Stanovnistvo
Not a member yet
462 research outputs found
Sort by
Društveni i pravni položaj vozača-migranata u javnom drumskom saobraćaju
Full text linkLabour migrations have become, over the years, a ’livelihood strategy’ for many men and women to provide a better life and work opportunities and overall social security for them and their families. The shortage of labour force in European countries, particularly in some professions such as professional drivers and in the public transport sector, influences the work engagement of migrant drivers mainly from central and southeastern Asia and African countries. According to recent empirical studies, migrant drivers’ work conditions showed the precariously of work and so-called modern force and slaver labour elements. The aim of the paper is to examine how globalization and digitalization impact the legal status of migrant drivers approaching from company law, transport law, and labour law perspectives. Legal theoretical, normative, and comparative methods were applied in that regard. The findings showed the necessity for a comprehensive holistic approach to the legal status of migrant drivers that integrates economic, public policy, and legal considerations when dealing with global labour migration. A neoliberal economic model that encourages global competition empowered by digitalization could endanger the enjoyment of fundamental human and labour rights to all citizens particularly those who are already considered vulnerable such as migrant workers.Prethodne decenije obeležile su intenzivne radne migracija na globalnom, a posebno na evropskom nivou. Obavljanje javnog drumskog saobraćaja predstavlja granu privrede u kojoj su migranti često radno angažovani. Vozači-migranti su radno angažovani u tradicionalnim, ali i u modernim oblicima javnog drumskog saobraćaja. Polazna hipoteza istraživanja jeste -da li je tehnički napredak dovoljan uslov za bezbedno i sigurno radno angažovanje migranata u javnom drumskom saobraćaju. S tim u vezi, položaj vozača-migranata biće razmatran sa saobraćajnopravnog, kompanijskopravnog i radnopravnog aspekta, u uslovima sve izraženijih promena na tržištu rada uzrokovanih globalizacijom i digitalizacijom rada, a sve u kontekstu zaštite i unapređenja pravnog statusa vulnerabilnih kategorija stanovništva
Neformalni negovatelji starijih u Srbiji – ka prepoznavanju formalnog statusa?
Full text linkInformal carer is any person who provides care – usually for no remuneration – to another person with chronic illness, disability or other long-lasting care. Informal carers are completely unrecognized in the legal system of RS. Consequently, there is no official data in Serbia on the number of informal carers. There are numerous aspects of informal care that are challenging. Their work-life balance is affected, which in turn may affect their ability to participate in the labour market and maintain social life. This may further lead to social exclusion and risk of poverty. Finally, health and well-being of informal carers may also be affected. COVID-19 crisis painfully revealed the fundamental flaws in the care system and weakness in lack of the regulated approach in providing informal care. It turned out that older persons were greatly dependant on informal carers, due to the COVID crisis and measures undertaken. By using limited available data on informal care in Serbia and looking into comparative examples on position of informal careers, the article seeks to offer proposals for the new model for improving the position of informal care givers in Serbia, when it comes to elderly population in the forefront. By reviewing the literature, one can come up with various recommendations for future interventions in the field of informal caregivers' work and long-term care, which is increasingly necessary with the aging of the population. The status of informal caregivers should be improved by their formal recognition in the care system for the elderly. When drafting the regulations, it is necessary to rely on the EU Directive on the balance between work and private life, with the aim of improving the balance between work and private life of informal caregivers and better access to the labour market. In addition to passing specific regulations in the field of elderly care and the position of informal caregivers, it is necessary to introduce their regular training. This way, caregivers would acquire adequate knowledge and support, in order to respond to the task of caring for the elderly, while preserving their own well-being. The position of informal caregivers would be significantly improved by the development of sustainable community services for elderly, as well as support services for the caregivers themselves. Furthermore, it is important to focus on informal caregivers who are most burdened, which, according to research, are women and caregivers of people with dementia.Neformalni negovatelj je svaka osoba koja pruža negu – obično