QMU Open Journal System (Queen Margaret University)
Not a member yet
583 research outputs found
Sort by
Art, philosophy, therapy: Articles and applications, Volume I & II (Lazou & Patios, Eds.)
No full textΤίτλος: Τέχνη, φιλοσοφία, θεραπεία: Άρθρα και εφαρμογές, Τόμος Α΄ & Β΄ Επιμελητές: Άννα Λάζου & Γιώργος Πατιός Έτος δημοσίευσης: 2016-2017 Εκδότης: Αρναούτης Σελίδες: 200 (Τόμος Α), 200 (Τόμος Β) ISBN: 978-960-964-53-
Spiritual dimensions of Guided Imagery and Music (Clarkson)
Get PDFThis is a review of the book "Spiritual dimensions of Guided Imagery and Music" authored by Ginger Clarkson.
Title: Spiritual dimensions of Guided Imagery and Music Author: Ginger Clarkson Publication year: 2017 Publisher: Barcelona Publishers Pages: 192 ISBN: 978194541128
Sacred moments in Guided Imagery and Music
Get PDFΑυτό το θεωρητικό άρθρο εξετάζει μια σειρά από τρέχουσες απόψεις σχετικά με τις πνευματικές εμπειρίες στη μέθοδο Guided Imagery and Music (GIM) και περιλαμβάνει την προσωπική μου εκτίμηση του θέματος μέσα από μια σειρά μελετών περίπτωσης που απεικονίζουν την έννοια των «ιερών στιγμών». Οι ιερές στιγμές που προκύπτουν κατά την ψυχοθεραπεία έχουν περιγραφεί ως συγκεκριμένες στιγμές εμπιστοσύνης και αίσθησης του απεριόριστου που αλλάζουν τη ζωή και οι οποίες αποτυπώνονται στη μνήμη χρόνια μετά επηρεάζοντας θετικά την υγεία και την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Η βαθιά ακρόαση [deep listening] της μουσικής στη μουσικοθεραπεία φαίνεται να δίνει την ευκαιρία να δημιουργηθεί και να συμπεριληφθεί σε αυτήν η πνευματικότητα. Αυτό το άρθρο διερευνά τη φαινομενολογία των ιερών στιγμών όπως αυτές παρουσιάζονται στη μέθοδο GIM μέσα από τα παραδείγματα των περιπτώσεων που μελετήθηκαν: Πώς βιώνει ο πελάτης μια ιερή στιγμή, πώς μπορεί αυτή η στιγμή να γίνει κατανοητή και να ολοκληρωθεί, και τι επίδραση έχει αυτή η ιερή στιγμή στη ζωή του πελάτη; Τέλος, στο άρθρο συζητιέται ο βαθμός στον οποίο οι πρακτικές της Μουσικής και της Απεικόνισης [Music and Imagery] μπορούν να εφαρμοστούν στην εκπαίδευση και στην παιδαγωγική.This theoretical article reviews a range of current views on spiritual experiences in Guided Imagery and Music (GIM) and includes my personal assessment of the theme with a range of case vignettes illustrating the concept of ‘sacred moments’. Sacred moments occurring in psychotherapy have been described as specific life-changing moments of trust and boundlessness that can be remembered years after, and that positively influence health and the effectiveness of therapy. Deep listening to music in music therapy seems to provide an opportunity to create and embrace spirituality. This article explores the phenomenology of sacred moments as they appear in GIM seen in the light of case examples: how does the client experience a sacred moment, how can it be understood and integrated, and what impact does it have in the life of the client? It is also discussed whether practices of Music and Imagery can be applied in education and pedagogics
Imaginaries of spirituality, violence and health impacts in metal music: A critical history and case study
