Platforma czasopism Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II
Not a member yet
3673 research outputs found
Sort by
Reinterpretacje Pie Jesu na przykładzie kompozycji przeznaczonych na baryton i organy Eugène’a Diaza oraz Carlotty Ferrari
No full textIn this article, the author presents two compositions with a common title: Pie Jesu, whose words come from the medieval sequence Dies irae. These are pieces written by Eugène Diaz (1837– 1901) – a French composer, and Carlotta Ferrari (1975–) – a contemporary Italian composer. Based on the analysis of the pieces, the author answers the question of how the composers treat the source material, i.e. the Gregorian chant notation. Did they intend these pieces to refer directly to Latin chant or did they want to follow an autonomous path, so that their works, although rooted in tradition, would become an image of personal experiences and adopted aesthetics.W niniejszym artykule autor przybliża dwie kompozycje mające wspólny tytuł: Pie Jesu, których słowa pochodzą ze średniowiecznej sekwencji Dies irae. Są to utwory napisane przez Eugène’a Diaza (1837–1901) – francuskiego kompozytora, i Carlottę Ferrari (1975–) – współczesną włoską kompozytorkę. Na podstawie przeprowadzonej analizy utworów autor odpowiada na pytanie, w jaki sposób kompozytorzy traktują materiał źródłowy, czyli zapis chorału gregoriańskiego. Czy w ich zamyśle utwory te miały bezpośrednio nawiązywać do łacińskiego śpiewu czy też pragnęli podążać autonomiczną drogą, aby ich dzieła, choć wyrosłe z tradycji, stały się obrazem osobistych przeżyć i przyjętej estetyki
Przeformułowanie Winterreise Schuberta: eksperyment na rzecz dywersyfikacji repertuaru
No full textThis essay explores the concept of repertoire diversification through a modern concert inspired by Clara Schumann and Julius Stockhausen’s 1862 performance of Schubert’s Winterreise. The modern concert, titled Winterreise-Weltreise, aimed to juxtapose Schubert’s canonical songs with compositions by non-western composers, thereby confronting geographically limited notions of classical music. The essay discusses the context of concert programming and the significance of cultural representation in classical music. Through a practice-driven analysis of the concert, the author investigates how familiar works can “anchor” unfamiliar repertoire. The study emphasises the need to name and deconstruct nationalistic frameworks in classical music, advocating for a musical landscape that acknowledges the interconnectedness of global cultures. Ultimately, this research presents a call to action for musicians and audiences alike to embrace a broader spectrum of musical voices, thereby promoting narratives of connection beyond geographical and cultural divides through artistic practice.Niniejszy artykuł analizuje koncepcję dywersyfikacji repertuaru na przykładzie współczesnego koncertu inspirowanego wykonaniem Winterreise Schuberta przez Clarę Schumann i Juliusa Stockhausena w 1862 roku. Koncert, zatytułowany Winterreise-Weltreise, miał na celu zestawienie kanonicznych pieśni Schuberta z kompozycjami twórców spoza kręgu kultury zachodniej, co umożliwiło zakwestionowanie geograficznie ograniczonych wyobrażeń na temat muzyki klasycznej. Artykuł omawia konteksty doboru repertuaru koncertowego oraz znaczenie reprezentacji kulturowej w muzyce klasycznej. Poprzez analizę opartą na praktyce artystycznej autorka bada, w jaki sposób znane dzieła mogą stanowić punkt odniesienia dla mniej znanego repertuaru. Studium podkreśla potrzebę konfrontacji i dekonstrukcji nacjonalistycznych ram w muzyce klasycznej, opowiadając się za przestrzenią muzyczną, która uznaje wzajemne powiązania kultur globalnych, a zarazem zachęca środowisko muzyczne i publiczność do otwartości na szersze spektrum głosów muzycznych, promując narracje przekraczające podziały geograficzne i kulturowe poprzez praktykę artystyczną
Pamięć w służbie (nowej) muzykologii: (rec.: Karolina Golinowska i Ewa Schreiber. Przeobrażenia pamięci, przeobrażenia kanonu. Historie muzyki w kręgu współczesnych dyskursów)
No full textZ Krzepic do Kanady. Praca polonijna ks. Franciszka Olszewskiego na preriach Alberty
