QMU Open Journal System (Queen Margaret University)
Not a member yet
583 research outputs found
Sort by
The 3rd Music Therapy Charity Conference: The Value of Research for Music Therapy
Full text linkThe 3rd Music Therapy Charity Conference: The Value of Research for Music Therapy17-18 January 2025, Cambridge, U
An introduction to neurodiversity and autistic culture for (music) therapists (Leza)
Full text linkThis is a review of the book "An introduction to neurodiversity and autistic culture for (music) therapists" authored by Jessica Leza.
Title: An introduction to neurodiversity and autistic culture for (music) therapists Author: Jessica Leza Publication Year: 2023 Publisher: La Migdalia Press Pages: 239 (pdf) 359 (paperback) ISBN: 979-8-218-22073-0 E-ISBN Kindle edition: B0C56DQ3N
Η επίδραση της ρυθμικής ακουστικής διέγερσης με πρωτοβουλία του ασθενούς στην ταχύτητα βάδισης μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο
No full textRhythmic auditory stimulation (RAS) has been found to be an effective, low-cost, and easily applied intervention for improving gait speed post-stroke. Music-based RAS, the use of auditory rhythmic cues in the form of metrically accentuated music, can result in improved temporal abilities of gait through rhythmic practice. No study has observed the effect of patient-initiated auditory cueing, in conjunction with music-based RAS, on gait speed. Therefore, this study aimed to determine if having the patient initiate an external audible cue, by controlling the timing of their foot adorned with a shoe bell contacting the ground, coordinated with music-based RAS during gait training, will produce further improvement in gait speed. A single-centre randomised pilot study was conducted, consisting of 20 patients with a stroke diagnosis randomised into two groups. The control group (n = 7) received music-based RAS using only music during gait training, whereas the intervention group (n = 13) received music-based RAS using both a shoe bell and music during gait training. The 10-m walk test was conducted to determine each participant’s pre- and postintervention preferred and fast gait speed. Preferred speed was the comfortable, naturally chosen speed by the participant, and fast speed was the patient’s maximum speed. The t-test showed that there were no statistically significant differences between groups. Paired t-test showed that there were significant improvements in gait speed between pre- and post-test within groups. The inclusion of a shoe bell, in conjunction with music-based RAS during gait training, resulted in a slightly larger improvement in preferred gait speed, whereas music alone during gait training results in a slightly larger improvement in fast gait speed.Η ρυθμική ακουστική διέγερση (rhythmic auditory stimulation, RAS) έχει αποδειχτεί ότι είναι μία αποτελεσματική, χαμηλού κόστους και εύκολα εφαρμόσιμη παρέμβαση για τη βελτίωση της ταχύτητας βάδισης μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Η βασισμένη-στη-μουσική RAS, δηλαδή η χρήση ακουστικών ρυθμικών σημάτων με τη μορφή μετρικά τονισμένης μουσικής, μπορεί να οδηγήσει σε βελτιωμένες χρονικές ικανότητες βάδισης μέσω ρυθμικής εξάσκησης. Σε καμία έρευνα δεν έχει μελετηθεί η επίδραση των ακουστικών σημάτων με πρωτοβουλία του ασθενούς, σε συνδυασμό με τη βασισμένη-στη-μουσική RAS, στην ταχύτητα της βάδισης. Ως εκ τούτου, η παρούσα μελέτη είχε στόχο να προσδιορίσει αν η παροχή ενός εξωτερικού ακουστικού σήματος από τον ασθενή, ο οποίος ελέγχει τον χρονισμό επαφής του ποδιού του με το έδαφος, καθώς φοράει παπούτσι με κουδούνι, συντονισμένα με βασισμένη-στη-μουσική RAS κατά τη διάρκεια εξάσκησης της βάδισης, μπορεί να επιφέρει περαιτέρω βελτίωση στην ταχύτητα της βάδισης. Πραγματοποιήθηκε μία μονοκεντρική τυχαιοποιημένη πιλοτική μελέτη, με 20 ασθενείς με διάγνωση εγκεφαλικού επεισοδίου οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες. Η ομάδα ελέγχου (n=7) έλαβε βασισμένηστη-μουσική RAS μόνο με χρήση μουσικής κατά την εξάσκηση της βάδισης, ενώ η ομάδα παρέμβασης (n=13) έλαβε βασισμένη-στη-μουσική RAS με χρήση παπουτσιού με κουδούνι και μουσική κατά την εξάσκηση της βάδισης. Διεξήχθη η δοκιμασία βάδισης των 10 μέτρων για να