QMU Open Journal System (Queen Margaret University)
Not a member yet
583 research outputs found
Sort by
Συμπερίληψη αδελφών στη μουσικοθεραπεία: Μια ανασκόπησηπεδίου
No full textThis scoping review examines current research and clinical practice concerning sibling inclusion in music therapy, exploring how sibling participation is described, in what settings, and with what objectives. Sibling relationships are integral to psychosocial development during childhood and adolescence, yet their involvement in music therapy remains underexamined compared to parent-child dynamics. This review included music therapeutic models, programmes, or interventions documented in literature that incorporate siblings of minor age in music therapy sessions or processes, excluding records focused exclusively on parent-child dynamics. A comprehensive search of electronic databases (Scopus, MEDLINE/Pubmed, PsycArticles, Web of Science, Embase, ProQuest) and three journals (Journal of Music Therapy, Nordic Journal of Music Therapy, British Journal of Music Therapy) was conducted in 2024. Keywords included “Sibling”, “Brother”, “Sister”, “Family” and “Music Therapy”. Twenty-eight records met the inclusion criteria. Sibling inclusion was most prevalent in medical and palliative care settings, aiming to foster sibling relationships, enhance family cohesion, and promote coping. Intervention strategies included songwriting, improvisation, structured group activities, and legacy projects. Sessions varied in frequency and duration, with settings ranging from family homes to hospitals. While qualitative insights were rich, quantitative evidence was limited. Findings highlighted music therapy’s potential to strengthen sibling relationships, reduce rivalry, facilitate coping and emotional expression and enhance family cohesion. However, sibling inclusion often occurred incidentally. Four gaps were identified: (i) family-centred versus sibling-specific approaches; (ii) research–practice disparity; (iii) contextual influences; (iv) shifting perspectives. Addressing these gaps requires prioritising siblings as active agents and developing intentional, structured approaches, supported by research.
Η παρούσα ανασκόπηση πεδίου εξετάζει την τρέχουσα έρευνα και την κλινική πρακτική σχετικά με την ένταξη των αδελφών στη μουσικοθεραπεία, διερευνώντας τον τρόπο περιγραφής της συμμετοχής τους, τα πλαίσια εφαρμογής και τους αντίστοιχους στόχους. Οι σχέσεις μεταξύ αδελφών είναι ουσιαστικές για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία, ωστόσο η συμμετοχή τους στη μουσικοθεραπεία παραμένει ανεπαρκώς διερευνημένη σε σύγκριση με τις δυναμικές γονέα-παιδιού. Αυτή η ανασκόπηση συμπεριέλαβε μουσικοθεραπευτικά μοντέλα, προγράμματα ή παρεμβάσεις που καταγράφονται στη βιβλιογραφία και εντάσσουν αδέλφια μικρότερης ηλικίας σε συνεδρίες ή διαδικασίες μουσικοθεραπείας, αποκλείοντας καταγραφές που επικεντρώνονται αποκλειστικά στις δυναμικές γονέα–παιδιού. Πραγματοποιήθηκε εκτενής αναζήτηση το 2024 σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων (Scopus, MEDLINE/PubMed, PsycArticles, Web of Science, Embase, ProQuest) και σε τρία περιοδικά (Journal of Music Therapy, Nordic Journal of Music Therapy, British Journal of Music Therapy). Οι λέξεις-κλειδιά περιλάμβαναν «Αδέλφια», «Αδελφός», «Αδελφή», «Οικογένεια» και «Μουσικοθεραπεία». Είκοσι οκτώ αρχεία πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης. Η ένταξη αδελφών εμφανιζόταν συχνότερα σε ιατρικά και παρηγορικά πλαίσια, με στόχο την ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ αδελφών, τη συνοχή της οικογένειας και την προαγωγή δεξιοτήτων αντιμετώπισης. Οι στρατηγικές παρέμβασης περιλάμβαναν σύνθεση τραγουδιών, αυτοσχεδιασμό, δομημένες ομαδικές δραστηριότητες και έργα κληρονομιάς. Οι συνεδρίες διέφεραν ως προς τη συχνότητα και τη διάρκειά τους, με τα πλαίσια εφαρμογής να κυμαίνονται από οικογενειακά σπίτια έως νοσοκομεία. Παρότι τα ποιοτικά δεδομένα ήταν πλούσια, τα ποσοτικά στοιχεία ήταν περιορισμένα. Τα ευρήματα ανέδειξαν τη δυνατότητα της μουσικοθεραπείας να ενισχύει τις σχέσεις μεταξύ αδελφών, να μειώνει τον ανταγωνισμό, να διευκολύνει τις δεξιότητες αντιμετώπισης και την έκφραση συναισθημάτων και να ενισχύει τη συνοχή της οικογένειας. Ωστόσο, η συμμετοχή των αδελφών συχνά συνέβαινε περιστασιακά. Εντοπίστηκαν τέσσερα κενά: (i) προσεγγίσεις με εστίαση στην οικογένεια έναντι προσεγγίσεων ειδικά για αδέλφια· (ii) απόκλιση μεταξύ έρευνας και πρακτικής· (iii) επιρροές του εκάστοτε πλαισίου· (iv) μεταβαλλόμενες οπτικές. Η αντιμετώπιση αυτών των κενών απαιτεί την προτεραιοποίηση των αδελφών ως ενεργών συμμετεχόντων και την ανάπτυξη σκόπιμων, δομημένων προσεγγίσεων, υποστηριζόμενων από ερευνητικά δεδομένα
«Γίνοντας ένας μεταμορφωτής»: Προς την ανάπτυξη κατευθυντήριων οδηγιών βέλτιστης πρακτικής για τις θεραπείες μέσω τεχνών εκτός του ιδιωτικού τομέα στη Νότια Αφρική
