QMU Open Journal System (Queen Margaret University)
Not a member yet
583 research outputs found
Sort by
Perceptions of GIM therapists transitioning from in-person GIM sessions to online platforms during Covid-19 restriction
Full text linkΤον Μάρτιο του 2020, όταν η COVID-19 ανακηρύχθηκε πανδημία, οι θεραπευτές αναγκάστηκαν να μεταβούν από τις δια ζώσης συναντήσεις με τους πελάτες σε διαδικτυακές συνεδρίες τηλεϋγείας. Οι προκλήσεις για τους θεραπευτές που εφαρμόζουν την Μέθοδο Bonny της Καθοδηγούμενης Νοερής Απεικόνισης και Μουσικής (ΚΝΑΜ) ήταν ιδιαίτερα δύσκολες. Αυτή η μελέτη σχεδιάστηκε για να κατανοήσουμε πώς οι θεραπευτές ΚΝΑΜ διαχειρίστηκαν την μετάβαση και πώς αντιλήφθηκαν τις διαφορές των δια ζώσης και διαδικτυακών συνεδριών. Επτά θεραπεύτριες, όλες γυναίκες, οι οποίες ζουν και εργάζονται στην Αυστραλία,πραγματοποίησαν τον Ιούνιο του 2022 εις βάθος συνεντεύξεις σχετικά με κάθε στοιχείο της συνεδρίας, και η θεματική ανάλυση προσδιόρισε μεγάλες και δευτερεύουσες θεματικές κατηγορίες. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι υπήρξε μια μετατόπιση του φυσικού, προσωπικού και θεραπευτικού χώρου στο διαδίκτυο, με απουσία ενδείξεων και χαμένες ευκαιρίες για φροντίδα. Η σχέση εμπιστοσύνης διαμορφώθηκε διαδικτυακά και η θεραπευτική διαδικασία εξελίχθηκε, αλλά τα συστατικά της συνεδρίας ΚΝΑΜ δεν ήταν τα ίδια, και η μετάβαση για τον θεραπευτή ήταν δύσκολη. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι διαδικτυακές συνεδρίες ΚΝΑΜ μπορεί να προσφέρουν περισσότερες ευκαιρίες και άμεση πρόσβαση στους ανθρώπους για θεραπεία και για εμπειρίες ΚΝΑΜ, αλλά οι δια ζώσης συνεδρίες ΚΝΑΜ μπορεί να παρέχουν μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας και μεγαλύτερο βάθος εμπειρίας. Παρουσιάζονται περιορισμοί και συστάσεις για μελλοντικές έρευνες. In March 2020, when COVID-19 was declared a pandemic, therapists were required to make the transition from in-person, face-to-face sessions with clients to online telehealth sessions. The challenges for therapists practising The Bonny Method of Guided Imagery and Music were particularly difficult. This study was conceived to understand how GIM therapists managed the transition and how they perceived the differences of in-person and online sessions. Seven therapists, all female, living and working in Australia completed in-depth interviews in June 2022 about each element of the session, and a thematic analysis identified grand themes and subordinate themes. Results show that there was a dislocation of physical, personal and therapy space online, with absent cues and missed opportunities for caregiving. Rapport was established online and the therapeutic process developed, but the components of the GIM session were not the same, and the transition for the therapist was challenging. Findings indicate that online GIM sessions may provide greater opportunity and immediacy for people to have therapy and experience GIM, but in-person GIM may provide greater safety and greater depth of experience. Limitations and future research recommendations are presented
Ένα σχολιασμός για την αναφορά «Η πορεία της νομοθετικής ρύθμισης του επαγγέλματος της μουσικοθεραπείας στην Κύπρο» (Πλυσή & Καπνίση)
Full text linkΈνα σχολιασμός για την αναφορά «Η πορεία της νομοθετικής ρύθμισης του επαγγέλματος της μουσικοθεραπείας στην Κύπρο» (Πλυσή & Καπνίση
Multimodal vibroacoustic music therapy for functional neurological disorder: The MTFUND clinical protocol and initial impressions from multiple perspectives
Full text linkΗ Λειτουργική Νευρολογική Διαταραχή (ΛΝΔ) είναι μία νευροψυχιατρική νόσος που προκαλείται από προβλήματα στη λειτουργία του νευρικού συστήματος, κατά την οποία οι ασθενείς εμφανίζουν νευρολογικά συμπτώματα, με αποτέλεσμα σοβαρή λειτουργική δυσλειτουργία και δυσφορία. Οι διάφοροι υπότυποι της ΛΝΔ κατηγοριοποιούν το ευρύ φάσμα ποικίλων συμπτωμάτων που είναι κοινά της ασθένειας, από κινητικά σε αισθητηριακά και γνωστικά. Το εύρος των συμπτωμάτων που βιώνουν σε συνάρτηση με συννοσηρότητες και παράγοντες κινδύνου όπως το άγχος και οι διαταραχές διάθεσης, καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολη την σχεδίαση κατάλληλων εξατομικευμένων θεραπευτικών προγραμμάτων για