προσδιοριστούν η προτιμώμενη ταχύτητα και η γρήγορη ταχύτητα βάδισης κάθε ασθενούς πριν και μετά την παρέμβαση. Κατά την αξιολόγηση των μέσων διαφορών μεταξύ των δύο ομάδων για την προτιμώμενη ταχύτητα και τη γρήγορη ταχύτητα βάδισης, δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων ελέγχου και παρέμβασης. Κατά την αξιολόγηση των μέσων διαφορών εντός των ομάδων πριν και μετά την παρέμβαση, υπήρξε στατιστικά σημαντική αύξηση ως προς τις προτιμώμενες ταχύτητες και τις γρήγορες ταχύτητες βάδισης, πριν και μετά την παρέμβαση. Η προσθήκη ενός κουδουνιού στο παπούτσι, σε συνδυασμό με τη βασισμένη-στη-μουσική RAS κατά τη διάρκεια της εξάσκησης της βάδισης, είχε ως αποτέλεσμα μία ελαφρώς μεγαλύτερη βελτίωση στην προτιμώμενη ταχύτητα βάδισης, ενώ μόνο η μουσική κατά την διάρκεια της εξάσκησης της βάδισης οδήγησε σε ελαφρώς μεγαλύτερη βελτίωση στην γρήγορη ταχύτητα βάδισης
Προσδιορισμός διαφορετικών καταστάσεων μουσικάυποστηριζόμενης χαλάρωσης
No full textMusic-facilitated relaxation is commonly employed by professionals such as music therapists, as well as used recreationally by music listeners. According to the Russel\u27s Circumplex model of affect, relaxation can be understood as a state of low arousal whilst Smith suggested that it includes a variety of positive affect states. The goal of this study was to explore how music listeners describe music-facilitated relaxation. The aims are to investigate 1) whether Smith’s relaxation model can be applied to music-facilitated relaxation, and 2) what is the role of valence and arousal in music-facilitated relaxation. Data was collected using an online survey. 109 participants were asked to describe their experience of music-facilitated relaxation in an open-ended question. Based on Smith\u27s relaxation model and circumplex model of affect, the data was analysed using mixed methods content analysis. Participants described states of both reduced arousal and increased arousal, as well as positive and negative valence. Smith’s model could not be used to successfully identify all music-facilitated relaxation states. Based on the data and Smith’s model, five main categories, comprising 15 states of music-facilitated relaxation, were identified: Mindful (36% of total relaxation descriptions), Restful (21%), Transcendental (21%), Fulfilment (16%), and Energetic (6%). These results suggest that music-facilitated relaxation cannot be understood a state of low energy and positive emotions but rather aimed at achieving an optimal state for a current activity and situation. The findings of this research can inform future research and practitioners when planning to use music for relaxation or assessing client\u27s music use.Η μουσικά-υποβοηθούμενη χαλάρωση χρησιμοποιείται ευρέως από επαγγελματίες όπως οι μουσικοθεραπευτές, αλλά και από ακροατές μουσικής για ψυχαγωγικούς λόγους. Σύμφωνα με το Κυκλικό μοντέλο (Circumplex) του Russel για το συναίσθημα, η χαλάρωση μπορεί να κατανοηθεί ως μια κατάσταση χαμηλής διέγερσης, ενώ ο Smith πρότεινε ότι περιλαμβάνει μια ποικιλία θετικών συναισθηματικών καταστάσεων. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει πως οι μουσικοί ακροατές περιγράφουν την μουσικά-υποβοηθούμενη χαλάρωση. Οι στόχοι ήταν να εξεταστούν, 1) αν το μοντέλο χαλάρωσης του Smith μπορεί να εφαρμοστεί στην μουσικά-υποβοηθούμενη χαλάρωση, και 2) ποιος είναι ο ρόλος της συναισθηματικής φόρτισης και της διέγερσης στην μουσικά-υποβοηθούμενη χαλάρωση. Η συλλογή δεδομένων έγινε με τη χρήση ενός ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου. Ζητήθηκε σε 109 συμμετέχοντες να περιγράψουν την εμπειρία της μουσικά-υποβοηθούμενης χαλάρωσης σε μία ερώτηση ανοιχτού τύπου. Βάσει του μοντέλου χαλάρωσης και του Κυκλικού μοντέλου συναισθημάτων του Smith, τα δεδομένα αναλύθηκαν με τη χρήση μικτής μεθόδου ανάλυσης περιεχομένου. Οι συμμετέχοντες περιέγραψαν καταστάσεις αποφόρτισης και αυξημένης διέγερσης, καθώς θετική και αρνητική συναισθηματική φόρτιση. Το μοντέλο του Smith δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον επιτυχή εντοπισμό όλων των καταστάσεων χαλάρωσης που διευκολύνονται από τη μουσική. Με βάση τα δεδομένα και το μοντέλο του Smith, αναδύθηκαν πέντε βασικές κατηγορίες, αποτελούμενες