No full textThe arts therapies are regulated professions in South Africa. Although the Health Professions Council does produce a scope of practice for the profession, there are no guidelines for best practice, particularly for practitioners working outside of private practice and in developing contexts where the scope is broad, the needs pervasive, and practice is extensive. Through six focus group discussions and two in-depth interviews with 20 arts therapists working outside of private practice, we explored how they are working (including the challenges and ethical dilemmas they encounter), how they respond to these challenges and dilemmas, what resources they use, and how they perceive their roles and responsibilities. Through gathering and analysing this data via thematic analysis, we sought to develop guidelines for best practice in these contexts. We propose and discuss eight best practice guidelines for responsive and responsible arts therapies practice-in-context, discussing their rationale and application. These guidelines may be useful for all practitioners seeking to work in ways that are sensitively responsive to context.Οι θεραπείες μέσω τεχνών αποτελούν ρυθμιζόμενα επαγγέλματα στη Νότια Αφρική. Παρόλο που το Συμβούλιο Επαγγελμάτων Υγείας έχει καθορίσει το πεδίο δραστηριότητας αυτών των επαγγελμάτων, δεν υπάρχουν κατευθυντήριες γραμμές βέλτιστης πρακτικής, ιδιαίτερα για τους επαγγελματίες που εργάζονται εκτός του ιδιωτικού τομέα και σε αναπτυσσόμενα περιβάλλοντα όπου το πεδίο δράσης είναι ευρύ, οι ανάγκες διάχυτες και η πρακτική είναι πολυδιάστατη. Μέσω έξι ομαδικών συζητήσεων εστίασης (focus groups) και δύο εις βάθος συνεντεύξεων με 20 θεραπευτές μέσω τεχνών που εργάζονται εκτός του ιδιωτικού τομέα, διερευνήσαμε τον τρόπο με τον οποίο εργάζονται (συμπεριλαμβανομένων των προκλήσεων και των ηθικών διλημμάτων που αντιμετωπίζουν), πώς ανταποκρίνονται σε αυτές τις προκλήσεις, ποιοι πόροι χρησιμοποιούνται, καθώς και πώς αντιλαμβάνονται τους ρόλους και τις ευθύνες τους. Συλλέγοντας και αναλύοντας αυτά τα δεδομένα μέσω θεματικής ανάλυσης, επιδιώξαμε να αναπτύξουμε κατευθυντήριες οδηγίες βέλτιστης πρακτικής για αυτά τα πλαίσια. Προτείνουμε και συζητάμε οκτώ κατευθυντήριες οδηγίες για μια ευαίσθητη και υπεύθυνη πρακτική των θεραπειών μέσω τεχνών στο εκάστοτε πλαίσιο, παρουσιάζοντας τη λογική και τις εφαρμογές τους. Οι οδηγίες αυτές ίσως να φανούν χρήσιμες σε όλους τους επαγγελματίες που επιδιώκουν να εργαστούν με τρόπους που ανταποκρίνονται με ευαισθησία στο εκάστοτε πλαίσιο
Εμπιστεύοντας την αβεβαιότητα: Μουσικοθεραπεία με νέους που έχουν βιώσει τραύμα προσκόλλησης
No full textPsychological trauma has recently received increased attention in music therapy, resulting in a dramatic increase in writings about this subject. However, the voice of clinicians and participants is not represented strongly in the literature. This paper is an attempt to begin to fill in this gap, providing examples from practice presented through narratives that illustrate music therapist’s perspective on the work, the clients’ expressions, and relationships. Following case vignettes taken from music therapy sessions, reflections on the work are integrated with relevant literature. The vignettes capture moments where key concepts of trauma-informed practice, such as trust and safety, are being challenged and questioned. They serve as a starting point for connecting theoretical knowledge with lived experiences and are intended to bring awareness to the reader in a way that is intuitive and emotional, as well as intellectual.Το ψυχολογικό τραύμα έχει πρόσφατα λάβει αυξημένη προσοχή στη μουσικοθεραπεία, με αποτέλεσμα τη δραματική αύξηση των δημοσιεύσεων σχετικά με αυτό το θέμα. Ωστόσο, η φωνή των θεραπευτών και των συμμετεχόντων δεν αντιπροσωπεύεται επαρκώς στη βιβλιογραφία. Το παρόν άρθρο αποτελεί μια προσπάθεια να καλυφθεί αυτό το κενό, παρέχοντας παραδείγματα από την πρακτική μέσα από αφηγήσεις που απεικονίζουν την οπτική του μουσικοθεραπευτή για τη δουλειά, τις εκφράσεις των πελατών και τις σχέσεις. Μέσα από σύντομα περιστατικά από συνεδρίες μουσικοθεραπείας, οι αναστοχασμοί για το έργο ενσωματώνονται με σχετική βιβλιογραφία. Τα περιστατικά καταγράφουν στιγμές όπου βασικές έννοιες, όπως η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια, της πρακτικής με επίγνωση του τραύματος, τίθενται υπό εξέταση και συζήτηση. Λειτουργούν ως αφετηρία για τη σύνδεση θεωρητικής γνώσης με βιωμένες εμπειρίες και στοχεύουν στο να ευαισθητοποιήσουν τον αναγνώστη με τρόπο διαισθητικό και συναισθηματικό, αλλά και διανοητικό
The musician\u27s journey: Crafting your career vision and plan (2nd ed.) (Timmons)
Full text linkThis is a review of the book "The musician\u27s journey: Crafting your career vision and plan (2nd ed.) (Timmons)" authored by Jill Timmons.
