QMU Open Journal System (Queen Margaret University)
Not a member yet
583 research outputs found
Sort by
Lesbian, gay, bisexual and trans individuals living with dementia: Concepts, practice and rights (Westwood & Price, Eds.)
Full text linkThis is a review of the book "Lesbian, gay, bisexual and trans individuals living with dementia: Concepts, practice and rights" edited by Sue Westwood and Elizabeth Price
Title: Lesbian, gay, bisexual and trans individuals living with dementia: Concepts, practice and rights Editors: Sue Westwood & Elizabeth Price Publication year: 2018 Publisher: Routledge Pages: 241 ISBN: 978-1-138-34334-
How music-for-health practitioners’ decision-making processes inform their practice in paediatric hospitals
Full text linkΗ παρούσα ποιοτική έρευνα μελέτησε τον τρόπο με τον οποίο οι επαγγελματίες μουσικής και υγείας [music-for-health practitioners] κατανοούν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο πλαίσιο των νοσοκομειακών παιδιατρικών κλινικών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παρόλο που προϋπάρχουσες μελέτες έχουν διερευνήσει τις δεξιότητες που αναπτύσσουν οι επαγγελματίες και πώς αυτές συσχετίζονται με τα αποτελέσματα και τα οφέλη της μουσικής για την υγεία, αυτό το άρθρο περιγράφει συγκεκριμένα τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και το πώς οι επαγγελματίες αντλούσαν από ήδη κατακτημένες δεξιότητες. Τέσσερις επαγγελματίες μουσικής και υγείας, όλοι εκ των οποίων εργάζονται σε νοσοκομειακές παιδιατρικές κλινικές του Ηνωμένου Βασιλείου, τοποθετήθηκαν σχετικά με τις εμπειρίες τους στη λήψη αποφάσεων. Οι συνεντεύξεις ήταν ημιδομημένες. Τα δεδομένα αναλύθηκαν θεματικά και προέκυψαν τα παρακάτω θέματα: (α) χτίζοντας τα θεμέλια, (β) παρακολούθηση και κατανόηση, (γ) συνθήκες της μουσικής εκτέλεσης, και (δ) τρόποι επικοινωνίας. Η μελέτη απευθύνεται σε επαγγελματίες μουσικής και υγείας που βρίσκονται στο ξεκίνημα της καριέρας τους, προσφέροντας τρόπους να κατανοήσουν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Μπορεί επίσης να φανεί χρήσιμη σε πιο έμπειρους επαγγελματίες ως προς το να κατανοήσουν και να αναστοχαστούν σχετικά με τις δικές τους επαγγελματικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων και να έχουν μία τεκμηριωμένη βάση όταν εκπαιδεύουν νέους επαγγελματίες. Με επίκεντρο το πλαίσιο του παιδιατρικού νοσοκομείου, αυτό το άρθρο μπορεί ακόμη να έχει διεπιστημονικές προεκτάσεις στο να βοηθήσει το ιατρικό, νοσηλευτικό και άλλο προσωπικό να κατανοήσουν καλύτερα την πρακτική της μουσικής για την υγεία.This qualitative research study investigated how music-for-health practitioners make sense of decision-making in the context of paediatric hospital wards in the UK. Whilst existing studies have explored the skills practitioners develop and how these relate to outcomes and benefits of music for health, this article describes specifically the process of decision making and how practitioners drew on previously attained skills. Four music-for-health practitioners, all of whom work in paediatric hospital wards in the UK, were interviewed regarding their experiences of making decisions. The interviews were semi-structured. Data were analysed using thematic analysis and the following themes emerged: (i) Building the foundations; (ii) Taking note and taking in; (iii) Performance conditions; and (iv) Forms of communication. The research is addressed to music-for health practitioners at the beginning of their careers, offering ways to understand the process of decision making. It might also support more experienced practitioners to understand and reflect on their professional decision-making processes and to have an evidence base to use when training new practitioners. With its focus on the paediatric hospital, this article also has possible multi-disciplinary relevance in helping doctors, nurses and other staff better understand music-for-health practice
Creative arts therapies and the LGBTQ community: Theory and practice (Macwilliam, Harris, Trottier & Long, Eds.)
Full text linkThis is a review od the book "Creative arts therapies and the LGBTQ community: Theory and practice" edited by Briana Macwilliam, Brian T. Harris, Dana George Trottier and Kristin Long
Title: Creative arts therapies and the LGBTQ community: Theory and practice Editors: Briana Macwilliam, Brian T. Harris, Dana George Trottier & Kristin Long Publication year: 2019 Publisher: Jessica Kingsley Publishers Pages: 304 ISBN: 978-178592796
Music therapy in child welfare: Bridging provision, protection and participation (Krüger)
Full text linkThis is a review of the book "Music therapy in child welfare: Bridging provision, protection and participation" authored by Viggo Krüger.
Title: Music therapy in child welfare: Bridging provision, protection and participation Author: Viggo Krüger Publication year: 2020 Publisher: Barcelona Publishers Pages: 189 ISBN: 978194541152
Music therapy in neonatal intensive care: Influences of culture (Shoemark & Ettenberger, Eds.)