Get PDFTόσο στον κοινό, καθημερινό λόγο όσο και σε κάποιες έρευνες που αφορούν τη μουσική και την υγεία, αποδίδεται στη μουσική μια αόριστη αλλά καθολική θεραπευτική δυναμική. Σε αντίθεση με αυτήν την οπτική, η χέβι μέταλ μουσική θεωρείται συχνά ένα είδος με αρνητικές επιπτώσεις για τους ακροατές και την κοινωνία. Αυτό το άρθρο αναλύει τις απόψεις που εκφράζονται στις διάφορες πολιτικές, στα μέσα ενημέρωσης και στις έρευνες που σχετίζονται με την υγεία και τη χέβι μέταλ μουσική, από τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα, εστιάζοντας κυρίως στο πλαίσιο του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ. Παρουσιάζοντας τις επιρροές που έχει δεχτεί η έρευνα από τον ηθικό πανικό και τις νομικές αντιπαραθέσεις, το άρθρο παρουσιάζει τους τρόπους με τους οποίους οι ιδέες για την παραβατική θρησκευτικότητα έχουν συχνά επηρεάσει τις συζητήσεις που περιστοιχίζουν τη χέβι μέταλ μουσική σχετικά με την επιρροή της στην υγεία και με τη βλαπτικότητά της. Σε επίπεδο επιστημονικής προσέγγισης και μεθοδολογίας, επικρατεί μια πόλωση ανάμεσα στα ψυχολογικά και συμπεριφορικά εργαστηριακά πειράματα, από τη μία μεριά, και στην έρευνα των κοινωνικών και των ανθρωπιστικών επιστημών, οι οποίες βασίζονται σε εθνογραφικές μελέτες ή σε προσεγγίσεις που έχουν ως άξονα το πλαίσιο, από την άλλη. Σημειώνοντας ότι κάποιες εργαστηριακού τύπου μέθοδοι φαίνεται να είναι στημένες ή ακόμη και αντιδεοντολογικές, το άρθρο αυτό υποστηρίζει μια ερευνητική προσέγγιση στον τομέα αυτό, η οποία μελετά πραγματικές πρακτικές ακρόασης. Στη συνέχεια παρουσιάζεται μια μελέτη περίπτωσης βίας, θρησκείας και υγείας που αφορά την ακραία μουσική υποκατηγορία της ντρόουν μέταλ [drone metal]. Σε αυτή τη μουσική κουλτούρα, με ισχυρά αλληλένδετους και μερικές φορές απροσδόκητους τρόπους, ο λόγος των ακροατών ακουμπάει τον μυστικισμό, το τελετουργικό και το ιερό, την υγεία, τη θεραπεία και την κάθαρση, και τους διαφορετικούς τρόπους της ακαθόριστης και της σωματικής βίας. Το άρθρο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο θόρυβος και η ακραία μουσική –αν και έννοιες υποτιμημένες, τουλάχιστον από τους κριτές που βρίσκονται έξω από τη χέβι μέταλ κουλτούρα– μπορούν να προσφέρουν ιδιαίτερα ισχυρά μέσα για τη θετική επιρροή της υγείας των ακροατών.In popular discourse, and in some research on music and health, a vague but universal healing potential is sometimes attributed to music in general. An important counterpoint appears in heavy metal music, which is often assumed to have deleterious effects on listeners and on society. This article reviews debates in politics, news media and research on health and metal music from the 1970s to the present, with particular focus on the UK and US contexts. Showing that research has been influenced by moral panics and legal controversies, the article demonstrates how ideas about transgressive religiosity have often influenced debates about health and harm surrounding metal music. A disciplinary and methodological polarisation is noted between, on one hand, psychological and behavioural lab experiments, and on the other, social sciences and humanities research with more ethnographic or contextual approaches. Noting that some lab-based methods seem highly contrived and even unethical, this article argues for an approach to research in this field which studies real listening practices. A case study of violence, religion and health is then outlined concerning the extreme subgenre of drone metal. In this music culture, listener discourses touch on mysticism, ritual and the sacred; on health, healing and catharsis; and on different modes of abstract and physical violence, in highly interrelated and sometimes surprising ways. The article concludes that noise and extreme music may offer particularly powerful —yet under-appreciated, at least to critics outside metal cultures— resources for positively influencing listeners’ health
Spirituality and music education: Perspectives from three continents (Boyce-Tillman, Ed.)
