QMU Open Journal System (Queen Margaret University)
Not a member yet
583 research outputs found
Sort by
The engine hums… occasionally it even sings: A response to Sara MacKian’s keynote ‘The constant hum of the engine…’
Get PDFΑποκρινόμενος εδώ στην κεντρική ομιλία της Sarah MacKian ξεκινάω με αφετηρία την προσωπική μου εμπειρία: τη σχεδόν διά βίου ενασχόλησή μου με την καντάτα του Μπαχ Ich habe genug. Αυτή οδηγεί σε μια συζήτηση για τη σχέση μεταξύ μουσικής και πνεύματος, και για το πώς εμείς ως ερευνητές μπορούμε να προσεγγίσουμε εμπειρίες που βιώνονται μέσα από αυτή τη σχέση. Ένα θεωρητικό μοντέλο για τα τέσσερα επίπεδα νοήματος στη μουσική φανερώνει τους διάφορους τρόπους με τους οποίους μπορεί να κατανοήσει κανείς τις δυνατότητες [affordances] και τις ιδιοποιήσεις [appropriations] που έχουν οι «βαθιές», «ισχυρές» ή «πνευματικές» μουσικές εμπειρίες για τους ακροατές εντός κλινικών και μη κλινικών πλαισίων. Τα παραδείγματα που χρησιμοποιούνται είναι από τη θεωρία και την εμπειρική έρευνα του μοντέλου δεκτικής μουσικοθεραπείας Guided Imagery and Music (GIM) ώστε να αποτυπωθεί η εξέλιξη από μια πιο στατική και προσανατολισμένη στο περιεχόμενο προσέγγιση προς μια πιο δυναμική διαδικασία και μια διαπροσωπική κατανόηση των πνευματικών / υπερπροσωπικών εμπειριών με τη μουσική.In this response to Sarah MacKian’s conference keynote I take a personal experience as point of departure: my almost lifelong engagement with Bach’s cantata Ich habe genug. This leads to a discussion of the relationship between music and spirit, and how we as researchers can approach experiences with this relationship. A theoretical model of four levels of meaning in music opens up a number of ways to understand the affordances and appropriations of ‘deep’, ‘strong’ or ‘spiritual’ music experiences to clinical and non-clinical listeners. Examples from theory and empirical research in the receptive music therapy model Guided Imagery and Music (GIM) are used to illustrate a development from a more static-content-oriented approach to a more dynamic-process and interpersonal understanding of spiritual/transpersonal experiences with music
Exploring the “thin place” between life and death: Compassion-Focused Relational Music Therapy (CRMT) for terminal agitation in advanced cancer in a hospice setting
Get PDFΤο παραλήρημα [delirium] και η διέγερση [agitation] είναι ιδιαίτερα διαδεδομένα τις τελευταίες ημέρες της ζωής για τους ασθενείς με καρκίνο και μπορεί να είναι οδυνηρά για τον ασθενή, την οικογένεια και το προσωπικό. Παρόλο που οι κατευθυντήριες γραμμές συνιστούν τη σχολαστική αξιολόγηση των πνευματικών και ψυχολογικών παραγόντων και μια ολιστική αντιμετώπιση, στην πράξη (ιδίως σε νοσοκομειακά περιβάλλοντα) χρησιμοποιείται συνήθως η καταστολή, παρά τις ηθικές, επαγγελματικές και οικογενειακές αμφιβολίες και την κακή επικοινωνία γύρω από αυτήν την πρακτική. Μια προσέγγιση που βασίζεται στη Σχεσιακή Μουσικοθεραπεία με Έμφαση στη Συμπόνια [Compassion-Focused Relational Music Therapy (CRMT)] προτείνει ότι το «λεπτό μέρος» μεταξύ ζωής και θανάτου μπορεί να διερευνηθεί και να κρατηθεί εντός της μουσικής, μειώνοντας ενδεχομένως το άγχος του ασθενή, της οικογένειας και των επαγγελματιών (ένα «τριγωνικό μοντέλο πόνου»), και να προσφέρει μια σημαντική γέφυρα μεταξύ της παροχής φροντίδας και του πένθους. Μια ενσυνείδητη προσέγγιση (αναπνοή, συνείδηση του σώματος, συμπόνια) ενσωματώνεται με τη χρήση του «φωνητικού κρατήματος» και του «νανουρίσματος-μοιρολογιού» [lullament] προκειμένου να υποστηριχθούν τα στοιχεία ενός «καλού θανάτου»: η ασφάλεια, η γαλήνη, η αγάπη, η συγχώρεση και η αποχώρηση. Αυτό