Full text linkThis is a review of the book "Music therapy in neonatal intensive care: Influences of culture" edited by Helen Shoemark and Mark Ettenberger.
Title: Music therapy in neonatal intensive care: Influences of culture Editors: Helen Shoemark & Mark Ettenberger Publication year: 2020 Publisher: Barcelona Publishers Pages: 308 ISBN: 978194541149
Playing marbles, playing music
Full text linkΠροσέχοντας παράλληλα τα πρόβατα και τα αλπακά της οικογένειάς τους, τα αγόρια της φυλής Αϊμάρα στις Περουβιανές Άνδεις παίζουν βόλους. Στο παιχνίδι τους πρέπει να χτυπήσουν τους βόλους πάνω από πέτρες και κλαδάκια και ανάμεσα από συστάδες χόρτων καθώς στοχεύουν μια σειρά από μικρές τρύπες που έχουν σκάψει στο έδαφος. Η γοητεία του παιχνιδιού έγκειται στο πώς αυτές οι πέτρες, τα κλαδάκια, οι συστάδες των χόρτων και οι τρύπες δρουν ως παράγοντες, αλλά και στο πού θα εκτραπούν οι βόλοι. Μέσα από αυτό το παράδειγμα, ο Smith (2017) τονίζει πως δεν είναι απλά ότι τα παιδιά παίζουν με τα υλικά παιχνίδια. Τα παιχνίδια – συμπεριλαμβανομένης της επιφάνειας του εδάφους – παίζουν επίσης με τα παιδιά.
Το παρόν τεύχος του Approaches περιέχει άρθρα που εκτείνονται από προγράμματα μουσικής δημιουργίας έως μουσικοθεραπεία με ομάδες, άτομα, ζευγάρια και οικογένειες, σε ποικίλα πλαίσια όπως μια φυλακή, κοινοτικά πλαίσια, μια μονάδα ενδονοσοκομειακής ψυχιατρικής περίθαλψης, έναν ιδιωτικό φορέα και έναν οργανισμό για τις θεραπείες μέσω τεχνών. Πλούσιο από μόνο του, κάθε ένα από αυτά τα άρθρα συνδιαλέγεται επίσης με τα υπόλοιπα. Κρατώντας κατά νου την ιστορία των Περουβιανών αγοριών και των βόλων τους, ίσως να ακούσουμε μια πτυχή διαλόγου να αναδύεται σε συνάρτηση με διαφορετικές έννοιες της αυτενέργειας (agency). Αυτές οι έννοιες τροφοδοτούν ευρύτερες συζητήσεις σχετικά με το ποιοι (ή τι) είναι οι παίχτες όταν η μουσικοθεραπεία «δουλεύει». Κάνει ο μουσικοθεραπευτής μια «παρέμβαση» ή «αγωγή»; Ποιος είναι ο ρόλος του πελάτη και της μουσικοτροπίας στο θεραπευτικό αποτέλεσμα; Ποιος είναι ο αντίκτυπος των αλληλεξαρτήσεων μεταξύ θεραπευτή, πελάτη και μουσικής; Ποια είναι η επίδραση της πλαισιωμένης φύσης της θεραπευτικής συνάντησης, συμπεριλαμβανομένου του κοινωνικοπολιτισμικού της πλαισίου; Παράλληλα με αυτές τις σκέψεις, προκύπτουν περαιτέρω ερωτήματα σχετικά με το πώς δουλεύει η μουσικοθεραπεία (συμπεριλαμβανομένων των χωρικών και των χρονικών στοιχείων της – «πού» και «πότε») και, μάλιστα, σχετικά με το τι όντως εννοούμε όταν λέμε ότι η μουσικοθεραπεία «δουλεύει».
Ατομικιστικές έννοιες της αυτενέργειας υπερασπίζονται ότι τα άτομα από μόνα τους έχουν εντός τους την ικανότητα να είναι δρώντες (actors). Σύμφωνα με αυτή την προοπτική, οι άνθρωποι είναι παράγοντες (agents) όταν επιλέγουν μια πορεία δράσης έναντι μιας άλλης, προκειμένου να παράγουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα (Archer, 2003· Giddens, 1984). Ωστόσο, υπάρχουν διάφορες εναλλακτικές προοπτικές, ορισμένες από τις οποίες έχουν υπάρξει εδώ και πολύ καιρό στα συστήματα γνώσης των ιθαγενών (Enfield, 2017) και άλλες οι οποίες έχουν ενταχθεί πιο πρόσφατα στο πλαίσιο των Δυτικών κριτικών προς την εξατομικευμένη αυτενέργεια. Γράφοντας στο πλαίσιο της σχεσιακής κοινωνιολογίας, ο Burkitt υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι προκαλούν ορισμένες επιδράσεις μεταξύ τους και στον κόσμο μέσω των σχεσιακών τους συνδέσεων και των κοινών τους δράσεων, ανεξάρτητα από το εάν αυτές οι επιδράσεις παράγονται ανακλαστικά. Σε αυτή τη σχεσιακή κατανόηση της αυτενέργειας, τα άτομα πρέπει να θεωρούνται ως «αλληλοδρώντες» και όχι ως ατομικοί παράγοντες ή δρώντες (Burkitt, 2016, σ. 323). Επιπλέον, από την προοπτική του νέου υλισμού, η ικανότητα για