Title: The musician’s journey: Crafting your career vision and plan (2nd ed.) Author: Jill Timmons Publication Year: 2023 Publisher: Oxford University Press Pages: 232 ISBN: 978019757852
Ο ρόλος του πλουραλισμού στην προαγωγή ενός ήθους κοινωνικής δικαιοσύνης: Συστάσεις πολιτικής για την εκπαίδευση καικατάρτιση στη μουσικοθεραπεία
No full textRecent social justice-focused and anti-oppressive scholarship has called for broader and more intentional inclusion of critical analyses and constructivist epistemological frames to promote equity, diversity, inclusion, accessibility, and decolonisation in music therapy education and training. The recent expansion of social justice content in the revised code of ethics of the Canadian Association of Music Therapists (CAMT) is a step in the right direction. It requires certified music therapists to actively identify, understand, and eliminate implicit biases and discriminatory practices and to cultivate awareness of the harms that have been exacted by oppressive practices within and beyond the profession. We argue, here, that preparing music therapy students to meet professional standards of practice and adhere to the social justice-focused ethical principles articulated in the code of ethics requires Canadian music therapy education programs to intentionally integrate dissension as a key aspect of social justice work throughout their curriculum. In this critical contemplation, we posit that mobilising a commitment to social justice education must first and foremost be grounded in a pluralistic ethos, which values diverse ways of being, thinking, learning and knowing. We then explore the critical integration of lived knowledge, the notions of dignity safety and intellectual insecurity in educational spaces, and arts-based social pedagogies as potentially transformative practices in socially-just music therapy education.Η πρόσφατη επιστημονική έρευνα, με επίκεντρο την κοινωνική δικαιοσύνη και την εναντίωση στην καταπίεση, έχει απαιτήσει την ευρύτερη και πιο σκόπιμη ένταξη κριτικών αναλύσεων και κονστρουκτιβιστικών επιστημολογικών πλαισίων για την προώθηση της ισότητας, της διαφορετικότητας, της συμπερίληψης, της προσβασιμότητας και της αποαποικιοποίησης στην εκπαίδευση και την κατάρτιση στη μουσικοθεραπεία. Η πρόσφατη διεύρυνση του περιεχομένου της κοινωνικής δικαιοσύνης στον αναθεωρημένο κώδικα ηθικής και δεοντολογίας της Καναδικής Ένωσης Μουσικοθεραπευτών (Canadian Association of Music Therapists, CAMT) είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Απαιτεί από τους πιστοποιημένους μουσικοθεραπευτές να εντοπίζουν, να κατανοούν και να εξαλείφουν ενεργά τις σιωπηρές προκαταλήψεις και τις πρακτικές διακρίσεων και να καλλιεργούν την επίγνωση των βλαβών που έχουν προκληθεί από καταπιεστικές πρακτικές εντός και εκτός του επαγγέλματος. Υποστηρίζουμε, εδώ, ότι η προετοιμασία των σπουδαστών μουσικοθεραπείας ώστε να ανταποκρίνονται στα επαγγελματικά πρότυπα πρακτικής και να συμβαδίζουν με τις ηθικές αρχές που εστιάζουν στην κοινωνική δικαιοσύνη όπως διατυπώνονται στον κώδικα δεοντολογίας απαιτεί από τα καναδικά εκπαιδευτικά προγράμματα μουσικοθεραπείας να ενσωματώνουν σκόπιμα τη διαφωνία ως βασική πτυχή της κοινωνικής δικαιοσύνης σε ολόκληρο το πρόγραμμα σπουδών τους. Στο πλαίσιο αυτού του κριτικού στοχασμού, υποστηρίζουμε ότι η κινητοποίηση μιας δέσμευσης προς μία εκπαίδευση κοινωνικής δικαιοσύνης πρέπει πρώτα απ\u27 όλα να πηγάζει από ένα πλουραλιστικό ήθος, το οποίο εκτιμά τους διαφορετικούς τρόπους ύπαρξης, σκέψης, μάθησης και γνώσης. Στη συνέχεια, διερευνούμε την κριτική ενσωμάτωση της βιωμένης γνώσης, τις έννοιες της ασφάλειας της αξιοπρέπειας και της διανοητικής ανασφάλειας στους εκπαιδευτικούς χώρους και τις κοινωνικές παιδαγωγικές που βασίζονται στις τέχνες, ως δυνητικά μεταμορφωτικές πρακτικές στην κοινωνικά δίκαιη εκπαίδευση μουσικοθεραπείας
Διαδικτυακές συζητήσεις για την ηθική: Μια νέα διαδραστική προσέγγιση για την ενθάρρυνση και τη διευκόλυνση του ηθικού διαλόγου στη μουσικοθεραπεία
No full textSocietal changes, economic challenges, and multiple global crises require reorienting and repositioning in relation to ethical questions. The need to deal and cope with these challenging circumstances also applies to music therapists and the field of music therapy. To address such ethical issues in music therapy and to provide a forum for exchange and discussion, we started organising online meetings open for music therapists and music therapy students in June 2020. Each meeting is dedicated to a topic or question illustrated by case vignettes. In some cases, experts with specialised knowledge in music therapy or related fields are also invited as discussants to speak on specific topics. So far, the following topics have been covered: (1) ethical issues in times of the pandemic, (2) ethical aspects of listening, (3) facts and opinions: What to do when "conspiracy theories" emerge in music therapy sessions?, (4) the virtuous music therapist, (5) decision-making models, (6) confidentiality, (7) music therapy with people affected by migration or those forced to flee, (8) dealing with the history of colonialism in songs in music therapy, (9) the art of confidence in times of crisis, and (10) ethical implications of the use of artificial intelligence (AI) in music therapy. In this report, we describe the advantages and challenges of this new online format as a case example for developing an open space for ethical discourse. Connecting ethical theories to questions arising from clinical work in music therapy is at the core of this approach. We consider this new format an essential add-on for teaching ethics in music therapy and for continued professional development.Οι κοινωνικές αλλαγές, οι οικονομικές προκλήσεις και οι πολλαπλές παγκόσμιες κρίσεις απαιτούν έναν επαναπροσανατολισμό και μια επανατοποθέτηση σε σχέση με τα ηθικά ζητήματα. Η ανάγκη αντιμετώπισης και διαχείρισης αυτών των δύσκολων συνθηκών ισχύει επίσης για τους μουσικοθεραπευτές και το πεδίο της μουσικοθεραπείας. Για να αντιμετωπίσουμε τέτοια ηθικά ζητήματα στη μουσικοθεραπεία και να παρέχουμε έναν χώρο ανταλλαγής και συζήτησης, ξεκινήσαμε τον Ιούνιο του 2020 τη διοργάνωση διαδικτυακών συναντήσεων, ανοιχτών σε μουσικοθεραπευτές και φοιτητές μουσικοθεραπείας. Κάθε συνάντηση αφιερώνεται σε ένα θέμα ή ερώτημα, το οποίο παρουσιάζεται μέσω παραδειγμάτων περίπτωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, καλούνται ακόμη ειδικοί με εξειδικευμένες γνώσεις στη μουσικοθεραπεία ή σε συναφείς τομείς, για να συμμετάσχουν ως ομιλητές και να συζητήσουν συγκεκριμένα θέματα. Μέχρι στιγμής, έχουν καλυφθεί τα εξής θέματα: (1) ηθικά ζητήματα κατά την περίοδο της πανδημίας, (2) ηθικές πτυχές της ακρόασης, (3) γεγονότα και απόψεις: Τι να κάνουμε όταν αναδύονται "θεωρίες συνωμοσίας" σε συνεδρίες μουσικοθεραπείας; (4) ο η ενάρετος μουσικοθεραπευτής, (5) μοντέλα λήψης αποφάσεων, (6) εχεμύθεια, (7) μουσικοθεραπεία με άτομα που έχουν επηρεαστεί από τη μετανάστευση ή έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, (8) αντιμετωπίζοντας τις αποικιοκρατικές καταβολές των τραγουδιών στη μουσικοθεραπεία, (9) η τέχνη της εμπιστοσύνης σε περιόδους κρίσης, και (10) ηθικές επιπτώσεις της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης στη μουσικοθεραπεία. Σε αυτήν την αναφορά, περιγράφουμε τα πλεονεκτήματα και τις προκλήσεις αυτής της νέας διαδικτυακής μορφής ως παράδειγμα για την ανάπτυξη ενός ανοιχτού χώρου ηθικού διαλόγου. Η σύνδεση των ηθικών θεωριών με τα ερωτήματα που προκύπτουν από την κλινική πρακτική στη μουσικοθεραπεία βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της προσέγγισης. Θεωρούμε ότι αυτή η νέα μορφή αποτελεί σημαντική προσθήκη στη διδασκαλία της ηθικής δεοντολογίας στη μουσικοθεραπεία, καθώς και στη συνεχή επαγγελματική ανάπτυξη
The 11th Nordic Music Therapy Conference ‘Let\u27s face the music’
No full textThe 11th Nordic Music Therapy Conference ‘Let\u27s face the music’ 26–29 June 2024, Aalborg, Denmar
Ethical musicality (Trondalen)
Full text linkThis is a review of the book "Ethical musicality" authored by Gro Trondalen.