bez naknade – drugoj osobi sa hroničnom bolešću, invaliditetom ili drugom potrebom za dugotrajnom negom. Neformalni negovatelji su potpuno neprepoznati u pravnom sistemu Republike Srbije. Shodno tome, u Srbiji ne postoje zvanični podaci o broju neformalnih negovatelja. Postoje brojni aspekti neformalne brige koji predstavljaju izazov. Narušena ravnoteža između poslovnog i privatnog života može uticati na sposobnost neformalnih negovatelja da učestvuju na tržištu rada i održavaju društvene kontakte. Ovo može dalje dovesti do socijalne isključenosti i rizika od siromaštva. Konačno, zdravlje i dobrobit neformalnih negovatelja takođe mogu biti pogođeni. COVID-19 kriza dodatno je razotkrila fundamentalne nedostatke u sistemu zbrinjavanja starijih osoba i slabosti u regulisanju pružanja neformalne nege. Koristeći ograničene raspoložive podatke o neformalnoj nezi u Srbiji, komparativne podatke i primere o položaju neformalnih negovatelja, članak nastoji da prevashodno doprinese otvaranju društvene debate o položaju neformalnih negovatelja, potencijalnoj formalizaciji njihovog položaja i ponudi preporuke za unapređenje položaja, a pre svega kada se radi o nezi starije populacije
Perspektive veštačke inteligencije u osnaživanju osoba sa invaliditetom u Srbiji
No full textThe integration of artificial intelligence (AI) into assistive technologies represents a transformative advancement in enhancing the quality of life for persons with disabilities. This paper explores the multifaceted applications of AI, from aiding daily activities and providing personalized medical care, to improving social and emotional well-being. By examining AI-powered tools such as text readers, robotic assistants, and communication aids, the study highlights how these technologies facilitate independence and better healthcare outcomes. A survey from 2022 focusing on Serbia explores how many basic digital literate persons with disabilities use AI-based communication aids, and how many are aware that AI is following their everyday activities. The study reveals a possibility of future high usage rates and positive impacts on persons with disabilities in Serbia. About 24.32% of them already utilize AI-based communication tools, mostly audio and text processing tools. In this paper we underscore AI’s potential to foster inclusivity and independence, which is an important topic that should be emphasized in the society today.Napredak veštačke inteligencije (VI) može dovesti do značajnog poboljšanja života osoba sa invaliditetom, a njena primena obuhvata dve glavne oblasti: medicinsku negu i personalizovane alate za svakodnevnu podršku. Roboti i aplikacije zasnovane na VI počeli su da se koriste kao pomoć u nezi i tretmanima pacijenata, posebno onima sa neurodegenerativnim bolestima te fizičkim i senzornim oštećenjima. U kontekstu medicinskih usluga, VI analizira zdravstvene podatke, prati stanje pacijenata i prilagođava planove lečenja. Ona može optimalno da dozira lekove i preporuči terapiju u skladu sa individualnim potrebama, što olakšava brigu o pacijentima. Njena pravovremena reakcija i efikasnost intervencije utiču na kvalitet života osoba sa invaliditetom. VI ima potencijal da transformiše pristup obrazovanju i kulturi, i da personalizuje obrazovne resurse i prilagođava obrazovne materijale kako bi odgovarali jedinstvenim potrebama osoba sa invaliditetom. Tehnologija emocionalne VI omogućava robotima da tumače izraze lica, gestove i emocije, pružajući sveobuhvatnu podršku koja odgovara kako praktičnim tako i na emocionalnim potrebama korisnika. U Srbiji je prepoznat potencijal VI za osobe sa invaliditetom, što se vidi u Etičkim smernicama za razvoj VI koje je usvojila Vlada Srbije. U radu je pokazano da 24,32% korisnika pomagala među digitalno pismenim osobama sa invaliditetom već koristi komunikacione alate zasnovane na VI. Većina ovih alata spada u grupe Mobilne i tablet aplikacije, i Konvertori teksta i zvuka, dok su ostali iz grupa Specijalizovani softver, i Hardver i druga fizička pomagala. Istraživanje je pokazalo da skoro dve trećine osoba sa invaliditetom koji koriste komunikacione alate koristi one zasnovane na VI, što ukazuje na to da je tehnologija VI prepoznata kod osoba sa invaliditetom u Srbiji. Istražena je i upoznatost sa zaštitom podataka, gde se pokazalo da su ispitivane osobe sa invaliditetom delimično upoznate sa tim na koji način algoritmi zasnovani na VI utiču na njihove online aktivnosti, kao što je rangiranje sadržaja na društvenim mrežama. Prema svemu navedenom, primena VI za osobe sa invaliditetom u Srbiji ima veliki potencijal, prateći trendove u razvijenim zemljama. Integrisanje VI u zdravstvo, obrazovanje i socijalnu podršku može značajno doprineti nezavisnosti, poboljšanju kvaliteta života i zadovoljenju složenih potreba osoba sa invaliditetom. Ujedno, ovakva perspektiva VI ukazuje na to da ona može postati transformativna sila u promovisanju inkluzivnosti i nezavisnosti osoba sa invaliditetom u Srbiji, kao i u svetu