το άρθρο περιγράφει μια μελέτη περίπτωσης μιας παρέμβασης CRMT με έναν τερματικό ασθενή που πέθαινε από μεσοθηλίωμα. Παρουσιάζει επίσης το πρωτόκολλο έρευνας μιας μελέτης σκοπιμότητας μεικτής μεθοδολογίας.Delirium and agitation are highly prevalent in the last days of life for cancer patients and can be distressing for patient, family and staff. Although guidelines recommend meticulous assessment of spiritual and psychological factors and a holistic response, in practice sedation is commonly used (particularly in hospital settings) in spite of ethical, professional and family ambivalence and mis-communication around this practice. A Compassion-Focused Relational Music Therapy (CRMT) approach proposes that the “thin place” between life and death can be explored and held within music, potentially reducing patient, family and staff distress (a ’triangular model of suffering’) and provide an important bridge between care-giving and bereavement. A mindful approach (breath, body-awareness, compassion) integrates with the use of ‘vocal holding’ and ‘lullament’ in order to support the elements of a ‘good death’; safety, peace, love, forgiveness and letting go. This article describes a case study of a CRMT intervention with a hospice patient dying from mesothelioma. It also presents a mixed-methods feasibility study research protocol
Interprofessional research in Guided Imagery and Music: Working collaboratively
Get PDFΗ διεπαγγελματική συνεργατική έρευνα αποκτά δυναμική ως κορυφαία ερευνητική πρακτική. Οι προκλήσεις που θέτει η πολύπλοκη φύση του κόσμου και η υγειονομική περίθαλψη απαιτούν νέες και διαφορετικές λύσεις. Απαιτούν ποικιλόμορφες δεξιότητες και το συλλογικό έργο πολλαπλών κλάδων. Ως αποτέλεσμα, οι φορείς χρηματοδότησης δίνουν προτεραιότητα στη διεπαγγελματική συνεργατική έρευνα αντί της έρευνας εντός ενός επιστημονικού κλάδου. Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται σε μια μέθοδο μουσικοθεραπευτικής πρακτικής: τη μέθοδο Guided Imagery and Music (GIM) της Bonny, όπου οι θεραπευτές συνήθως εργάζονται μόνοι τους. Το άρθρο εξετάζει τη διεπαγγελματική συνεργασία στην τρέχουσα ερευνητική βιβλιογραφία της μεθόδου GIM και ερευνά πώς αυτή η μέθοδος μπορεί να επωφεληθεί από αυτόν τον τύπο ερευνητικής πρακτικής. Οι συγγραφείς εντοπίζουν και συζητούν τις ικανότητες και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την επιτυχή συμμετοχή σε διεπαγγελματική συνεργατική έρευνα και παρέχουν μια ανάλυση δύο περιπτώσεων διεπαγγελματικής ερευνητικής πρακτικής στη μέθοδο GIM.Interprofessional collaborative research has been gaining momentum as a leading research practice. The challenges posed by the complex nature of the world and healthcare require new and different solutions. These require the diverse skill and collective work of multiple disciplines. As a result, funding agencies are giving priority to interprofessional collaborative research rather than single discipline research. This article focuses on one method of music therapy practice: The Bonny Method of Guided Imagery and Music (GIM), where practitioners typically work alone. It reviews interprofessional collaboration in current GIM research literature and explores how GIM can benefit from this type of research practice. The authors identify and discuss the competencies and skills needed to successfully engage in interprofessional collaborative research and provide an analysis of two case illustrations of interprofessional research practice in GIM
Flute, Accordion or Clarinet: Using the Characteristics of Our Instruments in Music Therapy (Oldfield, Tomlinson & Loombe, Eds.)