από 15 καταστάσεις της μουσικά-υποβοηθούμενης χαλάρωσης: Ενσυνειδητότητα (36% του συνόλου των περιγραφών χαλάρωσης), Ανάπαυση (21%), Υπερβατικότητα (21%), Πληρότητα (16%) και Ενεργητικότητα (6%). Τα αποτελέσματα αυτά υποδηλώνουν ότι η χαλάρωση με τη βοήθεια της μουσικής δεν μπορεί να θεωρηθεί μια κατάσταση χαμηλής ενέργειας και θετικών συναισθημάτων, αλλά μάλλον αποσκοπεί στην επίτευξη μιας βέλτιστης κατάστασης για μια τρέχουσα δραστηριότητα και κατάσταση. Τα ευρήματα αυτής της έρευνας μπορούν να ενημερώσουν τη μελλοντική έρευνα και τους επαγγελματίες όταν σχεδιάζουν τη χρήση μουσικής για χαλάρωση ή αξιολογούν τη χρήση μουσικής από τους πελάτες
Community music and/or dance programmes and interventions for refugee minors: A literature review
No full textΗ αναγνώριση του ρόλου των τεχνών στην προσπάθεια ενίσχυσης της κοινωνικής ευημερίας έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη πρακτικών, οι οποίες απευθύνονται κυρίως σε ευπαθείς κοινωνικά ομάδες. Σήμερα, οι κοινοτικές τέχνες αποτελούν ένα διακριτό πεδίο καλλιτεχνικής πράξης και επιστημονικής έρευνας, το οποίο έχει ως στόχο τη διαχείριση κοινωνικών προβλημάτων και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Το προσφυγικό ζήτημα είναι διαχρονικό και ιδιαίτερα επίκαιρο τα τελευταία χρόνια. Τα παιδιά πρόσφυγες στην πορεία του επιπολιτισμού τους αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες, όπως πρόσβαση σε δημόσια αγαθά και υπηρεσίες, αποσταθεροποίηση, συναισθηματικές προκλήσεις, ζητήματα ταυτότητας, κοινωνικές διακρίσεις και περιθωριοποίηση. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι η μελέτη πρακτικών μουσικής και χορού, οι οποίες αξιοποιούνται σε προγράμματα για ανήλικους πρόσφυγες, ως προς το περιεχόμενο και την αποτελεσματικότητά τους. Για την επίτευξη του σκοπού διεξήχθη περιγραφική ανασκόπηση ερευνών με αντικείμενο κοινοτικά προγράμματα μουσικής ή/και χορού που απευθύνονται σε αυτό τον πληθυσμό. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, η ποικιλία του περιεχομένου είναι μεγάλη με εστίαση στη μουσική, ενώ ο χορός φαίνεται να χρησιμοποιείται κυρίως ως συμπληρωματική δραστηριότητα στα κοινοτικά μουσικά προγράμματα. Είναι σημαντικό ότι, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των προγραμμάτων, η μουσική και ο χορός αναδεικνύονται ως πολύτιμα εργαλεία για την προσωπική ανάπτυξη και την επικοινωνία και ταυτόχρονα μπορούν να συμβάλουν στην κοινωνική συνοχή και την ενίσχυση του διαπολιτισμικού διαλόγου.The recognition of the arts\u27 role in enhancing social well-being has led to the development of art-based practices that target vulnerable social groups. Today, community arts constitute a distinct field of artistic practice and scientific research that aims to manage social problems and strengthen social cohesion. The refugee issue is timeless and particularly topical in recent years. Refugee children face many difficulties during their acculturation process, such as access to public goods and services, destabilization, emotional challenges, identity issues, social discrimination, and marginalisation. The present research aims to study music and dance practices that are used in programmes aimed at refugee minors in terms of their content and effectiveness. A descriptive review of research on community music and/or dance programmes targeting to refugee minors was conducted to achieve this aim. According to the results, the content diversity is extensive, focusing on music, while dance seems to be used mainly as a complementary activity in community music programmes. It is important that regardless of the programmes’ content, music and dance emerge as valuable tools for personal development and communication. At the same time, they can contribute to social cohesion and the enhancement of intercultural dialogue
Αναπνέοντας πόλεμο, ονειρεύοντας σύνδεση: Ο διάλογος ως ηθικόθεμέλιο για το συνεργατικό έργο Παλαιστινίων και Εβραίων μουσικοθεραπευτριών στο Ισραήλ
