QMU Open Journal System (Queen Margaret University)
Not a member yet
583 research outputs found
Sort by
«Πόσο γυαλί μπορώ να σπάσω πριν με απολύσουν;» Διαπραγμάτευση ηθικά εποικοδομητικής εκπαίδευσης σε ένακατακερματισμένο πολιτικό τοπίο
No full textAmid the myriad of political disagreements that arise among collective identity groups vying for space within the educational curriculum, we offer in this article a theoretical framework through which we argue that schools are uniquely positioned to serve as spaces in which students can negotiate the ethical and moral selves of their choosing. Drawing upon the work from educational philosopher Maxine Greene (1988) and ethics philosopher Kwame Anthony Appiah (2005), we suggest that 1) the development or ‘becoming’ of one’s identity is an ethical endeavour, 2) negotiating identity space in both education and society at large is a moral endeavour, 3) acting upon both the ethical and moral dimensions of identity construction requires that individuals hold a form of socially-contextualised personal freedom, and 4) that practices and policies in education which privilege or marginalise individuals with particular identities ought to be questioned and potentially disrupted. Throughout our articulation of this central argument, we weave in contextualised examples from scholarly literature, recent current events in U.S. news and politics, and autoethnographic reflections. To tailor these ideas more specifically for the music education-focused reader, we draw upon a variety of sources from international music education journals that emphasise settings in which students are prompted to explore and construct aspects of their identities through music.Εν μέσω των πολλών πολιτικών διαφωνιών που προκύπτουν μεταξύ των ομάδων συλλογικής ταυτότητας που διεκδικούν χώρο στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα σπουδών, προσφέρουμε σε αυτό το άρθρο ένα θεωρητικό πλαίσιο εντός του οποίου υποστηρίζουμε ότι τα σχολεία βρίσκονται σε μοναδική θέση για να λειτουργούν ως χώροι όπου οι μαθητές μπορούν να διαπραγματευτούν τις ηθικές και δεοντολογικές ταυτότητες της επιλογής τους. Αντλώντας από το έργο της φιλοσόφου της εκπαίδευσης Maxine Greene (1988) και του φιλοσόφου της ηθικής Kwame Anthony Appiah (2005), προτείνουμε ότι: 1) η ανάπτυξη ή το «γίγνεσθαι» της ταυτότητας ενός ατόμου αποτελεί μια ηθική προσπάθεια, 2) η διαπραγμάτευση του χώρου της ταυτότητας τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην κοινωνία γενικότερα είναι μια δεοντολογική προσπάθεια, 3) το να ενεργεί κανείς με βάση τόσο των ηθικών όσο και των δεοντολογικών διαστάσεων της κατασκευής της ταυτότητας απαιτεί από τα άτομα να διαθέτουν μια μορφή κοινωνικά-πλαισιωμένης προσωπικής ελευθερίας, και 4) οι πρακτικές και οι πολιτικές στην εκπαίδευση που ευνοούν ή περιθωριοποιούν άτομα με συγκεκριμένες ταυτότητες πρέπει να αμφισβητούνται και ενδεχομένως να διαταράσσονται. Καθ’ όλη τη διατύπωση αυτού του κεντρικού επιχειρήματος, ενσωματώνουμε συγκεκριμένα παραδείγματα από την ακαδημαϊκή βιβλιογραφία, πρόσφατα γεγονότα της επικαιρότητας στην αμερικανική ειδησεογραφία και πολιτική, καθώς και αυτοεθνογραφικούς αναστοχασμούς. Για να προσαρμόσουμε αυτές τις ιδέες ειδικότερα για τον αναγνώστη που ασχολείται με τη μουσική εκπαίδευση, χρησιμοποιούμε μια ποικιλία πηγών από διεθνή περιοδικά μουσικής εκπαίδευσης που δίνουν έμφαση σε περιβάλλοντα στα οποία οι μαθητές προτρέπονται να εξερευνήσουν και να κατασκευάσουν πτυχές της ταυτότητάς τους μέσω της μουσικής
Διαδικτυακή εκδοχή του Music Meet Up: Η στροφή προς μια διαδικτυακή ομάδα μουσικοθεραπείας για εφήβους και νέους με καρκίνο
No full textThe COVID-19 pandemic has heightened the unique emotional and social needs expressed by adolescents and young adults (AYAs) with cancer. To help address this, we adapted an in-person developmentally tailored group music therapy intervention to an online format. The purpose of this study was to gain preliminary data to explore the acceptability of the online version of the group. A qualitative descriptive approach was chosen to understand the experiences of program participants, who were patients at a tertiary cancer centre in Toronto, Canada. One-to-one semi-structured interviews were conducted with participants, and data was analysed using thematic analysis. A total of six interviews were completed, with five participants identifying as women. Ages ranged from 24-35, and various cancer types were represented. Overall, participants felt the online version of the program was beneficial. However, interviews pinpoint advantages and disadvantages with the online format. Delivering the program online enhanced accessibility but also created issues of disrupted/impaired “connectivity” between participants and the music. Online group psychosocial interventions, including music therapy, may continue to be offered long after the pandemic. These lessons could inform how other online music therapy interventions are delivered to AYAs between 18-39 years of age and beyond.Η πανδημία COVID-19 ενίσχυσε τις ιδιαίτερες συναισθηματικές και κοινωνικές ανάγκες που εκδηλώνουν οι έφηβοι και νέοι ενήλικες με καρκίνο. Για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος, προσαρμόσαμε σε διαδικτυακή μορφή μια δια ζώσης ομαδική παρέμβαση μουσικοθεραπείας η οποία είναι αναπτυξιακά διαμορφωμένη. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν η συλλογή προκαταρκτικών δεδομένων για να διερευνηθεί η αποδοχή της διαδικτυακής μορφής της ομάδας. Επιλέχθηκε μια ποιοτική περιγραφική προσέγγιση για την κατανόηση της εμπειρίας των συμμετεχόντων στο πρόγραμμα, οι οποίοι ήταν ασθενείς σε ένα τριτοβάθμιο αντικαρκινικό κέντρο στο Τορόντο του Καναδά. Διεξήχθησαν ατομικές ημιδομημένες συνεντεύξεις με τους συμμετέχοντες και πραγματοποιήθηκε θεματική ανάλυση των δεδομένων. Ολοκληρώθηκαν συνολικά έξι συνεντεύξεις, με πέντε από τους συμμετέχοντες να προσδιορίζονται ως γυναίκες. Οι ηλικίες κυμαίνονταν από 24 έως 35, με διάφορους τύπους καρκίνου να εκπροσωπούνται. Συνολικά, οι συμμετέχοντες θεώρησαν ότι η διαδικτυακή εκδοχή του προγράμματος ήταν επωφελής. Ωστόσο, οι συνεντεύξεις επισημαίνουν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της διαδικτυακής μορφής. Η παροχή του προγράμματος διαδικτυακά ενίσχυσε την προσβασιμότητα, ενώ παράλληλα δημιούργησε ζητήματα διακοπτόμενης/μειωμένης «συνδεσιμότητας» μεταξύ των συμμετεχόντων και της μουσικής. Οι διαδικτυακές ομαδικές ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της μουσικοθεραπείας, μπορούν να συνεχίσουν να προσφέρονται για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πανδημία. Αυτά τα συμπεράσματα θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα ως προς τον τρόπο με τον οποίο άλλες διαδικτυακές μουσικοθεραπευτικές παρεμβάσεις προσφέρονται σε εφήβους και νέους ενήλικες ηλικίας μεταξύ 18 και 39 ετών και πέραν
Intersectionality in the arts therapies (Collier & Eastwood, Eds.)