ασθενείς με ΛΝΔ. Η βιβλιογραφία υποδεικνύει ότι η επιλογή πολυτροπικών θεραπευτικών προσεγγίσεων φαίνεται να μπορούν να χρησιμοποιηθούν με επιτυχία σε αυτό τον πληθυσμό, λόγω της δυνατότητας να ενσωματώνουν την σωματική φροντίδα με τις ψυχολογικές ανάγκες των ασθενών. Το κλινικό πρωτόκολλο MTFUND χρησιμοποιεί πολυτροπική δονητική-ακουστική μουσικοθεραπεία, κατά την οποία τα στοιχεία (δονητικήακουστική θεραπεία και ενεργητική μουσικοθεραπεία) ανταποκρίνονται στην ανάγκη για εξατομικευμένη φροντίδα εξαιτίας της ευέλικτης φύσης τους ως παρεμβάσεις παρέχοντας παράλληλα ένα συνεπές δομημένο πρωτόκολλο θεραπείας. Παρουσιάζεται το πρωτόκολλο MTFUND και σκιαγραφούνται λεπτομέρειες σχετικές με την τρέχουσα ερευνητική μελέτη. Για την αξιολόγηση του πρωτοκόλλου, πραγματοποιήσαμε ημιδομημένες συζητήσεις με ασθενείς και θεραπευτές. Διεξήχθησαν δύο ξεχωριστές επαγωγικές αναστοχαστικές θεματικές αναλύσεις για να εξεταστούν οι εμπειρίες τους. Οι θεματικές ενότητες που αναπτύσσονται συνεισφέρουν σε μία ολοκληρωμένη κατανόηση των εμπειριών των ασθενών με ΛΝΔ και των απόψεων των θεραπευτών σχετικά με την εφαρμογή του πρωτοκόλλου, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας του πρωτοκόλλου.Functional Neurological Disorder (FND) is a neuropsychiatric condition caused by problems with the functioning of the nervous system, in which patients experience neurological symptoms, resulting in significant functional impairment and distress. The various subtypes of FND categorise the wide range of diverse symptoms common with the disorder, from motoric to sensory and cognitive. The diverse symptom experience, coupled with common comorbidities and risk factors such as anxiety and mood disorders, make it especially difficult to determine suitable individualised treatment plans for FND patients. Literature suggests that multimodal treatment options would have implications for success with this population, due to the ability to integrate the physiological care and psychological needs of patients. The MTFUND clinical protocol utilises multimodal vibroacoustic music therapy, in which the elements (vibroacoustic therapy and active music therapy) meet the need for individualised care due to their inherent flexibility as interventions, while providing a consistent structured treatment protocol. The MTFUND protocol is presented and details regarding the ongoing research study are outlined. To evaluate the protocol, we conducted semi-structured discussions with patients and therapists. Two separate inductive reflexive thematic analyses were conducted to examine their experiences. The themes contribute to a comprehensive understanding of the patients’ experiences with FND, and the therapists’ perspectives on implementing the protocol, ultimately contributing towards evaluating the efficacy of the protocol
A commentary on “‘Music therapy is the very definition of white privilege’: Music therapists’ perspectives on race and class in UK music therapy” (Mains et al.)
Full text linkA commentary on “‘Music therapy is the very definition of white privilege’: Music therapists’ perspectives on race and class in UK music therapy” (Mains et al.)
Στιγμές τριτότητας στη μουσικοθεραπεία: Μια ποιοτική μεταανάλυση βασισμένη στη διυποκειμενικότητα της Jessica Benjamin
No full textBackground: The study of intersubjective processes is evident across various therapeutic schools, among them music therapy. Several researchers deal with the intersubjective meanings of musical experiences in music therapy. Focusing on unpacking the formation of intersubjective relations through dyadic improvisation, this research cantered on six music therapy studies, all entailing thick descriptions of clinical improvisations or music therapy informed (but non-clinical) improvisation, which also emphasise relational aspects. Methods: Following a four-step methodological sequence, a meta-analysis was performed. After identifying a research question, the researcher gathered related qualitative and mixed-methods studies. Six studies met the inclusion criteria, after which a thematic analysis was conducted to capture underlying themes which reflected intersubjective essence of dyadic improvisation. Finally, the