Get PDFThis is review of the book "Flute, Accordion or Clarinet: Using the Characteristics of Our Instruments in Music Therapy" edited by Amelia Oldfield, Jo Tomlinson and Dawn Loombe.
Title: Flute, Accordion or Clarinet: Using the Characteristics of Our Instruments in Music Therapy | Editors: Amelia Oldfield, Jo Tomlinson & Dawn Loombe | Publication year: 2015 | Publisher: Jessica Kingsley Publishers | Pages: 344 | ISBN: 978-1-84905-398-
It is the people
Get PDFHe aha te mea nui o te aoHe tangata, he tangata, he tangata
Ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο;Είναι οι άνθρωποι, είναι οι άνθρωποι, είναι οι άνθρωποι.
Αυτή η παροιμία των Μαορί (Māori) θα αντηχεί στον κόσμο με τους μουσικοθεραπευτές που αφιερώνουν τη ζωή τους δουλεύοντας με ανθρώπους εντός και μέσω της μουσικής. Αυτό το τεύχος του Approaches δίνει έμφαση στις εξαιρετικές προσφορές ανθρώπων, και ειδικότερα πρωτοπόρων μουσικοθεραπευτών, που έχουν συνδράμει σημαντικά στην επέκταση του επιστημονικού πεδίου και της επαγγελματικής μας κοινότητας διεθνώς.
Δυστυχώς αυτό το τεύχος εμπεριέχει αφιερώματα στις Jean Eisler, Carolyn Kenny και Chava Sekeles οι οποίες απεβίωσαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών με μικρό διάστημα μεταξύ τους. Αυτά τα αφιερώματα γιορτάζουν τις επιτυχίες αυτών των τριών πρωτοπόρων, το έργο των οποίων είχε σημαντική επίδραση στις ζωές διαφόρων ατόμων, αλλά και στις ζωές κοινοτήτων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.[1] Πρόκειται για μουσικά χαρισματικές γυναίκες που επέδειξαν ιδιαίτερη ομορφιά, σθένος και κουράγιο στις πολυδιάστατες ζωές τους ως καλλιτέχνιδες, επαγγελματίες, δασκάλες, μέντορες, συνεργάτιδες, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς και παρουσιάστριες. Καθεμιά τους έπαιξε ζωτικό ρόλο στην εγκαθίδρυση και ανάπτυξη του επαγγέλματος της μουσικοθεραπείας. Οι ιστορίες τους καθρεφτίζουν τις πολλαπλές και ποικίλες δεξιότητες που οι μουσικοθεραπευτές προσδίδουν και εξελίσσουν κατά τις μουσικοθεραπευτικές τους προσπάθειες, και καταδεικνύουν τη σημασία των θετικών σχέσεων και της ανάπτυξης ενός κλίματος συνεργασίας για την επίτευξη του σκοπού τους. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους, καθεμιά από αυτές τις γυναίκες ασχολήθηκε με μια σειρά από διαφορετικές, και συχνά εθελοντικές, εργασίες προκειμένου να συστήσει τη μουσικοθεραπεία σε ανθρώπους που την είχαν ανάγκη.