αυτενέργεια αναδύεται στο πλαίσιο της ενδο-δράσης μεταξύ ανθρώπινων και μη ανθρώπινων στοιχείων (McPhie, 2019). Τέτοιες έννοιες της κατανεμημένης αυτενέργειας έχουν ενημερώσει και συνεχίζουν να ενημερώνουν κατανοήσεις της μουσικοθεραπείας ως μια πλαισιωμένη σχεσιακή συνάντηση όπου η θεραπευτική μουσικοτροπία συν-δημιουργείται από ανθρώπινα και μη ανθρώπινα στοιχεία τα οποία διαμορφώνονται αμοιβαία μέσω συναθροίσεων ανθρώπων, τόπων, σωμάτων, μουσικών οργάνων, θεσμών, πολιτικών, τεχνολογιών, ιδεών και ούτω καθεξής. Ο Ansdell (2014), για παράδειγμα, έχει προωθήσει την έννοια της μουσικής οικολογίας λαμβάνοντας υπόψη τον τόπο, το χρόνο και τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν συγκεκριμένα πράγματα, εμπλέκονται σε συγκεκριμένες σχέσεις και που γίνονται όλοι μέρος της μουσικοθεραπευτικής δράσης. Ομοίως, η Flower (2019) χρησιμοποίησε την έννοια του Ingold για το πλέγμα (meshwork) ώστε να ξεδιπλώσει το πώς η εμπειρογνωμοσύνη διαμορφώνεται και διαδραματίζεται κατά μήκος των αλληλοσυνδεόμενων διαδρομών ανθρώπων, πραγμάτων και τόπων. Στο ερευνητικό της έργο, προσπάθησε να πλοηγήσει μέσα από την «ανομοιομορφία» του εδάφους όχι μόνο για να ιχνηλατήσει τους ανθρώπους, τους τόπους και τις δραστηριότητες μέσω των οποίων επιτυγχάνεται η δουλειά της μουσικοθεραπείας, αλλά και για να ξεδιαλύνει, αν είναι εφικτό, το πλέγμα εντός του οποίου διασυνδέονται (Flower, 2019, σ. 155).
Αντί να αναρωτιόμαστε αν είναι ο μουσικοθεραπευτής, ο πελάτης ή η μουσική που κάνει τη δουλειά, ή το πώς να εξισορροπήσουμε τη σημασία του κάθε στοιχείου πιο κατάλληλα στην υπηρεσία των θεραπευτικών αποτελεσμάτων, θα μπορούσαμε να δούμε τι συμβαίνει στη ροή μεταξύ τέτοιων παραγόντων. Παρά να περιοριζόμαστε στο να διερωτόμαστε μόνο πώς, ή πού, ή πότε, ή με τι, ή γιατί η μουσικοθεραπεία δουλεύει, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και να παίξουμε με το πώς αυτές οι όψεις προκύπτουν από την ενδο-δράση τους και τη δια-δράση τους. Καθώς διαβάζετε την παρούσα έκδοση του περιοδικού, σας προσκαλούμε να κρατήσετε αυτές τις σκέψεις κατά νου.
Σε αυτό το τεύχος, οι Helen Odell-Miller, Jodie Bloska, Clara Browning και Niels Hannibal εστιάζουν στη διαδικασία και την εμπειρία της αλλαγής στην αυτοαντίληψη φυλακισμένων γυναικών που παρακολουθούν μουσικοθεραπευτικές συνεδρίες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σε αυτή τη διερευνητική μελέτη μικτών μεθόδων, η οποία βασίζεται στη διδακτορική έρευνα της αείμνηστης Helen Leith, βλέπουμε πώς η αυτενέργεια διανεμήθηκε (μέσω των συμμετεχόντων, της μουσικοθεραπεύτριας, της διαδικασίας συγγραφής τραγουδιών, των σημείων εισόδου των κρατούμενων σε άλλα προγράμματα που απαιτούνται για την επανεγκατάστασή τους, για να αναφέρουμε μερικά στοιχεία) μέσα σε μια οικολογία φροντίδας που γέννησε την αυτοπεποίθηση των συμμετεχόντων. Σε μια πιλοτική μελέτη περίπτωσης, οι Peter McNamara, Ruyu Wang και Hilary Moss επικεντρώνονται στo δυνητικό ρόλο της μουσικοθεραπείας να προάγει θετική επικοινωνία και συναισθηματική αλλαγή σε ζευγάρια. Περιγράφοντας τον κοινό μουσικό χώρο που δημιουργήθηκε στη μουσικοθεραπεία με ένα παντρεμένο ζευγάρι στην Ιρλανδία, η μελέτη τους δείχνει πώς το μείγμα του μουσικοθεραπευτή, του ζευγαριού, των αναμνήσεών τους, της διαδικασίας συγγραφής τραγουδιών, του αυτοσχεδιασμού, και του δωμάτιου θεραπείας σχημάτισε μια συλλογικότητα φροντίδας που μπορούσε να μετατοπίσει την αμήχανη αλληλεπίδραση σε εκφραστική αίσθηση παιχνιδιού και μια αίσθηση επιμερισμένης αυτενέργειας. Στο άρθρο της, η Rachel Swanick διερευνά τις επιπτώσεις του τραύματος στη γνωστική ανάπτυξη σε σχέση με τη μουσικοθεραπεία με παιδιά και οικογένειες. Υποστηρίζει ότι ένα σημαντικό μέρος