Čujuća deca gluvih roditelja i uloga posrednika: perspektiva rodnih uloga
Full text linkHearing children of deaf parents represent a relatively invisible minority in society. Often bilingual and bicultural, using both spoken and sign language, they frequently take on a brokering role, yet they are often insufficiently recognized and supported. It appears that girls tend to assume this role more often, indicating a potential gendered pattern in this practice. The problem addressed in this study lies in the insufficient exploration of the gender perspective in the domain of hearing children of deaf parents acting as language brokers. The aim is to illuminate how child language brokering by children of deaf adults contributes to the preservation, reproduction, and potential transformation of stereotypical gender roles. This aim is achieved through literature analysis in this field, including content from transcripts and their interpretations provided by authors, in research focusing on the experiences of hearing children of deaf parents and their brokering role. These are supplemented by findings from studies on Latino immigrant families that address gender aspects. Key findings indicate that the brokering role is perceived as more feminine, linked to caregiving and orientation towards others, and influenced by the expressive nature of sign language and deaf culture. The stigma associated with deafness may color this position with a subordinate status, distancing it from conventionally understood masculinity. Because of the above, boys may avoid this role as it conflicts with their gender role. The potential experience and expression of shame in this situation may further reinforce avoidance of these activities. On the other hand, girls may show a higher willingness and the potential sense of duty to perform it, as it aligns more with their gender role. Finally, recognizing and supporting children in these roles can foster transformation of stereotypical gender roles, reducing negative effects and reconceptualizing the role to include benefits such as responsibility, decisiveness, and independence, traits often associated with masculinity. Reframing like this could help girls in this role move beyond traditional gender norms while making it more approachable for boys, offering opportunities for both to practice behaviors outside conventional roles.Čujuća deca gluvih roditelja su često bilingvalna i bikulturna, koriste govorni i znakovni jezik, te neretko preuzimaju ulogu jezičkog posrednika. Istraživanja ukazuju da devojčice češće zauzimaju ovu ulogu, dok je rodna dimenzija te prakse i dalje nedovoljno istražena. Cilj ovog rada je da se osvetli kako posredovanje doprinosi očuvanju, reprodukciji, ali i mogućoj transformaciji rodnih stereotipa. Analizirani su transkripti i autorske interpretacije iz studija koje se bave iskustvima čujuće dece gluvih roditelja, dopunjene nalazima iz istraživanja latino imigrantskih porodica koja se fokusiraju na rodne aspekte. Nalazi se da se uloga posrednika često koncipira kao tradicionalno feminina, povezana sa brigom, orijentacijom na druge i ekspresivnošću, karakterističnom za znakovni jezik. Stigma vezana za gluvoću može dodatno doprineti percepciji ove uloge kao podređene, što je udaljava od konvencionalno maskuline slike. Kako više odstupa od rodne uloge dečaka, oni je mogu izbegavati, gde sram može imati važnu ulogu u tome. Devojčice je mogu spremnije prihvatiti, ponekad možda i iz osećaja dužnosti. Prepoznavanjem i podrškom ovoj ulozi, moguće je dopuniti njeno značenje osobinama poput odgovornosti, samostalnosti i odlučnosti, čime se otvara prostor za prevazilaženje tradicionalnih rodnih normi
Dragan Stanojević, Konflikt i balans porodičnog i poslovnog života: Kako parovi u Srbiji balansiraju između posla, porodice i društvenih očekivanja: Recenzija knjige
No full textStarenje stanovništva i rodni jaz: Dvostruki izazov ekonomskom rastu
No full textPopulation ageing is one of the most significant social challenges in the modern globalized world. This demographic shift is causing potential labour shortages, a higher old-age dependency ratio, increased healthcare expenses and additional pressure on social services. These trends raise concerns about inter-generational equity and the unsustainability of pension systems. This paper investigates the impact of old-age dependency and gender inequality on economic growth in 35 European countries from 2000 to 2022 by employing the quantile regression method. Our research findings indicate that population ageing significantly and adversely impacts economic growth across all quantiles. Specifically, a 1% increase in the share of older persons in the working-age population is linked with a reduced economic output ranging from 0.03% to 0.07%. The negative effects of population ageing are particularly pronounced in high-income countries with greater economic dependency on an ageing