No full textA collective of six Palestinian-Arab and Jewish music therapists, researchers and educators, and citizens of Israel convened to explore and foster the specific needs of Arab music therapists in Israel. As a primary ethical step, we embarked on a participatory study, delving into our personal and professional experiences as music therapists in a country deeply affected by long-term trauma and conflict. All group members participated in a 90-minute focus group designed as a semi-structured interview, with one member acting as an interviewer and another as a translator. The interview was recorded and transcribed. It was analysed by three group members, Jewish and Arab, to afford triangulation. Following three successive rounds of thematic analysis, a 90-minute Zoom consultation solidified the emergence of five key themes: (1) blurred boundaries challenge ethical thinking; (2) shaped by war; (3) fragmented identities; (4) cultural loneliness; and (5) music in therapy – between polarisation and shared identity. Several themes also had subthemes. The findings were shared with all group members, who provided additional input. The discussion highlights the profound implications of cultural division and hierarchy on all group members, the lack of authentic and culture-based professional growth, and a gap in culturally-sensitive professional ethics for Palestinian-Arab participants. We grappled with the ethical challenge of holding multiple truths as Israeli music therapists, while embracing the hopeful notion that music can serve as a unifying medium, bridge cultural divides, and foster a pluralistic approach to music therapy. Μια συλλογικότητα έξι Παλαιστινίων-Αραβισσών και Εβραίων μουσικοθεραπευτριών, ερευνητριών και εκπαιδευτικών, που είναι Ισραηλινές πολίτες, συγκεντρώθηκε για να διερευνήσει και να ενισχύσει τις ιδιαίτερες ανάγκες των Αραβισσών μουσικοθεραπευτριών στο Ισραήλ. Ως πρωταρχικό ηθικό βήμα, ξεκινήσαμε μια συμμετοχική μελέτη, εμβαθύνοντας στις προσωπικές και επαγγελματικές μας εμπειρίες ως μουσικοθεραπεύτριες σε μια χώρα που επηρεάζεται βαθιά από μακροχρόνιο τραύμα και σύγκρουση. Όλα τα μέλη της ομάδας συμμετείχαμε σε μια ομάδα εστίασης διάρκειας 90 λεπτών, σχεδιασμένη ως ημιδομημένη συνέντευξη, με ένα μέλος να λειτουργεί ως συνεντεύκτρια και ένα άλλο ως μεταφράστρια. Η συνέντευξη ηχογραφήθηκε και απομαγνητοφωνήθηκε. Τρία από τα μέλη της ομάδας, Εβραίες και Αράβισσες, ανέλυσαν τα δεδομένα για να διασφαλιστεί η διασταύρωση των ευρημάτων. Μετά από τρεις διαδοχικούς γύρους θεματικής ανάλυσης, μια συζήτηση μέσω Zoom διάρκειας 90 λεπτών επιβεβαίωσε την ανάδυση πέντε βασικών θεμάτων: (1) ασαφή όρια που προκαλούν την ηθική σκέψη, (2) διαμορφωμένοι από τον πόλεμο, (3) κατακερματισμένες ταυτότητες, (4) πολιτισμική μοναξιά, (5) η μουσική στη θεραπεία – ανάμεσα στην πόλωση και την κοινή ταυτότητα. Αρκετά θέματα περιλάμβαναν και υποκατηγορίες. Τα ευρήματα κοινοποιήθηκαν σε όλα τα μέλη της ομάδας, τα οποία παρείχαν επιπλέον σχόλια. Η συζήτηση αναδεικνύει τις βαθιές επιπτώσεις του πολιτισμικού διαχωρισμού και της ιεραρχίας σε όλα τα μέλη της ομάδας, την έλλειψη αυθεντικής και πολιτισμικά βασισμένης επαγγελματικής ανάπτυξης, καθώς και ένα κενό στην πολιτισμικά ευαισθητοποιημένη επαγγελματική ηθική για τις Παλαιστίνιες-Αράβισσες συμμετέχουσες. Αντιμετωπίσαμε το ηθικό δίλημμα της διατήρησης πολλαπλών αληθειών ως Ισραηλινές μουσικοθεραπεύτριες, ενώ ταυτόχρονα αγκαλιάσαμε την ελπιδοφόρα ιδέα ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως ενοποιητικό μέσο, να γεφυρώσει πολιτισμικά χάσματα και να προάγει μια πλουραλιστική προσέγγιση στη μουσικοθεραπεία
Responsive practice and responsive publishing
Full text linkΓράφω αυτό το κείμενο καθώς επιστρέφω στη Νότια Αφρική, έχοντας την τύχη να συμμετέχω στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Μουσικοθεραπείας 2025 στο Αμβούργο της Γερμανίας. Παρακολούθησα ένα εύρος εισηγήσεων για την πρακτική της μουσικοθεραπείας σε πολλά πλαίσια και με ποικίλες πληθυσμιακές ομάδες, από παιδιά σε ανακουφιστική φροντίδα μέχρι ομάδες προσφύγων, φοιτητές με ψυχικές δυσκολίες, ανθρώπους με αναπηρίες και νέους από αντίπαλες πλευρές σε καταστάσεις συγκρούσεων, για να αναφέρω μόνο μερικά παραδείγματα. Τέτοια συνέδρια στο πεδίο μας είναι ασφαλώς εορταστικές εκδηλώσεις για το τι προσφέρει η μουσικοθεραπεία και τη μεταμόρφωση που δύναται να επιφέρει. Παρόλο που εκτίμησα αυτό το σημαντικό έργο, δεν σταμάτησε να με απασχολεί ένα ερώτημα που έφερνα συνεχώς στο μυαλό μου.