No full textRev. Franciszek Olszewski (1869-1955) was born in Krzepice in the Russian partition. Religious atmosphere found in his family home led him to become a priest. Having finished his education in Salesian centres in Italy and graduating from theological studies in France in 1900, together with several oblates he went to Canada to do missionary work. After being ordained to the priesthood in 1900, he joined the clergy of the Diocese of St Albert and he did not become the member of the order. He did dynamic missionary work in the spirit of Polish patriotism. He established the Kraków settlement as well as a range of smaller Polish parishes with churches and chapels. He took religious care of Polish emigrants’ children. In order to continue that mission, he obtained approval for establishing the Sisterhood of Auxiliaries of the Apostolate to do schoolwork. In 1910, fire occurred in the Kraków settlement, which was his greatest work. As a result, the fire consumed the church as well as the church and school buildings. He was willing to rebuild the burnt settlement, however, his rheumatic problems prevented him from normal functioning. The same year, together with nuns he moved to the USA, where he ran a lively Polish mission in several dioceses until his death in 1955.Ksiądz Franciszek Olszewski (1869-1955) urodził się w Krzepicach w zaborze rosyjskim. Religijna atmosfera domu rodzinnego pomogła mu odczytać powołanie do kapłaństwa. Po nauce w ośrodkach salezjańskich we Włoszech i studiach teologicznych we Francji, w 1898 r. udał się do pracy misyjnej z kilkoma oblatami do Kanady. Po przyjętych święceniach w 1900 r. zasilił jednak szeregi duchowieństwa diecezji St. Albert, nie zostając członkiem zakonu. Prowadził ożywioną pracę misyjną w duchu polskiego patriotyzmu. Założył osadę Kraków oraz kilka mniejszych polskich parafii z kościołami i kaplicami. Kontynuacją opieki religijnej była edukacja dzieci polskich emigrantów, dlatego w 1903 r. otrzymał zgodę na założenie żeńskiego zakonu Pomocnic Apostolatu do pracy szkolnej. W 1910 r. doszło do pożaru w jego największym dziele, jakim był Kraków, w wyniku którego spłonął kościół i zabudowa plebańsko-szkolna. Mimo chęci odbudowy kompleksu do głosu dochodziły jego problemy reumatyczne, uniemożliwiające normalne funkcjonowanie. W tym samym roku wraz z zakonnicami przeniósł się do USA, gdzie w kilku diecezjach prowadził ożywioną misję polską do swojej śmierci w 1955 r
Zarys działalność polonijnej rzymskiej wspólnoty Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego przy kościele pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzymie w latach 1966-2012
No full textThe article presents the activity of the Roman community of the Congregation of the Servants of the Most Sacred Heart of Jesus (Sercanki) during the most intensive period of the congregation’s work for the Polish diaspora, namely from 1966 to 2012. The analysis is based on previously unpublished archival sources, including the congregation’s documentation preserved in the General Archive and the General Secretariat of the Congregation of the Servants of the Most Sacred Heart of Jesus in Kraków, as well as in the community’s archive in Rome. The purpose of the study is to highlight the contribution of the Sercanki to the religious and social life of the Polish émigré community in the Eternal City, with particular emphasis on their involvement in pastoral work among the Polish diaspora as well as in informational and editorial activities. This topic fits within the broader research trend concerning the role of female religious congregations in the life of the Polish diaspora and emigration after the Second World War.Artykuł przedstawia działalność rzymskiej wspólnoty Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego (sercanek) w najbardziej intensywnym okresie pracy tego zgromadzenia na rzecz Polonii, a więc w latach 1966–2012. Analiza opiera się na niepublikowanych dotąd źródłach archiwalnych, w tym dokumentacji zgromadzenia przechowywanej w Archiwum Głównym oraz Sekretariacie Generalnym Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego w Krakowie i w archiwum wspólnoty w Rzymie. Celem opracowania jest ukazanie wkładu sercanek w życie religijne i społeczne polskiej wspólnoty emigracyjnej w Wiecznym Mieście, ze szczególnym uwzględnieniem ich zaangażowania w pracę przy duszpasterstwie polonijnym oraz w działalność informacyjną i redakcyjną. Temat ten wpisuje się w szerszy nurt badań nad rolą żeńskich zgromadzeń zakonnych w życiu Polonii i emigracji po II wojnie światowej
Parafia personalna jako nadal aktualna struktura duszpasterstwa polonijnego w Kanadzie