researcher formed a conceptual organisation of different phases of thirdness as reflected in clinical improvisation, forming the results section. Results: Two central themes were identified through the thematic analysis which highlighted distinct developmental phases in clinical improvisation and reflected intersubjective processes as described by Jessica Benjamin: (1) Emerging musical recognition: approaching “one in the third”; (2) Recognition of musical separateness: reaching “third in the one”. Discussion: Embedded in Jessica Benjamin’s intersubjective theory, this paper dealt with the complex construct of thirdness and possible manifestations of it within clinical improvisation. This paper showed how improvisational processes may allow the opening of an intersubjective space between client and therapist and enable mutual recognition in each other’s otherness.Υπόβαθρο: Η μελέτη των διυποκειμενικών διαδικασιών είναι εμφανής σε διάφορες θεραπευτικές σχολές, μεταξύ των οποίων και η μουσικοθεραπεία. Πολλοί ερευνητές ασχολούνται με τα διυποκειμενικά νοήματα των μουσικών εμπειριών στη μουσικοθεραπεία. Εστιάζοντας στη διερεύνηση της διαμόρφωσης των διυποκειμενικών σχέσεων μέσω του δυαδικού αυτοσχεδιασμού, η παρούσα έρευνα επικεντρώθηκε σε έξι μελέτες μουσικοθεραπείας, οι οποίες περιλαμβάνουν εκτενείς περιγραφές κλινικών αυτοσχεδιασμών ή μουσικοθεραπευτικά ενημερωμένων (αλλά μη κλινικών) αυτοσχεδιασμών, οι οποίοι επίσης δίνουν έμφαση σε σχεσιακές διαστάσεις. Μέθοδοι: Ακολουθώντας μία αλληλουχία τεσσάρων βημάτων, πραγματοποιήθηκε μετα-ανάλυση των έξι μελετών. Μετά τον εντοπισμό του ερευνητικού ερωτήματος, η ερευνήτρια συνέλεξε σχετικές μελέτες ποιοτικής και μικτής μεθοδολογίας. Κρατώντας έξι μελέτες στην ανάλυση, διεξήχθη θεματική ανάλυση, για την κατανόηση των υποκείμενων νοημάτων που αντανακλούν τη διυποκειμενική ουσία του δυαδικού αυτοσχεδιασμού. Τέλος, η ερευνήτρια διαμόρφωσε μια εννοιολογική οργάνωση των διαφορετικών φάσεων της τριτότητας, όπως αυτές αντανακλώνται στον κλινικό αυτοσχεδιασμό, διαμορφώνοντας την ενότητα των αποτελεσμάτων. Αποτελέσματα: Μέσω της θεματικής ανάλυσης εντοπίστηκαν δύο κεντρικά θέματα, τα οποία ανέδειξαν διακριτές αναπτυξιακές φάσεις στον κλινικό αυτοσχεδιασμό και αντανακλούν τις διυποκειμενικές διαδικασίες, όπως περιγράφονται από την Jessica Benjamin: (1) Την αναδυόμενη μουσική αναγνώριση: προσεγγίζοντας «τον έναν στο τρίτο», και (2) την αναγνώριση του μουσικού διαχωρισμού: προσεγγίζοντας «τον τρίτο στον έναν». Συζήτηση: Βασισμένη στη διυποκειμενική θεωρία της Jessica Benjamin, αυτή η μελέτη πραγματεύεται την σύνθετη έννοια της τριτότητας, και των πιθανών εκδηλώσεών της στον κλινικό αυτοσχεδιασμό. Αυτό το άρθρο δείχνει πώς οι αυτοσχεδιαστικές διαδικασίες επιτρέπουν το άνοιγμα ενός διυποκειμενικού χώρου μεταξύ πελάτη και θεραπευτή και καθιστούν δυνατή την αμοιβαία αναγνώριση της ετερότητας του άλλου
Theory and practice of psychodynamic music psychotherapy (Alanne)
Full text linkThis is a review of the book "Theory and practice of psychodynamic music psychotherapy" authored by Sami Alanne.
Title: The theory and practice of psychodynamic music psychotherapy Author: Sami Alanne Publication Year: 2023 Publisher: Barcelona Publishers Pages: 377 ISBN: 9781945411793 E-ISBN: 9781945411809 
Companionship
Full text linkΤο παρόν τεύχος σηματοδοτεί τη 15η επέτειο του Approaches. Από τη δημοσίευση του πρώτου τεύχους του το 2009, το Approaches έχει εξελιχθεί και επεκταθεί προς διάφορες κατευθύνσεις ως δίγλωσσο περιοδικό με κριτές (Τσίρης, 2022· Τσίρης & Carr, 2015). Ζητήματα προσβασιμότητας, εξουσίας και μετάφρασης έχουν βρεθεί στην καρδιά του ήθους μας ως περιοδικού ανοικτής πρόσβασης, καθώς και της δέσμευσής μας για διαπολιτισμικό και διεπιστημονικό διάλογο στη μουσικοθεραπεία. Αυτός ο διάλογος έχει καταστεί εφικτός χάρη στη «συντροφικότητα» και την αφοσιωμένη εργασία όλων των συγγραφέων, των κριτών και των μελών της συντακτικής ομάδας που έχουν συμβάλει μέχρι σήμερα. Καθώς τιμούμε αυτή την επέτειο, εκφράζω θερμές ευχαριστίες σε όλους και όλες ξεχωριστά, καθώς και σε όλους εκείνους που αγωνίζονται για την εμβάθυνση της κατανόησής μας για τη μουσική και τον ρόλο της στην ανθρώπινη ζωή και ευημερία.
