QMU Open Journal System (Queen Margaret University)
Not a member yet
583 research outputs found
Sort by
A qualitative pilot study examining Tibetan bowls and monochord sound meditation with adults with mental health conditions and intellectual disabilities
Full text linkΤα Θιβετιανά μπολ και τα μονόχορδο είναι όργανα χιλιετιών που χρησιμοποιούνται για πνευματικούς και θεραπευτικούς σκοπούς. Τις τελευταίες δεκαετίες, υπάρχει ολοένα και περισσότερο ενδιαφέρον για τη χρήση αυτών των οργάνων στον διαλογισμό και σε θεραπευτικά πλαίσια. Παρόλα αυτά, εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σπάνια στη μουσικοθεραπεία στον Δυτικό κόσμο, είτε εξαιτίας τεχνικών δυσκολιών είτε λόγω μουσικών ή πολιτισμικών προκαταλήψεων. Ο σκοπός αυτής της πιλοτικής μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι εμπειρίες ενηλίκων με παθήσεις ψυχικής υγείας και διανοητικές αναπηρίες κατά τη διάρκεια συνεδριών ηχητικού διαλογισμού που χρησιμοποιούνταν Θιβετιανά μπολ και ένα μονόχορδο. Σε αυτή την ποιοτική πιλοτική μελέτη, μια ομάδα έξι νοσηλευομένων ασθενών σε ψυχιατρική κλινική συμμετείχε σε επτά εβδομαδιαίες συνεδρίες ηχητικού διαλογισμού για οκτώ εβδομάδες κατά τις οποίες εφαρμόστηκαν τα Θιβετιανά μπολ και το μονόχορδο σε συνδυασμό με διαλογισμό. Μετά από κάθε συνεδρία πραγματοποιήθηκαν ημιδομημένες συνεντεύξεις για να καταγραφούν οι αναστοχασμοί των συμμετεχόντων σχετικά με τις εμπειρίες τους. Για την ανάλυση των δεδομένων από τις συνεντεύξεις χρησιμοποιήθηκε θεματική ανάλυση. Τρεις κύριες θεματικές αναδύθηκαν: σωματικές αισθήσεις, οι εμπειρίες των συναισθημάτων, και οι οπτικές εμπειρίες. Οι ήχοι των Θιβετιανών μπολ και του μονόχορδου βοήθησαν τους συμμετέχοντες να χαλαρώσουν, και ανακίνησαν πληθώρα συναισθημάτων και νοερών απεικονίσεων. Από αυτά τα ευρήματα προτείνεται ότι η χρήση αυτών των οργάνων με ενήλικες με παθήσεις ψυχικής υγείας και διανοητικές αναπηρίες μπορεί να συμβάλει στη χαλάρωση, καθώς και στην διεύρυνση της επίγνωσης των σωματικών αισθήσεων, των συναισθημάτων, και παρελθοντικών γεγονότων της ζωής. Ως εκ τούτου, οι μουσικοθεραπευτές μπορούν να ενσωματώσουν τα Θιβετιανά μπολ και το μονόχορδο στις πρακτικές τους και να τα χρησιμοποιήσουν κατά τη διάρκεια των θεραπευτικών συνεδριών.Tibetan bowls and monochords are millennia-old instruments used for spiritual and therapeutic purposes. In the last few decades, there has been growing interest in the use of these instruments in meditation and therapeutic settings. Nevertheless, they are still rarely used in music therapy in the Western world, either because of technical difficulties or musical or cultural biases. The purpose of this pilot study was to examine the experiences of adults with mental health conditions and intellectual disabilities during sound meditation sessions using Tibetan bowls and a monochord. In this qualitative pilot, a group of six psychiatric inpatients participated in seven weekly sound meditation sessions over eight weeks that implemented Tibetan bowls and the monochord combined with meditation. Semi-structured interviews were conducted after each session to capture participants’ reflections on their experiences. The interview data was analysed using thematic analysis. Three main themes emerged: physical sensations, experiences of emotions, and visual experiences. The sounds of the Tibetan bowls and the monochord helped participants relax and evoked a wealth of emotions and mental imagery. These findings suggest that using these instruments with adults with mental health conditions and intellectual disabilities can foster relaxation, as well as heighten their awareness of physical sensations, feelings, and previous life events. Music therapists can thus integrate Tibetan bowls and the monochord into their skillset and use them during treatment sessions
The 1st Panhellenic Conference on Community Music: ‘Music and musicians for a better society: Beginnings, experiences, perspectives’
Full text linkThe 1st Panhellenic Conference on Community Music:‘Music and musicians for a better society:Beginnings, experiences, perspectives’29-30 April 2023, Greec
Key Changes Music Therapy Annual Conference “Just when we thought it was safe…”
Full text linkKey Changes Music Therapy Annual Conference“Just when we thought it was safe…”26 November 2022, Winchester, U
Toward a sociology of music therapy: Musicking as a cultural immunogen (Ruud)
Full text linkThis is a review of the book "Toward a sociology of music therapy: Musicking as a cultural immunogen" authored by Even Rudd.