Get PDFThis is a review of the book "Spirituality and music education: Perspectives from three continents" edited by June Boyce-Tillman.
Title: Spirituality and music education: Perspectives from three continents Editor: June Boyce-Tillman Publication year: 2017 Publisher: Peter Lang Pages: 336 ISBN: 978-178707416
Composition and improvisation resources for music therapists (Lee, Berends & Pun, Eds.)
Get PDFThis is a review of the book "Composition and improvisation resources for music therapists" edited by Colin A. Lee, Aimee Berends and Sara Pun.
Title: Composition and improvisation resources for music therapists Editors: Colin A. Lee, Aimee Berends & Sara Pun Publication year: 2015 Publisher: Barcelona Publishers Pages: 288 ISBN: 978-193744078
Music, spirituality and wellbeing: Experiences of trans-subjective-participation in Guided Imagery and Music (GIM)
Get PDFΣε αυτό το θεωρητικό άρθρο εξετάζω κάποια παραδείγματα περιπτώσεων από την εφαρμογή της μεθόδου Guided Imagery and Music (GIM), μιας μουσικοκεντρικής μορφής ψυχοθεραπείας. Στη μέθοδο GIM η εμπειρία των απεικονίσεων του πελάτη εξελίσσεται τη στιγμή που ο ίδιος ακούει μια σειρά από προ-ηχογραφημένες μουσικές με τη συνείδησή του να βρίσκεται σε μια μεταβαλλόμενη ή ασυνήθιστη κατάσταση. Στο άρθρο διερευνώ την πνευματική εμπειρία που ενυπάρχει στην GIM, καθώς σχετίζεται με τη δια-υποκειμενική συμμετοχή [trans-subjective-participation] στην οποία πιστεύω ότι εδρεύει η προσωπική εμπειρία των πελατών. Αυτή η εμπειρία βρίσκεται σε ένα επίπεδο συνείδησης που ξεπερνά την ατομική ύπαρξη, τον χρόνο, τον χώρο, ακόμα και τον θάνατο. Οι σκέψεις μου διευκρινίζονται εδώ μέσα από παραδείγματα από την εργασία μου στον χώρο της ανακουφιστικής και της παρηγορητικής φροντίδας όπου, για παράδειγμα, οι πελάτες μπόρεσαν να βιώσουν τους δεσμούς με τους αγαπημένους να διατηρούνται και πέρα από τον θάνατο. Τέτοιες εμπειρίες σύνδεσης σε πνευματικό επίπεδο, ακόμη και αν κατασκευάζονται από τη φαντασία, μπορούν να είναι πολύ πραγματικές για τους πελάτες. Όπως αναφέρω, είναι πραγματικές ψευδαισθήσεις [real-illusions] οι οποίες φέρνουν τους πελάτες σε μια αυθεντική επαφή με την πνευματική διάσταση, παρ’ όλο που η τελευταία ως πράγμα από μόνη της [thing-in-itself] παραμένει εντελώς πέρα από την φαντασία. Άλλα παραδείγματα περιπτώσεων περιγράφουν τη συλλογική διάσταση αυτής της υπερ-υποκειμενικής συμμετοχής στη μέθοδο GIM, όταν αυτή σχετίζεται με το τραύμα και τη θεραπεία του.In this theoretical article I discuss case examples from Guided Imagery and Music (GIM), a music-centred form of psychotherapy. In GIM, the client’s imagery experience evolves whilst listening to a sequence of pre-recorded music in an altered or non-ordinary state of consciousness. In the article I explore spiritual experience in GIM as it relates to the trans-subjective-participation in which I believe clients’ personal experience to be grounded. This is at a level of consciousness which