Τα επιτεύγματα αυτών των εκπληκτικών γυναικών μαρτυρούν το γεγονός ότι η ζωή μέσα από τις αντιξοότητές της μπορεί να ενισχύσει την κατανόηση της μουσικής ως ισχυρού και εμψυχωτικού μέσου για τους ανθρώπους και τις κοινότητες που χρειάζονται υποστήριξη. Στις ιστορίες τους αντηχεί ακόμη μια άλλη οικεία αφήγηση: ότι η ανακάλυψη της μουσικοθεραπείας, ως δεύτερη ή τρίτη επαγγελματική σταδιοδρομία στη ζωή ενός ανθρώπου, μπορεί να οδηγήσει σε παθιασμένη αφοσίωση στο επάγγελμα. Ο συνδυασμός της αγάπης για τη μουσική δημιουργία με μια εγκαθιδρυμένη καριέρα σε ένα διαφορετικό πεδίο ήταν –και πιθανώς εξακολουθεί να είναι– μια συνηθισμένη πορεία που ακολουθεί κανείς για να γίνει μουσικοθεραπευτής. Αυτό μπορεί να προσφέρει σημαντικό προτέρημα σε ένα τόσο πολυδιάστατο επάγγελμα, το οποίο δεν αφορά μόνο τη μουσική αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους αλλά και το γνωστικό και συγγραφικό έργο, την έρευνα, και το μοίρασμα της γνώσης μέσω της διδασκαλίας, των παρουσιάσεων και των δημοσιεύσεων, καθώς και του πολιτικού ακτιβισμού.
Στο βιβλίο του The Study of Music Therapy: Current Issues and Concepts, το οποίο αναθεωρείται στο παρόν τεύχος από τον Colin Lee, ο Ken Aigen (2014) επισημαίνει τη σημασία της μάθησης από τις συνεισφορές των πρωτοπόρων στο πεδίο, καθώς αναζητά την ισορροπία και την αλληλεπίδραση μεταξύ μουσικής και θεραπείας, και καταγράφει την εξέλιξη και την εφαρμογή της θεωρίας στη μουσικοθεραπεία από τη σύλληψή της ως επιστημονικού χώρου στα μέσα της δεκαετίας του 1940. Ο Lee σημειώνει πως η μουσικοθεραπεία έχει εισέλθει σε μια περίοδο τεράστιας ανάπτυξης την τελευταία δεκαετία, με το επάγγελμα να διευρύνεται συνεχώς και να διαφοροποιείται καθώς αναδύονται νέα μοντέλα και θεωρίες. Το βιβλίο του Anthony Meadow (2011) για παράδειγμα, το οποίο επίσης αναθεωρείται σε αυτό το τεύχος από την Florencia Grasselli, εμπεριέχει μελέτες περιπτώσεων από 47 μουσικοθεραπευτές οι οποίοι αντλούν από πολλά διαφορετικά θεωρητικά πλαίσια και πολιτισμικά υπόβαθρα, με σκοπό την βασισμένη σε τεκμήρια εργασία τους με ανθρώπους με ποικίλες ανάγκες καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Η διεύρυνση του πεδίου επισημαίνεται ακόμη από την επισκόπηση του Luke Annesley για το τρίτο συνέδριο του Βρετανικού Συλλόγου Μουσικοθεραπείας [British Association for Music Therapy, ΒΑΜΤ] «Μουσική, Διαφορετικότητα και Ολότητα» όπου παρουσιάστηκε ένα εύρος πρακτικών, ερευνητικών και θεωρητικών εργασιών.
Η αναγνώριση και το ενδιαφέρον μας για το έργο πρωτοπόρων του χώρου αντανακλάται και στο άρθρο των Wilhelm και Wilhelm. Εστιάζοντας στο έργο του Erwin Henry Schneider, οι συγγραφείς περιγράφουν την επίδραση του διδακτικού, συγγραφικού και ηγετικού του έργου τόσο στη μουσικοθεραπεία όσο και στη μουσική εκπαίδευση, με ιδιαίτερη αναφορά στην συνεισφορά του στην ίδρυση της Εθνικής Ένωσης για τη Μουσικοθεραπεία [National Association of Music Therapy, NAMT] στις ΗΠΑ. Στην ενότητα με τις βιβλιοκριτικές μπορούμε ακόμη να διαβάσουμε για το έργο του Ken Bruscia; ενός εξέχοντος θεωρητικού, ερευνητή και συγγραφέα ο οποίος έχει αφιερώσει 25 χρόνια στην εννοιολογική κατανόηση της μουσικοθεραπείας με έναν κριτικά ενταξιακό και προσβάσιμο τρόπο. Η τρίτη έκδοση του βιβλίου του, Defining Music Therapy (Bruscia, 2014), αναδύθηκε μέσα από τη συνεργασία με μια διεθνή ομάδα ειδικών, και το αποτέλεσμα είναι ένα ακόμη εξαιρετικό παράδειγμα ενός ατομικού και συλλογικού επιτεύγματος.