Title: Toward a sociology of music therapy: Musicking as a cultural immunogen Author: Even Ruud Publication year: 2020 Publisher: Barcelona Publishers Pages: 339 ISBN: 9781945411571
 
Invitations to gather
Full text linkΈνα περιοδικό είναι κάτι παραπάνω από ένας χώρος όπου οι άνθρωποι παρουσιάζουν και διαβάζουν νέες γνώσεις. Καθώς οι συγγραφείς μοιράζονται άρθρα, αναφορές, συνεντεύξεις, βιβλιοκριτικές, αναφορές συνεδρίων και επιστολές, και καθώς αλληλοεπιδρούμε με αυτά τα κείμενα ως αναγνώστες από διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους, θεωρητικές προοπτικές, πλαίσια και χώρες, συνομιλούμε μεταξύ μας. Όταν οι συγγραφείς λαμβάνουν ανατροφοδότηση από τους κριτές, όταν οι φοιτητές συζητούν το περιεχόμενο ενός νέου άρθρου στην τάξη τους ή όταν οι μουσικοθεραπευτές χρησιμοποιούν την γνώση που αποκομίζουν από μία νέα μελέτη στις συνεδρίες τους, γίνονται ο καθένας μέρος μιας διαρκούς εμπλοκής όχι μόνο με ιδέες, αλλά και του ενός με τον άλλο. Ένα περιοδικό είναι ένας τόπος συγκέντρωσης. Στο βιβλίο The Art of Gathering (Η Τέχνη της Συγκέντρωσης), η Priya Parker (2018) εξηγεί ότι «συγκεντρωνόμαστε μαζί για να επιλύσουμε προβλήματα που δεν μπορούμε να λύσουμε μόνοι μας […] Συγκεντρωνόμαστε για να πάρουμε αποφάσεις. Συγκεντρωνόμαστε μαζί επειδή χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο […] Συγκεντρωνόμαστε για να τιμήσουμε και να αναγνωρίσουμε» (σελ. 15, ελεύθερη μετάφραση). Ο προσεχτικός αναστοχασμός του πώς και γιατί συγκεντρωνόμαστε είναι σημαντικός για τη βελτιστοποίηση αυτών των εμπειριών. Η Parker γράφει ότι αν δεν εξετάσουμε τις υποθέσεις που βρίσκονται πίσω από τη συγκέντρωση, μπορεί απλά να αναπαραγάγουμε παλιές, ξεπερασμένες μορφές και να χάσουμε τη δυνατότητα γέννησης καινοτόμων και μεταμορφωτικών πρακτικών. Οι συγκεντρώσεις μπορούν να διατηρήσουν ζεστασιά και θερμότητα. Καλωσορίζουμε τις θερμές ιδέες που επιβεβαιώνουν τις πρακτικές μας, υποστηρίζουν την αξία του έργου μας και γιορτάζουμε την μεταμόρφωση που προσφέρει η μουσικοτροπία. Αγκαλιάζουμε ακόμη την ζεστασιά της κριτικής και των εύστοχων ερωτημάτων καθώς προκαλούμε το υφιστάμενο καθεστώς (status quo).