Full text linkThis is a review of the book "Intersectionality in the arts therapies" edited by Jessica Collier and Corrina Eastwood.
Title: Intersectionality in the Arts Therapies Editors: Jessica Collier & Corrina Eastwood Publication Year: 2022 Publisher: Jessica Kingsley Publishers Pages: 272 ISBN: 9781787754348 
Imagining windmills: Trust, truth, and the unknown in the arts therapies (Cao, Hougham & Scoble, eds.)
Full text linkThis is a review of the book "Trust, truth, and the unknown in the arts therapies" edited by Marián Cao, Richard Hougham & Sarah Scoble.
Title: Imagining windmills: Trust, truth, and the unknown in the arts therapies Editors: Marián Cao, Richard Hougham & Sarah Scoble Publication Year: 2022 Publisher: Routledge Pages: 250 ISBN: 978036762669
«Πώς πας, ποταμέ;» Περνώντας μαζί εποχέςαλλαγών
Full text linkI was delighted to join the Approaches team in January 2023, and the last three years have flown by. Working alongside Andeline, Giorgos and Lucy and being in contact with different authors, reviewers and readers has been a huge privilege. Thinking together about how to expand, shape and develop the journal further has been one of the most enjoyable aspects of this role. I have learned from each member of the editorial team and loved the open attitude and exploratory invitations to play together.
When I was invited to apply for the role of associate editor, I took each of the letters of the word APPROACHES and used these as tiny catalysts for statements about how I might see myself working with the team and what I thought I could bring. Looking back at this, my words – Arts-based inquiry; Possibilities; Plus; Resonances; Open (access); Attitude; Creativity; Humour; Ethos; Supporting scholarship – still offer a generative introduction to the role of Approaches in the field of music therapy and beyond, and more broadly offer points for reflection around what I think a journal can do.
As well as using this editorial to offer thanks to everyone I have worked with, my intention was to reflect a little on my time with Approaches and the role of being an associate editor. Through this process, I found myself revisiting ideas around our previous editorial (dos Santos et al., 2025) and thinking about questions well beyond my own role as associate editor with the journal.
KNOWING FLOW
In our arts-based exploration of thoughts and experiences of gatekeeping (dos Santos et al., 2025), the Approaches editors engaged in individual arts-based reflexive process. Collectively, these explorations led to threads which warrant further expansion. Re-reading Andeline dos Santos’ reflections on her early sense of being a new researcher separated from a more experienced researcher by a flowing river struck me as particularly vivid. Understanding different levels of experience as points of pause whilst looking across an expanse of knowing flow seemed, to me, to capture my own sense of knowing as an ever-emerging expansive process. Perhaps we do not just move between knowing and not knowing, jumping across the river as we come to know more, but move through knowing.
In their recent article, Lewsley et al., (2025) articulate a feminist ethics of care through their co-creative storying of the health of a section of the Dyarubbin river in Western Australia. Through narrative inquiry they draw on their felt interactions with this river to trouble at experiences of “paternalistic, extractivist, and anthropocentric” (p. 525) ways of knowing that privilege normative temporalities and follow expected linearities in academic knowledge production. Engaging with the river in this way allowed them an embodied dialogue which moved beyond just a human knowledging and the river rivering. The authors’ communing with the river could be summed up by Donna Haraway’s (2015) idea of sympoeisis, or making-with.
KNOWING THROUGH FLOWING
Lewsley et al.’s (2025) point of departure was the question: ‘How are you going, river?’ I enjoyed this question and used it to catalyse an arts-based reflexive exploration of my own role as an associate editor over the last three years. I audio recorded a 6–7-minute solo improvisation using my violin and then drew freely while listening to the recording I had just made. Following this, I made some brief written reflections. I have referred to this elsewhere as thinking through improvisation (Haire, 2022). The drawing that emerged seemed to capture an expansive surge of watery energy. I have included a brief excerpt below along with the hand-drawn image.
Repetition and bubbling-ness. Images of water flowing over rocks. Rapids, and changes in speed came to me... There was a lot of movement in my playing... less of a slow deep river feel.... I think I was caught in a stream. [See pdf for image.]
The riverness of a river, to me, offers a generative notion of how knowing emerges and changes as time flows.
THE FLOW OF A JOURNAL
A dialogic ethos is something that drew me to apply for the role of an associate editor. The emphasis on critical reflexivity and dialogue is a strong aspect of my own work, and I know that many new authors, alongside more established researchers and practitioners submit their work to Approaches precisely due to the strong support for knowing as an emergent and ongoing process. Along with this, being a diamond open access journal supports a non-exclusive stance and helps foster non-linear nature of knowing.
How are you going, journal?
It is not just the work of the editors to find a way to cross a river, or construct points of rest on the bank. At their most alive, journals exist through authorship and readership, positioned somewhere between, offering a throughway for the exchange of knowing. This position is necessarily responsive to context and weather, so to speak, perhaps somewhat like Haraway’s (2015) idea of response-ability. In academic scholarship – such as that undertaken through Approaches – one could say that as a journal we are respons-able for taking care of a knowing flow.