Title: Ethical musicality Author: Gro Trondalen Publication year: 2023 Publisher: Routledge Pages: 106 ISBN: 978-1032111261
Αναστοχασμοί για την επιδίωξη της σύνδεσης και τον ρόλο της διακριτικότητας
Full text linkMaking meaning of our practice as music therapists is a curious and multi-faceted process. Who we are trying to communicate our ideas to and our motivation for sharing and describing our work can profoundly impact the way we describe therapeutic practices and encounters, shaping the discourse of our field in important ways. With a breadth of influences and intended audiences informing the ideas emerging from our discipline, there is great scope for variety and diversity of thought and action in music therapy. This breadth of perspectives challenges us as a profession to witness and hold space for complexity, which can feel exciting and hopeful, uncertain and unclear, and downright uncomfortable on occasion – as complexity so often does.
As I sat down to write this editorial, I noticed my own intention to find commonalities in the many perspectives on music therapy research and practice presented in this issue of Approaches. I felt my desire to seek a shared theme that would neatly ‘bring together’ the concepts presented the articles; to create a common thread between the authors’ ideas that I could present and discuss cohesively in the shared context of music therapy. It felt natural to seek these connections, and I found some. I identified, for example, the different perspectives on relationships explored theoretically by Hadar in their meta-analysis of dyadic improvisation, practically by Christensen and Gattino in their case study with a boy with Down Syndrome, and professionally by Krüger et al. in their reflection on relationship building with other disciplines during student place-based learning. I also noted a theme around novel practice approaches that encompassed the diverse use of sound and vibration in music therapy by both Gal and Elefant and Leandertz and Ala-Ruona, as well as Avery et al.’s and Knight and Blank’s evaluation of online practices with adolescent and early childhood groups respectively, and Margett’s study of a music therapy consultation model.
It was satisfying to find these connections or ‘themes’, but deeper reflection prompted me to consider the loss of nuance and important novelty – so critical to a healthy discourse – that can occur when grouping papers in this way. Each of these papers has a unique positioning of ideas that is a novel contribution to our field, and each respond to a different question or perceived knowledge ‘gap’. Finding links that represent common foundations can be a satisfying way to demonstrate cohesion or clarity within our profession, but it is the new ideas that push at the edges, reframe, and sit outside the shared foundations of music therapy that continue to drive our discipline forward. I invite you all to read this issue of Approaches with an eye out for not only the ideas that resonate, but for the ideas that push at the edges of your thinking as well. Our move at Approaches towards a rolling model of publication in 2026 aligns with the notion of approaching each new article as a discrete and novel offering. I hope you enjoy this upcoming transition and the opportunities it presents for discrete and timely access to new knowledge and ideas.Η κατανόηση της πρακτικής μας ως μουσικοθεραπευτών είναι μια ενδιαφέρουσα και πολύπλευρη διαδικασία. Το ποιοι είναι οι αποδέκτες των ιδεών μας και το κίνητρό μας για να μοιραστούμε και να περιγράψουμε το έργο μας μπορούν να επηρεάσουν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο περιγράφουμε τις θεραπευτικές πρακτικές και συναντήσεις, διαμορφώνοντας σημαντικά τον διάλογο στον κλάδο μας. Με μια πληθώρα επιρροών και στοχευμένων ακροατηρίων που ενημερώνουν τις ιδέες που αναδύονται από την επιστήμη μας, υπάρχει μεγάλο περιθώριο για ποικιλία και διαφορετικότητα σκέψης και δράσης στη μουσικοθεραπεία. Αυτή η ευρύτητα προοπτικών μας προκαλεί ως επαγγελματίες να παρακολουθούμε και να κρατάμε χώρο για την πολυπλοκότητα, η οποία μπορεί να είναι συναρπαστική και ελπιδοφόρα, αβέβαιη και ασαφής, και, ενίοτε, εντελώς άβολη – όπως συμβαίνει συχνά με την πολυπλοκότητα.
Καθώς κάθισα να γράψω αυτό το σημείωμα σύνταξης, παρατήρησα την πρόθεσή μου να βρω κοινά σημεία στις πολλές ερευνητικές και πρακτικές προοπτικές της μουσικοθεραπείας που παρουσιάζονται σε αυτό το τεύχος του Approaches. Ένιωσα την επιθυμία να αναζητήσω ένα κοινό θέμα που θα «συνέδεε» αρμονικά τις έννοιες που παρουσιάζονται στα άρθρα, να δημιουργήσω ένα κοινό νήμα μεταξύ των ιδεών των συγγραφέων που θα μπορούσα να παρουσιάσω και να συζητήσω με συνοχή στο κοινό πλαίσιο της μουσικοθεραπείας. Μου φάνηκε φυσικό να αναζητήσω αυτές τις συνδέσεις και βρήκα μερικές. Για παράδειγμα, εντόπισα διαφορετικές απόψεις σχετικά με τις σχέσεις που διερευνήθηκαν θεωρητικά από την Hadar στη μετα-ανάλυσή της για τον αυτοσχεδιασμό σε δυάδες, εφαρμοσμένα από τους Christensen και Gattino στην περιπτωσιολογική τους μελέτη με ένα αγόρι με σύνδρομο Down, και επαγγελματικά από τους Krüger et al. στον αναστοχασμό τους σχετικά με την καλλιέργεια σχέσεων με άλλες επιστημονικές ειδικότητες κατά τη διάρκεια της πρακτικής άσκησης των φοιτητών. Σημείωσα επίσης ένα θέμα γύρω από καινοτόμες πρακτικές προσεγγίσεις που περιλάμβαναν τη διαφορετική χρήση του ήχου και των δονήσεων στη μουσικοθεραπεία τόσο από τους Gal και Elefant όσο και από τους Leandertz και Ala-Ruona, καθώς και την αξιολόγηση των Avery et al. και Knight και Blank σχετικά με τις διαδικτυακές πρακτικές με ομάδες εφήβων και νηπίων αντίστοιχα, και τη μελέτη της Margett σχετικά με ένα μοντέλο μουσικοθεραπευτικής συμβουλευτικής.