Σε αυτό το τεύχος του Approaches, η έννοια της μουσικής και της μουσικοθεραπείας ως χώρου συγκέντρωσης – ενός χώρου σύνδεσης, προσπάθειας για προσωπική και κοινή κατανόηση, και προσφοράς εποικοδομητικής κριτικής – απεικονίζεται με διάφορους ενδιαφέροντες τρόπους. Οι Laura Teutsch, Sara Petrie και Heidi Ahonen χρησιμοποιούν τη μικροανάλυση και τη φαινομενολογία για να περιγράψουν τους ποικίλους τρόπους με τους οποίους η αυτοσχεδιαστική μουσική ψυχοθεραπεία πρόσφερε χώρο για την ανάπτυξη της αυτο-αποτελεσματικότητας ενός πελάτη. Η Priya Shah και οι συνεργάτες της παρουσιάζουν την ομαδική μουσικοθεραπεία ως έναν χώρο υποστήριξης ανθρώπων με διατροφικές διαταραχές για συναισθηματική έκφραση και εξερεύνηση της ταυτότητάς τους. Η Deborah Parker και οι συνεργάτες της εξετάζουν τους τρόπους με τους οποίους η μουσικοθεραπεία προσέφερε έναν χώρο μεταμόρφωσης της εμπειρίας του τοξικού στρες για τέσσερα παιδιά πρόσφυγες από την Παλαιστίνη που ζουν στο Λίβανο.
Στην έρευνά τους, οι Fabian Joyce και Hillary Moss μάς προτρέπουν να λάβουμε υπόψη τον τρόπο με τον οποίο οι μουσικοθεραπευτές και οι μουσικοί της κοινότητας μοιράζονται επαγγελματικούς χώρους σε κοινοτικά πλαίσια, και προσφέρουν ιδέες σχετικά με την επαγγελματική συνεργασία και σύμπραξη. Στην βιβλιογραφική της ανασκόπηση, η Mi Hyang εξετάζει τη διεπιστημονική συνεργασία από διαφορετική σκοπιά. Συγκεντρώνει τους διαλόγους σχετικά με τη μουσική, τη μουσικοθεραπεία και την ενσυνειδητότητα από τη βιβλιογραφία στον τομέα της υγείας και παρουσιάζει μια εκτενή επισκόπηση της τρέχουσας κατανόησης του θέματος. Ανταποκρινόμενη στη βιβλιογραφική ανασκόπηση της Hyang, η Jo Parsons προσφέρει έναν κριτικό σχολιασμό, ενώ παράλληλα αυτό το τεύχος περιλαμβάνει αρκετές κριτικές βιβλίων και αναφορές συνεδρίων που αντικατοπτρίζουν διάφορα είδη συγκεντρώσεων γνώσης και επαγγελματιών. Με διάφορους τρόπους, αυτοί οι πολλοί συγγραφείς συνεισφέρουν στον συνεχιζόμενο ακαδημαϊκό μας διάλογο στο Approaches. Στο μέλλον, θα συνεχίσουμε να βελτιώνουμε και να αναλογιζόμαστε τον χώρο συγκέντρωσης που είναι το Approaches. Και, με τα λόγια της Priya Parker, θα «στοχαζόμαστε τις βαθύτερες υποθέσεις μας» καθώς προχωρούμε, καθώς προσπαθούμε να διατηρήσουμε και να εξελίξουμε ένα συμπεριληπτικό, προσβάσιμο και ενημερωτικό χώρο. Σας καλωσορίζουμε σε αυτόν τον χώρο συγκέντρωσης και ελπίζουμε να απολαύσετε αυτό το τεύχος του Approaches.