transcends individual existence, time and space, and even death. I illustrate my thinking with examples from work in palliative and bereavement care where clients have been able to experience the bonds with their loved ones being maintained beyond death, for instance. Such experiences of connectedness at a spiritual level can be very real for clients, even though they may be imagined. They are real-illusions, as I discuss, putting clients authentically in touch with the spiritual dimension, even though the latter as thing-in-itself remains utterly beyond imagining. Other case examples illustrate the collective dimension of trans-subjective-participation in GIM as this relates to trauma and its healing
The role of leadership and facilitation in fostering connectedness and development through participation in the Just Brass music programme
Get PDFΠολλά από τα εξωσχολικά προγράμματα μουσικής που παρέχονται στους Αυστραλούς μαθητές υπογραμμίζουν τα οφέλη τους για την ευεξία των συμμετεχόντων· αν και μεταξύ τους τα προγράμματα αυτά διαφέρουν σημαντικά, με μερικά να προσαρμόζονται από τους διοργανωτές αποκλειστικά στις συγκεκριμένες ανάγκες της κάθε ομάδας, και με άλλα να κωδικοποιούνται, να μετατρέπονται σε εγχειρίδια χρήσης και να διανέμονται σε ολόκληρη τη χώρα. Η παρούσα έρευνα μελετά ένα τέτοιο κωδικοποιημένο πρόγραμμα με σύνολο χάλκινων πνευστών το οποίο διοργανώθηκε από τον Στρατό Σωτηρίας [The Salvation Army] με μαθητές από σχολεία υποβαθμισμένων περιοχών. Πήραμε συνεντεύξεις από μια ομάδα νέων ηγετών που συμμετείχαν στο πρόγραμμα για αρκετά χρόνια, και τους ζητήσαμε να αναλογιστούν τις εμπειρίες συμμετοχής και ηγεσίας, τόσο μεμονωμένα όσο και συλλογικά. Η ανάλυση κατέδειξε τη σημασία του τρόπου διευκόλυνσης και ηγεσίας των προγραμμάτων, όπως αυτή καταδεικνύεται μέσα από τις αντιλήψεις των νέων ότι η ευεξία τους είχε προτεραιότητα έναντι της καλλιέργειας της μουσικότητάς τους στο πλαίσιο του προγράμματος. Αυτό το εύρημα μπορεί να προσφέρει μια εφικτή εξήγηση ως προς το γιατί ορισμένα πολύ διαφορετικά μουσικά προγράμματα, από τις προσαρμοσμένες θεραπευτικές ομάδες έως το κωδικοποιημένου τύπου ομαδικό παίξιμο χάλκινων πνευστών, καταλήγουν στην περιγραφή παρόμοιων αποτελεσμάτων ευεξίας από τους συμμετέχοντες. Αυτό το εύρημα αμφισβητεί ακόμη τις απαιτήσεις των ερευνητικών μεθοδολογιών που βασίζονται σε τεκμηριωμένα στοιχεία οι οποίες επιχειρούν να διαχωρίσουν την επιρροή της ηγεσίας από την επίδραση της μουσικής με σκοπό να αποδείξουν τα ευεργετικά οφέλη της μουσικής.Many extracurricular music programmes provided for Australian students highlight wellbeing benefits; although the programmes vary significantly, with some being uniquely tailored by facilitators to the specific needs of each group, and others being manualised and delivered across the country. This research project investigated a manualised brass ensemble programme run by The Salvation Army with students from schools in areas of