FLOWING ON
Approaches is entering a period of transition as we move to a rolling publication model alongside changes in our editorial team as some colleagues move on and some colleagues join. This movement, whilst requiring considerable administrative organisation, also allows for a re-appraisal of how Approaches works and thinking around its ongoing development.
Being a part of the editorial team at Approaches has offered me many things regarding scholarship and inquiry. The catalysts I used to generate a statement of intent when applying for the role of associate editor would be the same if I applied for the role tomorrow.
I am sorry to leave, but also looking forward to re-establishing the flow of music therapy practice in my week. I feel excited about the reverberations of Approaches Plus and finding ways into the inbetween and ‘behind-the-scenes’ aspects of scholarship that we have been working to find a home for. There are so many hidden experiences as part of inquiry and research that are often left out of the distilled version of events. The stories untold feel, to me, as interesting and important as the ‘clean’ version of events that usually remain and offers one way to know with an author through dialogue about their process.
Approaches continues to support the growth of a culture of inquiry and scholarship through its current sponsorship of the research talks at Queen Margaret University (QMU). Most recently, we welcomed Kat McFerran to QMU for a fascinating presentation about musical pleasure and treating anhedonia in music therapy. We are also very excited about our upcoming roundtable as a journal at the 18th World Congress of Music Therapy in Bologna: Bridges of recognition and epistemic justice: A dialogue with an open-access journal. I hope to see you there!
REFERENCES
dos Santos, A., Haire, N., Bolger, L., & Tsiris, G. (2024). Images of “gatekeeping”. Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy, 16(2), 158-163. https://doi.org/10.56883/aijmt.2024.569
Haire, N. (2022). “How can you have music therapy without humour?!”: A phenomenologically informed arts-based reflexive study exploring humour in music therapy with persons living with dementia. [Doctoral thesis, University of Edinburgh]. https://hdl.handle.net/1842/38803
Haraway, D. (2016). Staying with the trouble: Making kin in the Chthulucene. Duke University Press. Lewsley, H., Vermeulen, B., Dollin, J., & Ryan, M. (2025). Storying the river: Toward a feminist ethics of care. Environmental Humanities, 17(2), 525-535. https://doi.org/10.1215/22011919-11713430Ήταν χαρά μου να ενταχθώ στην ομάδα του Approaches τον Ιανουάριο του 2023, και τα τελευταία τρία χρόνια πέρασαν πολύ γρήγορα. Η συνεργασία μου με την Andeline, τον Γιώργο και τη Lucy, καθώς και η επικοινωνία με διαφορετικούς συγγραφείς, κριτές και αναγνώστες, αποτέλεσαν μεγάλη τιμή. Η κοινή μας σκέψη για το πώς να επεκτείνουμε, να διαμορφώσουμε και να αναπτύξουμε περαιτέρω το περιοδικό ήταν μία από τις πιο ευχάριστες πτυχές αυτής της θέσης. Έμαθα πολλά από το κάθε μέλος της συντακτικής ομάδας και μου άρεσε ιδιαίτερα η ανοιχτή διάθεση καθώς και οι διερευνητικές και παιγνιώδεις προσκλήσεις για συνεργασία.
Όταν με κάλεσαν να υποβάλω αίτηση για τη θέση της αναπληρώτριας συντάκτριας, πήρα κάθε ένα από τα γράμματα της λέξης APPROACHES και τα χρησιμοποίησα ως μικρούς καταλύτες για να δηλώσω το πώς φανταζόμουν τον εαυτό μου να συνεργάζεται με την ομάδα και τι πίστευα ότι θα μπορούσα να προσφέρω. Κάνοντας μια αναδρομή, οι λέξεις μου – Arts-based inquiry (έρευνα βασισμένη στις τέχνες), Possibilities (δυνατότητες), Plus (συν), Resonances (αντηχήσεις), Open (access) (ανοικτή [πρόσβαση]), Attitude (στάση), Creativity (δημιουργικότητα), Humour (χιούμορ), Ethos (ήθος), Supporting scholarship (υποστήριξη της επιστημονικής ενασχόλησης) – εξακολουθούν να προσφέρουν μια δημιουργική εισαγωγή στον ρόλο του Approaches στο πεδίο της μουσικοθεραπείας και πέρα από αυτόν, και πιο ευρέως προσφέρουν σημεία για προβληματισμό σχετικά με το τι πιστεύω ότι ένα περιοδικό μπορεί να κάνει.
Εκτός από το να χρησιμοποιήσω αυτό το σημείωμα σύνταξης για να ευχαριστήσω όλους με τους οποίους συνεργάστηκα, η πρόθεσή μου ήταν να αναστοχαστώ λίγο πάνω στον χρόνο μου στο Approaches και στον ρόλο της αναπληρώτριας συντάκτριας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, βρέθηκα να επανεξετάζω ιδέες γύρω από το προηγούμενο σημείωμα σύνταξής μας (dos Santos και συν., 2025) και να σκέφτομαι ερωτήματα πολύ πέρα από τον δικό μου ρόλο ως αναπληρώτριας συντάκτριας του περιοδικού.
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΡΟΗ
Στη βασισμένη στις τέχνες εξερεύνηση των σκέψεων και των εμπειριών της «θυροφύλαξης» (gatekeeping) (dos Santos και συν., 2025), οι συντάκτες του Approaches ασχοληθήκαμε με μια ατομική καλλιτεχνική αναστοχαστική διαδικασία. Συλλογικά, αυτές οι αναζητήσεις οδήγησαν σε νήματα σκέψης που χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης. Ξαναδιαβάζοντας τους αναστοχασμούς της Andeline dos Santos αναφορικά με το αρχικό της αίσθημα ως μια νέα ερευνήτρια η οποία διαχωρίζεται από έναν πιο έμπειρο ερευνητή από ένα ποτάμι που κυλάει, με εντυπωσίασε η ζωντάνια της περιγραφής. Η κατανόηση των διαφορετικών επιπέδων εμπειρίας ως σημείων παύσης, ενώ ταυτόχρονα κοιτάζουμε απέναντι σε ένα πεδίο γνώσης που ρέει, φάνηκε, κατά τη γνώμη μου, να αιχμαλωτίζει τη δική μου αίσθηση της γνώσης ως μιας διαρκώς αναδυόμενης, διευρυνόμενης διαδικασίας. Πηδώντας πέρα από το ποτάμι καθώς αποκτούμε περισσότερη γνώση, ίσως δεν κινούμαστε απλώς μεταξύ του να γνωρίζουμε και του να μη γνωρίζουμε, αλλά κινούμαστε μέσα από τη γνώση.
