (until 1942) as professors at the still functioning Vilnius Theological Seminary. When the seminary was reopened in 1944, they continued to teach there. In 1945 they moved to Białystok, where the former Vilnius Faculty of Theology and the Vilnius Theological Seminary had been transferred. Soon after, they became bishops; Świrski in Siedlce and Falkowski in Łomża. There were more elements linking the two priests: they held important organizational functions in the USB (rector, dean), in the inter-war period they sympathised with the same political trend – the national camp. Both were also heavily involved in charity work (in Vilnius, but also later).Bohaterowie artykułu w okresie międzywojennym byli profesorami Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Wilno nie było pierwszym miejscem, w którym przecięły się ścieżki życiowe obu księży. Był nim Petersburg i tamtejsze Metropolitalne Seminarium Duchowne, a potem miejscowa Akademia Duchowna. Obaj w początkach niepodległości w okresie walk o granice wstąpili do Wojska Polskiego. Zarówno Falkowski, jak i Świrski katedry w Wilnie otrzymali w 1921 r. i kierowali nimi do likwidacji uniwersytetu w grudniu 1939 r. Znaleźli wówczas (do 1942 r.) zatrudnienie jako profesorowie nadal funkcjonującego wileńskiego Seminarium Duchownego. Po ponownym uruchomieniu Seminarium w 1944 r., nadal prowadzili w nim zajęcia. W 1945 r. wyjechali do Białegostoku, gdzie przeniesiono dawny wileński Wydział Teologiczny, także wileńskie Seminarium Duchowne. Wkrótce zostali biskupami – Świrski w Siedlcach, Falkowski w Łomży. Elementów łączących obu kapłanów było więcej, pełnili na USB ważne funkcje organizacyjne (rektora, dziekana), w okresie międzywojennym sympatyzowali z tym samym nurtem politycznym – obozem narodowym, obaj też silnie zaangażowali się (w Wilnie, ale także w okresie późniejszym) w działalność dobroczynną
Polska akcja prometejska w mandżurskim Harbinie w latach 1920-1939
No full textAt the onset of the Second Polish Republic, relations with Soviet Russia formed the main focus of Poland’s eastern policy. This was caused by the incalculable nature of the Soviet Union. The victorious war against the Bolsheviks of 1919-1921 allowed Poland to retain its sovereignty, while negating the idea of federationism which involved creation of a federation of Central European states capable of resisting Russia. Federalist aspirations were replaced by Prometheism. The movement was intended to trigger the liberation of Russian-dominated peoples, including Ukrainians, Georgians and the Mountaineers of Caucasus. Harbin, a city founded in the late nineteenth century in Northeast China, became the locus of this political project.Od początku istnienia Drugiej Rzeczypospolitej relacje z Rosją Sowiecką stanowiły główny kierunek polskiej polityki wschodniej. Wynikało to z nieobliczalnego charakteru państwa Związku Radzieckiego. Zwycięska wojna z bolszewikami lat 1919-1921 pozwoliła Polsce zachować suwerenność, negując jednocześnie ideę federacjonizmu polegającą na stworzeniu federacji państw środkowoeuropejskich zdolnych do oparcia się Rosji. W miejscu dążeń federacyjnych pojawił się prometeizm. Ruch ten miał spowodować wyzwolenie narodów zdominowanych przez Rosjan, w tym Ukraińców, Gruzinów i Górali Kaukaskich. Harbin, miasto założone pod koniec XIX wieku w północno-wschodnich Chinach, stał się miejscem realizacji tej idei politycznej
Koła i towarzystwa przyjaciół watykańskiej Fundacji Jana Pawła II na świecie w latach 1981-2014: globalne oddziaływanie Fundacji Jana Pawła II w Rzymie
No full textThe John Paul II Foundation in Rome was established by papal decree of October 16, 1981, as a non-profit organization with the primary goals of supporting educational, scientific, cultural, religious, and charitable initiatives related to the pontificate of John Paul II. The Foundation's official headquarters is in the Vatican. Its main agencies are: the Foundation's Secretariat in the Vatican; the Polish House in Rome for pilgrims, along with its Museum; the Center for Documentation and Research of the John Paul II Pontificate, including the Library and Archives (currently being relocated from the Polish House to the center of Rome); and the Foundation’s House in Lublin for young people – scholarship recipients of the scholarship program from the former Soviet Union and Eastern Europe.