του ρόλου του θεραπευτή είναι να αναλογιστεί γιατί η δουλειά τους μπορεί να είναι αποτελεσματική και τι κάνουν μαζί με τον πελάτη που είναι βοηθητικό. Αυτό οδηγεί σε μια διερεύνηση των παραγόντων της αποτελεσματικής θεραπείας, και η Swanick προτείνει ένα πιλοτικό πρόγραμμα χρησιμοποιώντας το ερωτηματολόγιο Swanick-Chroma Assessment of Supportive Factors (SCAF), το οποίο βασίζεται στους τέσσερις κύριους παράγοντες αποτελεσματικής θεραπείας του Lambert: τη σχέση/συμμαχία, τα χαρακτηριστικά του πελάτη, τo μοντέλο θεραπείας και την προσδοκία. Οι Kevin Kirkland και Samuel King γράφουν για μια μουσικοθεραπευτική παρέμβαση προσανατολισμένη στη διαδικασία για ενήλικες που ζουν με συντρέχουσες διαταραχές. Αντλώντας από τη δουλειά τους στον Καναδά με μια ομάδα που ονομάζεται «Ραπ και Αποκατάσταση», διερευνούν πώς η μουσικοθεραπεία που βασίζεται στη μουσική ραπ μπορεί να δημιουργήσει έναν δυναμικό χώρο για τους πελάτες και τους θεραπευτές όπου μπορούν να αμφισβητήσουν τις ατομικές και συλλογικές τους δεσμεύσεις, τις σχέσεις και τις ταυτότητες επιχειρώντας να ξανασκεφτούν και να επανεξετάσουν κατανοήσεις της υγείας και της ευεξίας(σ. 70). Περιγράφουν την ανάμειξη διαφόρων στοιχείων – της ραπ ως καταλύτη για κοινωνική μεταρρύθμιση, του οργανωτικού πλαισίου του έργου των συγγραφέων, των διαλόγων σχετικά με την αποκατάσταση, των σύνθετων ιστοριών ευεξίας και αγώνα των ανθρώπων, και το μοίρασμα ιστοριών ζωής στη μουσικοθεραπεία. Η αναδυόμενη αίσθηση της κατανεμημένης αυτενέργειας που θα μπορούσε να προκύψει σε αυτή τη συλλογικότητα μουσικοθεραπευτικής φροντίδας συνδέεται με την αίσθηση της κοινότητας, της προσωπικής αυτονομίας και της ευεξίας των συμμετεχόντων. Τέλος, οι Katrina Skewes McFerran and Jessica Higgins εξερευνούν το μουσικό πρόγραμμα Just Brass για νέους στην Αυστραλία. Με έμφαση στο ρόλο της ηγεσίας και της διευκόλυνσης στην προώθηση της συνδετικότητας και της ανάπτυξης, οι συγγραφείς έκαναν συνεντεύξεις με μια ομάδα νέων ηγετών που είχαν συμμετάσχει στο πρόγραμμα. Τα ευρήματα δείχνουν τη διασύνδεση μεταξύ μουσικότητας και ευημερίας. Οι συγγραφείς αμφισβητούν μεθοδολογικές υποθέσεις που τείνουν να διαχωρίζουν την επιρροή της ηγεσίας από την επίδραση της μουσικής, προκειμένου να αποδείξουν τα οφέλη της μουσικής στην ευεξία.
Συνολικά, τα περιεχόμενα αυτού του τεύχους – μαζί με τις βιβλιοκριτικές και τις αναφορές από συνέδρια – προσφέρουν ποικιλόμορφες προοπτικές και ερωτήματα προωθώντας περαιτέρω την κατανόησή μας για την ανθρώπινη-μη ανθρώπινη συνύφανση στις πρακτικές μουσικής και ευεξίας. Στην εναρκτήρια ιστορία, η φύση και ο σκοπός του παιχνιδιού των αγοριών προκύπτει από μια συνάθροιση. Πράγματι, οι βόλοι (και οι πέτρες και τα κλαδάκια, τα χόρτα και οι τρύπες) παίζουν με τα αγόρια καθώς τα ίδια παίζουν με αυτά τα αντικείμενα, αλλά και μεταξύ τους. Αναγνωρίζοντας την κοινή δράση, την κατανεμημένη αυτενέργεια και τη ζωντάνια της ύλης (Bennett, 2010) μπορούμε να ανοίξουμε ένα χώρο για το μεταξύ στο έργο μας.
Κλείνοντας αυτό το σημείωμα σύνταξης, καλωσορίζουμε θερμά τη Lucy Bolger από το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης στην Αυστραλία, η οποία εντάχθηκε πρόσφατα στην ομάδα μας ως αναπληρώτρια συντάκτρια του Approaches. To μουσικοθεραπευτικό έργο της Lucy με περιθωριοποιημένες κοινότητες στην Αυστραλία, το Μπαγκλαντές και την Ινδία, και το ερευνητικό της ενδιαφέρον για το πώς οι διασταυρώσεις δύναμης και προνομίων επηρεάζουν την κατανόηση και την πρόσβαση των ανθρώπων στη μουσικοθεραπεία (Bolger, 2015· Bolger et al., 2018) αντηχούν με το ήθος του Approaches και μπορούν να προσφέρουν έναν άλλο φακό κατανόησης των εννοιών αυτενέργειας, όπως αυτές προκύπτουν σε αυτό το τεύχος.