population. Gender inequality measured by the gender inequality index jeopardizes economic growth in most quantiles, with its effects being more evident in the middle and higher quantiles, particularly at the 60th and 70th. However, it is essential to note that while statistically significant, the magnitude of this effect is relatively small: a 1% increase in gender inequality measured by gender inequality index is associated with only a 0.002–0.005% decrease in economic growth. Nonetheless, even such modest impacts may carry important implications for fostering inclusive and sustainable growth over the long term. In addition, enhancing legal and regulatory protection for women positively contributes to economic growth, especially in countries with the lowest and highest GDP per capita. We find that a 1% decrease in gender inequality, measured by the Women, Business and Law Index, is associated with a 0.08-0.16% increase in economic growth.Starenje populacije je jedan od ključnih globalnih demografskih trendova, koji preoblikuje društva širom sveta i donosi brojne makroekonomske probleme. Povećanje udela starijih u radno aktivnoj kategoriji stanovništva i rodnih nejednakosti predstavljaju značajne prepreke održivom ekonomskom rastu. Evropski kontinent suočava se sa sve izraženijim trendom starenja populacije, što može dovesti do nedostatka radne snage, rasta troškova zdravstvene zaštite i dodatnog opterećenja socijalnih usluga. Takođe, ovi demografski trendovi izazivaju zabrinutost u vezi s međugeneracijskom pravednošću i dugoročnom održivošću penzionih sistema. Globalno starenje stanovništva pokrenulo je brojne rasprave o njegovim ekonomskim posledicama. Rastući udeo starije populacije koja više nije ekonomski aktivna donosi niz izazova, uključujući povećane zdravstvene, ekonomske i socijalne troškove. S druge strane, integracija starijih osoba u ekonomski i društveni život kroz prilagođene programe i ulaganje u ljudski kapital može otvoriti nove razvojne mogućnosti. Zbog toga je proučavanje posledica demografskog starenja od ključnog značaja, jer nepovoljna starosna struktura može imati direktan uticaj na ekonomski razvoj, kako na nacionalnom, tako i na međunarodnom nivou.
Kako bismo istražili uticaj starenja populacije, rodnih nejednakosti i ekonomskog osnaživanja žena na ekonomske performanse, primenili smo kvantilnu regresiju na uzorku od 35 evropskih zemalja u periodu od 2000. do 2022. godine. Naši empirijski nalazi ukazuju na to da starenje populacije negativno utiče na ekonomski rast, pri čemu je povećanje udela starijih osoba u radno sposobnom stanovništvu za 1% povezano sa smanjenjem stope ekonomskog rasta u rasponu od 0,03% do 0,07%. Prema našim rezultatima, povećanje rodnih nejednakosti negativno utiče na ekonomski rast, pri čemu rast rodnih nejednakosti za 1% dovodi do ekonomskog pada u rasponu od 0,002% do 0,005%. Diskriminacija i isključenost žena iz ključnih ekonomskih uloga imaju izraženiji negativan uticaj na ukupne ekonomske performanse u zemljama sa srednjim i visokim nivoom dohotka. Smanjenje rodne ravnopravnosti predstavlja ozbiljnu pretnju ne samo ekonomskom rastu već i političkoj stabilnosti, jer osim što usporava produktivnost i inovacije, podstiče i društveno nezadovoljstvo i aktivizam za prava žena. Osim toga, utvrdili smo da je povoljno pravno okruženje za učešće žena u poslovnom i ekonomskom sektoru pozitivno i značajno povezano sa ekonomskim rastom, kako u zemljama s niskim, tako i u zemljama s visokim nivoom dohotka. Rezultati našeg istraživanja mogu pružiti važne smernice za politiku evropskih zemalja koje se suočavaju sa značajnim demografskim izazovima, posebno starenjem stanovništva
Sociodemografske odlike i motivi članstva mladih u navijačkim grupama – empirijsko istraživanje na uzorku srednjoškolaca u Srbiji
Full text linkThis scientific paper examines the sociodemographic characteristics and motivations of youth membership in organised fan groups in Serbia, viewing them as distinct youth subcultures that serve dual roles – both as a source of identity and togetherness and as a potential generator of violent behaviour. The research was conducted on a representative sample of 3,662 high school students from different regions of Serbia, using a questionnaire that included demographic characteristics, fan preferences, motives for membership, perception of school and social obligations, attitudes towards the leaders of fan groups, as well as experiences with violence and institutions of the system. The results show that 13.8% of the surveyed high school students are actively involved in a fan group, with boys making up the majority (86%). In comparison, the participation of girls is much lower (14%). Compared to their peers who are not members, group members are distinguished by their value orientations – they are more inclined to prioritise the club over school, as well as exhibit a greater degree of involvement in physical conflicts and conflicts with the police.