Ως συντάκτες του Approaches εκτιμούμε την προσπάθεια και τον χρόνο που αφιερώνουν οι άνθρωποι στην πρακτική τους, στην επαγγελματική τους ανάπτυξη και στην έρευνα, αλλά και τη θέλησή τους να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα με το να γράφουν για το έργο τους και να το μοιράζονται με άλλους. Καθώς το περιοδικό ολοκληρώνει το δέκατο τεύχος του και κοιτάει προς τη δεύτερη δεκαετία της ζωής του, η αρχική παροιμία των Μαορί δίνει πνοή στο μελλοντικό μας έργο.
He aha te mea nui o te aoHe tangata, he tangata, he tangata
Βιβλιογραφία
Aigen, K. (2014). The study of music therapy: Current issues and concepts. New York: Routledge.
Bruscia, K. (2014). Defining music therapy (3rd Edition). Gilsum, NH: Barcelona Publishers.
McFerran, K., & Stige, B. (Eds.) (2018). Special issue dedicated to Carolyn Kenny (1946-2017). Voices: A World Forum of Music Therapy, 18(3), Retrieved from: https://voices.no/index.php/voices/issue/view/350
Meadows, A. (Ed.). (2011). Developments in music therapy practice: Case study perspectives. Gilsum, NH: Barcelona Publishers.
[1] Το περιοδικό ανοικτής πρόσβασης Voices δημοσίευσε πρόσφατα ένα ειδικό τεύχος αφιερωμένο στο έργο της Carolyn Kenny (McFerran & Stige, 2018).
Προτεινόμενη παραπομπή:Rickson, D., & Τσίρης, Γ. (2018). Είναι οι άνθρωποι. Approaches: Ένα Διεπιστημονικό Περιοδικό Μουσικοθεραπείας, 10(2), 172-173.
He aha te mea nui o te aoHe tangata, he tangata, he tangata
What is the most important thing in the world?It is the people, it is the people, it is the people.
This Māori proverb will resonate with music therapists throughout the world who dedicate their lives to working with people in and through music. This issue of Approaches has an emphasis on the exceptional offerings of people, and more particularly of music therapy pioneers, who have been significant contributors to the expansion of our discipline and professional community internationally.
Sadly this issue includes tributes to Jean Eisler, Carolyn Kenny, and Chava Sekeles who died during the past two years in close proximity to each other. These tributes celebrate the achievements of these three pioneers whose work has had an enormous impact on the lives of individuals, as well as on national and international communities.[1] These were musically gifted women, who exhibited extraordinary beauty, strength, and courage in their multi-faceted lives as artists, practitioners, teachers, mentors, collaborators, scholars, authors, and presenters. Each of them had a vital impact on the establishment and development of the music therapy profession. Their stories reflect the multiple and diverse skills music therapists bring to and develop during their music therapy endeavours, as well as demonstrating the primacy of building positive relationships and developing collaborations in order to get things done. Throughout their lives each of them engaged in a variety of different, and often voluntary, tasks in order to bring music therapy to people who needed it.
The accomplishments of these extraordinary people are testament to the theme that living through adversity can strengthen one’s understanding of music as a powerful and empowering resource for those in need and their communities. In these people’s stories there are echoes of another familiar narrative: that the discovery of music therapy, often later in life and as a second or third career, can lead to passionate commitment to the profession. Combining love of music making with an already established career in a different field was – and perhaps still is – a typical route to becoming a music therapist. This can offer strong advantages in such a multi-faceted profession, which involves not only engaging and responding to people in music, but also thinking and writing, researching, and sharing through teaching, presentations and publications, as well as political activism.