Ήταν ικανοποιητικό να εντοπίσω αυτές τις συνδέσεις ή «θέματα», αλλά μια βαθύτερη σκέψη με ώθησε να εξετάσω την απώλεια των αποχρώσεων και των σημαντικών καινοτομιών – τόσο κρίσιμων για έναν υγιή διάλογο – που μπορεί να προκύψει όταν ομαδοποιούμε τα άρθρα με αυτόν τον τρόπο. Κάθε ένα από αυτά τα κείμενα παραθέτει μια μοναδική διαμόρφωση ιδεών που αποτελεί μια καινοτόμο συμβολή στον τομέα μας, και κάθε ένα απαντά σε μια διαφορετική ερώτηση ή σε ένα αντιληπτό «κενό» γνώσης. Το να βρίσκουμε συνδέσμους που αντιπροσωπεύουν κοινά θεμέλια μπορεί να είναι ένας καλός τρόπος για να επιδείξουμε συνοχή ή σαφήνεια στο επάγγελμά μας, αλλά είναι οι καινοτόμες ιδέες που ωθούν τα όρια, αναπλαισιώνουν και ξεφεύγουν από τα κοινά θεμέλια της μουσικοθεραπείας, που συνεχίζουν να προάγουν την επιστήμη μας. Σας προσκαλώ όλους να διαβάσετε αυτό το τεύχος του Approaches με προσοχή, όχι μόνο στις ιδέες που σας αγγίζουν, αλλά και στις ιδέες που ωθούν τα όρια της σκέψης σας. Η μετάβασή μας στο Approaches σε ένα κυλιόμενο μοντέλο δημοσίευσης (rolling publication model) το 2026 ευθυγραμμίζεται με την ιδέα της προσέγγισης κάθε νέου άρθρου ως μιας διακριτής και πρωτότυπης προσφοράς. Ελπίζω να απολαύσετε αυτή την επικείμενη μετάβαση και τις ευκαιρίες που προσφέρει για διακριτή και έγκαιρη πρόσβαση σε νέες γνώσεις και ιδέες
Ηθικά ζητήματα στη μεταμόρφωση των μουσικών πρακτικών
No full textThe themes of equity and justice in professional activities are becoming increasingly important for those working in music-related fields. This special issue explores these topics through the lens of ethical dilemmas and challenges, drawing on international perspectives from scholars and practitioners. Ethical decision-making requires professionals not only to engage in critical thinking and self-reflection but also to take action by transforming organisational and institutional structures.
In music-related professions, where individual practitioners often have significant autonomy and agency (see Dileo, 2021; Hoover, 2021; Kivijärvi, 2021), ethical challenges are complex, spanning both systemic and micro-level practices. Moral and value-based dilemmas rarely have clear-cut answers, particularly when navigating conflicts within communities or reconciling divergent ethical beliefs. Professionals frequently encounter implicit questions such as: “Which stakeholders, policies, or societal values do my professional and ethical choices support?” or “How do my musical practices shape individual, community, or societal power dynamics?” Emerging discussions in music-related fields, including care ethics (e.g., Lynch et al., 2016), decolonisation (e.g., Rakena et al., 2024), and anti-oppressive practices (Baines, 2021), raise further critical questions: “Whose well-being, participation, and agency does my work serve, and why?” By addressing these inquiries, among others, professionals can contribute to the equity of music practices, and society more broadly.
Ethics play a crucial role in guiding behaviour, shaping laws and protocols, influencing decision-making, and fostering social cooperation. Beyond adhering to professional ethical codes and institutional or societal frameworks, it is essential to make well-informed choices on these key issues (see Subramani, 2021; VIRT2UE, 2024). This special issue seeks to support practitioners in music-related professions in:
reflecting on and reassessing their actions and ethical thinking,
understanding the broader implications of their daily musical and professional choices, and
aligning their work and lives with their professional values and principles.
By engaging with these themes, this special issue aims to promote responsible developments in music practices while contributing to ongoing ethical discussions. Examining the ethics of music practitioners as a means of renewal and change – through both empirical and conceptual perspectives – also highlights the increasing demands placed on individuals in these professions. Given the highly interactive and socially engaged nature of their work, music professionals must proactively address evolving stressors that can lead to emotional strain, ethical stress, or moral distress (e.g., Morley et al., 2019; Ulrich & Grady, 2018). By acknowledging and addressing these challenges, the field can better support practitioners in maintaining ethical integrity and wellbeing.
Ethical reflection requires both a deep engagement in reflexive and relative inquiry and a willingness to critically examine one’s professional and social position, as well as the broader landscape of musical activities (Koivisto, 2022). Most importantly, it demands courage and openness in navigating these explorations. We commend the authors of this issue for their commitment to this process. The peer-reviewed journal articles present five diverse responses to this call, each offering perspectives on ethical reflection in music-related professions.