The Foundation is able to fulfill its mission only thanks to the generosity of its members worldwide. Most donors are already members of associations, circles, and friends of the John Paul II Foundation. Currently, as of 2024, there are 47 circles and associations of friends of the Foundation in 18 countries on five continents, including the United States, Canada, Great Britain, Germany, Italy, Spain, Portugal, Brazil, Argentina, Mexico, Colombia, Peru, Chile, the Philippines, Japan, South Korea, Indonesia, and Poland.
The John Paul II Foundation is able to pursue the goals and activities set for it by John Paul II thanks to the ongoing spiritual and financial support of members of the Foundation's Circles of Friends. The John Paul II Foundation is always ready to cooperate with organizations and institutes that promote and disseminate the teachings of John Paul II in unity with the Holy Church.Fundacja Jana Pawła II w Rzymie została ustanowiona dekretem papieskim z 16 października 1981 r. jako organizacja non-profit z głównymi celami wspierania inicjatyw oświatowych, naukowych, kulturalnych, religijnych i charytatywnych związanych z pontyfikatem Jana Pawła II. Oficjalna siedziba fundacji znajduje się w Watykanie. Jej głównymi agendami są: Sekretariat Fundacji w Watykanie, Dom Polski w Rzymie dla pielgrzymów razem ze znajdującym się w nim Muzeum, Ośrodek Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II z Biblioteką i Archiwum (w trakcie przenoszenia z Domu Polskiego do centrum Rzymu) oraz Dom Fundacji w Lublinie dla młodzieży – stypendystów programu stypendialnego z krajów dawnych republik Związku Radzieckiego oraz Europy Wschodniej.
Fundacja jest w stanie wypełniać swoją misję tylko dzięki hojności członków z całego świata. Większość darczyńców należy już do stowarzyszeń, kół i przyjaciół Fundacji Jana Pawła II. Obecnie, stan na 2024 r., istnieje 47 kół i stowarzyszeń przyjaciół Fundacji w 18 krajach na pięciu kontynentach, takich jak: Stany Zjednoczone, Kanada, Wielka Brytania, Niemcy, Włochy, Hiszpania, Portugalia, Brazylia, Argentyna, Meksyk, Kolumbia, Peru, Chile, Filipiny, Japonia, Korea Południowa, Indonezja i Polska.
Fundacja Jana Pawła II jest w stanie realizować swoje cele i działania, które postawił przed nią Jan Paweł II, dzięki dotychczasowemu wsparciu duchowemu i finansowemu członków kół przyjaciół Fundacji. Fundacja Jana Pawła II jest zawsze gotowa do współpracy z organizacjami i instytutami, które promują i szerzą nauczanie Jana Pawła II w jedności z Kościołem Świętym
American Patroness: Marian Shrines and the Making of U.S. Catholicism, eds. Katherine Dugan and Karen E. Park, New York: Fordham University Press 2024
No full textGeografia misji redemptorystów Prowincji Warszawskiej a posługa wśród Polaków i Polonii w latach 1946-2016(2025)
No full textSince 1946, the quarterly “Nasze Wiadomości” has systematically documented the missionary work of Polish Redemptorists, including care for the Polish diaspora around the world. The Warsaw Province has covered areas e.g. Argentina, Belarus, Kazakhstan, Germany, Russia and Ukraine. The missionaries also carried out their ministry among Poles, and activities varied depending on the country and historical situation. Compatriots of the Redemptorists could make up a significant part of the parishioners, especially in labor emigration; in the former Soviet republics, there was a national minority of Polish origin, whose religiosity had been suppressed for years. In South America, the Redemptorists worked in vast areas where Poles were scattered, but sought to maintain Polish identity and religiosity. Missionaries in each of these places had to cope with cultural and linguistic differences, which affected the form of their ministry. They celebrated the sacraments, organized parish missions and retreats for all the faithful, but also cultivated Polish culture and history, as well as learning the language, to strengthen