Βιβλιογραφία
Parker, P. (2018). The art of gathering: How we meet and why it matters. Riverhead books.A journal is more than a space where people present and read new knowledge. As authors share articles, reports, interviews, book reviews, conference reports, and letters and as we engage with these as readers across disciplines, theoretical perspectives, contexts and countries, we are in conversation with one another. When authors receive feedback from reviewers, when students discuss the content of a new article in their classroom, or when music therapists use the knowledge they glean from a new study in their sessions, they are part of an ongoing engagement not only with ideas but with each other. A journal is a place of gathering. In The Art of Gathering, Priya Parker (2018) explains that “we gather to solve problems we can’t solve on our own […] We gather to make decisions. We gather because we need one another […] We gather to honour and acknowledge” (p. 15). Careful reflection on how and why we gather is vital to optimising these experiences. Parker writes that if we do not explore the assumptions behind our gathering, we may simply replicate old, stale forms, and lose the possibility of birthing novel and transformative practices. Gatherings can hold warmth and heat. We welcome the warm ideas that affirm our practices, advocate for the value of our work, and celebrate the transformation that musicking affords. We also embrace the heat of critique and insightful questions as we challenge the status quo.
In this journal issue of Approaches, the concept of music and music therapy as a gathering space – a space to connect, to strive for personal and shared understanding, and to offer constructive critique – is represented in a number of interesting ways. Laura Teutsch, Sara Petrie and Heidi Ahonen use microanalysis and phenomenology to describe the different ways improvisational music psychotherapy provided a space for a client to build self-efficacy. Priya Shah and colleagues present group music therapy as a space to support people with eating disorders to express their emotions and explore their identity. Deborah Parker and colleagues consider the ways music therapy offered a space to transform the experience of toxic stress for four Palestinian refugee children living in Lebanon.
In their research, Fabian Joyce and Hillary Moss invite us to consider the way music therapists and community musicians share professional spaces in community contexts and offer insights to inform professional collaboration and cooperation. In her literature review, Mi Hyang Hwang explores interdisciplinary cooperation in a different way. She gathers together the discourse on music, music therapy and mindfulness from across the healthcare literature, and presents a comprehensive overview of current understanding of this topic. In response to Hwang’s literature review, Jo Parsons offers a critical commentary, while this issue includes a number of book reviews and conference reports too reflecting on different kinds of gatherings of knowledge and professionals.
In diverse ways, these many authors contribute to our ongoing academic dialogue at Approaches. Into the future, we will continue to refine and reflect on the gathering place that is Approaches. And, in the words of Priya Parker, we will “reflect on our deeper assumptions” as we go; as we strive to maintain and evolve an inclusive, accessible, and informative space. We welcome you into this gathering space with us, and hope you enjoy this issue of Approaches.
References
Parker, P. (2018). The art of gathering: How we meet and why it matters. Riverhead books
Collaborative insights: Interdisciplinary perspectives on musical care throughout the life course (Spiro & Sanfilippo, eds.)
Full text linkThis is a review od the book "Collaborative insights: Interdisciplinary perspectives on musical care throughout the life course" edited by Neta Spiro and Katie Rose M. Sanfilippo.