Βιβλιογραφία
Ansdell, G. (2014). How music helps in music therapy and everyday life. Ashgate.
Archer, M. S. (2003). Structure, agency and the internal conversation. Cambridge University Press.
Bennett, J. (2010). Vibrant matter: A political ecology of things. Duke University Press.
Bolger, L. (2015). Being a player: Understanding collaboration in participatory music projects with communities supporting marginalised young people. Qualitative Inquiries in Music Therapy, 10(3), 77-126. https://doi.org/10.1093/mtp/miy002
Bolger, L., McFerran, K. S., & Stige, B. (2018). Hanging out and buying in: Rethinking relationship building to avoid tokenism when striving for collaboration in music therapy. Music Therapy Perspectives, 36(2), 257-266. https://doi.org/10.1093/mtp/miy002
Burkitt, I. (2016). Relational agency: Relational sociology, agency and interaction. European Journal of Social Theory, 19(3), 322-339. https://doi.org/10.1177/1368431015591426
Enfield, N. J. (2017). Distribution of agency. In N. J. Enfield & P. Kockelman (Eds.), Distributed agency (pp. 9-14). Oxford University Press.
Flower, C. (2019). Music therapy with children and parents: Toward an ecological attitude [Doctoral dissertation, Goldsmiths, University of London]. Goldsmiths Research Online, https://doi.org/10.25602/GOLD.00026132
Giddens, A. (1984). The constitution of society: Outline of the theory of structuration. Polity Press.
McPhie, J. (2019). Mental health and wellbeing in the Anthropocene: A posthuman inquiry. Palgrave Macmillan.
Smith, B. (2017). Distributed agency in play. In N. J. Enfield & P. Kockelman (Eds.), Distributed agency. Oxford University Press.While keeping an eye on their family’s sheep and alpacas, Aymara boys in the Peruvian Andes play marbles. In their game they need to shoot the marbles over rocks and twigs and through clumps of grass as they aim for a row of small holes they have dug into the ground. The appeal of the game lies in how these rocks, twigs, clumps and holes acts as agents, and in where the marbles will be diverted to. Through this example, Smith (2017) highlights how it is not simply the case that children play with material toys. Toys – including the surface of the ground – also play with children.
The current issue of Approaches contains articles stretching from music-making programmes to music therapy with groups, individuals, couples, and families, in diverse contexts such as a prison, community settings, an inpatient psychiatric care facility, private practice, and an arts therapies organisation. Rich in their own right, each of these papers also dialogue with one another. Holding While keeping in mind the story of the Peruvian boys and their marbles, we might hear a strand of dialogue emerging in relation to various notions of agency. These notions feed into wider debates about who (or what) the players are when music therapy “works.” Is the music therapist offering an “intervention” or “treatment”? What is role of the client and of musicking in the therapeutic outcome? What is the impact of the interrelations between therapist, client and music? What is the influence of the situated nature of the therapeutic encounter, including its sociocultural context? Alongside these considerations, further questions emerge about how music therapy works (including its spatial and temporal elements – the ‘where’ and ‘when’) and, indeed, about what we actually mean by saying music therapy “works.”
Individualistic notions of agency champion lone individuals as holding within themselves the capacity to be actors. From this perspective, people are agents when they choose one course of action over another in order to produce a particular effect (Archer, 2003; Giddens, 1984). Various alternative perspectives are available however, some of which have long existed within indigenous knowledge systems (Enfield, 2017) and others that have more recently been integrated within Western critiques of individualised agency. Writing within relational sociology, Burkitt argues that people produce certain effects on each other and in the world “through their relational connections and joint actions, whether or not those effects are reflexively produced. In this relational understanding of agency, individuals are to be thought of as ‘interactants’ rather than as singular agents or actors” (Burkitt, 2016, p. 323). Furthermore, from the perspective of new materialism, the capacity for agency emerges within the intra-action between human and non-human elements (McPhie, 2019). Such notions of distributed agency have informed and continue to inform understandings of music therapy as a situated relational encounter where therapeutic musicking is co-created by human and non-human elements that are reciprocally formed through assemblages of people, places, bodies, musical instruments, institutions, policies, technologies, ideas, and so on. Ansdell (2014), for example, has promoted the concept of musical ecology taking into account the place, time, and people who use certain things, are involved in certain relationships, and who are all becoming part of the music therapy action. Similarly, Flower (2019) has used Ingold’s notion of meshwork to unpack how expertise is formed and enacted in music therapy along the interweaving trails of people, things, and places. In her research work, she endeavoured to navigate “through the ‘unevenness’ of the territory to not only trace the people, places, and activities through which music therapy’s work is achieved, but also to unpick, if possible, the meshwork within which they interweave” (Flower, 2019, p. 155).