national identity among emigrants and descendants of Poles around the world.Od 1946 r. kwartalnik „Nasze Wiadomości” systematycznie dokumentuje pracę misyjną redemptorystów polskich, w tym opiekę nad Polonią na całym świecie. Prowincja Warszawska objęła swoją działalnością tereny m.in. w Argentynie, na Białorusi, w Kazachstanie, Niemczech, Rosji i Ukrainie. Misjonarze prowadząc swoją posługę, pełnili ją też wśród Polaków, a działania różniły się w zależności od kraju i sytuacji historycznej. Rodacy redemptorystów mogli stanowić znaczącą część parafian, szczególnie na emigracji zarobkowej; w byłych republikach radzieckich stanowili oni mniejszość narodową polskiego pochodzenia, której religijność była przez lata tłumiona. W Ameryce Południowej redemptoryści pracowali na rozległych terenach, gdzie Polacy byli rozproszeni, ale starali się podtrzymywać polską tożsamość i religijność. Misjonarze w każdym z tych miejsc musieli radzić sobie z różnicami kulturowymi i językowymi, co wpływało na formę ich posługi. Sprawowali sakramenty, organizowali misje parafialne i rekolekcje dla wszystkich wiernych, ale też kultywowali polską kulturę i historię oraz naukę języka, by umacniać tożsamość narodową wśród emigrantów i potomków Polaków na całym świecie
Footprints of Polonia: Polish Historical Sites across North America, ed. Ewa E. Barczyk, New York: Hippocrene Press 2022
No full textSprawa polskich fundacji w Rzymie i Loreto w okresie napoleońskim
No full textThis article is devoted to attempts to recover Polish foundations in Rome and Loreto during the period of the Duchy of Warsaw. These were primarily two Roman churches: St. Stanislaus and Madonna del Pascolo, together with their buildings, including the St. Stanislaus hospice. In addition, there were estates, for example three vineyards near Loreto, and funds allocated before the partitions to support Polish pilgrims in Rome and to educate Polish youth in Italy. As a result of the partitions, these foundations came under Italian administration and were lost to Poles living in Italy. Knowledge of them survived thanks to a group of Polish priests who remained in Rome. These were Gabriel Sokołowski, Ignacy Zdzieborowski and Juda Mickiewicz. The subject also arose in the Duchy of Warsaw itself, among other things during preparations for the possible conclusion of a concordat with the Holy See and in 1812, when it was hoped that the Kingdom of Poland would be revived as a result of the war with Russia. In this context, there was an argument for restoring to Frederick Augustus the prerogatives of Polish monarchs, whose successor he was not so much by the grace of Napoleon Bonaparte as by the will of the Sejm, expressed in the Constitution of 3 May. Artykuł poświęcony jest próbom odzyskania w okresie Księstwa Warszawskiego polskich fundacji w Rzymie i Loreto. Były to przede wszystkim dwa rzymskie kościoły: św. Stanisława i Madonna del Pascolo wraz z zabudowaniami, m.in. hospicjum św. Stanisława. Oprócz tego istniały majętności, przykładowo – trzy winnice pod Loreto oraz fundusze przeznaczane w okresie przedrozbiorowym na utrzymanie polskich pielgrzymów w Rzymie oraz na kształcenie polskiej młodzieży w Italii. W wyniku rozbiorów fundacje te przeszły pod zarząd włoski i zostały stracone dla Polaków przebywających we Włoszech. Wiedza o nich przetrwała dzięki grupie polskich księży, którzy zostali w Rzymie. Byli to księża: Gabriel Sokołowski, Ignacy Zdzieborowski, Juda Mickiewicz. Temat pojawiał się także w samym Księstwie Warszawskim, m.in. przy okazji przygotowań do ewentualnego zawarcia konkordatu ze Stolicą Apostolską oraz w roku 1812, kiedy to liczono, że w wyniku wojny z Rosją zostanie odrodzone Królestwo Polskie. W tym kontekście pojawiał się argument przywrócenia Fryderykowi Augustowi prerogatyw polskich monarchów, których następcą był on nie tyle z łaski Napoleona Bonaparte, ile z woli sejmujących stanów, wyrażonej w Konstytucji 3 Maja.