The motivational structure of membership reveals a multi-layered phenomenon: the most common reason for membership is support for a beloved club (56.7%), followed by the social dimension, which includes socialising and entertainment (22.1%). In comparison, some respondents perceive the fan group as a family or the source of their closest friendships (approximately 11%). Most members report that they joined the group gradually and on their own initiative, through regular monitoring of matches and socialisation in the stands. The influence of family and peers in the initiation process is present, but to a lesser extent. In terms of consequences, the research revealed a strong correlation between membership and violence, with as many as 70.8% of members participating in physical confrontations of a fan nature, compared to 18% of non-members. In addition, members of the groups come into contact with the police and the judiciary significantly more often, which confirms the hypothesis of fan violence as a socially relevant phenomenon.
The discussion of the results sheds light on the ambivalent nature of fan groups. While they represent a source of identity, togetherness and meaning in life for young people, they also carry the risk of deviant behaviour. Theoretically, the findings align with the framework of social identity theory and the concept of identity fusion, which posits that a strong connection between personal and group identities fosters loyalty and a willingness to sacrifice for the group, including potentially violent behaviour. It concludes that membership in fan groups should not be reduced to stereotypes about "problem hooligans", but must be seen as a response of young people to the needs for belonging, self-esteem and social recognition. It is recommended to develop prevention strategies that enable young people to channel their energy and enthusiasm into constructive social activities, while preserving a sense of community and belonging, and minimising destructive behaviour patterns.Ovaj rad se bavi istraživanjem društvenog značaja i motivacije članstva u navijačkim (ultras) grupama kod mladih. Teorijski okvir počiva na sociološkim i socijalno-psihološkim pristupima koji navijačke grupe posmatraju kao specifične omladinske supkulture koje pružaju osećaj identiteta i pripadnosti. Istraživanje je sprovedeno na uzorku srednjoškolaca iz Srbije (N = 3662), kroz upitnik o navijačkim sklonostima, motivima učlanjenja u navijačku grupu i sklonosti ka nasilnom ponašanju povezanim sa navijačkim aktivnostima. Rezultati pokazuju da otprilike svaki sedmi ispitanik pripada nekoj navijačkoj grupi, pri čemu je članstvo znatno učestalije među mladićima nego devojkama. Kao glavne motive članstva, mladi navode podršku voljenom klubu i društvenu povezanost – članstvo doživljavaju kao način da se pripada zajednici istomišljenika i doprinese sportskom uspehu kluba. Statistički testovi ukazuju da članovi navijačkih grupa imaju drugačiji obrazac vrednosti i ponašanja u odnosu na vršnjake koji nisu članovi: oni češće vrednuju klupske obaveze iznad školskih, i značajno češće učestvuju u fizičkim sukobima i incidentima povezanim sa navijanjem. Diskusija ovih nalaza pokazuje da su navijačke grupe za mlade prvenstveno izvor identiteta, emocionalne podrške i adrenalinskog uzbuđenja, što objašnjava snažnu lojalnost grupi ali istovremeno nosi rizik od devijantnih ponašanja (huliganizma). U zaključku se ističe društveni značaj razumevanja ovih motiva: umesto stereotipnog posmatranja mladih navijača samo kao „problematičnih huligana”, potrebno je uvažiti da navijačke grupe ispunjavaju važne potrebe mladih za pripadnošću i smislom. Shodno tome, preporučuju se intervencije koje bi njihovu energiju usmerile u konstruktivnom pravcu, uz uvažavanje grupnog identiteta, čime bi se umanjili nasilni aspekti bez gubitka osećaja zajedništva
Rod i njegov uticaj na radno angažovanje i istraživačku produktivnost univerzitetskih nastavnika u Srbiji