In his book, The Study of Music Therapy: Current Issues and Concepts, reviewed in this edition by Colin Lee, Ken Aigen (2014) highlights the importance of learning from the contributions of pioneers in the field as he explores the balance and interface between music and therapy, and tracks the development and application of theory in music therapy since its inception as a discipline in the mid-1940s. Lee notes that music therapy has entered a period of immense growth in the last decade, with the profession becoming broader and more diverse as new models and theories have emerged. Anthony Meadow’s book (2011), for example, also reviewed in this edition by Florencia Grasselli, contains case studies from 47 music therapists who draw on many different theoretical frameworks and cultural backgrounds, to engage in research-based clinical work with people who have diverse needs, across the lifespan. The expansion of the field is also underscored in Luke Annesley’s review of the third conference of the British Association for Music Therapy, Music, Diversity and Wholeness, where a range of practice, research and theory-led work was presented.
Our acknowledgement and engagement with the work of pioneers in the field is also reflected in Wilhelm and Wilhelm’s article. Focusing on the work of Erwin Henry Schneider, the authors describe the impact of his teaching, writing and leadership in both music therapy and music education fields, noting especially his contribution to the establishment of the National Association of Music Therapy (NAMT) in the USA. In the book review section we can also read about the work of Ken Bruscia, an eminent theorist, researcher and author who has dedicated 25 years to conceptualising music therapy in a critically inclusive and integrated way. His third edition of Defining Music Therapy (Bruscia, 2014) emerged from collaboration with an international panel of experts, and the result is another outstanding example of individual and team achievement.
As editors of Approaches, we value highly the time and effort that people put into their practice, professional development and research, and their willingness to take that further by writing about their work and sharing it with others. As the journal completes its tenth volume and looks forward to the second decade of its life, the opening Māori proverb offers inspiration to our future work.
He aha te mea nui o te aoHe tangata, he tangata, he tangata
References
Aigen, K. (2014). The study of music therapy: Current issues and concepts. New York: Routledge.
Bruscia, K. (2014). Defining music therapy (3rd Edition). Gilsum, NH: Barcelona Publishers.
McFerran, K., & Stige, B. (Eds.) (2018). Special issue dedicated to Carolyn Kenny (1946-2017). Voices: A World Forum of Music Therapy, 18(3), Retrieved from: https://voices.no/index.php/voices/issue/view/350
Meadows, A. (Ed.). (2011). Developments in music therapy practice: Case study perspectives. Gilsum, NH: Barcelona Publishers.
[1] The open access journal Voices recently published a special issue dedicated to the work of Carolyn Kenny (McFerran & Stige, 2018).
Suggested citation:Rickson, D., & Tsiris, G. (2018). It is the people. Approaches: An Interdisciplinary Journal of Music Therapy, 10(2), 174-175
The 2016 ISME Commission on Special Music Education and Music Therapy Pre-Conference Seminar
Get PDFThe 2016 ISME Commission on Special Music Education and Music Therapy Pre-Conference Seminar | 20-23 July 2016 | Edinburgh, UK
Social-emotional learning through a drumming intervention