Το 2017, στο podcast Music Therapy Conversations, ο Luke Annesley πήρε συνέντευξη από την αείμνηστη Mercédès Pavlicevic, η οποία υπήρξε εξέχουσα καθηγήτρια και μέντορας για μένα κατά την εκπαίδευσή μου ως μουσικοθεραπεύτρια στο Πανεπιστήμιο της Πρετόρια. Ανταποκρινόμενη σε μια ερώτηση για το τι την οδήγησε να γίνει μουσικοθεραπεύτρια, η Mercédès αναλογίστηκε την εκπαίδευσή της κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στο απαρτχάιντ. Όπως είπε,
Αυτό που με οδήγησε στη μουσικοθεραπεία ήταν η ζωή στη Νότια Αφρική κατά τη διάρκεια των ταραχών. Ήμουν στο πανεπιστήμιο και ο στρατός ήταν μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Η αδερφή μου ήταν έντονα πολιτικοποιημένη και κατέληξε στη φυλακή μαζί με άλλους, και εγώ σκεφτόμουν συνέχεια, «Τι κάνω παίζοντας Bach ενώ αυτό το μέρος εκρήγνυται;» Και ταυτόχρονα, ήξερα ότι ήταν πολύ σημαντικό να παίζω Bach. Αλλά αυτά τα δύο μου προκαλούσαν τεράστια αγωνία. Δεν μπορούσα να τα συνδυάσω. Έτσι από την αρχή, υπήρχε ένα κοινωνικό-πολιτικό δίλημμα σχετικά με το ποιος είναι ο ρόλος της μουσικής σε αυτό το μέρος, αυτή τη στιγμή, με αυτούς τους ανθρώπους;
Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας της, η Mercédès βρήκε τρόπους να εντάσσει αυτούς τους προβληματισμούς στην πρακτική της, ειδικά μέσω της Κοινοτικής Μουσικοθεραπείας (Pavlicevic & Ansdell, 2004· Stige et al., 2017). Στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Μουσικοθεραπείας, είχα επίγνωση των βαθιών ανησυχιών μεταξύ των συνέδρων για το πώς ο κόσμος «εκρήγνυται» με πολλούς τρόπους, ειδικά σε σχέση με τους εν εξελίξει πολέμους και συγκρούσεις. Αναρωτήθηκα τι θα έλεγε η Mercédès για το πώς ασχολούμαστε με τη μουσικοθεραπεία ενόσω συμβαίνουν όλα αυτά, και κατά πόσο και με ποιον τρόπο το έργο μας απευθύνεται όχι μόνο στον ατομικό πόνο, αλλά και σε ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές. Μήπως μεταπηδήσαμε από το να παίζουμε Bach σε ένα δωμάτιο μουσικής άσκησης ενώ ο κόσμος κατέρεε, στο να δημιουργούμε «ωραία» μουσική με πελάτες ενώ ο κόσμος καίγεται; Προφανώς αυτό δεν αποτελεί ένα διττό ζήτημα, και μπορούμε να εργαζόμαστε σε πολλαπλές πτυχές ταυτόχρονα. Κάποιες φορές, όπως αναφέρεται και στο μύθο, ρίχνουμε πίσω στη θάλασσα έναν αστερία τη φορά, και αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε. Με άλλα λόγια, επικεντρωνόμαστε αναγκαστικά στη μικρή περιοχή που μας αναλογεί να φροντίσουμε. Ωστόσο, θα μπορούσε να ειπωθεί πως δεν ασχολούμαστε όσο θα έπρεπε. Υπάρχει πολύ περισσότερος χώρος για συλλογική μουσική δημιουργία που προάγει τη μεταμόρφωση των συγκρούσεων, τις συμπράξεις με κοινωνικούς ακτιβιστές, τη συνεργασία με τοπικούς θεραπευτές, το μετασχηματισμό της εκπαιδευτικής ύλης και την έρευνα που είναι περισσότερο συλλογική (dos Santos, 2025). Μακάρι να μπορούσα να γράψω ένα άρθρο που να δίνει απαντήσεις σε αυτά τα πολύπλοκα ερωτήματα και ζητήματα. Προς το παρόν, η πρόσκλησή μου είναι να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με αυτά τα θέματα με σκοπιμότητα και επιτακτικότητα.
Χωρίς να σπεύσω βιαστικά στο επόμενο σημείο αυτού του κειμένου, αλλά με μια παύση, με χώρο και με ανοιχτή διάθεση να συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια, θα ήθελα να αναφερθώ σε μια σημαντική αλλαγή που πραγματοποιούμε εδώ στο Approaches. Η εποχή της έντυπης έκδοσης επέβαλε συγκεκριμένους περιορισμούς στα ακαδημαϊκά περιοδικά, από αυστηρά όρια έκτασης των κειμένων έως σταθερά χρονοδιαγράμματα δημοσίευσης. Πολλές από αυτές τις συμβάσεις έχουν διατηρηθεί στην ψηφιακή εποχή, όπως για παράδειγμα η ομαδοποίηση άρθρων σε περιοδικά τεύχη. Το διαδικτυακό περιβάλλον, όπου πλέον συχνά αλληλεπιδρούμε, προσφέρει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία. Στο Approaches αναγνωρίζουμε την αξία της διαρκούς προσοχής στο πώς μπορούμε να εξυπηρετούμε καλύτερα τους συγγραφείς και τους αναγνώστες μας μέσα σε αυτό το εξελισσόμενο εκδοτικό περιβάλλον.