Θα ήθελα να αποτίνω ιδιαίτερο φόρο τιμής στον Καθηγητή Colwyn Trevarthen που απεβίωσε την 1η Ιουλίου 2024 σε ηλικία 93 ετών. Πραγματικός πρωτοπόρος της διεπιστημονικής σκέψης, ο Colwyn συνέβαλε καθοριστικά στην κατανόηση της πρώιμης παιδικής ηλικίας, καταδεικνύοντας πώς ένα νεογέννητο ανθρώπινο ον έχει την έμφυτη ικανότητα να δημιουργεί και να οικοδομεί διαλογικές σχέσεις. Η έρευνά του έριξε φως στον τρόπο με τον οποίο ένα βρέφος αναζητά τη συντροφικότητα – συμπεριλαμβανομένης της αίσθησης του παιχνιδιού – και στον ζωτικό ρόλο της μουσικότητας και του ρυθμού στην πρώιμη επικοινωνία (Trevarthen, 1999, 2012). Το έργο του Colwyn έχει ασκήσει έντονη επιρροή στο πεδίο της μουσικοθεραπείας (Stensæth & Trondalen, 2012· Trondalen, 2019). Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Colwyn διετέλεσε επόπτης της πρώτης γυναίκας που εκπόνησε διδακτορική έρευνα στη μουσικοθεραπεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτή η ερευνήτρια ήταν η αείμνηστη Καθηγήτρια Mercédès Pavlicevic, η οποία με τη σειρά της επηρέασε το πεδίο της μουσικοθεραπείας διεθνώς – από την αρχική της θεωρία για τη Δυναμική Φόρμα (Pavlicevic, 1991) έως τη μεταγενέστερη συμβολή της στην ανάπτυξη της Κοινοτικής Μουσικοθεραπείας (Pavlicevic & Ansdell, 2004, 2009).
Το 2009, η δημοσίευση ορόσημο του Επικοινωνιακή Μουσικότητα: Διερευνώντας τις Βάσεις της Ανθρώπινης Συντροφικότητας [Communicative Musicality: Exploring the Basis of Human Companionship], σε συνεπιμέλεια του Colwyn και του στενού του συνεργάτη Stephen Malloch, κατέδειξε την άκρως διεπιστημονική εμβέλεια του έργου του Colwyn, συμπεριλαμβανομένης της συμβολής του στην κατανόηση της προέλευσης και της ψυχοβιολογίας της μουσικότητας, του ρόλου της στη θεραπεία, στην παιδική μάθηση, καθώς και στην επιτέλεση. Ο Colwyn είχε επίσης στενούς δεσμούς με την ελληνική κοινότητα και διετέλεσε επίτιμος διδάκτορας ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης.
Το 2016 εκδόθηκε ένας ελληνικός συλλογικός τόμος (Κουγιουμτζάκης, 2016) για την ψυχολογία των εμβρύων, των βρεφών και των νηπίων αποτίνοντας φόρο τιμής στον Colwyn και συμβάλλοντας σημαντικά στην ανάπτυξη της ελληνικής βιβλιογραφίας σχετικά με τη διυποκειμενικότητα και την επικοινωνία μητέρας-βρέφους. Ο Colwyn συνέχισε να μοιράζεται τη γνώση του καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, και εγώ, μαζί με συναδέλφους και φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Queen Margaret του Εδιμβούργου, είχα την τιμή να απολαμβάνω την ετήσια συμβολή του στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα μουσικοθεραπείας.
Στο εναρκτήριο άρθρο αυτού του τεύχους, η Βασιλική Ρεράκη αντλεί από το έργο του Trevarthen για να διερευνήσει το ρόλο της επανάληψης και της παραλλαγής στην ανθρώπινη αλληλεπίδραση. Διερευνά τις σημασίες του σχήματος επανάληψης-μεταβολής στην επικοινωνία γονέα-βρέφους και αναζητά παραλληλισμούς στον θεραπευτικό αυτοσχεδιασμό και στη συνεργατική μουσική επιτέλεση. Το τεύχος συνεχίζεται με τη διερεύνηση της Taru-Anneli Koivisto για τους μουσικούς της υγείας και το μουσικο-συναισθηματικό έργο στη φροντίδα στο τέλος της ζωής, ενώ οι Naomi Thompson και Helen Odell-Miller επικεντρώνονται σε μια αξιολόγηση της μουσικοθεραπείας σε υγειονομικά πλαίσια οξέων περιστατικών για άτομα με άνοια στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένων των προσαρμογών που έγιναν λόγω της Covid-19. Απαντώντας σε έναν συνεχιζόμενο διάλογο γύρω από την ορολογία στη μουσικοθεραπεία (Rizkallah, 2021; Sundararaj, 2021), το άρθρο της Marianne Rizkallah διερευνά πώς οι όροι που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε το άτομο που συμμετέχει στη θεραπεία (π.χ. ασθενής, πελάτης, σύντροφος) μπορούν να επηρεάσουν θεμελιωδώς τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η θεραπευτική σχέση, και υπερασπίζεται τη χρήση του όρου «ασθενής», ανεξάρτητα από την κλινική εικόνα.
