Strani pravni život
Not a member yet
907 research outputs found
Sort by
ISTOPOLNI BRAK U DRŽAVAMA EVROPSKE UNIJE – komparativni pogled
Get PDFThis paper is focused on the same-sex marriage in the European Union countries exclusively from a comparative perspective, without going into other forms of same-sex partnership or jurisprudence before the European Court for Human and Minority Rights.
In recent years, same-sex marriages have been the subject of significant debates within the European Union. Given that marriage law is the exclusive jurisdiction of the member states of the European Union, thus one can notice great differences in the definition of marriage, from country to country. While some countries such as the Netherlands, Belgium, and Spain recognized same-sex marriages at the beginning of the twenty-first century, other countries held referendums and changed their constitutions in order to make it more difficult to legalize such marriages. Cultural and religious conservatism, political opposition and long-term prejudices are the main obstacles in the legal recognition of same-sex marriage, above all in the countries of the former socialist system.
The future of same-sex marriage rights in the European Union is promising, but remains uncertain. Although progress has been made in promoting marriage equality, significant challenges remain in achieving its full recognition and acceptance.U radu se govori o istopolnom braku u državama Evropske unije isključivo sa komparativnog aspekta, bez zadiranja u druge oblike istopolnog partnerstva ili jurisprudencije pred Evropskim sudom za ljudska i manjinska prava.
Istopolni brakovi su poslednjih godina tema značajnih rasprava unutar Evropske unije. S obzirom na to da je bračno pravo u isključivoj nadležnosti država članica Evropske unije, zapažaju se velike razlike među njima u pogledu definisanja braka. Dok su neke države, poput Holandije, Belgije, Španije, priznale istopolne brakove početkom XXI veka, druge države su održavale referendume i menjale svoje ustave ne bi li otežale legalizaciju ovakvih brakova. Kulturni i verski konzervativizam, politička opozicija i dugotrajne predrasude predstavljaju glavne smetnje u zakonskom priznavanju istopolnog braka, pre svega u državama nekadašnjeg socijalističkog uređenja.
Budućnost legalizacije istopolnih brakova u Evropskoj uniji obećava, ali je i dalje neizvesna. Iako je postignut napredak u unapređenju ravnopravnosti istopolnog braka u odnosu na heterogeni brak, ostaju značajni izazovi u postizanju njegovog punog priznanja i prihvatanja
MENSTRUAL LEAVE AND GENDER EQUALITY
Get PDFMenstrual leave is one of the latest developments in Spanish law. By amending their labour law in order to recognize the right to menstrual leave, Spanish legislators have brought this topic back into the spotlight of European labour law. Although recognized in various legislations around the world, most notably in Asia, the right to menstrual leave has not been established as an international labour law standard. Therefore, there are many open questions concerning its recognition, the content of the legal institute, as well as the consequences of its introduction into the labour legislation. Authors deal with the question whether menstrual leave is a need of women today, so its introduction to labour law can be treated as a progressive legislative development. If so, what is the justification for introducing such special leave and in which circumstances it should be provided? In order to analyse these questions in more detail, research has been divided into several sections. After the introductory part, authors deal with the reasonings pro et contra introducing menstrual leave to national legislation. This is followed by comparative analysis of normative solutions in all countries that recognize the right to menstrual leave, and brief analysis of the possibility to introduce this right to the EU acquis. Finally, in concluding remarks authors offer the broader picture of the potential role and position of the menstrual leave in the national labour law and antidiscrimination law.Menstrualno odsustvo je jedna od novina u španskom pravnom sistemu. Izmenom svog radnog prava u cilju priznavanja prava na menstrualno odsustvo, španski zakonodavci su ovu temu vratili u centar pažnje evropskog radnog prava. Iako je priznato u raznim pravnim sistemima širom sveta, a posebno u Aziji, pravo na menstrualno odsustvo nije ustanovljeno kao standard međunarodnog radnog prava. Stoga postoji mnogo otvorenih pitanja u vezi sa njegovim priznavanjem, sadržinom pravnog instituta, kao i posledicama njegovog uvođenja u radno zakonodavstvo. Autori se bave pitanjem da li menstrualno odsustvo predstavlja potrebu žena