Μέχρι τώρα, το Approaches έχει ακολουθήσει ένα εξαμηνιαίο πρόγραμμα έκδοσης. Η ενότητα «Πρώτη Ματιά» (https://journals.qmu.ac.uk/approaches/issue/view/2) εξασφαλίζει ότι τα άρθρα είναι προσβάσιμα στους αναγνώστες άμεσα μετά την αξιολόγηση και την αποδοχή τους για δημοσίευση. Στη συνέχεια, τα άρθρα από την Πρώτη Ματιά συγκεντρώνονται και κατανέμονται σε δύο τεύχη ανά έτος. Η εξέλιξη του Approaches ως ηγετικού περιοδικού στο πεδίο διεθνώς έχει οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού των κειμένων που δημοσιεύονται τα τελευταία χρόνια, δημιουργώντας ένα ««συσσωρευμένο απόθεμα» κειμένων στην Πρώτη Ματιά. Ταυτόχρονα, γνωρίζουμε ότι οι αναγνώστες αναζητούν συνήθως μεμονωμένα άρθρα παρά ολόκληρα περιοδικά τεύχη. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις παραμέτρους, είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε ότι το Approaches θα μεταβεί σε ένα μοντέλο «κυλιόμενης έκδοσης» (rolling publication). Σε αυτό το μοντέλο, τα κείμενα που γίνονται αποδεκτά δημοσιεύονται διαδικτυακά αμέσως μόλις είναι έτοιμα, χωρίς να περιμένουν στη συνέχεια να κατανεμηθούν σε ένα συγκεκριμένο τεύχος. Τα αποδεκτά κείμενα θα δημοσιεύονται με τα δικά τους στοιχεία παραπομπής (συμπεριλαμβανομένων της σελιδοποίησης και του αριθμού doi). Αυτή η αλλαγή αντικατοπτρίζει τη δέσμευσή μας στην αποτελεσματική διάδοση της γνώσης, την ευελιξία, την έγκαιρη δημοσίευση και τις εξελισσόμενες ανάγκες της κοινότητάς μας – συμπεριλαμβανομένης της βελτίωσης της εμπειρίας των συγγραφέων και των αναγνωστών, καθώς και της απλοποίησης της ροής εργασίας. Το μοντέλο της κυλιόμενης έκδοσης κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στις εκδόσεις ανοικτής πρόσβασης λόγω της αποτελεσματικότητας και της προσαρμοστικότητάς του (Bowdoin, 2013). Ωστόσο, εξ όσων γνωρίζουμε, το Approaches αποτελεί το πρώτο περιοδικό στο πεδίο της μουσικοθεραπείας που υιοθετεί αυτό το μοντέλο.
Για την διασφάλιση μίας ομαλής μετάβασης, προγραμματίζουμε να δημοσιεύσουμε τέσσερα τεύχη το 2025. Αυτό θα μας επιτρέψει να εντάξουμε όλα τα τρέχοντα άρθρα της Πρώτης Ματιάς σε τεύχη πριν μεταβούμε στο μοντέλο κυλιόμενης έκδοσης το 2026. Οι θεματικές συλλογές (όπως αυτές που παρέχουμε μέχρι σήμερα μέσω των ειδικών τευχών) θα παραμείνουν πολύτιμες όποτε χρειάζεται, αλλά το παραδοσιακό μοντέλο που βασίζεται στα τεύχη δεν θα καθορίζει πλέον την ροή των εργασιών μας. Αυτό μας δίνει επίσης την ελευθερία να δημοσιεύουμε σημειώματα από την σύνταξη ανταποκρινόμενοι σε σημαντικά θέματα όπως θα προκύπτουν. Πιστεύουμε ότι αυτή η στρατηγική θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τον ουσιαστικό διάλογο στη μουσικοθεραπεία με μεγαλύτερη ευελιξία.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Cirasella, J., & Bowdoin, S. (2013). Just roll with it? Rolling volumes vs. discrete issues in open access library and information science journals. Journal of Librarianship and Scholarly Communication, 1(4). http://dx.doi.org/10.7710/2162-3309.1086
dos Santos, A. (2025). What research questions are we asking in English-language music therapy journals? A descriptive analysis. Nordic Journal of Music Therapy, 1-27
Pavlicevic, M. (2017, August 2). Music Therapy Conversations - Episode 5 [Audio podcast]. British Association for Music Therapy, https://www.bamt.org/DB/podcasts-2/prof-mercds-pavlicevic?ps=gzsRqwArqW6GeOPCk_g3Ez7Py1xYxX
Pavlicevic, M., & Ansdell, G. (Eds.). (2004). Community music therapy. Jessica Kingsley Publishers. Stige, B., Ansdell, G., Cochavit, E., & Pavlicevic, M. (2017). Where music helps: Community music therapy in action and reflection. Routledge.I am writing this editorial as I return to South Africa after having been lucky enough to attend the 2025 European Music Therapy Conference in Hamburg, Germany. I witnessed a range of presentations on music therapy practice in many spaces and with diverse groups of people, from children in palliative care to groups of refugees, students with mental health struggles, people with disabilities, and youth from opposing sides within conflict situations, as a few examples. Such conferences in our field are certainly celebrations of what music therapy offers and the transformation that it can bring. Whilst I held the value of this meaningful work, I also kept hearing a question bubbling up in my mind. In 2017, on the podcast Music Therapy Conversations, Luke Annesley interviewed the late Mercédès Pavlicevic, who was an influential lecturer and mentor for me when I trained as a music therapist at the University of Pretoria. In response to a question about what led her to become a music therapist, Mercédès reflected on her training during the time of Apartheid protests. She said,
What led me to music therapy was living in South Africa during the riots. I was at university and the military were on the campus. My sister was very politicised and ended up in prison along with other people, and I kept thinking, ‘What am I doing playing Bach while this place is blowing up?’ And at the same time, I knew it was really important to be playing Bach. But the two caused me enormous anguish. I couldn’t put the two together. So right from the start, there was a social-political conundrum around what’s the role of music in this place at this time with these people?