H Jana Halmo γράφει για τη μουσικοθεραπεία στη Σλοβακία, τις ρίζες της και την υφιστάμενη κατάσταση στη χώρα. Οι Pui-Sze Cheung και Tríona McCaffrey παρουσιάζουν διεθνείς προοπτικές σχετικά με τη χρήση προσαρμοσμένων λιστών αναπαραγωγής μουσικής για την υποστήριξη του τοκετού σε δημόσια μαιευτήρια στην Ιρλανδία και στο Χονγκ Κονγκ. Με βάση την έρευνά τους στη Σουηδία, οι Katarina Lindblad και Ulrik Volgsten εξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο η μουσική ακρόαση μπορεί να υποστηρίξει την αίσθηση ευημερίας και ταυτότητας των ηλικιωμένων ανδρών και τον ρόλο του συναισθηματικού συντονισμού.
Το τεύχος περιλαμβάνει επίσης έναν αριθμό κριτικών ανασκοπήσεων σχετικά με πρόσφατες δημοσιεύσεις βιβλίων εντός και γύρω από τον χώρο της μουσικοθεραπείας. Τέτοιου είδους βιβλιοκριτικές έχουν καθιερωθεί ως βασικό μέρος του Approaches, προωθώντας μια κριτική εμπλοκή με τη νέα αναδυόμενη γνώση και ενισχύοντας τον διεπιστημονικό διάλογο. Η συντακτική μας ομάδα επιχειρεί να εντοπίζει κριτές οι οποίοι φέρνουν τη δική τους πρακτική και ερευνητική εμπειρία και οι οποίοι συχνά βρίσκονται σε αντιδιαστολή – επιστημονικά, επαγγελματικά και/ή πολιτισμικά – με την εστίαση που επιδιώκει να φέρει στην επιφάνεια το εκάστοτε βιβλίο. Ένα παρόμοιο ήθος διέπει τις εκθέσεις των συνεδρίων, δημιουργώντας αναστοχαστικές αναφορές επαγγελματικών εκδηλώσεων που προωθούν την ανταλλαγή γνώσεων και δημιουργούν μια αίσθηση συντροφικότητας μεταξύ συναδέλφων στον χώρο. Το σύνθημα του Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Μουσικοθεραπείας του 2022 – μουσικοθεραπεία σε εξέλιξη: παρακαλώ ενοχλήστε (βλ. την αναφορά του συνεδρίου της Στέλλας Χατζηνεοφύτου στο παρόν τεύχος) – φαίνεται να είναι μια εύστοχη υπενθύμιση, όχι μόνο του συνεχώς μεταβαλλόμενου τοπίου του πεδίου, αλλά και της αναγκαιότητας ριζικής ενασχόλησης με θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης, διαφορετικότητας, ισότητας και ένταξης πέρα από επιστημονικά σύνορα. Σας προτρέπω θερμά να κρατήσετε κατά νου αυτό το σύνθημα καθώς μελετάτε τα περιεχόμενα αυτού του τεύχους και ίσως επισκεφθείτε εκ νέου κάποιες από τις δημοσιεύσεις του περιοδικού από τα τελευταία 15 χρόνια.
βιβλιογραφια
Derrington, P., Tsiris, G., Annesley, L., & Flower, C. (2022). Guest editorial by the emtc2022 chairs. British Journal of Music Therapy, Online Special Edition, 4-5.
Κουγιουμουτζάκης, Γ. (Επιμ.). (2016). Το συν- της συγκίνησης: Ψυχολογία εμβρύων, βρεφών και νηπίων. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
Malloch, S., & Trevarthen, C. (Eds.). (2009). Communicative musicality: Exploring the basis of human companionship. Oxford University Press.
Pavlicevic, M. (1991). Music in communication: Improvisation in music therapy. [Doctoral thesis, University of Edinburgh]. https://era.ed.ac.uk/handle/1842/20099
Pavlicevic, M., & Ansdell, G. (Eds.). (2004). Community music therapy. Jessica Kingsley Publishers.
Pavlicevic, M., & Ansdell, G. (2009) Between communicative musicality and collaborative musicing: A perspective from community music therapy. In S. Malloch & C. Trevarthen (Eds.), Communicative musicality: Exploring the basis of human companionship (pp. 357-376). Oxford University Press.
Rizkallah, M. (2021). Integrative health through music therapy: Accompanying the journey from illness to wellness (Hanser). Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy, 13(2), 284-286. https://doi.org/10.56883/aijmt.2021.148
Stensæth, K., & Trondalen, G. (2012). Dialogue on intersubjectivity: Interview with Stein Bråten and Colwyn Trevarthen. Voices: A World Forum for Music Therapy, 12(3). https://doi.org/10.15845/voices.v12i3.682
Sundararaj, M. (2021). Response to Rizkallah’s review of the book ‘Integrative health through music therapy: Accompanying the journey from illness to wellness’. Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy, 13(2), 298-299. https://doi.org/10.56883/aijmt.2021.152
Trevarthen, C. (1999). Musicality and the intrinsic motive pulse: Evidence from human psychobiology and infant communication. Musicae scientiae, 3(1_suppl), 155-215. https://doi.org/10.1177/10298649000030S109
Trevarthen, C. (2012). Communicative musicality: The human impulse to create and share music. In D. Hargreaves, D. Miell & R. MacDonald (Eds.), Musical imaginations: Multidisciplinary perspectives on creativity, performance, and perception (pp. 259-284). Oxford University Press.