Instead of wondering whether it is the music therapist, the client, or the music that is doing the work, or how to balance the weight of each element most appropriately in the service of therapeutic outcomes, we could look at what is happening in the flow between such agents. Rather than limiting ourselves to asking only how, or where, or when, or with what, or why music therapy works, we could think with and play with how these facets come about through their intra- and inter-action. As you read this journal edition, we invite you to hold these considerations in mind.
In this issue, Helen Odell-Miller, Jodie Bloska, Clara Browning and Niels Hannibal focus on the process and experience of change in the self-perception of women prisoners attending music therapy sessions in the UK. In this mixed-methods exploratory study, which is based on the doctoral research of the late Helen Leith, we see how agency was distributed (through participants, the music therapist, the song-writing process, entry points into other programmes required for resettlement, to name a few elements) within a care ecology that generated participants’ self-confidence. In a pilot case study, Peter McNamara, Ruyu Wang and Hilary Moss focus on the potential of music therapy to promote positive communication and emotional change for couples. By describing the shared musical space that was created in music therapy with a married couple in Ireland, their study shows how the intermingling of the music therapist, the couple, their memories, the song-writing process, the improvisation and the therapy room formed a care collective that could shift awkward interaction into expressive playfulness and a sense of shared agency. In her article, Rachel Swanick exploresthe impact of trauma on cognitive development in relation to music therapy with children and families. She argues that an important part of the therapist’s role is to reflect on why their work can be effective and on what they do together with the client that helps. This points to an exploration of the factors of effective therapy, and Swanick proposes a pilot project using the Swanick-Chroma Assessment of Supportive Factors (SCAF) questionnaire, which is based on Lambert’s four main factors of effective therapy: relationship/alliance, client characteristics, model of therapy, and expectancy. Kevin Kirkland and Samuel King write about a music therapy process-oriented intervention for adults who live with concurrent disorders. Drawing on their work in Canada with a group called ‘Rap and Recovery’, they explore how rap-based music therapy can create a dynamic space for clients and therapists to “question individual and collective commitments, relationships, and identities in attempts to rethink and re-engage understandings of health and wellness” (p. 70). They outline the intermingling of rap as a catalyst for social reform, the organisational context of the authors’ work, discourses of recovery, people’s own complex histories of wellbeing and struggle, and their sharing of life stories in music therapy. The emerging sense of distributed agency that could come about in this music therapy care collective is linked to participants’ sense of community, personal autonomy, and well-being. Lastly, Katrina Skewes McFerran and Jessica Higgins explore the Just Brass music programme for young people in Australia. With a focus on the role of leadership and facilitation in fostering connectedness and development, the authors interviewed a group of young leaders who had been involved in the programme. The findings show the interconnection between musicianship and wellbeing. The authors challenge methodological assumptions that tend to separate out the influence of leadership from the effect of the music in order to prove the wellbeing benefits of music.
Overall, the contents of this issue – taken together with the book reviews and conference reports – offer varied perspectives and questions promoting further our understanding of the human-nonhuman intertwining in music and wellbeing practices. In the opening story, the nature and purpose of the Peruvian boys’ marble game comes about through an assemblage. Indeed, the marbles (and rocks and twigs, grass and holes) play with the boys as they play with these objects and with each other. By acknowledging joint action, distributed agency and the liveliness of matter (Bennett, 2010), we can open a space for the between in our work.
Closing this editorial, we warmly welcome Lucy Bolger from University of Melbourne, Australia who recently joined our team as associate editor of Approaches. Lucy’s music therapy work with marginalised communities in Australia, Bangladesh and India, and her research interest in how the intersections of power and privilege influence people’s understanding and access to music therapy (Bolger, 2015; Bolger et al., 2018) resonate with the ethos of Approaches and can offer another lens for engaging with notions of agency as these emerge in this issue.
References
Ansdell, G. (2014). How music helps in music therapy and everyday life. Ashgate.
Archer, M. S. (2003). Structure, agency and the internal conversation. Cambridge University Press.
Bennett, J. (2010). Vibrant matter: A political ecology of things. Duke University Press.