Στο πρόσφατο άρθρο τους, οι Lewsley et al. (2025) αρθρώνουν μια φεμινιστική ηθική της φροντίδας μέσα από τη συν-δημιουργική τους αφήγηση της υγείας ενός τμήματος του ποταμού Dyarubbin στη Δυτική Αυστραλία. Μέσω αφηγηματικής έρευνας, αντλούν από τις βιωματικές αλληλεπιδράσεις τους με αυτόν τον ποταμό για να αμφισβητήσουν τις εμπειρίες των «πατερναλιστικών, εξαγωγικών και ανθρωποκεντρικών» (σ. 525) τρόπων γνώσης που ευνοούν κανονιστικές παροδικότητες και ακολουθούν αναμενόμενες γραμμικότητες στην παραγωγή ακαδημαϊκής γνώσης. Η αλληλεπίδραση τους με τον ποταμό με αυτόν τον τρόπο επέτρεψε έναν ενσώματο διάλογο που κινήθηκε πέρα από μια απλή ανθρώπινη γνώση και ποταμίσια ροή. Η κοινωνία των συγγραφέων με τον ποταμό θα μπορούσε να συνοψιστεί με την ιδέα της Donna Haraway (2016) για τη συνποίηση, ή τη συν-δημιουργία.
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΗ
Το σημείο εκκίνησης των Lewsley et al. (2025) ήταν η ερώτηση: «Πώς πας, ποταμέ;» Μου άρεσε αυτή η ερώτηση και τη χρησιμοποίησα ως καταλύτη για μια καλλιτεχνική αναστοχαστική εξερεύνηση του δικού μου ρόλου ως αναπληρώτριας συντάκτριας τα τελευταία τρία χρόνια. Ηχογράφησα έναν ατομικό αυτοσχεδιασμό 6-7 λεπτών χρησιμοποιώντας το βιολί μου και στη συνέχεια ζωγράφισα ελεύθερα ενώ άκουγα την ηχογράφηση που μόλις είχα κάνει. Στη συνέχεια, έγραψα κάποιους σύντομους αναστοχασμούς. Έχω αναφερθεί σε αυτό αλλού ως σκέψη μέσω αυτοσχεδιασμού (Haire, 2022). Το σχέδιο που προέκυψε φάνηκε να αποτυπώνει μια επεκτατική ορμή υδάτινης ενέργειας. Παρακάτω περιλαμβάνω ένα σύντομο απόσπασμα μαζί με τη χειρόγραφη εικόνα.
Επανάληψη και αίσθημα ζωντάνιας. Εικόνες νερού που κυλάει πάνω στα βράχια. Ορμητικά ρεύματα και αλλαγές στην ταχύτητα ήρθαν στο νου μου... Υπήρχε πολλή κίνηση στο παίξιμό μου... λιγότερο από μια αίσθηση ενός αργοκίνητου βαθύ ποταμού... Νομίζω ότι παρασύρθηκα από ένα ρεύμα.
Η αίσθηση της κίνησης του ποταμού, για μένα, προσφέρει μία δημιουργική ιδέα σχετικά το πώς η γνώση αναδύεται και μεταβάλλεται με τη ροή του χρόνου.
Η ΡΟΗ ΕΝΟΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ
Ένα διαλογικό ήθος είναι κάτι το οποίο με ώθησε να κάνω αίτηση για τη θέση της αναπληρώτριας συντάκτριας. Η έμφαση στην κριτική αναστοχαστικότητα και στον διάλογο είναι μία σημαντική πτυχή του έργου μου, και γνωρίζω ότι πολλοί νέοι συγγραφείς, αλλά και πιο έμπειροι ερευνητές και επαγγελματίες, υποβάλλουν τις εργασίες τους στο Approaches ακριβώς λόγω της ισχυρής υποστήριξης που δίνεται στη γνώση ως μια αναδυόμενη και συνεχιζόμενη διαδικασία. Παράλληλα, το γεγονός ότι είναι ένα περιοδικό διαμαντένιας ανοικτής πρόσβασης υποστηρίζει μια μη μονοπωλιακή θέση και συμβάλλει στην καλλιέργεια της μη γραμμικής φύσης της γνώσης.
Πώς πας, περιοδικό;
Δεν είναι μόνο έργο των συντακτών να βρουν έναν τρόπο να διασχίσουν έναν ποταμό ή να κατασκευάσουν σημεία ανάπαυσης στην όχθη. Στην πιο ζωντανή τους μορφή, τα περιοδικά υπάρχουν μέσω της συγγραφικής και της αναγνωστικής κοινότητας, τοποθετημένα κάπου ενδιάμεσα, προσφέροντας έναν δίαυλο για ανταλλαγή της γνώσης. Αυτή η θέση ανταποκρίνεται απαραίτητα στο πλαίσιο και στις συνθήκες, θα μπορούσε να πει κανείς, ίσως κάπως όπως η ιδέα της Haraway (2016) περί ευθύνης ικανότητας-απόκρισης (response-ability). Στην ακαδημαϊκή έρευνα – όπως αυτή που πραγματοποιείται μέσω του Approaches – θα μπορούσε να πει κανείς ότι ως περιοδικό είμαστε υπεύθυνοι και αποκρινόμαστε στη φροντίδα της ροής της γνώσης.
ΡΕΟΝΤΑΣ
Το Approaches εισέρχεται σε μια μεταβατική περίοδο, καθώς υιοθετούμε ένα μοντέλο κυλιόμενων δημοσιεύσεων, παράλληλα με αλλαγές στη σύνθεση της συντακτικής μας ομάδας, καθώς κάποιοι συνάδελφοι αποχωρούν και άλλοι προστίθενται. Αυτή η κίνηση, αν και απαιτεί σημαντική διοικητική οργάνωση, επιτρέπει επίσης μια επανεκτίμηση του τρόπου λειτουργίας του Approaches και μια αναθεώρηση της συνεχιζόμενης ανάπτυξής του.