No full textOver time, the structures of Polish-language pastoral care in Canada have been shaped and it functions to this day. What is very characteristic of it is the fact that one of the basic institutions in these structures is personal parishes to this day, in contrast to, for example, the neighbouring United States of America, where this pastoral care is based on completely different structural solutions. In this article, referring to the example of Canada and Polish-language pastoral care, we want to confirm that a personal parish is still a valid proposal for the structures of migrant pastoral care and can provide proper pastoral care for this group of believers. The article will discuss the process of shaping the Polish community in Canada, the structures of Polish pastoral care, personal parishes in Church documents and the contemporary functioning of this type of pastoral care in Canada.Na przestrzeni czasu doszło do ukształtowania się struktur duszpasterstwa polskojęzycznego w Kanadzie i funkcjonuje ono do dziś. Tym, co jest dla niego bardzo charakterystyczne, to fakt, że jedną z podstawowych placówek w tych strukturach są do dnia dzisiejszego parafie personalne, w przeciwieństwie np. do sąsiednich Stanów Zjednoczonych Ameryki, gdzie to duszpasterstwo opiera się już na zupełnie innych rozwiązaniach strukturalnych. W artykule, odwołując się do przykładu Kanady oraz duszpasterstwa polskojęzycznego potwierdzimy, że parafia personalna jest nadal aktualną propozycją dla struktur duszpasterstwa migrantów i może zapewnić właściwą opiekę duszpasterską tej grupie wierzących. W artykule omówiony zostanie proces kształtowania się polskiej społeczności w Kanadzie, struktur duszpasterstwa polonijnego, parafii personalnej w dokumentach Kościoła oraz współczesne funkcjonowanie tego rodzaju placówek duszpasterskich w Kanadzie
Powstanie i organizacja Szkoły Polskiej im. Romka Strzałkowskiego w Atenach
No full textThe article presents the events related to the establishment and organisation of the Romek Strzałkowski Polish School in Athens, which began to take shape thanks to the efforts of Polish emigrants living in Greece in the 1980s. It was intended to fulfil educational, integration and care functions. Due to the fact that Polish emigrants went to Athens with a view to leaving for richer capitalist countries, an educational institution was necessary for children and young people to continue their education started in Poland. In addition, such a school was needed to take care of children while their parents were working.
This article is based on a review of source material produced by Polish institutions and Polish communities abroad, mainly in Greece. The analysis of the sources confirmed that the establishment of this facility was accompanied by various political and regulatory problems, as most Polish emigrants were staying in Greece illegally. Ultimately, the institution began to function as a Home for Polish Emigrants residing in Greece. Its organisation was modelled on the Polish education system, with a few crucial changes, so that the functioning of children and young people in their new environment would be facilitated. Essentially, the certificates issued by other educational institutions were to be recognised.
The Romek Strzałkowski School was created as the first institution of its kind in Greece. Later, further educational initiatives emerged. In the late 20th century, this resulted in the formalisation of an educational project based in Athens under the name of the Zygmunt Mineyko Schools, which opened a new chapter in the development of Polish education in Athens.Celem artykułu jest przedstawienie wydarzeń związanych z powstaniem i organizacją Szkoły Polskiej im. Romka Strzałkowskiego w Atenach. Placówka ta zaczęła być kształtowana staraniem emigrantów polskich przebywających w Grecji w dekadzie lat osiemdziesiątych XX wieku. Miała ona spełniać w swych założeniach funkcje oświatowe, wychowawcze, integracyjne oraz opiekuńcze. W związku z tym, że emigracja polska kierowała się do Aten po to, aby wyjechać stamtąd do bogatszych krajów kapitalistycznych, placówka oświatowa była niezbędna w celu kontynuowania nauczania dzieci i młodzieży podjętego jeszcze w warunkach polskich. Ponadto szkoła taka była potrzebna, aby przejąć opiekę nad dziećmi w czasie, kiedy rodzice podejmowali pracę zarobkową.
Artykuł powstał dzięki weryfikacji materiału źródłowego wytworzonego przez instytucje polskie i polonijne za granicą, głównie w Grecji. W wyniku przeprowadzonej analizy źródłowej potwierdzono, iż powstaniu tej placówki towarzyszyły różne problemy natury politycznej i normatywnej, bowiem większość polskich emigrantów przebywała na terytorium Grecji nielegalnie. Ostatecznie placówka ta zaczęła funkcjonować jako Dom Pomocy Emigrantom Polskim przebywającym w Grecji. Została ona zorganizowana na wzór oświaty działającej w Polsce, jednakże z podjęciem kilku zasadniczych zmian, które ułatwić miały funkcjonowanie dzieci i młodzieży w nowym środowisku narodowym. Jej istotą było honorowanie świadectw przez nią wydawanych przez inne placówki oświatowe.