Bolger, L. (2015). Being a player: Understanding collaboration in participatory music projects with communities supporting marginalised young people. Qualitative Inquiries in Music Therapy, 10(3), 77-126. https://doi.org/10.1093/mtp/miy002
Bolger, L., McFerran, K. S., & Stige, B. (2018). Hanging out and buying in: Rethinking relationship building to avoid tokenism when
A clinical case study: Music therapy for an Ultra-Orthodox child with behavioural difficulties and developmental gaps
Full text linkΑυτή η μελέτη αφορά τον Josh, ένα Ισραηλινό πεντάχρονο παιδί, σε μία Υπερ-Ορθόδοξη Εβραϊκή κοινότητα. Ο Josh (ψευδώνυμο), παραπέμφθηκε για μουσικοθεραπεία λόγω της μη-συμβατής για την ηλικία του ανάπτυξη και τις δυσκολίες του ως προς την συναισθηματική του αυτορρύθμιση. Οι τρόποι έκφρασης των συναισθημάτων και των συμπεριφορών του Josh θεωρήθηκαν αντικρουόμενες με τις Υπέρ-Ορθόδοξες κοινωνικοπολιτισμικές συμβάσεις. Η οικογένεια και η κοινότητα εντός της οποίας ζούσε ο Josh δίσταζαν να συμπεριλάβουν και να αποδεχτούν τις δυσκολίες του. Ως ένας μη Υπερ-Ορθόδοξος μουσικοθεραπευτής, η διαπολιτισμική θεραπευτική διαδικασία ανέδειξε ουσιαστικά ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο μου στην φροντίδα του Josh. Ένα ερώτημα ήταν το εάν όφειλα να βοηθήσω τον Josh να αποκαλύψει την αυθεντική ζωηρή προσωπικότητά του, σε αντίθεση με τις συμβάσεις της κοινότητάς του, ή αντιθέτως να τον βοηθήσω να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της συντηρητικής και αυστηρής κοινότητάς του. Κατά τη διάρκεια της θεραπευτικής διαδικασίας, η μητέρα του Josh εξέφρασε δυσκολία στο να αποδεχτεί τον χαρακτήρα του, κάτι που θεώρησα ως ένδειξη απόρριψης. Αυτή η εμπειρία φάνηκε να προκαλεί φόβο στον Josh ότι μπορεί να εγκαταλειφθεί από τη μητέρα του και να αποζητά έναν δεσμό προσκόλλησης με κάποιον που τον κατανοεί και τον αποδέχεται. Κατά τη διάρκεια των συνεδριών παίζαμε, αυτοσχεδιάζαμε, τραγουδούσαμε και δημιουργήσαμε μια αίσθηση σύμπνοιας. Ως αποτέλεσμα, ο Josh αισθάνθηκε άνετα να εκφράσει την ζωηρή προσωπικότητά του. Έτσι, το παιδί που ξεκίνησε με μία ανώριμη δυνατότητα αυτοέκφρασης, ανέπτυξε αυτορρυθμιζόμενη συνοχή έκφρασης μέσω της φωνής, των ηχογραφήσεων, των αυτοσχεδιασμών και της επικοινωνιακής μουσικότητας. Η θεραπευτική σχέση που δεν επιχείρησε να τον «διορθώσει» αλλά να τον συμπεριλάβει και να τον αποδεχτεί, οδήγησε τον Josh να υιοθετήσει πιο αποτελεσματικές στρατηγικές συμπεριφοράς, επικοινωνίας και συναισθημάτων, που με τη σειρά τους βοήθησαν στην κατάκτηση συναισθηματικής αυτορρύθμισης. Συμπερασματικά, ο Josh κατόρθωσε ως παιδί να διατηρήσει την πολυπλοκότητα της έντονης προσωπικότητάς του αλλά και να αποδεχτεί τις συντηρητικές κοινωνικές συμβάσεις της Υπερ-Ορθόδοξης κοινότητας.This study deals with Josh, a five-year-old Israeli child, within the Ultra-Orthodox community. Josh (pseudonym), was referred for music therapy for his non-age-compatible development and difficulties with emotional self-regulation. Josh’s emotional-behavioural expressions were experienced as contradictory to Ultra-Orthodox socio-cultural conventions. Both Josh’s family and community were reluctant to contain his difficulties. As a non-Ultra-Orthodox music therapist, the intercultural therapeutic process brought to light essential questions about my role in treating Josh. One such question was whether to help Josh reveal his genuine colourful character, contrary to conventions of his community or alternatively, help him cope with the demands of his conservative rigid community? During the therapeutic process, Josh’s mother expressed difficulty in accepting his character, which I experienced as indicating a form of rejection. This experience appeared to leave Josh fearful of being abandoned by his mother and wishing for an attachment with someone who would understand and accept him. During sessions we played, improvised, sang and created an experience of togetherness. Subsequently, Josh felt himself at ease to express his colourful character. Thus, the child who began with an immature self- expression developed coherent regulated self-expression through voice, recordings, improvisations and communicative musicality. Therapeutic engagement that did not seek to “fix” him, but rather to contain and accept him, led Josh to adopt more effective behavioural, communicative, and emotional strategies that helped him to obtain emotional regulation. In conclusion, Josh became a child who managed to contain the intricacy of preserving his vivid character as well as accepting the Ultra-Orthodox community’s conservative social conventions
Who’s afraid of Christian Wolff? Exploring experimental music on an acute inpatient adolescent psychiatric unit