Η συμμετοχή μου στη συντακτική ομάδα του Approaches μου έχει προσφέρει πολλά σχετικά με την ακαδημαϊκή και ερευνητική μου πορεία. Οι καταλύτες που χρησιμοποίησα για τη δημιουργία μια δήλωσης πρόθεσης όταν υπέβαλα αίτηση για τη θέση της αναπληρώτριας συντάκτριας θα παρέμεναν οι ίδιοι αν έκανα αίτηση για τη θέση αύριο.
Λυπάμαι που φεύγω, αλλά ταυτόχρονα ανυπομονώ να επαναφέρω τη ροή της μουσικοθεραπευτικής πράξης στην εβδομάδα μου. Νιώθω ενθουσιασμό με την απήχηση του Approaches Plus και για τον τρόπο προσέγγισης των ενδιάμεσων και «παρασκηνιακών» πτυχών της επιστημονικής ενασχόλησης, για τις οποίες έχουμε προσπαθήσει να δημιουργήσουμε ένα «σπίτι». Υπάρχουν τόσες πολλές κρυφές εμπειρίες ως μέρος της έρευνας και της μελέτης που συχνά παραλείπονται από την στείρα εκδοχή των γεγονότων. Οι αφηγήσεις που δεν αρθρώνονται μου φαίνονται εξίσου ενδιαφέρουσες και σημαντικές με την «καθαρή» εκδοχή των γεγονότων που συνήθως παραμένει, και προσφέρουν έναν τρόπο να γνωρίσει κανείς με έναν συγγραφέα μέσω του διαλόγου για τη διαδικασία τους.
Το Approaches συνεχίζει να υποστηρίζει την καλλιέργεια μιας κουλτούρας έρευνας και επιστημονικής μελέτης μέσω της τρέχουσας χορηγίας των ερευνητικών διαλέξεων στο Queen Margaret University (QMU). Πρόσφατα, υποδεχθήκαμε την Kat McFerran στο QMU για μια συναρπαστική παρουσίαση σχετικά με τη μουσική ευχαρίστηση και τη θεραπεία της ανηδονίας στη μουσικοθεραπεία. Είμαστε επίσης πολύ ενθουσιασμένοι για την επερχόμενη στρογγυλή μας τράπεζα στο 18ο Παγκόσμιο Συνέδριο Μουσικοθεραπείας στη Μπολόνια με θέμα: «Γέφυρες αναγνώρισης και επιστημικής δικαιοσύνης: Ένας διάλογος με ένα περιοδικό ανοικτής πρόσβασης». Ελπίζω να σας δω εκεί!
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
dos Santos, A., Haire, N., Bolger, L., & Τσίρης, Γ. (2024). Εικόνες «θυροφύλαξης». Approaches: Ένα Διεπιστημονικό Περιοδικό Μουσικοθεραπείας, 16(2), 158-163. https://doi.org/10.56883/aijmt.2024.569
Haire, N. (2022). “How can you have music therapy without humour?!”: A phenomenologically informed arts-based reflexive study exploring humour in music therapy with persons living with dementia. [Doctoral thesis, University of Edinburgh]. https://hdl.handle.net/1842/38803
Haraway, D. (2016). Staying with the trouble: Making kin in the Chthulucene. Duke University Press.
Lewsley, H., Vermeulen, B., Dollin, J., & Ryan, M. (2025). Storying the river: Toward a feminist ethics of care. Environmental Humanities, 17(2), 525-535. https://doi.org/10.1215/22011919-1171343
Ανασκοπώντας την εξέλιξη της μουσικοθεραπείας κατά τη διάρκεια μιας ζωής: Σκέψεις για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον
No full textThe development of music therapy as a profession varies significantly across global contexts, shaped by local education, clinical practice, and research initiatives. Understanding these national and international trajectories is critical to informing the profession’s ongoing evolution. This interview contributes to that understanding by exploring the career and perspectives of Alison Short, a leading Australian music therapy clinician, researcher, and educator. The timing of this interview is particularly significant, aligning with the 50th anniversary of the Australian Music Therapy Association (AMTA) in 2025, a milestone that invites reflection on the profession’s growth and future directions in Australia. The semi-structured interview process of the paper captures Short’s written responses to a series of questions focusing on her diverse professional experiences. These responses were further explored through virtual meetings, enabling deeper discussion and critical reflection. The resulting narrative highlights key themes that have shaped Short’s contributions to music therapy, relating to clinical practice, academia, research, the evolution of music therapy education in Australia, and the broader professional challenges and achievements witnessed over several decades.By exploring and documenting Short’s reflections, this interview offers valuable insights into the development of music therapy in Australia and the interrelationship between individual career trajectories and broader professional growth. These insights are not only relevant for understanding the Australian context but also contribute to global conversations about sustaining and advancing music therapy as a dynamic, evidence-informed, and person-centred profession.Η ανάπτυξη της μουσικοθεραπείας ως επάγγελμα διαφέρει σημαντικά σε παγκόσμιο επίπεδο, επηρεαζόμενη από την τοπική εκπαίδευση, την κλινική πρακτική και τις ερευνητικές πρωτοβουλίες. Η κατανόηση αυτών των εθνικών και διεθνών εξελικτικών διαδρομών είναι κρίσιμη για την συνεχή εξέλιξη του επαγγέλματος. Η παρούσα συνέντευξη συμβάλλει σε αυτή την κατανόηση εξερευνώντας την καριέρα και τις απόψεις της Alison Short, μιας εξέχουσας Αυστραλής κλινικής μουσικοθεραπεύτριας, ερευνήτριας και εκπαιδευτικού. Η χρονική συγκυρία της συνέντευξης είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς συμπίπτει με την 50ή επέτειο της Αυστραλιανής Ένωσης Μουσικοθεραπείας (Australian Music Therapy Association – AMTA) το 2025, ένα ορόσημο που προσκαλεί σε αναστοχασμό σχετικά με την εξέλιξη του επαγγέλματος και τις μελλοντικές του κατευθύνσεις στην Αυστραλία. Η διαδικασία ημι-δομημένης συνέντευξης του κειμένου καταγράφει τις γραπτές