Trondalen, G. (2019). Musical intersubjectivity. The Arts in Psychotherapy, 65. https://doi.org/10.1016/j.aip.2019.101589.
Τσίρης, Γ. (2022). Επεκτείνοντας το αντικείμενο των περιοδικών ανοικτής πρόσβασης: H πρωτοβουλία «Approaches PLUS». Approaches: Ένα Διεπιστημονικό Περιοδικό Μουσικοθεραπείας, 14(2), 188-189. https://doi.org/10.56883/aijmt.2022.103
Τσίρης, Γ., & Carr, C. (2015). Σημαντικές αλλαγές και εξελίξεις. Approaches: Ένα Διεπιστημονικό Περιοδικό Μουσικοθεραπείας, 7(2), 191-193. https://doi.org/10.56883/aijmt.2015.358This issue marks the 15th anniversary of Approaches. Since the publication of its first issue in 2009, Approaches has developed and expanded in several directions as a peer-reviewed, bilingual journal (Tsiris, 2022; Tsiris & Carr, 2015). Issues of accessibility, power and translation have been at the heart of our ethos as an open access journal as well as our commitment to cross-cultural and interdisciplinary dialogue in music therapy. Such dialogue has been possible thanks to the companionship and dedicated work of all authors, reviewers, and editorial team members who have contributed to date. As we honour this anniversary, I warmly thank all and each of them, as well as all those who strive to deepen our understanding of music and its role in human life and wellbeing.
I would like to pay particular tribute to the Professor Colwyn Trevarthen who died on 1st July 2024 at the age of 93. A true pioneer in interdisciplinary thinking, Colwyn made an immense contribution to our understanding of early childhood demonstrating how a newborn human being has an innate capacity to initiate and build dialogic relationships. His research shed a light on how an infant seeks companionship – including a sense of playfulness – and the vital role of musicality and rhythm in early communication (Trevarthen, 1999, 2012). Colwyn’s work has been hugely influential within the field of music therapy (Stensæth & Trondalen, 2012; Trondalen, 2019). In late 1980’s, Colwyn served as supervisor of the first female doctoral researcher in music therapy in the UK. That researcher was the late Professor Mercédès Pavlicevic who in turn influenced the music therapy field internationally – from her early theory of Dynamic Form (Pavlicevic, 1991) to her later contribution to the development of Community Music Therapy (Pavlicevic & Ansdell, 2004, 2009).
In 2009, the landmark publication of Communicative Musicality: Exploring the Basis of Human Companionship, co-edited by Colwyn and his close colleague Stephen Malloch, explicated the highly interdisciplinary reach of Colwyn’s work including his contribution to understanding the origins and psychobiology of musicality, its role in healing, childhood learning as well as in performance. Colwyn had close links to the Greek community too, and served as Honorary Doctor of Psychology at the University of Crete. In 2016, a Greek collective volume (Kugiumutzakis, 2016) regarding the psychology of foetuses, infants and young children was published, paying tribute to Colwyn and making an important contribution to the development of Greek literature regarding intersubjectivity, and mother-infant communication. Colwyn continued sharing his knowledge and passion throughout his life, and I, alongside colleagues and students at Queen Margaret University in Edinburgh, were fortunate to enjoy his annual input to the MSc Music Therapy programme.
In the opening article of this issue, Vasiliki Reraki draws on Trevarthen’s work to explore the role of repetition and variation in human interaction. She investigates the meanings of the repetition-variation schema in parent-infant communication and searches for analogies in therapeutic improvisation and collaborative music performance. The issue continues with Taru-Anneli Koivisto’s exploration of healthcare musicians and musico-emotional work in end-of-life care, while Naomi Thompson and Helen Odell-Miller focus on an audit of music therapy in acute health service settings for people with dementia in the UK, including adaptations made due to Covid-19. Responding to an ongoing dialogue around terminology in music therapy (Rizkallah, 2021; Sundararaj, 2021), Marianne Rizkallah’s article explores how the terms we use to describe the person participating in therapy (e.g., patient, client, companion) can fundamentally affect how the therapeutic relationship is viewed, and she defends the use of the term “patient,” regardless of clinical presentation.
Jana Halmo writes about music therapy in Slovakia, its roots and current situation in the country. Pui-Sze Cheung and Tríona McCaffrey bring international perspectives regarding the use of customised playlists to support childbirth at public maternity hospitals in Ireland and Hong Kong. Drawing on their research in Sweden, Katarina Lindblad and Ulrik Volgsten explore how music listening can support older men’s sense of wellbeing and identity, and the role of affect attunement.