Get PDFΗ ανάπτυξη της κοινωνικής και συναισθηματικής ικανότητας θεωρείται αναπτυξιακός στόχος της παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Παρόλο που η πρώιμη φροντίδα και το οικογενειακό περιβάλλον είναι καίριας σημασίας για την ευημερία και την αναπτυξιακή πορεία των παιδιών, οι παρεμβάσεις κοινωνικοσυναισθηματικής μάθησης [social-emotional learning – SEL] δύνανται να μειώσουν την ευαλωτότητα των νέων ως προς την εσωτερίκευση και εξωτερίκευση προβληματικών συμπεριφορών εάν οικογενειακοί ή περιβαλλοντικοί παράγοντες παρουσιάζουν κάποιο κίνδυνο. Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να αξιολογήσει τον αντίκτυπο του προγράμματος κοινωνικο-συναισθηματικής μάθησης DRUMBEAT (Discovering Relationships Using Music, Beliefs, Emotions, Attitudes and Thoughts – Ανακαλύπτοντας Σχέσεις Χρησιμοποιώντας Μουσική, Πεποιθήσεις, Συναισθήματα, Στάσεις και Σκέψεις), μια παρέμβαση δέκα εβδομάδων σε σχολικό πλαίσιο. Οι μαθητές που έλαβαν μέρος στο πρόγραμμα DRUMBEAT (N = 75, 64% γένους αρσενικού, 59% μαθητές του Δημοτικού, 18% γηγενείς) σε έξι σχολεία της Αυστραλίας, και οι εκπαιδευτικοί τους, συμπλήρωσαν ένα εργαλείο Αυτοεκτίμησης και το Ερωτηματολόγιο Δυνατοτήτων και Δυσκολιών [Strengths and Difficulties Questionnaire] πριν και μετά την παρέμβαση. Οι αναλύσεις γραμμικού μικτού μοντέλου έδειξαν ότι σημειώθηκαν σημαντικές βελτιώσεις στην αυτοεκτίμηση των μαθητών, καθώς και στην εσωτερίκευση και την εξωτερίκευση συμπεριφορών, όπως ανέφεραν μαθητές και εκπαιδευτικοί. Η ομάδα κρουστών έχει τη δυνατότητα να προσελκύσει τους νέους σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον όπου ο ρυθμός, η συνεργασία και η συζήτηση μπορούν να ενισχύσουν την κατανόηση ενδοπροσωπικών και διαπροσωπικών διαδικασιών.The growth of social and emotional competence is considered a developmental goal of childhood and adolescence. While early caregiving and family environment are key to children’s wellbeing and developmental trajectories, social-emotional learning (SEL) interventions may reduce young people’s vulnerability to internalising and externalising problem behaviours if family or environment factors present some risk. The purpose of this study was to evaluate the impact of the SEL program DRUMBEAT (Discovering Relationships Using Music, Beliefs, Emotions, Attitudes and Thoughts), a 10-week school-based intervention. Students who took part in the DRUMBEAT program (N = 75, 64% male, 59% Primary School, 18% Indigenous) across six Australian schools, and their teachers, completed pre and post measures of Self-Esteem and the Strengths and Difficulties Questionnaire. Linear mixed model analyses showed there were significant improvements in students’ self-esteem, and internalising and externalising behaviours, as reported by students and teachers. Drumming has the potential to draw young people into an educative environment where rhythm, collaboration and discussion can enhance understanding of intra- and interpersonal processes
Music interventions and pain: An integrative review and analysis of recent literature
Get PDFΟι μουσικές παρεμβάσεις προσφέρουν μια χαμηλού κόστους, χαμηλού κινδύνου επικουρική συνδρομή στις παραδοσιακές θεραπείες. Παρόλα αυτά, τα υπάρχοντα βιο-φυσιολογικά ευρήματα [physiological evidence] που εξηγούν το πώς η μουσική ανακουφίζει από τον πόνο είναι σπάνια. Σε αυτή την περιεκτική ανασκόπηση παρέχουμε μια περίληψη των αποτελεσμάτων από την πρόσφατη βιβλιογραφία σχετικά με τη μουσικάπροκληθείσα αναλγησία [music-induced analgesia] καθώς και μια κριτική ανάλυση των μεθοδολογικών επιλογών. Στη συνέχεια περιγράφουμε την ανάγκη για ισχυρές θεωρητικές διευκρινήσεις που θα μπορούσαν να εξηγήσουν τις παρατηρούμενες επιδράσεις της μουσικής στον πόνο. Ολοκληρώσαμε μια ευρεία ηλεκτρονική αναζήτηση χρησιμοποιώντας κοινές μηχανές αναζήτησης για τον εντοπισμό πρόσφατων πειραματικών μελετών και βιβλιογραφικών ανασκοπήσεων που αντιπροσώπευαν την τρέχουσα κατανόηση των πιθανών αιτιακών σχέσεων μεταξύ μουσικής και πόνου. Τριανταένα άρθρα συγκεντρώθηκαν σε αυτή την ανασκόπηση – 23 ήταν μεμονωμένες πειραματικές μελέτες και οκτώ ήταν βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η μουσικά-προκληθείσα αναλγησία είναι ένα σταθερά παρατηρήσιμο φαινόμενο σε κλινικά πλαίσια, αν και μια μειονότητα των άρθρων καταγράφει ασαφή