απαντήσεις της Short σε μια σειρά ερωτήσεων που επικεντρώνονται στις ποικίλες επαγγελματικές της εμπειρίες. Αυτές οι απαντήσεις διερευνήθηκαν περαιτέρω μέσω διαδικτυακών συναντήσεων, που επέτρεψαν βαθύτερη συζήτηση και κριτικό αναστοχασμό. Η αφήγηση που προκύπτει αναδεικνύει βασικά θέματα που έχουν διαμορφώσει τη συμβολή της Short στη μουσικοθεραπεία, σχετικά με την κλινική πρακτική, το ακαδημαϊκό έργο, την έρευνα, την εξέλιξη της μουσικοθεραπευτικής εκπαίδευσης στην Αυστραλία, καθώς και τις ευρύτερες επαγγελματικές προκλήσεις και επιτυχίες που παρατηρήθηκαν επί πολλές δεκαετίες. Μέσα από την εξερεύνηση και καταγραφή των αναστοχασμών της Short, η συνέντευξη προσφέρει πολύτιμες σκέψεις για την εξέλιξη της μουσικοθεραπείας στην Αυστραλία και για τη σχέση μεταξύ ατομικών επαγγελματικών διαδρομών και ευρύτερης επαγγελματικής ανάπτυξης. Αυτές οι σκέψεις είναι χρήσιμες όχι μόνο για την κατανόηση του αυστραλιανού πλαισίου, αλλά συμβάλλουν επίσης στον παγκόσμιο διάλογο για τη διατήρηση και προώθηση της μουσικοθεραπείας ως ένα δυναμικό,τεκμηριωμένο και προσωποκεντρικό επάγγελμα
Προς την ανάπτυξη κατευθυντήριων οδηγιών βέλτιστης πρακτικής για θεραπευτές μέσω τεχνών που εργάζονται εκτός του ιδιωτικού τομέα: Ευρήματα από μια ανασκόπηση πεδίου της πρακτικής στη Νότια Αφρική
No full textGuidelines for best practice are systematically developed recommendations to optimise service user care. Our purpose in this study was to explore how to develop best practice guidelines for art therapists working outside of private practice settings in South Africa. We conducted a scoping review of research on art therapy, drama therapy, and music therapy outside of private practice in South Africa from 2013 to 2023. (No relevant papers related to dance/movement therapy were identified). Based on the themes we developed from analysing the literature, we propose and discuss five guidelines for arts therapies best practice when working outside of private practice settings: (1) It is essential to build one’s contextual knowledge continuously and to work in and with that context; (2) To work outside of private practice settings as an arts therapist requires the skills and willingness to engage in wise, humble, strategic and collaborative relationship-building with a range of partners; (3) To work outside of private practice settings as an arts therapist requires intricately multifaceted reflexive and responsive thinking and practice; (4) The ability to draw on the arts as a highly flexible resource is essential; and (5) To work outside of private practice settings as an arts therapist necessitates creative, optimistic, macro and micro problem-solving. We unpack the rationale for each guideline and reflect on their practical applications. We acknowledge the unique aspects of our context whilst arguing that lessons could be learned from studying the work occurring here that may be useful for others in their contexts.Οι κατευθυντήριες οδηγίες για βέλτιστη πρακτική είναι συστηματικά ανεπτυγμένες συστάσεις που αποσκοπούν στη βελτιστοποίηση της φροντίδας των χρηστών υπηρεσιών. Σκοπός μας σε αυτή τη μελέτη ήταν να αναπτύξουμε κατευθυντήριες οδηγίες βέλτιστης πρακτικής για θεραπευτές μέσω τεχνών που εργάζονται εκτός ιδιωτικών πλαισίων στη Νότια Αφρική. Πραγματοποιήσαμε μία ανασκόπηση των ερευνών που έχουν δημοσιευτεί σχετικά με την εικαστική θεραπεία, τη δραματοθεραπεία και τη μουσικοθεραπεία εκτός του ιδιωτικού τομέα στη Νότια Αφρική, για την περίοδο 2013–2023. (Δεν εντοπίστηκαν σχετικά άρθρα σχετικά με τη χοροθεραπεία). Με βάση τα θέματα που αναπτύξαμε αναλύοντας τη βιβλιογραφία, προτείνουμε και συζητάμε πέντε κατευθυντήριες οδηγίες για τη βέλτιστη πρακτική στις θεραπείες μέσω τεχνών όταν εργάζονται σε πλαίσια εκτός του ιδιωτικού τομέα: (1). Είναι απαραίτητο να εμπλουτίζει κανείς συνεχώς τη γνώση του για το εκάστοτε πλαίσιο και να εργάζεται εντός αυτού του πλαισίου και σε συνεργασία με αυτό. (2) Η εργασία εκτός ιδιωτικού τομέα ως θεραπευτής μέσω τεχνών απαιτεί δεξιότητες και προθυμία να δημιουργήσει εύστοχες, ταπεινές, στρατηγικές και συνεργατικές σχέσεις με μια σειρά από συνεργάτες. (3) Η εργασία εκτός ιδιωτικού πλαισίου απαιτεί σύνθετη, πολυδιάστατη, αναστοχαστική και ευέλικτη σκέψη και πρακτική. (4) Η ικανότητα να αξιοποιεί κανείς τις τέχνες ως έναν εξαιρετικά ευέλικτο πόρο είναι απαραίτητη. (5) Η εργασία εκτός ιδιωτικού πλαισίου ως θεραπευτής μέσω τεχνών προϋποθέτει δημιουργική, αισιόδοξη, μακροσκοπική και μικροσκοπική επίλυση προβλημάτων. Αναλύουμε τη λογική πίσω από κάθε κατευθυντήρια οδηγία και εξετάζουμε τις πρακτικές εφαρμογές τους. Αναγνωρίζουμε τα μοναδικά χαρακτηριστικά του δικού μας πλαισίου, ενώ υποστηρίζουμε ότι από τη μελέτη αυτού του έργου μπορούν να αντληθούν συμπεράσματα που μπορεί να είναι χρήσιμα για άλλους στα δικά τους πλαίσια
“Music therapy is the very definition of white privilege”: Music therapists’ perspectives on race and class in UK music therapy