Praktyka wobec teorii w traktacie Abhandlung über die Komposition G.H. Stölzela
No full textGottfried Heinrich Stölzel (1690–1749) integrated compositional practice with theoretical reflection, seeking connections between music and nature, as well as a balance between rational reasoning and sound aspect. The article aims to discuss Stölzel’s unfinished treatise “Abhandlung über die Komposition” (c. 1728–1749) from the point of view of the issues it addresses and to relate the approach presented in it to the composer’s theory of music. An analysis of the treatise reveals four predominant thematic areas: the doctrine of intervals, the doctrine of triads, the doctrine of treating dissonance, and the doctrine of imitation. In this respect, the composer follows his other treatise on composition, Anleitung zur musikalischen Setzkunst (c. 1735–1738), but in terms of the issues discussed, he focuses on practical rules of composition, taking into account the available freedoms. He posits that rational reasoning constitutes the foundation of the compositional process, complemented by creative invention, with the sound impression serving as the criterion of verification.Gottfried Heinrich Stölzel (1690–1749) w swoich zainteresowaniach muzycznych łączył praktykę kompozytorską z refleksją teoretyczną, w której poszukiwał związków muzyki z naturą i równowagi między racjonalnym rozumowaniem a argumentem brzmieniowym. Celem artykułu jest omówienie nieukończonego traktatu „Abhandlung über die Komposition” (ok. 1728–1749) Stölzela z punktu widzenia podejmowanych w nim zagadnień i odniesienie prezentowanego w nim podejścia do teorii muzyki kompozytora. W treści traktatu można wskazać cztery główne obszary tematyczne: naukę o interwałach, naukę o trójdźwiękach, naukę o traktowaniu dysonansów i naukę o imitacji. Kompozytor naśladuje w tym aspekcie inny swój traktat o kompozycji: Anleitung zur musikalischen Setzkunst (ok. 1735–1738), jednak pod względem omawianych zagadnień koncentruje się na praktycznych regułach komponowania z uwzględnieniem dostępnych swobód. Racjonalne rozumowanie traktuje jako podstawę procesu komponowania, której uzupełnieniem jest inwencja twórcza, a za kryterium weryfikacji służy wrażenie brzmieniowe
Między deklaracją a zobowiązaniem. Praktyki religijne młodych polskich emigrantów w Wielkiej Brytanii
No full textThe present study concerns the declaration of faith among young Polish emigrants in Great Britain and their conscious involvement in parishes or Polish institutions. It is common, especially among young people, to notice a discrepancy between the declaration and the conscious participation that is its practical confirmation. It is also a fact that there is a phenomenon of change in the religious landscape of Polish émigrés in Great Britain with particular reference to the abandonment of the practice of faith. The main question therefore concerns the relationship between declaration, knowledge and involvement in the life of Polish parishes and institutions. The research carried out indicates that a secularising context, different from that in Poland, underlies the abandonment of private prayer and public religious practice. Increasingly, a change is also observed already at the level of declarations in relation to religiosity, as well as knowledge of the Catholic Church, which is the most numerous institution for Polish emigrants in Great Britain, and other Polish diaspora organisations. It appears that contemporary young Polish émigrés living in the UK do not pay attention to nurturing the spiritual factor in themselves, and are not even interested in the existence of institutions aimed at shaping their religiosity or national identity.Niniejsze opracowanie dotyczy deklaracji wiary wśród młodych polskich emigrantów w Wielkiej Brytanii oraz ich świadomego zaangażowania w życie parafii lub instytucji polskich. Często, zwłaszcza wśród młodych ludzi, można zauważyć rozbieżność między deklaracją a świadomym uczestnictwem, które jest jej praktycznym potwierdzeniem. Faktem jest również, że obserwuje się zjawisko zmian w krajobrazie religijnym polskich emigrantów w Wielkiej Brytanii, ze szczególnym uwzględnieniem porzucania praktyk religijnych. Główne pytanie dotyczy zatem relacji między deklaracją, wiedzą i zaangażowaniem w życie polskich parafii i instytucji. Przeprowadzone badania wskazują, że u podstaw porzucenia prywatnej modlitwy i publicznej praktyki religijnej leży kontekst sekularyzacyjny, odmienny od tego w Polsce. Coraz częściej obserwuje się również zmianę już na poziomie deklaracji dotyczących religijności, a także wiedzy o Kościele katolickim, który jest najliczniejszą instytucją dla polskich emigrantów w Wielkiej Brytanii, oraz innych organizacjach polskiej diaspory. Wydaje się, że współcześni młodzi polscy emigranci mieszkający w Wielkiej Brytanii nie zwracają uwagi na pielęgnowanie w sobie czynnika duchowego, a nawet nie interesują się istnieniem instytucji mających na celu kształtowanie ich religijności lub tożsamości narodowej