Through Mercédès’ career, she found ways of integrating these concerns, especially through Community Music Therapy (Pavlicevic & Ansdell, 2004; Stige et al., 2017). At the European Music Therapy Conference, I was aware of deep concerns amongst delegates about how the world is “blowing up” in many ways, especially related to ongoing wars and conflicts. I wondered what Mercédès would say about how we are engaging in music therapy whilst this is happening, and whether and how our work speaks not only to individual suffering, but to larger socio-political change? Did we shift from playing Bach in a music practice room while the world blew up, to making “nice” music with clients as it burns? Clearly this is not a binary issue, and we can work with multiple facets at once. Sometimes, as the fable goes, we are throwing one starfish back into the sea at a time, and that’s all we can do. In other words, our focus is necessarily on attending to the small terrain that is ours to care for. However, a case could also be made that we are not engaging enough. There is much more room for collective music making that fosters conflict transformation, partnerships with social activists, collaboration with local healers, curriculum transformation, and research that is more fully collaborative (dos Santos, 2025). I wish I could write an editorial that lays out the answers to these complex questions and issues. For now, my invitation is for us to continue to grapple with these matters intentionally and urgently.
Without rushing along to the next point within this piece, but with a pause, space, and the openness to continue this grappling, I would like to shift into a discussion of a notable change we are making here at Approaches. The era of print publishing imposed particular constraints on academic journals, from strict length limits to fixed publication schedules. Many of these conventions have carried over into the digital age, such as the tradition of grouping articles into periodic issues. The online landscape where we now commonly engage with one another offers far greater freedom. At Approaches, we recognise the value of engaging in ongoing consideration of how we can best serve our authors and readers in this evolving publishing environment.
Until now, Approaches has followed a biannual publication schedule. Our "First View" section (https://journals.qmu.ac.uk/approaches/issue/view/2) ensures that papers are accessible to readers as soon as they have been reviewed and accepted for publication. Then, papers from the First View are gathered and assigned into two issues per year. The growth of Approaches as a leading journal in the field internationally has led to an increased number of manuscripts published in recent years and a ‘backlog’ of paper in First View. At the same time, we are aware that readers commonly seek out individual papers rather than full journal issues. Bearing in mind these considerations, we are excited to announce that Approaches will transition to a rolling publication model. In this model, accepted articles are published online as soon as they are ready, without then waiting to be assigned to a specific issue. Accepted manuscripts will be published with their own citation details (including page numbers and doi numbers). This shift reflects our commitment to efficient dissemination of knowledge, flexibility, timeliness, and the evolving needs of our community – included improved author and reader experience, and simplified workflows. The model of rolling publications is gaining momentum in open-access publishing because of its efficiency and responsiveness (Bowdoin, 2013), however, to our knowledge, Approaches is the first journal within music therapy to adopt such model.
To ensure a smooth transition, we will publish four issues in 2025. This will enable us to assign all current First View publications to an issue before shifting to a rolling model in 2026. Thematic groupings (such as we currently provide through special issues) will remain valuable when needed, but the traditional issue-based model no longer needs to dictate our workflow. This also gives us the freedom to publish editorials responsively as important topics arise. We believe that this strategy will enable us to continue supporting meaningful dialogue in music therapy with greater agility.
REFERENCES
Cirasella, J., & Bowdoin, S. (2013). Just roll with it? Rolling volumes vs. discrete issues in open access library and information science journals. Journal of Librarianship and Scholarly Communication, 1(4). http://dx.doi.org/10.7710/2162-3309.1086
dos Santos, A. (2025). What research questions are we asking in English-language music therapy journals? A descriptive analysis. Nordic Journal of Music Therapy, 1-27
Pavlicevic, M. (2017, August 2). Music Therapy Conversations - Episode 5 [Audio podcast]. British Association for Music Therapy, https://www.bamt.org/DB/podcasts-2/prof-mercds-pavlicevic?ps=gzsRqwArqW6GeOPCk_g3Ez7Py1xYxX
Pavlicevic, M., & Ansdell, G. (Eds.). (2004). Community music therapy. Jessica Kingsley Publishers. Stige, B., Ansdell, G., Cochavit, E., & Pavlicevic, M. (2017). Where music helps: Community music therapy in action and reflection. Routledge
Μουσικοκεντρική ψυχοθεραπεία για ενήλικες με διαταραχές διάθεσης και άγχους: Μια αξιολόγηση προγράμματος