Full text linkΗ ανάδυση του κινήματος Black Lives Matter το καλοκαίρι του 2020 μετά το θάνατο του George Floyd επεσήμανε, για ακόμη μια φορά, τις φυλετικές και τις κοινωνικοοικονομικές ανισότητες που διαπερνούν τις δυτικές χώρες και κινητοποίησε τους μουσικοθεραπευτές στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλες χώρες να αναλογιστούν τη σημασία της φυλής και της κοινωνικής τάξης στο επάγγελμά τους και στη θεραπευτική τους πρακτική. Αυτές οι συζητήσεις έχουν πιο μακρά ιστορία στις ΗΠΑ· στο Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο. Στηριζόμενη στην αναφορά για τη διαφορετικότητα (Diversity Report) που δημοσίευσε το 2020 ο Βρετανικός Σύλλογος Μουσικοθεραπείας (Langford et al., 2020), η παρούσα μελέτη είχε ως στόχο να συμβάλει στην αναπτυσσόμενη συζήτηση της Βρετανικής μουσικοθεραπείας, καλώντας εκπαιδευόμενους και καταρτισμένους μουσικοθεραπευτές να σκεφτούν πώς οι – συχνά αλληλοεπηρεαζόμενες – φυλετικές και κοινωνικοοικονομικές ανισότητες επηρεάζουν την εκπαίδευση και την πρακτική της μουσικοθεραπείας και ποιες αλλαγές χρειάζονται για να καταστεί η μουσικοθεραπεία πιο σχετική και αντιπροσωπευτική για τις μειονοτικές κοινότητες. Τα δεδομένα παρήχθησαν με τη χρήση μιας διαδικτυακής ποιοτικής δημοσκόπησης (Ν=28) και πέντε επακόλουθων τηλεφωνικών συνεντεύξεων, γεγονός που επέτρεψε εύρος αλλά και βάθος σε έναν τομέα όπου υπάρχει έλλειψη έρευνας, καθώς και ένα υψηλότερο επίπεδο «αισθητής ανωνυμίας» για ένα δυνητικά ευαίσθητο και απειλητικό θέμα. Η αναστοχαστική θεματική ανάλυση, ενημερωμένη από την κριτική φυλετική θεωρία, χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη τριών θεματικών ενοτήτων από τα δεδομένα: 1) Εύπορες λευκές κυρίες: Η τυπική μουσικοθεραπεύτρια, 2) Λευκή κανονιστικότητα και ευθραυστότητα στη μουσικοθεραπεία, και 3) Μουσικοθεραπεία: Υποτιμημένη και πολύ δαπανηρή. Στα συμπεράσματα, συνθέτουμε τις αφηγήσεις των συμμετεχόντων σε συστάσεις για τη διαφοροποίηση του επαγγέλματος της μουσικοθεραπείας στο Ηνωμένο Βασίλειο.The resurgence of the Black Lives Matter movement in the summer of 2020 following the death of George Floyd highlighted, once again, the racial and socioeconomic inequities permeating western countries, and galvanised music therapists in the UK and elsewhere to reflect on the importance of race and social class in their profession and therapeutic practice. These discussions have a longer history in the US; in the UK they are in their infancy. Building on the 2020 British Association of Music Therapy Diversity Report (Langford et al., 2020), this study aimed to contribute to the burgeoning discussion in UK music therapy by inviting trainee and qualified music therapists to reflect on how – often intersecting – racial and socioeconomic inequities impact on music therapy training and practice and what changes are needed for music therapy to become more relevant to and representative of minoritised communities. Data were generated using an online qualitative survey (N=28) and five follow-up telephone interviews, allowing for both breadth and depth in an area where there is a paucity of research, and a higher level of “felt anonymity” for a potentially sensitive and threatening topic. Reflexive thematic analysis informed by critical race theory was used to develop three themes from the data: 1) Posh white ladies: the typical music therapist; 2) White normativity and fragility in music therapy; and 3) Music therapy: undervalued and too costly. In the conclusion, we synthesise the participants’ accounts into recommendations for diversifying the music therapy profession in the UK
“That’s what makes me authentic, because what we do makes sense” – Music professionals’ experiences of authenticity: A phenomenological, hermeneutical interview study
Full text linkΣτους χώρους της μουσικής εκπαίδευσης, της μουσικοθεραπείας και της θεωρίας για τη μουσική εκτέλεση έχουν συζητηθεί και διερευνηθεί ποικίλες όψεις της έννοιας της αυθεντικότητας. Η αυθεντικότητα φαίνεται να είναι μια έννοια με ευρείες δυνατότητες εφαρμογής και ομοίως ευρεία όρια ορισμού, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη διερεύνησή της. Αντλώντας από τη γνώση και το θεωρητικό πλαίσιο που αναπτύχθηκε από τις Bøtker και Jacobsen (2023), επιθυμούμε να συνεχίσουμε την διερεύνηση της αυθεντικότητας εντός τριών μουσικών επαγγελμάτων μέσα από μία προοπτική βασισμένη στην πράξη. Για την παρούσα μελέτη, μουσικοθεραπευτές, μουσικοπαιδαγωγοί και μουσικοί ερμηνευτές (έξι στο σύνολό τους) συμμετείχαν σε δύο συνεντεύξεις με θέμα τις εμπειρίες της δικής τους αυθεντικότητας όταν συντονίζουν μουσικές δραστηριότητες με παιδιά και ενήλικες (γονείς ή εκπαιδευτικούς). Οι συνεντεύξεις μεταγράφηκαν και αναλύθηκαν ακολουθώντας θεματική κωδικοποίηση και ανάλυση – απαγωγικά με βάση το εννοιολογικό πλαίσιο των Bøtker και Jacobsen, καθώς και επαγωγικά για την εύρεση νέων αναδυόμενων θεματικών σε αυτά τα τρία επαγγελματικά πεδία. Τα ευρήματα επιβεβαιώνουν το εννοιολογικό πλαίσιο, αλλά επίσης υποδηλώνουν μία διεύρυνση, προσθέτοντας το στοιχείο των «Αξιών». Το νέο πλαίσιο απαρτίζεται από έξι στοιχεία που όλα αφορούν στην εμπειρία της αυθεντικότητας: η σχέση, ο ρόλος, το πλαίσιο, ο επαγγελματισμός, η προσωπικότητα, οι αξίες. Επιπρόσθετα, μέσω της επαγωγικής ανάλυσης, προέκυψε μία επιπλέον θεματική – «αιώρηση-αγκύρωση» – περιγράφοντας και συνθέτοντας τη σχέση ανάμεσα στην αναστοχαστική και την αισθητηριακή επίγνωση που αλληλοσυμπληρώνονται στην εμπειρία της αυθεντικότητας εντός αυτών των τριών μουσικών επαγγελμάτων. Αυτή η σύνθεση αιώρησηςαγκύρωσης προτείνεται ως ένα σχετικό πλαίσιο για την κατάρτιση και την εκπαίδευση ατόμων σε αυτά τα τρία μουσικά επαγγέλματα.Within music education, music therapy, and music performance theory, various