disadvantage. We interviewed a group of young leaders who had been involved in the programme for a number of years and asked them to reflect on their experiences of participation and leadership, both individually and as a collective. Analysis highlighted the importance of programme facilitation and leadership, as demonstrated through the understandings of the young people that their wellbeing was prioritised over their musicianship within the programme. This finding may provide a feasible explanation as to why some very different music programmes, from tailored therapy groups to manualised ensemble-playing on brass instruments, result in similar wellbeing outcomes being described by participants. It also challenges the demands of evidence-based research methodologies that attempt to separate out the influence of leadership from the effect of the music in order to prove the wellbeing benefits of music
2018 AMTA Conference ‘Music therapy for a growing world’
Get PDF2018 American Music Therapy Association (AMTA) National Conference | Music therapy for a growing world | 15-18 November 2018, Dallas, Texas, USA
Toward theory-informed clinical research and practice
Get PDFΜέσα στα χρόνια, το Approaches έχει τροφοδοτήσει τη διανοητική μου περιέργεια προσφέροντάς μου ευκαιρίες πρόσβασης σε υλικό που αντικατοπτρίζει διεθνείς και ποικίλες προοπτικές στη μουσικοθεραπεία και σε συναφή επαγγελματικά πεδία. Εντάχθηκα για πρώτη φορά στην ομάδα του Approaches ως ομότιμη αναθεωρήτρια το 2011, και το 2017 ανέλαβα τον ρόλο της αναπληρώτριας συντάκτριας. Η εμπειρία μου ως αναπληρώτριας συντάκτριας με έχει ανταμείψει δίνοντάς μου τη δυνατότητα να συμμετέχω στον διάλογο μεταξύ συγγραφέων και αναθεωρητών και ως εκ τούτου να υποστηρίζω δημοσιεύσεις που εμπλουτίζουν τη δεξαμενή γνώσης του επαγγέλματός μας. Αν και είναι τιμή μου να γράφω αυτό το σημείωμα σύνταξης, είναι επίσης γλυκόπικρο, καθώς θα παραιτηθώ από τον ρόλο μου ως αναπληρώτριας συντάκτριας αυτόν τον Δεκέμβρη. Ωστόσο, η αφοσίωσή μου στο Approaches διατηρείται, καθώς θα συνεχίσω να συνεισφέρω ως μέλος της συμβουλευτικής συντακτικής επιτροπής.
Σε αυτό το σημείωμα σύνταξης, παρατηρώ την ανάπτυξη του πεδίου δράσεως του Approaches ως περιοδικού ανοικτής πρόσβασης με την πάροδο των τελευταίων χρόνων. Κατά τη γνώμη μου, αυτό το τεύχος αντικατοπτρίζει μια έμφαση βασισμένη στην κλινική εργασία η οποία ενημερώνεται από ποικίλες οπτικές γωνίες συνδέοντας τη μουσικοθεραπεία με άλλους συναφείς κλάδους. Συγκεκριμένα, οι συγγραφείς των άρθρων που δημοσιεύονται σε αυτό το τεύχος παρέχουν στους αναγνώστες θεωρητικές γνώσεις και απαντούν σε ερευνητικά ερωτήματα που έχουν τις ρίζες τους στην κλινική πρακτική. Αυτή η μετάφραση θεωρητικών ζητημάτων σε έρευνα που ενημερώνει την κλινική πρακτική ευθυγραμμίζεται με αυτό που προσδιόρισε ο Stige (2015) ως μια βασική στροφή στη μουσικοθεραπεία – μια αναδυόμενη ερευνητική παραγωγικότητα που είναι σχετική με το πλαίσιο αναφοράς της.