The articles section opens with Jonathan Tang’s article initiating a discourse and reflection on the ethics of International Service Learning in Music Therapy (ISL-MT). Using a postcolonial ethics of care approach, the author discusses ethical issues that arise in interaction during international service-learning processes and proposes recommendations when music therapists engage in ISLMT. Next, Mya Scarlato and Katie Kelly explore music education practices in the United States as a space for students to construct their ethical identities. They go on to discuss the moral and social implications of such an educational environment in which students are free to explore their identities, and music educators could still hold their professional positions without fear or hesitation of the consequences of such ethically driven endeavours. The third article in this issue, written by Annabelle Brault, Cynthia Bruce, and Vivek Venkatesh, offers policy insights into Canadian music therapy programmes and calls for a shift towards integrating critical dissent as a key aspect of social justice work throughout curriculum building. Grounded in music therapy and drawing on social pedagogy, critical disability studies, and anti-oppressive scholarship, they suggest that mobilising a commitment to social justice education should be grounded in a pluralistic ethos that values diversity. In the fourth article, Efrat Roginsky, Tamar Hadar, Nihal Midhat-Najami, Buran Sa\u27ada, Rozan Khoury, and Maimounah Hebi – a collective of six Palestinian-Arab and Jewish music therapists, researchers, and educators – describe an action research-oriented participatory study, delving into personal and professional experiences as music therapists in a country deeply affected by long-term trauma and conflict. The final article, authored by Kjersti Johansson, Tone Kvamme, Kristi Stedje, Runa Bosnes Engen, Unni Johns, Solgunn Knardal, Anette Moltubak, Hanne Cecilie Webb Aamodt, and Karette Annie Stensæth, examines the experiences of eight researchers facing disruptions during a clinical trial. This qualitative self-study explores ethical considerations within the landscape of music therapy research in a Norwegian context.
In addition to these articles, this issue includes a peer-reviewed project report by Thomas Stegemann and Eckhard Weymann. The authors explore ethical issues during times of global crises by examining an innovative forum for discussion – a series of online meetings for music therapists and students held in Germany during the 2020 pandemic. They highlight the benefits and challenges of this interactive format, which fosters open dialogue and connects ethical theories to real-world clinical music therapy practice, while also considering its implications for ethics education. The special issue concludes with Taru-Anneli Koivisto who reviews Ethical Musicality, a recently published Routledge Focus book by Gro Trondalen. Grounded in philosophical, theoretical, and practical perspectives, the book explores the deep interconnection between music and ethics – shaping experiences, relationships, and interactions in time and space of musicians, educators, and therapists.
It has been an honour to guest-edit this special issue for Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy. We extend our heartfelt gratitude to the co-editors-in-chief, Giorgos Tsiris and Andeline dos Santos, for their support throughout the editorial process and to the authors for their dedication to this important topic. We are also deeply grateful to the international peer reviewers who generously contributed their time and expertise. We hope that you, our readers, find this issue a valuable opportunity to explore, learn, and engage in meaningful discussions on the diverse perspectives of ethics and ethical reflection in and through music practices.
REFERENCES
Baines, S. (2021). Anti-oppressive music therapy: Updates and future considerations. The Arts in Psychotherapy, 75, 1018–1028. https://doi.org/10.1016/j.aip.2021.101828
Dileo, C. (2021). Ethical thinking in music therapy (2nd ed.). Jeffrey Books.
Hoover, S. A. (2021). Music as care: Artistry in the hospital environment. Routledge.
Kivijärvi, S. (2021). Towards equity in music education through reviewing policy and teacher autonomy. Studia Musica 88. Sibelius Academy, University of the Arts Helsinki. https://urn.fi/URN:ISBN:978-952-329-248-2
Koivisto, T.-A. (2022). The (un)settled space of healthcare musicians: Hybrid music professionalism in the Finnish healthcare system. Studia Musica 89. Sibelius Academy, University of the Arts Helsinki. https://urn.fi/URN:ISBN:978-952-329-264-2
Lynch, K., Baker, J., Lyons, M, Feeley, M., Hanlon, N., Walsh, J., & Cantillon, S. (2016). Affective equality: Love, care and injustice. Springer.
Morley, G., Ives, J., Bradbury, Jones, C., & Irvine, F. (2019). What is ‘moral distress’? A narrative synthesis of the literature. Nursing Ethics, 26(3), 646–662. https://doi.org/10.1177/0969733017724354
Subramani, S. (2019). Practising reflexivity: Ethics, methodology and theory construction. Methodological Innovations, 12(2). https://doi.org/10.1177/2059799119863276
Rakena, T. O., Hall, C., Prest, A., & Johnson, D. (Eds.). (2024). Decolonising and indigenising music education: First peoples leading research and practice. Taylor & Francis.
Ulrich, C. M., & Grady, C. (2018). Moral distress in the health professions. Springer. VIRT2UE (2024, August 10). Your platform for research integrity and ethics. https://embassy.science/wiki/Main_PageΤα θέματα της ισότητας και της δικαιοσύνης στις επαγγελματικές δραστηριότητες γίνονται όλο και πιο σημαντικά για όσους εργάζονται σε τομείς που σχετίζονται με τη μουσική. Το παρόν ειδικό τεύχος διερευνά αυτά τα ζητήματα υπό το πρίσμα ηθικών διλημμάτων και προκλήσεων, αξιοποιώντας διεθνείς προοπτικές από ακαδημαϊκούς και επαγγελματίες υγείας. Η λήψη ηθικών και δεοντολογικών αποφάσεων απαιτεί από τους επαγγελματίες όχι μόνο να επιδίδονται σε κριτική σκέψη και αυτοαναστοχασμό, αλλά και να δρουν προς τον μετασχηματισμό οργανωτικών και θεσμικών δομών.
Σε επαγγέλματα που σχετίζονται με τη μουσική, στα οποία μεμονωμένοι επαγγελματίες έχουν συχνά σημαντική αυτονομία και δράση (βλ. Dileo, 2021˙ Hoover, 2021˙ Kivijärvi, 2021), οι δεοντολογικές προκλήσεις είναι περίπλοκες, τόσο σε συστημικό όσο και σε μικροεπίπεδο πρακτικών. Τα ηθικά και αξιακά διλήμματα σπάνια έχουν ξεκάθαρες απαντήσεις, ιδίως όταν διαχειριζόμαστε συγκρούσεις εντός κοινοτήτων ή όταν συμβιβάζουμε αποκλίνουσες ηθικές πεποιθήσεις. Οι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν συχνά άδηλα ερωτήματα, όπως: «Ποιους εμπλεκόμενους φορείς, πολιτικές ή κοινωνικές αξίες υποστηρίζουν οι επαγγελματικές και ηθικές επιλογές μου;» ή «Πώς οι μουσικές μου πρακτικές διαμορφώνουν τις ατομικές, κοινοτικές ή κοινωνικές δυναμικές εξουσίας;». Οι αναδυόμενες συζητήσεις σε τομείς που σχετίζονται με τη μουσική, όπως η ηθική της φροντίδας (π.χ. Lynch et al., 2016), η αποαποικιοποίηση (π.χ. Rakena et al., 2024) και οι πρακτικές κατά της καταπίεσης (Baines, 2021), εγείρουν περαιτέρω κρίσιμα ερωτήματα: «Ποιανού την ευημερία, τη συμμετοχή και τη δράση εξυπηρετεί το έργο μου και γιατί;». Εξετάζοντας αυτά τα ερωτήματα, μεταξύ άλλων, οι επαγγελματίες μπορούν να συμβάλουν στην ισότητα των μουσικών πρακτικών και της κοινωνίας ευρύτερα.