No full textThis study investigates the impact of gender on work engagement and research productivity among university teachers in Serbia, with an additional focus on the potential mediating role of work engagement. Grounded in international literature that identifies persistent gender disparities in academic careers, particularly in research performance, the study explores whether similar patterns are evident in the Serbian context. Utilizing a quantitative approach, data were collected via a structured questionnaire, from 263 academic staff across four major public universities. Work engagement was assessed using the Utrecht Work Engagement Scale (UWES-9), while research productivity was measured by the number of publications indexed in SCI, SSCI, and ESCI databases. Statistical analyses, including t-tests, correlation, and mediation analysis using PROCESS macro (Model 4), revealed no significant gender differences in either work engagement or research productivity. However, a modest but statistically significant positive correlation was found between work engagement and research productivity. Although work engagement significantly predicted productivity, it did not mediate the relationship between gender and research output. These findings suggest that, while Serbia may exhibit greater gender parity in academia than some international counterparts, subtle forms of inequality may persist and suggest the need for further exploration through expanded and more nuanced research methodologies.U radu se ispituje uticaj roda na radno angažovanje i istraživačku produktivnost univerzitetskih nastavnika u Srbiji, uz analizu potencijalne medijatorske uloge radnog angažovanja u odnosu između roda i naučne produktivnosti. Istraživanje je utemeljeno na savremenim teorijskim pristupima i brojnim međunarodnim studijama koje ukazuju na postojanje rodnih nejednakosti u okviru akademskih karijera, a sprovedeno je na uzorku od 263 univerzitetska nastavnika sa četiri najveća državna univerziteta u Srbiji. Podaci su prikupljeni putem strukturisanog upitnika i analizirani su korišćenjem statističkog softvera SPSS (verzija 23). Radno angažovanje je mereno uz pomoć validirane skale UWES-9 (Utrecht Work Engagement Scale), dok je istraživačka produktivnost operacionalizovana brojem naučnih radova objavljenih u časopisima indeksiranim u relevantnim bazama. Za obradu podataka korišćeni su: deskriptivna statistika, t-testovi, korelaciona analiza i analiza medijacije putem PROCESS makro modela 4. Rezultati pokazuju da ne postoje statistički značajne razlike između muškaraca i žena ni u pogledu radnog angažovanja, ni u pogledu istraživačke produktivnosti. Muški univerzitetski nastavnici nemaju ni viši nivo radnog angažovanja, niti višu istraživačku produktivnost u poređenju sa svojim koleginicama. Međutim, utvrđena je pozitivna i statistički značajna, ali slaba korelacija, koja ukazuje da su angažovaniji univerzitetski nastavnici ujedno i produktivniji u naučnom smislu. Takođe, radno angažovanje jeste značajan prediktor produktivnosti, ali ne i medijator za uticaj roda na istraživačku produktivnost. Dobijene nalaze tumačimo u kontekstu višedecenijskog intenzivnog uključivanja žena u visoko obrazovanje, relativno razvijenog normativnog okvira koji promoviše jednakost, ali i izabranog metodološkog okvira. Ipak, odsustvo statistički značajnih razlika ne znači da su rodne nejednakosti u visokom obrazovanju u Srbiji iskorenjene. Potrebna su istraživanja koja bi uključila mlađe akademske kadrove, privatne visokoškolske ustanove i kvalitativne metode da bi se bolje razumeli svakodnevni izazovi zaposlenih u akademskoj zajednici. Dobijeni rezultati mogu poslužiti kao osnova za kreiranje institucionalnih i javnih politika u funkciji rodne ravnopravnosti u visokom obrazovanju u Srbiji, ali i jačanju akademskih kapaciteta univerziteta. Institucionalne mere mogu uključiti transparentne procedure zapošljavanja i napredovanja, redovno praćenje rodne zastupljenosti i ravnopravnosti na svim nivoima, inicijative za balans između privatnog i poslovnog života, kao i podsticanje radnog angažovanja i unapređenje istraživačke produktivnosti, kroz nagrađivanje, podršku profesionalnom i istraživačkom razvoju, pristup istraživačkim grantovima i međunarodnim mrežama. Javne politike mogu biti usmerene na unapređenje nacionalnih pravnih okvira za rodnu ravnopravnost, podsticanje ravnomerne zastupljenosti u istraživačkim projektima i akademskim komisijama, kao i podršku istraživanjima o suptilnijim oblicima nejednakosti koje nisu obuhvaćene kvantitativnim indikatorima. Ove proaktivne politike mogu doprineti očuvanju jednakih šansi i uslova za sve akademske radnike