Szkoła im. Romka Strzałkowskiego została powołana jako pierwsza tego typu placówka w Grecji. Później pojawiły się kolejne inicjatywy oświatowe. Zaowocowało to w końcu XX wieku sformalizowaniem projektu oświatowego w greckiej stolicy pod nazwą Zespołu Szkół im. Zygmunta Mineyki, a wydarzenie to rozpoczęło nowy rozdział w zakresie kształtowania oświaty polonijnej w Atenach
Posługa ks. Piotra Gołębiowskiego wśród Polaków w Jugosławii
No full textThis article addresses the previously unstudied stay of Fr. Piotr Gołębiowski in Yugoslavia, who at the time served as spiritual director at the diocesan seminary in Sandomierz (later bishop and apostolic administrator of the Diocese of Sandomierz, with a cause for beatification currently underway). He traveled there in the summer of 1935. He first took part in the celebrations of the National Eucharistic Congress, and subsequently visited his colleague, Fr. Władysław Zdąbłasz. Both priests carried out pastoral ministry among the Polish colonies, and most notably, from July 29 to August 4, 1935, they conducted a parish mission for the Polish community in Devetina. These missions – like other services organized by them – were met with great interest and gratitude on the part of the local Polish community. After their conclusion, Fr. Piotr Gołębiowski, together with his colleague, traveled to Rome, where they had an audience with Pope Pius XI.
Upon returning to Poland, Fr. Piotr Gołębiowski published an article – divided into three parts – in the diocesan weekly, in which he presented the realities of life for Poles in Yugoslavia. He described their living conditions, their longing for Poland, and their deep attachment to the Roman Catholic Church and Polish tradition. At the same time, he noted that, in the context of an unfavorable political situation, certain factors were contributing to a weakening of faith among the Polish population, as well as to processes of cultural assimilation. He emphasized the urgent need for Polish priests to carry out pastoral work among them.Artykuł traktuje o nieopracowanym dotychczas pobycie w Jugosławii ks. Piotra Gołębiowskiego, ojca duchownego Seminarium Duchownego w Sandomierzu (późniejszego biskupa – administratora apostolskiego diecezji sandomierskiej, a obecnie kandydata na ołtarze). Udał się tam latem 1935 r. Najpierw uczestniczył w uroczystościach Krajowego Kongresu Eucharystycznego, a następnie odwiedził swego kolegę – ks. Władysława Zdąbłasza. Obydwaj duchowni podejmowali posługę duszpasterską w koloniach polskich, a przede wszystkim w dniach 29 lipca – 4 sierpnia 1935 r. przeprowadzili misje święte dla Polaków w Devetinie. Misje te – podobnie jak inne nabożeństwa organizowane przez nich – cieszyły ogromnym zainteresowaniem i wdzięcznością Polaków. Po ich zakończeniu obaj wyjechali do Rzymu, gdzie spotkali się z Piusem XI.
Po powrocie do Polski ks. Piotr Gołębiowski opublikował w diecezjalnym tygodniku artykuł (podzielony na trzy części), w którym ukazywał realia życia Polaków w Jugosławii. Opisywał w nim warunki ich życia, tęsknotę za Polską, przywiązanie do Kościoła rzymskokatolickiego i polskiej tradycji. Zauważał jednak, przy niesprzyjającej sytuacji politycznej, również czynniki skutkujące osłabieniem wiary mieszkających tam Polaków, jak też procesy wynarodowienia. Podkreślał potrzebę pracy wśród nich polskich księży
Działalność polonijnych organizacji kombatanckich we Francji na łamach tygodnika „Syrena”
No full textThe article focuses on the role of Syrena weekly as the voice of Polish veterans’ organisations in France. The magazine documented and recorded the activity of organisations such as the Union of Polish War Refugees, Association of Reservists and Former Polish Military Personnel in France, Federation of Polish Defenders of the Fatherland, Polish Organisation for the Struggle for Independence, and the Grenadier Society. The development of these organisations and their impact on the social, cultural and political life of the Polish Diaspora is presented on the basis of archival records of the Polish Catholic Mission in France. A special emphasis is given to the Grenadier Brigade, part of the 4th Infantry Division continuing the traditions of the 1st Grenadier Division, which fought in Alsace and Lorraine. Moreover, Syrena chronicled veterans’ celebrations such as the Day of the Polish Serviceman, dedications of military standards and the Third of May celebrations. The weekly furthermore documented the operations of the