No full textThis paper outlines the creation and programme evaluation of a music therapy group for adults within an inpatient mood and anxiety disorder treatment programme in Southwestern Ontario, Canada. The author first discusses the process involved in programme development and facilitation of a four-session closed group framework of resource-oriented and music-centred psychotherapy. The author then presents the results from a programme evaluation that included 154 patients, elucidating lived experiences from the music therapy group. Quantitative results trace patients’ perceptions of music therapy’s impact within the domains of mood, anxiety, interpersonal connections, expression, and musical resource development. Qualitative themes explore patients’ experiences in music therapy in the areas of lightness and depth, interpersonal connections, relationships to music, and trying something new. Patients’ lived experiences and perceptions of the group’s impact validate that music therapy can invite in-depth therapeutic process while also developing and celebrating patients’ resourceful use of music in their everyday lives.Αυτό το άρθρο παρουσιάζει τη δημιουργία και την αξιολόγηση ενός προγράμματος ομαδικής μουσικοθεραπείας για ενήλικες, εντός ενός ενδονοσοκομειακού προγράμματος θεραπείας για διαταραχές διάθεσης και άγχους στο Νοτιοδυτικό Οντάριο του Καναδά. Η συγγραφέας συζητά αρχικά τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την ανάπτυξη του προγράμματος και το συντονισμό μιας σειράς τεσσάρων κλειστού τύπου ομαδικών συνεδριών σε πλαίσιο μουσικοκεντρικής ψυχοθεραπείας που είναι προσανατολισμένη στους πόρους. Στη συνέχεια, η συγγραφέας παρουσιάζει τα αποτελέσματα από την αξιολόγηση του προγράμματος το οποίο περιλάμβανε 154 ασθενείς, αναδεικνύοντας τις βιωμένες εμπειρίες από την ομάδα μουσικοθεραπείας. Τα ποσοτικά αποτελέσματα καταγράφουν τις αντιλήψεις των ασθενών για την επίδραση της μουσικοθεραπείας σε τομείς όπως η διάθεση, το άγχος, οι διαπροσωπικές σχέσεις, η έκφραση και η ανάπτυξη μουσικών πόρων. Τα ποιοτικά αποτελέσματα διερευνούν τις εμπειρίες των ασθενών στη μουσικοθεραπεία, εστιάζοντας σε τομείς όπως η ελαφρότητα και το βάθος, οι διαπροσωπικές συνδέσεις, οι σχέσεις με τη μουσική και η διάθεση για δοκιμή κάτι νέου. Οι εμπειρίες και οι αντιλήψεις των ασθενών για την επίδραση της ομάδας επιβεβαιώνουν ότι η μουσικοθεραπεία μπορεί να ενεργοποιήσει μια βαθιά θεραπευτική διαδικασία, ενώ ταυτόχρονα προάγει και γιορτάζει τη δημιουργική χρήση της μουσικής στην καθημερινή ζωή των ασθενών
Εύρεση κοινού πεδίου: Διερευνώντας τις εμπειρίες των λογοθεραπευτών από τη συνεργασία τους με μουσικοθεραπευτές στη θεραπεία ατόμων που ζουν με αφασία
No full textThe purpose of this phenomenological study was to investigate speechlanguage pathologists’ (SLPs’) experiences of collaboration with music therapists (MTs) in treating people with aphasia. Our analysis of the data yielded mixed outcomes, highlighting/identifying aspects that support and challenge collaboration. Data was collected using semi-structured interviews with three participants. The participants were SLPs who had experience treating people with aphasia in hospital and community-based settings. Thematic analysis was used to identify components of MT-SLP collaborations in treating aphasia. Results revealed the following themes: personal and clinical aspects, and systemic challenges of MT-SLP collaborations. Participants’ feedback on the thematic analysis was incorporated into the discussion which presents insights into the overarching qualities of successful MT-SLP collaboration and the contributions of music in aphasia treatment. This research provides a list of music interventions which may be a resource for SLPs and MTs in treating aphasia. Additionally, topics discussed in this research may assist SLPs and MTs in advocating for collaborative care of people living with aphasia.Σκοπός αυτής της φαινομενολογικής μελέτης ήταν να διερευνήσει τις εμπειρίες των λογοθεραπευτών (ΛΘ) από τη συνεργασία με τους μουσικοθεραπευτές (ΜΘ) στη θεραπεία ατόμων με αφασία. Η ανάλυση των δεδομένων έδωσε μικτά αποτελέσματα, αναδεικνύοντας/εντοπίζοντας πτυχές που υποστηρίζουν και δυσκολεύουν τη συνεργασία. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από ημιδομημένες συνεντεύξεις με τρεις συμμετέχοντες. Οι συμμετέχοντες ήταν λογοθεραπευτές που είχαν εμπειρία στη θεραπεία ατόμων με αφασία σε νοσοκομειακά και κοινοτικά περιβάλλοντα. Η θεματική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε για τον εντοπισμό των παραμέτρων που προέκυψαν από τη συνεργασία ΜΘ-ΛΘ στη θεραπεία της αφασίας. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν τα παρακάτω θέματα: προσωπικές και κλινικές πτυχές, καθώς και συστημικές προκλήσεις των συνεργασιών ΜΘ-ΛΘ. Η ανατροφοδότηση των συμμετεχόντων σχετικά με τη θεματική ανάλυση ενσωματώθηκε στη συζήτηση, η οποία παρουσιάζει πληροφορίες σχετικά με τις γενικότερες ιδιότητες της επιτυχημένης συνεργασίας ΜΘ-ΛΘ και τη συμβολή της μουσικής στη θεραπεία της αφασίας. Η έρευνα παρέχει έναν κατάλογο μουσικών παρεμβάσεων που μπορεί να αποτελέσει πηγή για τους ΛΘ και τους ΜΘ στη θεραπεία της αφασίας. Επιπλέον, τα θέματα που συζητούνται στην παρούσα μελέτη μπορούν να βοηθήσουν τους ΛΘ και τους ΜΘ να προωθήσουν τη συνεργατική φροντίδα των ατόμων που ζουν με αφασία
A commentary on “An analysis of caregiver perceptions of early childhood music therapy telehealth groups” (Knight & Blank)
Full text linkA commentary on “An analysis of caregiver perceptions of early childhood music therapy telehealth groups” (Knight & Blank)