The issue also includes a number of reviews engaging critically with recent book publications within and around the field of music therapy. Such reviews have become a key feature of Approaches promoting critical engagement with new emerging knowledge and fostering interdisciplinary dialogue. Our editorial team seeks to identify reviewers who bring their own practice and research expertise and who are often juxtaposed – disciplinary, professionally and/or culturally – with the focus of each book aiming to surface. A similar ethos underpins the conference reports, generating reflective accounts of professional events that foster the sharing of knowledge and build a sense of companionship among colleagues in the field. The motto of the 2022 European music therapy conference – music therapy in progress: please disturb (see Stella Hadjineophytou’s conference report in this issue) -- seems a fitting reminder not only of the ever-changing landscape of the field but also of the need to radically engage with issues of social justice, diversity, equity and inclusion across disciplinary boundaries. I warmly encourage you to keep this motto in mind as you peruse the contents of this issue, and perhaps revisit some of the journal’s publications from the last 15 years.
References
Derrington, P., Tsiris, G., Annesley, L., & Flower, C. (2022). Guest editorial by the emtc2022 chairs. British Journal of Music Therapy, Online Special Edition, 4-5.
Kugiumutzakis, G. (Ed.). (2016). «Το συν- της συγκίνησης: Ψυχολογία εμβρύων, βρεφών και νηπίων [in Greek]. Crete University Press.
Malloch, S., & Trevarthen, C. (Eds.). (2009). Communicative musicality: Exploring the basis of human companionship. Oxford University Press.
Pavlicevic, M. (1991). Music in communication: Improvisation in music therapy. [Doctoral thesis, University of Edinburgh]. https://era.ed.ac.uk/handle/1842/20099
Pavlicevic, M., & Ansdell, G. (Eds.). (2004). Community music therapy. Jessica Kingsley Publishers.
Pavlicevic, M., & Ansdell, G. (2009) Between communicative musicality and collaborative musicing: A perspective from community music therapy. In S. Malloch & C. Trevarthen (Eds.), Communicative musicality: Exploring the basis of human companionship (pp. 357-376). Oxford University Press.
Rizkallah, M. (2021). Integrative health through music therapy: Accompanying the journey from illness to wellness (Hanser). Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy, 13(2), 284-286. https://doi.org/10.56883/aijmt.2021.148
Stensæth, K., & Trondalen, G. (2012). Dialogue on intersubjectivity: Interview with Stein Bråten and Colwyn Trevarthen. Voices: A World Forum for Music Therapy, 12(3). https://doi.org/10.15845/voices.v12i3.682
Sundararaj, M. (2021). Response to Rizkallah’s review of the book ‘Integrative health through music therapy: Accompanying the journey from illness to wellness’. Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy, 13(2), 298-299. https://doi.org/10.56883/aijmt.2021.152
Trevarthen, C. (1999). Musicality and the intrinsic motive pulse: Evidence from human psychobiology and infant communication. Musicae scientiae, 3(1_suppl), 155-215. https://doi.org/10.1177/10298649000030S109
Trevarthen, C. (2012). Communicative musicality: The human impulse to create and share music. In D. Hargreaves, D. Miell & R. MacDonald (Eds.), Musical imaginations: Multidisciplinary perspectives on creativity, performance, and perception (pp. 259-284). Oxford University Press.
Trondalen, G. (2019). Musical intersubjectivity. The Arts in Psychotherapy, 65. https://doi.org/10.1016/j.aip.2019.101589.
Tsiris, G. (2022). Expanding the scope of open access journals: The ‘Approaches PLUS’ initiative. Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy. Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy, 14(2), 186-187. https://doi.org/10.56883/aijmt.2022.103
Tsiris, G., & Carr, C. (2015). Key changes and developments. Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy, 7(2), 194-196. https://doi.org/10.56883/aijmt.2015.35
The 8th SIMM-posium (Social Impact of Music Making)
Full text linkSocial Impact of Music Making 8th SIMM-posium, Queensland Conservatorium Griffith University 20-22 November 2023, Australi
The 3rd European Association of Music and Imagery (EAMI) conference: ‘The power of music – embodiment, trauma healing, spirituality’
Full text linkThe 3rd European Association of Music and Imagery (EAMI) conference
‘The power of music – embodiment, trauma healing, spirituality\u27
21-25 September 2022, Denmar
Εικόνες «θυροφύλαξης»
Full text linkAn increased attention to anti-oppressive practices has informed critical explorations of ‘gatekeeping’ in the music therapy profession, including issues pertaining to academic education, supervision, and ethics (Gombert, 2022; Hicks, 2020; Hsiao, 2014; Wetherick, 2024). Gatekeeping practices, as Fansler et al. (2019) write, become established based on which knowledges are regarded as acceptable or unacceptable. Such knowledges depend on
understandings about health and illness, disabled and enabled, therapist and “client,” teacher and student, “appropriate” behaviors, “inappropriate” language (including censorship of participants, minoritized music therapists, and musics within music therapy practice, as well as the elevation of “standard English” in academic contexts), who is “at risk,” what is normal, and so on. These understandings lead us to construct academic requirements/curricula, standards of practice, professional competencies, codes of ethics, research standards, and so on, which all work to reinforce the borders that have been constructed in the development of the profession. (Fansler et al., 2019)
These layers of gatekeeping shape our professional discourse and underpin the behind-thescenes processes of academic publishing too. Indeed, journal editors and peer reviewers are often perceived as ‘gatekeepers’ holding the power to legitimise research findings and influence the construction of knowledge and future professional directions in a field. Such power is not neutral. It involves highly complex processes coloured by sociocultural influences, disciplinary assumptions and, at times, competing professional agendas and power dynamics.