αποτελέσματα. Το μέγεθος της ανακούφισης του πόνου είναι από μικρό έως μέτριο και τα αποτελέσματα γίνονται λιγότερο καταληκτικά όταν προέρχονται από έμμεσα εργαλεία αξιολόγησης του πόνου. Στους περιορισμούς της πρόσφατης βιβλιογραφίας περιλαμβάνονται οι λειτουργικοί ορισμοί του πόνου, τα είδη του πόνου που εξετάζονται στα άρθρα, η υπερβολική χρήση εργαλείων αυτο-αναφοράς, η αυστηρότητα στην αναφορά δημογραφικών στοιχείων, η ποικιλομορφία και το μέγεθος των δειγμάτων και των αδύναμων πειραματικών ερευνητικών σχεδιασμών. Οι θεωρητικές επεξηγήσεις για την επίδραση της μουσικής στον πόνο ποικίλουν αλλά είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένες και στερούνται βιο-φυσιολογικών τεκμηρίων. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η μουσικά-προκληθείσα αναλγησία παραμένει ένα συνεχώς παρατηρήσιμο φαινόμενο. Για την περαιτέρω ανάπτυξη του πεδίου χρειάζεται να εφαρμοστούν πιο αυστηρές μεθοδολογικές πρακτικές και να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στην διερεύνηση των υποκείμενων βιο-φυσιολογικών μηχανισμών που αφορούν τις σχέσεις μεταξύ μουσικής και πόνου.Music interventions offer a low-cost, low-risk adjuvant to traditional therapies. However, scarce physiological evidence exists to explain how music relieves pain. In this integrative review, we provide a summary of results in the recent literature regarding music-induced analgesia and provide a critical analysis of methodological patterns. We then describe the need for robust theoretical explanations that could account for the observed effects of music on pain. We completed a broad electronic search using common search engines to identify recent experiments and literature reviews that represented the current understanding of potential causal relationships between music and pain. Thirty-one articles were synthesised in this review – 23 were individual experiments and eight were literature reviews. The results show that music-induced analgesia is a consistently observable phenomenon in clinical settings, although a minority of articles report inconclusive results. The magnitude of pain relief is small to modest and results become less conclusive when derived from indirect measures of pain. Limitations of the recent literature revolve around operational definitions of pain, varieties of pain examined within articles, over-reliance on self-reporting scales, rigour in demographic reporting, diversity and size of samples and weak experimental designs. Theoretical explanations for the effect of music on pain are varied but undeveloped and lacking in physiological evidence. We conclude that music-induced analgesia is a persistently observable phenomenon. To advance the field of study, more rigorous methodological practices need to be applied and more attention needs to be focused on finding underlying physiological mechanisms for the relationships between music and pain
The Music of Being: Music Therapy, Winnicott and the School of Object Relations (Alison Levinge)
Get PDFThis is a review of the book "The Music of Being: Music Therapy, Winnicott and the School of Object Relations" authored by Alison Levinge.
Title: The Music of Being: Music Therapy, Winnicott and the School of Object Relations | Author: Alison Levinge | Publication year: 2015 | Publisher: Jessica Kingsley Publishers | Pages: 176 | ISBN: 978-1-84905-576-
Music Therapy Training Programmes in Europe: Theme and Variations (Stegemann, Ulrich Schmidt, Fitzthum & Timmermann, Eds.)
No full textThis is a review of the book "Music therapy training programmes in Europe: Theme and variations" edited by Thomas Stegemann, Hans Ulrich Schmidt, Elena Fitzthum and Tomius Timmermann.
Title: Music therapy training programmes in Europe: Theme and variations Editors: Thomas Stegemann, Hans Ulrich Schmidt, Elena Fitzthum & Tomius Timmermann Publication year: 2016 Publisher: Dr. Ludwig Reichert Verlag Pages: 192 ISBN: 978-3-95490-179-