Full text linkΣε αυτό το άρθρο που βασίζεται στην πρακτική, ο συγγραφέας συνοψίζει το πώς μελέτησε τη χρήση πειραματικής μουσικής με εφήβους ασθενείς με καλλιτεχνικές ανησυχίες αποσκοπώντας στη βελτίωση των διαπροσωπικών σχέσεων, της συγκράτησης των παρορμήσεων, της συμμόρφωσης και της ανάγκης για διατήρηση της προσοχής. Επηρεασμένος από την πειραματική κλασσική μουσική του Αμερικανού συνθέτη Christian Wolff, ο συγγραφέας δημιούργησε μία πρωτότυπη σύνθεση πειραματικής μουσικής με τίτλο Burdock Variations and Other Wolff, με στόχο την εκ νέου ανα-δημιουργία της σε πλαίσια ομαδικής μουσικοθεραπείας σε μια ψυχιατρική μονάδα οξείας νοσηλείας. Απροσδόκητα, τα αποτελέσματα από την εμπειρία της πειραματικής μουσικής στην ομαδική μουσικοθεραπεία έδειξαν ότι (α) ενώ οι ανάγκες και η ανάπτυξη σχετικά με την αισθητική δεν ήταν μέρος των θεραπευτικών στόχων των ασθενών, η εμπειρία της πειραματικής μουσικής έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια, στη διαμόρφωση και στην ικανοποίηση των αισθητικών αναγκών του κάθε ασθενή εντός ενός ασφαλούς θεραπευτικού περιβάλλοντος, (β) προκαλώντας το αισθητικό σύστημα (Curreri, 2013) των εφήβων μέσα από την από κοινού διερεύνηση νέων και ασυνήθιστων ηχητικών πρακτικών, η θεραπευτική σχέση, που αναπτύσσονταν ήδη στα πλαίσια πιο τυπικών παρεμβάσεων μουσικής και δημιουργικών τεχνών, εμβαθύνθηκε περαιτέρω μεταξύ των εφήβων και του συγγραφέα, (γ) η διερεύνηση της σύνθεσης Burdock Variations and Other Wolff αποτελεί μία προχωρημένη μουσικοθεραπευτική παρέμβαση που μπορεί να εισαχθεί μετά από την διερεύνηση πιο τυπικών μουσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων, και (δ) η διερεύνηση της σύνθεσης Burdock Variations and Other Wolff μπορεί να εισαχθεί μόνο σε εφήβους ασθενείς που μπορούν να διατηρήσουν την συγκέντρωση, την περιέργεια και την προσοχή τους.In this practice-based article, the author summarises how he explored experimental music with creative arts-curious adolescent patients to help improve interpersonal interactions, impulse control, compliance, and attentional needs. Informed by the American composer of experimental classical music Christian Wolff, the author constructed an original clinical experimental music composition, Burdock Variations and Other Wolff, to be recreated in music therapy group settings on an acute psychiatric unit.Unexpectedly, the results of the experimental music group therapy experience revealed that (a) while aesthetic needs and development were not part of the patients’ treatment team goals, the experimental musical experience played an indispensable role in cultivating, shaping, and meeting the aesthetic needs of each patient in a safe therapeutic environment, (b) due to challenging the teens’ aesthetic system (Curreri, 2013) by exploring new and unusual sound practices together, the therapeutic relationship that had been developing in more standard music and other creative arts interventions deepened between the teens and the author, (c) the Burdock Variations and Other Wolff exploration is an advanced music therapy intervention that should be introduced after more standard music therapy interventions have been explored, and (d) the Burdock Variations and Other Wolff exploration should only be introduced to the adolescent patients that are able to remain focused, curious, and attentive
Early childhood music therapy and autismspectrum disorder: Supporting children and their families (2nd ed., Kern & Humpal, Eds.)
Full text linkThis is a review of the book "Early childhood music therapy and autism spectrum disorder: Supporting children and their families" edited by Petra Kern and Marcia Humpal.
Title: Early childhood music therapy and autism spectrum disorder: Supporting children and their families Editors: Petra Kern and Marcia Humpal Publication year: 2019 Publisher: Jessica Kingsley Publishers Pages: 320 ISBN: 978184905630
Forms of vitality and microanalysis in music therapy within adult autism: A clinical report
Full text linkΑυτό το άρθρο εξετάζει ως κλινική αναφορά τα δύο χρόνια μιας συνεχιζόμενης μουσικοθεραπευτικής πορείας με μια νεαρή γυναίκα με αυτισμό. Οι διαφορετικές φάσεις της μουσικοθεραπευτικής διαδικασίας διερευνώνται από μια σχεσιακή προοπτική, εξηγώντας τις θεραπευτικές επιλογές του θεραπευτή. Το σχεσιακό περιεχόμενο των συνεδριών συζητείται χρησιμοποιώντας τη θεωρία των «μορφών ζωτικότητας» [forms of vitality] όπως αυτή αναπτύχθηκε από τον Daniel N. Stern, η οποία εφαρμόζεται σε μερικές λεπτομερείς μεταγραφές μουσικών αποσπασμάτων από τις συνεδρίες. Η κλινική αναφορά εφαρμόζει τη θεωρία των «μορφών ζωτικότητας» ως χρήσιμου εργαλείου για την ανάλυση των σχεσιακών διεργασιών κατά τη διάρκεια των θεραπευτικών συνεδριών, ενώ η μικροανάλυση των μουσικών στοιχείων μπορεί να συμπληρώσει και να καταγράψει αυτή την προσέγγιση, για την υποστήριξη θεραπευτικών αποφάσεων.This article examines as a clinical report two years of an ongoing music therapy journey with a young woman with autism. The different phases of the music therapy process are investigated from a relational point of view, explaining the therapeutic choices made by the therapist. The relational content of the sessions is discussed, using the theory of ‘forms of vitality’ as developed by Daniel N. Stern, which is applied to some detailed transcriptions of musical extracts from the sessions. The clinical report implements the theory of ‘forms of vitality’ as a useful tool for analysing the relational processes during the therapy sessions, while microanalysis of musical elements can usefully complement and document this approach, to support therapeutic decisions.