Η έρευνα που επικεντρώνεται στην πρόθεση μέσω της οποίας ένας θεραπευτής μπορεί να χρησιμοποιήσει τις προσωπικές του ποιότητες εντός των ορίων της ηθικής πρακτικής είναι σχετική για τους επαγγελματίες ανεξαρτήτως του θεωρητικού φακού που ενημερώνει την κλινική τους εργασία. Σε αυτό το τεύχος, η Ahonen συζητά τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται μια θεραπευτική σχέση όταν «οι μουσικοθεραπευτές χρησιμοποιούν εξίσου τη μουσική και τους προσωπικούς τους πόρους ως άτομα» (ελεύθερη μετάφραση) για να επιφέρουν θεραπευτική αλλαγή, μια έννοια που σπάνια συζητιέται στη μουσικοθεραπευτική βιβλιογραφία. Στο κείμενο ο αναγνώστης μπορεί να μάθει για κλινικά θέματα, όπως το να είναι ένας πληγωμένος θεραπευτής [wounded healer] (επειδή οι δικές μας εμπειρίες μας επιτρέπουν να συμπάσχουμε και να κατανοούμε καλύτερα τους άλλους), το να διαχειριζόμαστε την αντιμεταβίβαση [countertransference] και να κατανοούμε τον έμμεσο/δευτερογενή τραυματισμό [vicarious traumatization] (που συμβαίνει μέσω επανειλημμένων εκθέσεων σε τραυματικές αποκαλύψεις πελατών). Αυτά τα προαναφερθέντα κλινικά θέματα οδήγησαν την Ahonen να διεξαγάγει μια διερευνητική μελέτη για το πώς οι Καναδοί μουσικοθεραπευτές ασκούν και αντανακλούν τη χρήση του εαυτού στη θεραπευτική σχέση.
Παρέχοντας επίσης πληροφορίες που σχετίζονται με το πλαίσιο αναφοράς τους, στα κείμενά τους τόσο οι Ramaswamin και Silverman όσο και η Lim αντικατοπτρίζουν την εφαρμογή της θεωρίας για την παροχή ενός πλαισίου υποστήριξης για συγκεκριμένες κλινικές παρεμβάσεις. Με σκοπό την ανάπτυξη μιας νευροεπιστημονικά βασισμένης επιχειρηματολογίας για τη ζωντανή μουσική που προτιμάται από τον ασθενή (patient-preferred live music, PPLM) ως δεκτική παρέμβαση, οι Ramaswami και Σίλσιλμαν πραγματοποίησαν μια βιβλιογραφική ανασκόπηση. Αυτή η ανασκόπηση ωφελεί το επάγγελμά μας αυξάνοντας την κατανόησή μας για τον μηχανισμό μέσω του οποίου η μουσική ακρόαση φέρνει νευροβιολογικές αλλαγές, οι οποίες στη συνέχεια αλλάζουν τις συμπεριφορές και τα συναισθήματά μας. Πτυχές της μουσικής ακρόασης ως νευρολογικής ανταμοιβής, εξοικείωση και προτίμηση (που επιτρέπουν την αίσθηση του ελέγχου και την αποτελεσματική απόσπαση της προσοχής), επιλογή και αυτονομία στην επιλογή της μουσικής, καθώς και η κοινωνική συνιστώσα της μουσικής δημιουργίας γίνονται τα προτεινόμενα θεωρητικά μονοπάτια υποστηρίζοντας τη ζωντανή μουσική ως μια δεκτική παρέμβαση μουσικοθεραπείας. Η Lim από την άλλη πλευρά εφαρμόζει το Βοηθητικό Μοντέλο [Helping Model] του Egan για να εξηγήσει τόσο θεωρητικά όσο και εμπειρικά ερωτήματα σχετικά με την κλινική εργασία με άτομα με διαταραχές που σχετίζονται με κατάχρηση ουσιών. Η συγκεκριμένη θεωρία επεξηγείται μέσω μιας μελέτης περίπτωσης που περιλαμβάνει αξιολόγηση, κλινικούς στόχους και συζήτηση συγκεκριμένων εμπειριών βασισμένων στη μουσική.