Η ηθική δεοντολογία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην καθοδήγηση της συμπεριφοράς, στη διαμόρφωση νόμων και πρωτοκόλλων, στην επιρροή της λήψης αποφάσεων και στην προώθηση της κοινωνικής συνεργασίας. Πέρα από την τήρηση των επαγγελματικών κωδίκων δεοντολογίας και των θεσμικών ή κοινωνικών πλαισίων, είναι σημαντικό να γίνονται καλά ενημερωμένες επιλογές σε αυτά τα βασικά ζητήματα (βλ. Subramani, 2021˙ VIRT2UE, 2024). Αυτό το ειδικό τεύχος επιδιώκει να υποστηρίξει τους επαγγελματίες που ασκούν επαγγέλματα που σχετίζονται με τη μουσική ώστε:
να αναστοχάζονται και να επανεκτιμούν τις ενέργειές τους και την ηθική τους σκέψη,
να κατανοούν τις ευρύτερες επιπτώσεις των καθημερινών μουσικών και επαγγελματικών τους επιλογών, και
να ευθυγραμμίζουν την εργασία και τη ζωή τους με τις επαγγελματικές τους αξίες και αρχές.
Μέσα από την ενασχόληση με αυτά τα θέματα, το παρόν ειδικό τεύχος στοχεύει στην προώθηση υπεύθυνων εξελίξεων στις μουσικές πρακτικές, ενώ συμβάλλει στους συνεχιζόμενους διαλόγους για την ηθική. Η εξέταση της ηθικής των μουσικών επαγγελματιών ως μέσου ανανέωσης και αλλαγής – τόσο από εμπειρική όσο και από εννοιολογική σκοπιά – αναδεικνύει επίσης τις αυξανόμενες απαιτήσεις που τίθενται στα άτομα που ασκούν αυτά τα επαγγέλματα. Δεδομένης της ιδιαίτερα διαδραστικής και κοινωνικά εμπλεκόμενης φύσης του έργου τους, οι μουσικοί επαγγελματίες οφείλουν να αντιμετωπίζουν ενεργά τους συνεχώς μεταβαλλόμενους παράγοντες άγχους, οι οποίοι μπορεί να οδηγήσουν σε συναισθηματική καταπόνηση, ηθικό άγχος ή ηθική δυσφορία (π.χ., Morley et al., 2019˙ Ulrich & Grady, 2018). Αναγνωρίζοντας και αντιμετωπίζοντας αυτές τις προκλήσεις, ο κλάδος μπορεί να υποστηρίξει πιο αποτελεσματικά τους επαγγελματίες στη διατήρηση της ηθικής ακεραιότητας και της ευημερίας τους.
Η ηθική αναστοχαστικότητα απαιτεί τόσο βαθιά ενασχόληση με διερευνητικές και σχεσιακές διαδικασίες, όσο και τη διάθεση για κριτική εξέταση της επαγγελματικής και κοινωνικής θέσης του ατόμου, καθώς και του ευρύτερου πλαισίου των μουσικών δραστηριοτήτων (Koivisto, 2022). Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι προϋποθέτει θάρρος και ανοιχτότητα στην πλοήγηση αυτών των αναζητήσεων. Συγχαίρουμε τους συγγραφείς αυτού του τεύχους για τη δέσμευσή τους σε αυτή τη διαδικασία. Τα άρθρα παρουσιάζουν πέντε διαφορετικές προσεγγίσεις σε αυτή την πρόσκληση, προσφέροντας η καθεμία τη δική της οπτική πάνω στην ηθική αναστοχαστικότητα στα επαγγέλματα που σχετίζονται με τη μουσική.
Η ενότητα των άρθρων ξεκινά με το κείμενο του Jonathan Tang, το οποίο εγκαινιάζει έναν διάλογο και αναστοχασμό σχετικά με την ηθική της Διεθνούς Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας στη Μουσικοθεραπεία (ΔΥΜ-ΜΘ). Υιοθετώντας μια μετααποικιοκρατική προσέγγιση της ηθικής της φροντίδας, ο συγγραφέας εξετάζει τα ηθικά ζητήματα που προκύπτουν κατά την αλληλεπίδραση στη διάρκεια διεθνών υπηρεσιών και εμπειριών μάθησης και προτείνει συστάσεις για μουσικοθεραπευτές που συμμετέχουν σε τέτοιες δράσεις. Στη συνέχεια, οι Mya Scarlato και Katie Kelly διερευνούν τις πρακτικές της μουσικής εκπαίδευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες ως έναν χώρο όπου οι μαθητές μπορούν να διαμορφώσουν τις ηθικές τους ταυτότητες. Συζητούν επίσης τις ηθικές και κοινωνικές προεκτάσεις ενός τέτοιου εκπαιδευτικού περιβάλλοντος, στο οποίο οι μαθητές έχουν την ελευθερία να εξερευνήσουν τις ταυτότητές τους, ενώ οι μουσικοί παιδαγωγοί μπορούν να διατηρούν τον επαγγελματικό τους ρόλο χωρίς φόβο ή δισταγμό για τις συνέπειες τέτοιων ηθικά καθοδηγούμενων πρωτοβουλιών. Το τρίτο άρθρο του τεύχους, γραμμένο από τις Annabelle Brault, Cynthia Bruce και τον Vivek Venkatesh, προσφέρει πολιτικές προτάσεις για τα καναδικά προγράμματα μουσικοθεραπείας και καλεί σε μια στροφή προς την ενσωμάτωση της κριτικής διαφωνίας ως βασικής διάστασης του έργου για την κοινωνική δικαιοσύνη κατά την ανάπτυξη των αναλυτικών προγραμμάτων. Βασιζόμενοι στη μουσικοθεραπεία και αντλώντας από την κοινωνική παιδαγωγική, τις κριτικές σπουδές αναπηρίας και τη λόγια αντι-καταπιεστική θεωρία, προτείνουν ότι η δέσμευση στην εκπαίδευση για την κοινωνική δικαιοσύνη θα πρέπει να θεμελιώνεται σε ένα πλουραλιστικό ήθος που να αναγνωρίζει και να τιμά τη διαφορετικότητα. Στο τέταρτο άρθρο, οι Efrat Roginsky, Tamar Hadar, Nihal Midhat-Najami, Buran Sa\u27ada, Rozan Khoury και Maimounah Hebi – μια συλλογική ομάδα έξι Παλαιστίνιων-Αράβων και Εβραίων μουσικοθεραπευτριών, ερευνητριών και εκπαιδευτικών – περιγράφουν μια συμμετοχική μελέτη με προσανατολισμό στην έρευνα δράσης, εστιάζοντας σε προσωπικές και επαγγελματικές εμπειρίες ως μουσικοθεραπεύτριες σε μια χώρα που έχει πληγεί βαθιά από μακροχρόνια τραύματα και συγκρούσεις. Το τελευταίο άρθρο, με συγγραφείς τις Kjersti Johansson, Tone Kvamme, Kristi Stedje, Runa Bosnes Engen, Unni Johns, Solgunn Knardal, Anette Moltubak, Hanne Cecilie Webb Aamodt και Karette Annie Stensæth, εξετάζει τις εμπειρίες οκτώ ερευνητριών που ήρθαν αντιμέτωπες με ανατροπές κατά τη διάρκεια μιας κλινικής μελέτης. Η ποιοτική αυτή αυτο-μελέτη διερευνά ηθικά ζητήματα στο πλαίσιο της έρευνας στη μουσικοθεραπεία, μέσα από το νορβηγικό συγκείμενο.