In this editorial, we take a step sideways to share our views and experiences of ‘gatekeeping’ as editors of Approaches as it completes its 15th anniversary. Each of us reflects creatively, drawing on images of gates, sounds, and metaphors. We invite you, the reader, to engage with these reflections as invitations, opening a space to consider your respective experiences too.Μια αυξημένη προσοχή προς τις αντι-καταπιεστικές πρακτικές έχει τροφοδοτήσει κριτικές αναζητήσεις σχετικά με τη «θυροφύλαξη» (gatekeeping) στο επάγγελμα της μουσικοθεραπείας, συμπεριλαμβανομένων των ζητημάτων που αφορούν την ακαδημαϊκή εκπαίδευση, την εποπτεία και την δεοντολογία (Gombert, 2022· Hicks, 2020· Hsiao, 2014· Wetherick, 2024). Οι πρακτικές θυροφύλαξης, όπως γράφουν οι Fansler et al. (2019), καθιερώνονται με γνώμονα το ποιες γνώσεις θεωρούνται αποδεκτές ή μη αποδεκτές. Τέτοιες γνώσεις εξαρτώνται από
κατανοήσεις σχετικά με την υγεία και την ασθένεια, τα άτομα με αναπηρία και τους ικανούς, τον θεραπευτή και τον «πελάτη», τον εκπαιδευτικό και τον μαθητή, τις «κατάλληλες» συμπεριφορές, την «ακατάλληλη» γλώσσα (συμπεριλαμβανομένης τηςλογοκρισίας των συμμετεχόντων, των μειονοτικών μουσικοθεραπευτών και των διαφορετικών ειδών μουσικής στο πλαίσιο της μουσικοθεραπευτικής πράξης, καθώς και της ανάδειξης της «καθιερωμένης αγγλικής γλώσσας» στα ακαδημαϊκά πλαίσια), το ποιος βρίσκεται σε «κίνδυνο», το τι είναι φυσιολογικό και ούτω καθεξής. Αυτές οι αντιλήψεις μας οδηγούν στην κατασκευή ακαδημαϊκών προδιαγραφών/προγραμμάτων σπουδών, προτύπων πρακτικής, επαγγελματικών προσόντων, κωδικών δεοντολογίας, ερευνητικών κριτηρίων και ούτω καθεξής, τα οποία όλα λειτουργούν για την ενδυνάμωση των ορίων που έχουν κατασκευαστεί κατά την ανάπτυξη του επαγγέλματος. (Fansler et al., 2019)
Αυτά τα στρώματα θυροφύλαξης διαμορφώνουν τον επαγγελματικό μας λόγο και στηρίζουν επίσης τις παρασκηνιακές διαδικασίες των ακαδημαϊκών εκδόσεων. Πράγματι, οι συντάκτες των περιοδικών και οι κριτές θεωρούνται συχνά ως «θυροφύλακες» που έχουν τη δύναμη να επικυρώνουν ερευνητικά αποτελέσματα και να επηρεάζουν την οικοδόμηση της γνώσης και των μελλοντικών επαγγελματικών κατευθύνσεων σε ένα πεδίο. Αυτή η δύναμη δεν είναι ουδέτερη. Περιλαμβάνει εξαιρετικά πολύπλοκες διαδικασίες που χρωματίζονται από κοινωνικοπολιτισμικές επιρροές, επιστημονικές παραδοχές και, ενίοτε, ανταγωνιστικές επαγγελματικές ατζέντες και δυναμικές εξουσίας.
Σε αυτό το σημείωμα σύνταξης, κάνουμε ένα βήμα στο πλάι για να μοιραστούμε τις απόψεις και τις εμπειρίες μας γύρω από τη «θυροφύλαξη» ως συντάκτες του Approaches καθώς συμπληρώνει τη 15η επέτειό του. Η καθεμία/καθένας παραθέτει έναν δημιουργικό αναστοχασμό αντλώντας εικόνες από διαφορετικές θύρες (πύλες ή πόρτες), ήχους και μεταφορικές έννοιες. Καλούμε εσάς, τους αναγνώστες, να εκλάβετε αυτούς τους αναστοχασμούς ως προσκλήσεις, ανοίγοντας έναν χώρο όπου μπορείτε να αναλογιστείτε και εσείς τις δικές σας εμπειρίες αντίστοιχα.