perspectives on the concept of authenticity have been discussed and investigated. Authenticity seems to be a concept with wide possibilities for application and likewise wide definitional borders, which makes it hard to investigate. Drawing on the knowledge and framework developed by Bøtker and Jacobsen (2023), we wish to continue the investigation of authenticity within three music professions from a practice-based perspective. For this study, music therapists, music educators, and music performers (six participants) were interviewed twice about their experiences of their own authenticity when facilitating musical activities with children and adults (parents or teachers). The interviews were transcribed and analysed using a thematic coding analysis: deductively using the conceptual framework by Bøtker and Jacobsen as well as inductively by looking for new emerging themes across these three professions. The findings confirm the conceptual framework but also suggest an expansion, adding the element of ‘Values’. The new framework consists of six elements that all pertain to the experience of authenticity: relationship, role, context, professionalism, personality, and values. Furthermore, another theme appeared through the inductive analysis – ‘floating-anchoring’ – describing and synthesising the connection between the reflective and the sensorial awareness that supplement each other in the experience of authenticity within these three music professions. This floating-anchoring synthesis is suggested as a relevant framework for training and education within the three music professions
The effects of personally preferred music on mood and behaviour in individuals with dementia: An exploratory pilot study
Full text linkΗ μουσική έχει αποδειχθεί ότι ωφελεί τα άτομα με άνοια. Υπάρχουν, ωστόσο, περιορισμένες μελέτες που να εξετάζουν το πώς τα μέλη του προσωπικού που εργάζονται σε δομές υποστηριζόμενης διαβίωσης χρησιμοποιούν την προτιμώμενη μουσική για ασθενείς με άνοια. Αυτή η ελεγχόμενη ποιοτική μελέτη είχε ως στόχο να καθορίσει: 1) εάν η προτιμώμενη μουσική είναι αποτελεσματική στη βελτίωση της διάθεσης και της συμπεριφοράς, και 2) εάν μια προσωποκεντρική προσέγγιση για τις παρεμβάσεις βασισμένες στη μουσική είναι εφικτή για άτομα με άνοια. Οι 20 συμμετέχοντες (μέση ηλικία (ΤΑ) = 81, (8)) άκουσαν ένα προτιμώμενο τους τραγούδι ή ένα τραγούδι ελέγχου σε τυχαία σειρά για έξι εβδομάδες με ένα πενθήμερο περίοδο αποφόρτισης μεταξύ των ακροάσεων. Η Κλίμακα Νευροσυμπεριφορικής Αξιολόγησης (Neurobehavioral Rating Scale, NRS) και η Κλίμακα Αξιολόγησης Παρατηρούμενου Συναισθήματος (Observed Emotion Rating Scale, OERS) χρησιμοποιήθηκαν για να μετρήσουν τις συναισθηματικές και τις συμπεριφορικές αλλαγές των συμμετεχόντων. Συγκεντρώθηκαν μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης και των καρδιακών παλμών για την κατανόηση των φυσιολογικών αποκρίσεων στη μουσική. Η NRS χρησιμοποιήθηκε για να μετρηθούν οι συμπεριφορικές αλλαγές ως απόκριση σε μια παρέμβαση ακρόασης που αποτελούντο τόσο από την προτιμώμενη μουσική όσο και από τη μουσική ελέγχου κατά τη διάρκεια 14 συνεδριών που διεξήχθησαν σε έξι εβδομάδες. Δεν παρατηρήσαμε αλλαγές στα συμπτώματα της NRS μετά την παρέμβαση.Οι μετρήσεις στην OERS και οι μετρήσεις ζωτικών ενδείξεων δεν διέφεραν σημαντικά ανάμεσα στην προτιμώμενη μουσική και στο τραγούδι ελέγχου παρά τις σχετικές τάσεις. Συμμετέχοντες/ προσωπικό/συγγενείς εξέφρασαν το πόσο σημαντικό είναι ότι τα προτιμώμενα τραγούδια ανακινούν συγκεκριμένες μνήμες και βελτιώνουν την ευζωία. Στη θεματική ανάλυση που χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία για το συναίσθημα βρέθηκε μια υπεροχή του θετικού συναισθήματος στην κατηγορία της μουσικής με προσωπικό νόημα και μια μικρή εμφάνιση αρνητικού συναισθήματος στη μουσική ελέγχου.Music has been shown to benefit individuals with dementia. There are, however, limited studies examining how assisted living staff members use preferred music for dementia patients. This controlled pilot study aimed to determine: 1) whether preferred music is effective in improving mood and behaviour and 2) whether a person-centred approach to music-based interventions is feasible for individuals with dementia. The 20 participants (mean age (SD) = 81 (8)) listened to a preferred song or control song in random order over 6 weeks with a five-day wash out period between the exposures. Neurobehavioral Rating Scale (NRS) and Observed Emotion Rating Scale (OERS) were used to measure participants’ emotions and behaviour changes. Blood pressure and heart rate were collected to understand physiological responses to music. NRS was used to measure the behavioural changes in response to a listening intervention comprised of both preferred music and control music over the course of 14 sessions administered over six weeks. We observed no changes in NRS symptoms post-intervention. OERS scores and vital signs did not differ significantly between the preferred music and the control song despite trends. Participants/staff/family expressed the importance of preferred songs to evoke specific memories and increase well-being. Thematic analysis using sentiment components indicated a predominance of positive sentiment in the meaningful music category and a minor occurrence of negative sentiment in the control music