Veterans Homes in Lille and in Paris and pastoral care for the Polish Diaspora, with army veterans playing a significant role.Artykuł koncentruje się na roli tygodnika „Syrena” jako głosu polonijnych organizacji kombatanckich we Francji, dokumentującego ich działalność. Periodyk relacjonował aktywność takich organizacji, jak Zjednoczenie Polskiego Uchodźstwa Wojennego, Związek Rezerwistów i byłych Wojskowych Polskich we Francji, Federacja Polskich Związków Obrońców Ojczyzny, Polska Organizacja Walki o Niepodległość (POWN) oraz Koło Grenadierów. W konfrontacji z dokumentacją archiwalną Polskiej Misji Katolickiej we Francji ukazano rozwój tych organizacji oraz ich wpływ na życie społeczne, kulturowe i polityczne polskiej emigracji. Szczególne miejsce zajmowała Brygada Grenadierów, będąca częścią 4. Dywizji Piechoty i kontynuująca tradycje 1. Dywizji Grenadierów, która walczyła w Alzacji i Lotaryngii. „Syrena” pełniła funkcję kroniki, dokumentując uroczystości kombatanckie, takie jak Święto Żołnierza Polskiego czy poświęcenie sztandarów lub obchody Święta 3 Maja. Periodyk dokumentował również działalność Domu Kombatanta w Lille i Paryżu oraz zaangażowanie w duszpasterstwie polonijnym, którego kombatanci byli ważną częścią
Wenezuelka ucząca się polskiego w Wenezueli
No full textThis article narrates my personal journey as a Venezuelan in my immersion in learning multiple languages, culminating in the current study of Polish in Venezuela. From my early multilingual experiences in Brazil, the text explores how contact with different languages and cultures has shaped my linguistic identity. The account focuses on the unexpected origin of my interest in Poland through gastronomy and how the opportunity to take Polish classes at my alma mater, UCAB, thanks to an agreement with the John Paul II Catholic University of Lublin (KUL), became a significant challenge and an enriching cultural experience. The article highlights the influence of a dedicated teacher, the phonetic and grammatical challenges of Polish, the fascination with Polish culture, and the presentation of cognates as a point of linguistic intersection. Finally, I reflect on the personal expansion that learning a new language entails, connecting the individual experience with Wittgenstein’s view on the limits of language and the world.Este artículo narra mi trayectoria personal, la de una venezolana en su inmersión en el aprendizaje de múltiples idiomas, culminando en el actual estudio del polaco en Venezuela. Desde mis tempranas experiencias multilingües en Brasil, el texto explora cómo el contacto con diferentes lenguas y culturas ha moldeado mi identidad lingüística. El relato se centra en el inesperado origen de mi interés por Polonia a través de la gastronomía y cómo la oportunidad de tomar clases de polaco en mi alma mater, la UCAB, gracias a un convenio con la Universidad Católica Juan Pablo II de Lublin (KUL), se convirtió en un significativo desafío y una enriquecedora experiencia cultural. El artículo destaca la influencia de una profesora dedicada, los retos fonéticos y gramaticales del polaco, la fascinación por la cultura polaca y la presentación de cognados como un punto de encuentro lingüístico. Finalmente, reflexiono sobre la expansión personal que implica el aprendizaje de un nuevo idioma, conectando la experiencia individual con la visión de Wittgenstein sobre los límites del lenguaje y el mundo.Artykuł opisuje moją osobistą podróż jako Wenezuelki zanurzonej w nauce wielu języków, której kulminacją jest obecne studiowanie języka polskiego w Wenezueli. Począwszy od moich wczesnych wielojęzycznych doświadczeń w Brazylii, tekst ukazuje, jak kontakt z różnymi językami i kulturami ukształtował moją tożsamość językową. Relacja skupia się na nieoczekiwanym źródle mojego zainteresowania Polską poprzez gastronomię oraz na tym, jak możliwość uczestniczenia w zajęciach z języka polskiego na mojej macierzystej uczelni, UCAB, dzięki umowie z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim Jana Pawła II (KUL), stała się znaczącym wyzwaniem i wzbogacającym doświadczeniem kulturowym. Artykuł podkreśla wpływ oddanej nauczycielki, wyzwania fonetyczne i gramatyczne języka polskiego, fascynację polską kulturą oraz prezentację wyrazów pokrewnych jako punktu przecięcia językowego. Wreszcie, zastanawiam się nad osobistym rozwojem, jaki niesie ze sobą nauka nowego języka, łącząc indywidualne doświadczenie z poglądami Wittgensteina na temat granic języka i świata