Εκτός από τα παραπάνω άρθρα, το τεύχος περιλαμβάνει και μια αναφορά έργου των Thomas Stegemann και Eckhard Weymann. Οι συγγραφείς εξετάζουν ηθικά ζητήματα σε περιόδους παγκόσμιων κρίσεων, μέσα από τη μελέτη ενός καινοτόμου φόρουμ διαλόγου – μια σειρά διαδικτυακών συναντήσεων για μουσικοθεραπευτές και φοιτητές, που πραγματοποιήθηκαν στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της πανδημίας του 2020. Αναδεικνύουν τα οφέλη και τις προκλήσεις αυτής της διαδραστικής μορφής, η οποία ενθαρρύνει τον ανοιχτό διάλογο και συνδέει τις ηθικές θεωρίες με την κλινική πρακτική της μουσικοθεραπείας στην πραγματική ζωή, ενώ παράλληλα εξετάζονται και οι επιπτώσεις της στην ηθική εκπαίδευση. Το ειδικό τεύχος ολοκληρώνεται με την Taru-Anneli Koivisto, η οποία παρουσιάζει το Ethical Musicality, ένα πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο του Routledge Focus, γραμμένο από την Gro Trondalen. Βασισμένο σε φιλοσοφικές, θεωρητικές και πρακτικές προσεγγίσεις, το βιβλίο διερευνά τη βαθιά διασύνδεση μεταξύ μουσικής και ηθικής – διαμορφώνοντας εμπειρίες, σχέσεις και αλληλεπιδράσεις στον χρόνο και τον χώρο των μουσικών, των παιδαγωγών και των θεραπευτών.
Ήταν τιμή μας να επιμεληθούμε ως προσκεκλημένες συντάκτριες αυτό το ειδικό τεύχος του Approaches: Ένα Διεπιστημονικό Περιοδικό Μουσικοθεραπείας. Εκφράζουμε την ειλικρινή μας ευγνωμοσύνη στους αρχισυντάκτες, Γιώργο Τσίρη και Andeline dos Santos, για την υποστήριξή τους καθ’ όλη τη διάρκεια της συντακτικής διαδικασίας, καθώς και στους συγγραφείς για την αφοσίωσή τους σε αυτό το τόσο σημαντικό θέμα. Είμαστε επίσης βαθιά ευγνώμονες προς τους διεθνείς αξιολογητές, που πρόσφεραν γενναιόδωρα τον χρόνο και την εμπειρογνωμοσύνη τους. Ελπίζουμε εσείς, οι αναγνώστες μας, να βρείτε αυτό το τεύχος ως μια πολύτιμη ευκαιρία για εξερεύνηση, μάθηση και ουσιαστικό διάλογο γύρω από τις ποικίλες οπτικές της ηθικής και του ηθικού αναστοχασμού μέσα από και μέσω των μουσικών πρακτικών.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Baines, S. (2021). Anti-oppressive music therapy: Updates and future considerations. The Arts in Psychotherapy, 75, 1018–1028. https://doi.org/10.1016/j.aip.2021.101828
Dileo, C. (2021). Ethical thinking in music therapy (2nd ed.). Jeffrey Books.
Hoover, S. A. (2021). Music as care: Artistry in the hospital environment. Routledge.
Kivijärvi, S. (2021). Towards equity in music education through reviewing policy and teacher autonomy. Studia Musica 88. Sibelius Academy, University of the Arts Helsinki. https://urn.fi/URN:ISBN:978-952-329-248-2
Koivisto, T.-A. (2022). The (un)settled space of healthcare musicians: Hybrid music professionalism in the Finnish healthcare system. Studia Musica 89. Sibelius Academy, University of the Arts Helsinki. https://urn.fi/URN:ISBN:978-952-329-264-2
Lynch, K., Baker, J., Lyons, M, Feeley, M., Hanlon, N., Walsh, J., & Cantillon, S. (2016). Affective equality: Love, care and injustice. Springer.
Morley, G., Ives, J., Bradbury, Jones, C., & Irvine, F. (2019). What is ‘moral distress’? A narrative synthesis of the literature. Nursing Ethics, 26(3), 646–662. https://doi.org/10.1177/0969733017724354
Subramani, S. (2019). Practising reflexivity: Ethics, methodology and theory construction. Methodological Innovations, 12(2). https://doi.org/10.1177/2059799119863276
Rakena, T. O., Hall, C., Prest, A., & Johnson, D. (Eds.). (2024). Decolonising and indigenising music education: First peoples leading research and practice. Taylor & Francis.
Ulrich, C. M., & Grady, C. (2018). Moral distress in the health professions. Springer. VIRT2UE (2024, August 10). Your platform for research integrity and ethics. https://embassy.science/wiki/Main_Pag