Title: Collaborative insights: Interdisciplinary perspectives on musical care throughout the life course Editors: Neta Spiro & Katie Rose M. Sanfilippo Publication year: 2022 Publisher: Oxford University Press Pages: 184 ISBN: 978019753501
The development and design of the Musical Functional Assessment Profile (MFAP) in autism
Full text linkΤο Μουσικό Λειτουργικό Προφίλ Αξιολόγησης (ΜΛΠΑ) στον αυτισμό έχει αναπτυχθεί ως ένα ειδικό εργαλείο αξιολόγησης παρατήρησης στη μουσικοθεραπεία για να παρέχει ποιοτικές και περιγραφικές πληροφορίες σχετικά με τη λειτουργικότητα του παιδιού στο αυτιστικό φάσμα. Το προφίλ αυτό επιτρέπει την αξιολόγηση επτά αναπτυξιακών λειτουργιών – κοινωνική αλληλεπίδραση, επικοινωνία και γλώσσα, ευελιξία και προβλεψιμότητα, συμβολοποίηση, λειτουργίες μνήμης, κινητικές και αισθητηριακές λειτουργίες – προσπαθώντας να αξιολογήσει τα δυνατά σημεία, τις προκλήσεις, τις δυσκολίες και την υποστήριξη που παρέχεται, λαμβάνοντας υπόψη τα τωρινά διαγνωστικά κριτήρια του αυτισμού και τα ζητήματα που αφορούν τη θεραπεία ιδωμένα από τη σκοπιά της νευροδιαφορετικότητας. Το προφίλ μπορεί επίσης να επιτρέψει τον καθορισμό των μουσικοθεραπευτικών στόχων και τον σχεδιασμό της παρέμβασης βάσει μιας προσωποκεντρικής και βασισμένης στα δυνατά σημεία προσέγγισης. Το άρθρο παρουσιάζει την ανάπτυξη και τον σχεδιασμό του εργαλείου αξιολόγησης και συζητούνται τα πρακτικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά του. Η διεξαγωγή περαιτέρω ερευνητικών μελετών κρίνεται απαραίτητη για να καθοριστεί το ακριβές πεδίο εφαρμογής και η ακρίβεια αυτού του εργαλείου. Σκιαγράφονται επίσης μελλοντικές κατευθύνσεις για τη διαδικασία διασφάλισης της εγκυρότητας και της αξιοπιστίας του εργαλείου.The Musical Functional Assessment Profile (MFAP) in autism has been developed as a specific music therapy observational assessment tool to provide qualitative and descriptive information about the functionality of the child on the autism spectrum. It allows for assessing seven developmental functions: social interaction, communication and language, flexibility and anticipation, symbolisation, memory functions, motor functions and sensory functions. The MFAP tries to value the strengths, challenges, difficulties, and supports provided, considering current autism diagnostic criteria and treatment issues viewed from the perspective of neurodiversity. It may also allow the delineation of music therapy treatment goals and intervention planning related to a person-centred and a strength-based approach. The development and design of the tool is presented, and its practical advantages and disadvantages are discussed. Further research studies are required to determine the precise scope and accuracy of this tool; future directions are established for its validity and reliability process
Music therapy through the screen with children with autism: Reflections on the differences between in-person and online improvisation
Full text linkΟ Ferdinando Suvini, ο Agostino Longo και ο Marco Giusti έχουν δουλέψει μαζί πολλά χρόνια και συνεργάζονται στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα Florence Music Therapy και στο Πρώτο Πρόγραμμα Εξειδίκευσης στη Μουσικοθεραπεία και τον Αυτισμό (2022). Η συνέντευξη αυτή, στην οποία ο Μarco απευθύνει ερωτήσεις για τον Ferdinando και τον Agostino, πραγματεύεται διαφορετικές θεματικές περιοχές στον τομέα της μουσικοθεραπείας κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 προκειμένου να συζητηθεί η ανάγκη για τροποποίηση των τεχνικών παρέμβασης κατά τη μετάβαση από τη δια ζώσης στη διαδικτυακή εργασία. Ξεκινώντας από μερικές σκέψεις σχετικά με τη βιβλιογραφία για τη διαδικτυακή αυτοσχεδιαστική μουσικοθεραπεία, τόσο πριν από τον COVID-19 όσο και κατά τη διάρκεια της πανδημίας, συζητούμε για το εάν η αυτοσχεδιαστική μουσικοθεραπεία θα μπορούσε να είναι μια εφικτή μέθοδος για διαδικτυακή εργασία με παιδιά και νέους με αυτισμό. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στις κατευθυντήριες γραμμές για την εργασία με παιδιά με αυτισμό. Προκειμένου να διευκρινιστούν καλύτερα κάποια συγκεκριμένα θέματα, περιλαμβάνονταιμερικά κλινικά παραδείγματα παιδιών και νέων με αυτισμό. Σκοπός αυτής της συνέντευξης είναι να απεικονίσει και να εξερευνήσει διαφορετικές μεθόδους παρέμβασης που εμπλέκονται στη μετάβαση από τη δια ζώσης στη διαδικτυακή μουσικοθεραπεία, με μια συγκεκριμένη ομάδα ασθενών. Τα κλινικά παραδείγματα δείχνουν ότι η διατήρηση των αρχών που παρουσιάζονται στις κατευθυντήριες γραμμές θεραπείας για την αυτοσχεδιαστική μουσικοθεραπεία με παιδιά με αυτισμό είναι εφικτή ακόμα κι αν η διαδικτυακή εργασία απαιτεί προσαρμογές και τροποποιήσεις στις προτεινόμενες τεχνικές. Ο κύριος σκοπός των αναστοχασμώνπου παρουσιάζονται είναι η διερεύνηση και η κατανόηση του πώς η αυτοσχεδιαστική μουσικοθεραπεία αλλάζει όταν μεταβαίνει από τη δια ζώσης στη διαδικτυακή εργασία.Ferdinando Suvini, Agostino Longo and Marco Giusti have been working together many years and are collaborating in the Florence Music Therapy Training Course and in the First Specialization Training Course on Music Therapy and Autism (2022). This interview, in which Marco interviews Ferdinando and Agostino, addresses different subject areas in the field of music therapy during the COVID-19 pandemic in order to discuss the need to modify intervention techniques when transitioning from in-person to online work. Starting from some reflections on the literature about online Improvisational Music Therapy (IMT), both pre-COVID and during the pandemic, we discuss whether IMT could be a feasible method for online work with children and young people with autism. Special attention is given to the treatment guidelines for working with children with autism. In order to better clarify some specific themes, some clinical examples of children and young people with autism are included. The aim of this interview is to illustrate and explore different intervention methods involved in the transition from in-person to online music therapy, with a specific group of patients. The clinical examples show that it is possible to maintain the principles presented in the treatment guidelines for IMT with children with autism, even if online work demands adaptations and modifications to the proposed techniques. The main purpose of the reflections set forth is to explore and understand how IMT changes when moving from face-to-face work to online
Where innovation meets evidence: The cutting edge of Neurologic Music Therapy and evidence-based practice in clinical settings
Full text linkWhere innovation meets evidence: The cutting edge of Neurologic Music Therapy and evidence-based practice in clinical settings Charlotte Smith, Ludlow Street Healthcare, UK
CONFERENCE DETAILS Where innovation meets evidence: The cutting edge of Neurologic Music Therapy and evidence-based practice in clinical settings 24 March 2022, U
“Surprisingly helpful”: An exploration of trainee and registered music therapists’ perspectives on the current role of personal therapy in music therapy training in the United Kingdom
Full text linkMusic therapy training programmes in the United Kingdom are accredited by the Health and Care Professions Council (HCPC). The HCPC requires registered music therapists to have experience and understanding of the value of therapy for developing insight and self-awareness. In practice, this currently translates into a requirement for personal therapy during training – working therapeutically and confidentially with a suitably qualified and registered therapist for a minimum number of hours – although the amount and type of therapy required varies between course providers. The aim of this study was to explore the perceived value and impact of mandatory personal therapy from the perspectives of trainee and HCPC-registered music therapists. Data were collected through a qualitative survey with open-ended questions exploring participants’ personal therapy experiences. Thirty-nine participants were recruited from across the various music therapy training institutions in the UK at the time of the research and from within the pool of registered music therapists. Thematic analysis was used to develop three themes from the data: “personal therapy is costly, but ultimately beneficial”; “personal therapy provides a supportive space separate from training”; and “personal therapy is part of becoming a music therapist.” We conclude with recommendations about how personal therapy can be most usefully incorporated into training programmes based on our interpretation of the participants’ responses