Αντανακλώντας τη διεπιστημονική φύση του περιοδικού, οι Κεραμίδα και Βαϊούλη γράφουν σχετικά με τις διαφοροποιημένες διδακτικές προσεγγίσεις στη μουσική εκπαίδευση. Μέσα από μια συνεργασία ερευνητών που συνδυάζουν την εκπαίδευσή τους στην ειδική αγωγή, τη μουσικοθεραπεία και τη μουσική εκπαίδευση, το άρθρο τους παρέχει μια εις βάθος φαινομενολογική ανάλυση των προκλήσεων σχετικά με την αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών αναγκών των παιδιών με ειδικές ανάγκες σε τάξεις πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Οι συστηματικές μελέτες διαφόρων κλινικών ζητημάτων καθιστούν τα άρθρα σε αυτό το τεύχος πολιτισμικά και επιστημονικά σημαντικά. Οι θεωρητικές γνώσεις σε αυτά τα κείμενα μπορούν να μεταφραστούν σε άμεσες εφαρμογές κλινικών πρακτικών. Οι βιβλιοκριτικές που περιλαμβάνονται σε αυτό το τεύχος αντικατοπτρίζουν επίσης την αύξηση της κατανόησης της έρευνας, χρησιμοποιώντας την έρευνα για την ενημέρωση της κλινικής πρακτικής και συμμετέχοντας σε δια-συνεργατικές δραστηριότητες. Ομοίως, οι αναφορές συνεδρίων αντιπροσωπεύουν τον διεπιστημονικό διάλογο μεταξύ μουσικολόγων, μουσικών εκπαιδευτικών, εκπαιδευτών ειδικής αγωγής, ψυχαναλυτών και μουσικών ψυχολόγων. Ελπίζω, ως αναπληρώτρια συντάκτρια του Approaches, ότι τα τέσσερα άρθρα που περιλαμβάνονται σε αυτό το τεύχος, καθώς και η πληθώρα των βιβλιοκριτικών και των αναφορών από συνέδρια θα ανάψει τη διανοητική περιέργεια των αναγνωστών μας, θα παρέχει σημαντικό υλικό και θα λειτουργήσει ως πηγή έμπνευσης.
Κλείνοντας αυτό το σημείωμα σύνταξης, και εκ μέρους ολόκληρης της ομάδας του Approaches, θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μας προς τα μέλη της Συμβουλευτικής Συντακτικής Επιτροπής που πλησιάζουν στο τέλος της πενταετούς υπηρεσίας τους στην επιτροπή του περιοδικού και οι οποίοι θα αποχωρήσουν μέχρι το τέλος του έτος: Ανθή Αγρότου, Μίτσυ Ακογιούνογλου, Cochavit Elefant, John Habron, Ευθύμιος Παπατζίκης, Μαρία Ποθουλάκη, Hanne Mette Ridder, Shirley Salmon, και Melanie Voigt. Ευχαριστούμε όλους και τον καθένα ξεχωριστά και μεταδίδουμε τη βαθιά εκτίμησή μας για την τεράστια συμβολή τους στο Approaches τα τελευταία χρόνια. Ταυτόχρονα, ένα θερμό καλωσόρισμα στα νέα μέλη της ομάδας που εντάχθηκαν στη Συμβουλευτική Συντακτική Επιτροπή μας τους τελευταίους μήνες: June Boyce-Tillman, Enrico Ceccato, Tali Gottfried, Steven Lyons, Raymond MacDonald, Beth Pickard, Βασιλική Ρεράκη, Lorna Segall, και Anita Swanson.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Stige, B. (2015). The practice turn in music therapy theory. Music Therapy Perspectives, 33, 3–11.Over the years, Approaches has nourished my intellectual curiosity by giving me opportunities to access material that reflects international and diverse perspectives in music therapy and related professions. I first joined the Approaches team as a peer reviewer in 2011, and in 2017 I stepped into the role of associate editor. The experience of serving as associate editor has been rewarding by allowing me to engage in a dialogue between authors and reviewers, and thus supporting publications that enrich the knowledge pool of our profession. While it is my honour to write this editorial, it is also bittersweet, as I will be stepping down from my role as associate editor this December. My commitment to Approaches, however, continues, as I will carry on contributing as a member of the advisory editorial board.
In this editorial I bear witness to how much the scope of Approaches, as an open-access journal, has grown over the past years. In my opinion, this issue reflects an emphasis grounded in clinical work that is informed by diverse perspectives bringing together music therapy and related disciplines. Specifically, the authors of articles published in this issue provide readers with theoretical insights and answer research questions rooted in clinical practice. This translation of theoretical issues into research that informs clinical practice aligns with what Stige (2015) identified as a key turn in music therapy – emerging research productivity that is contextually relevant.
Research focusing on intentionality, through which a therapist can use their personal qualities within the boundaries of ethical practice, is contextually relevant for clinicians despite what theoretical lens informs their clinical work. In this issue, Ahonen discusses how a therapeutic relationship develops when “music therapists equally use both music and their own person” in order to bring forth therapeutic change, a concept infrequently addressed in music therapy literature. In the manuscript the reader can learn about clinical issues such as being a wounded healer (because our own experiences allow us to empathise and better understand others), managing countertransference, and understanding vicarious traumatisation (which occurs through repeated exposure to client traumatic disclosures). Those aforementioned clinical issues prompted Ahonen to conduct an exploratory survey into how Canadian music therapists engage and reflect upon use of self in the therapeutic relationship.
Also providing information that is contextually relevant in their manuscripts, Ramaswamin and Silverman, as well as Lim, reflect on applying theory to provide a support frame for specific clinical interventions. In order to develop a neuroscience-based rationale for patient-preferred live music (PPLM) as a receptive intervention, Ramaswami and Silverman conducted a literature review. Their review benefits our profession by increasing our understanding of the mechanism through which music-listening brings forth neurobiological changes, which then in turn change our behaviours and affect. Aspects of music-listening as a neurologic reward, as offering a sense of familiarity and preference (that allow a sense of control and effective distraction), choice and autonomy in selecting music, as well as the social component of music-making, become the proposed theoretical pathways supporting live music as a receptive music therapy intervention. Lim, on the other hand, applies Egan’s Helping Model to explain both theoretical and empirical questions pertaining to clinical work with individuals with substance-abuse disorders. The specific theory is illustrated through a case study that includes assessment, clinical goals, and discussion of specific music-based experiences.
Reflecting the interdisciplinary nature of the journal, Keramida and Vaiouli write about differentiated teaching approaches in music education. A collaboration between researchers blending their training in special education, music therapy and music education, their article provides a phenomenological in-depth analysis of challenges in addressing the educational needs of children with special needs in elementary general education classrooms.
The systematic investigations of diverse clinical issues make the articles in this issue culturally and scientifically relevant. The theoretical insights in these manuscripts can translate into direct clinical practice applications. The book reviews included in this volume also reflect the surge in understanding research, using research to inform clinical practice, and engaging in inter-collaborative activities. Similarly, the conference reports represent interdisciplinary dialogue between musicologists, music educators, special needs educators, psychoanalysts, and music psychologists. It is my hope, as associate editor of Approaches, that the four articles included in this issue, as well as the plethora of book reviews and the conference reports will ignite our readers’ intellectual curiosity and provide both relevant and inspirational material.
Closing this editorial, and on behalf of the whole team of Approaches, I would like to express our gratitude to our Advisory Editorial Board members who are approaching the end of their five-year service on the journal’s board and will be stepping down by the end of the year: Anthi Agrotou, Mitsi Akoyunoglou, Cochavit Elefant, John Habron, Efthymios Papatzikis, Maria Pothoulaki, Hanne Mette Ridder, Shirley Salmon, and Melanie Voigt. We thank each and every one of them and convey our deep appreciation for their enormous contribution to Approaches over the past years. At the same time, a warm welcome to the new team members who joined our Advisory Editorial Board over the past months: June Boyce-Tillman, Enrico Ceccato, Tali Gottfried, Steven Lyons, Raymond MacDonald, Beth Pickard, Vassiliki Reraki, Lorna Segall, and Anita Swanson.
References
Stige, B. (2015). The practice turn in music therapy theory. Music Therapy Perspectives, 33, 3–11