na radu, pa se njegovo uvođenje u radno pravo može tretirati kao progresivan zakonodavni razvoj. Ako jeste, šta je opravdanje za uvođenje takvog posebnog odsustva i u kojim okolnostima ga treba obezbediti? Da bi se ova pitanja detaljnije analizirala, istraživanje je podeljeno u nekoliko delova. Nakon uvodnog dela, autori se bave razlozima za i protiv uvođenja menstrualnog odsustva u nacionalno zakonodavstvo. Sledi uporedna analiza normativnih rešenja u svim zemljama koje priznaju pravo na menstrualno odsustvo i kratka analiza mogućnosti uvođenja ovog prava u pravne tekovine Evropske unije. U završnim razmatranjima autori nude širu sliku potencijalne uloge i položaja menstrualnog odsustva u nacionalnom radnom pravu i antidiskriminacionom pravu
RADNOPRAVNE POSLEDICE PROMENE INSOLVENTNOG POSLODAVCA U PRAVU EVROPSKE UNIJE I NJENIH DRŽAVA ČLANICA
Get PDFSince the 1970s, the majority of European states have witnessed serious changes at the labor market. Business organizations in all European Union economic sectors were included in the process of business operations reorganization with the aim of increasing competitiveness, making functional and administrative unity, and improving the quality of products and services. The presumption that numerous reorganizations would occur after the establishment of the unique market, as well as concern regarding the potential impact that the processes could have on the employees resulted in the adoption of law which would protect employees in case of transfer of undertakings (i.e., change of employer). Directive 77/187/EEC on the approximation of the laws of the Member States relating to the safeguarding of employees’ rights in the event of transfers of undertakings, businesses or parts of business was adopted at the level of the European Union in 1977 (amended in 1998 and 2001). The primary objective of adopting this crucial legal regulation was the need to safeguard employment in the event of a change of employer, primarily by adopting the rule that all rights and liabilities of the transferor arising from a contract of employment or from an employment relationship existing on the date of the transfer should be (by operation of law) transferred to the transferee.
The scope of validity, possibility and justification of the application of the above-mentioned rule were especially challenged by a very specific and delicate circumstance of initiating insolvency proceedings on an undertaking. Namely, in case of insolvency of the transferor, there is an expressed conflict between the labor law (which aims at safeguarding employment) and insolvency law (which aims at rescuing insolvent undertaking). In order to rescue the enterprise, which is facing financial difficulties, insolvent employer will tend to sacrifice (some of the) work positions to be able to sell the business cheaper and easier. On the other hand, the employees will tend to keep their employment, which usually discourages potential buyers from buying insolvent companies, and results in closing the business and making all employees redundant. Having in mind the above stated, the paper analyzes the ways the European legislator has resolved (attempted to resolve) the conflicting tendencies, as well as the ways EU member states have dealt with the identical issue. The focus will be on the presentation of the legal solutions of those member states (current and former) which, in the author’s opinion, have achieved an appropriate balance of conflicting interests of employees and other creditors (such as France, Germany, Spain, Great Britain).Od sedamdesetih godina XX veka većina evropskih zemalja bila je svedok dubokih promena na tržištu rada. Poslovne organizacije u svim sektorima privredе Evropske unije bile su uključene u procese restrukturiranja svog poslovanja kako bi povećale konkurentnost, ostvarile funkcionalno i administrativno jedinstvo i poboljšale kvalitet proizvoda i pruženih usluga. Očekivanje da će se mnogo poslovnih restrukturiranja desiti nakon uspostavljanja jedinstvenog tržišta, kao i zabrinutost zbog potencijalnih efekata koje bi ovi procesi mogli imati na zaposlene, uslovilo je donošenje zakona o zaštiti zaposlenja tokom prenosa preduzeća (tj. promene poslodavca). To je na nivou Evropske unije učinjeno usvajanjem Direktive 77/187/EEZ o približavanju zakona država članica u vezi sa zaštitom prava zaposlenih u slučaju prenosa preduzeća, poslovanja ili delova poslovanjа iz 1977. godine (kasnije izmenjene 1998. i 2001. godine). Osnovna svrha usvajanja ovog važnog radnopravnog propisa bila je potreba da se očuva zaposlenje u slučaju promene poslodavca, i to, prvenstveno, putem uspostavljanja pravila da se prava i obaveze poslodavca prethodnika koji proizilaze iz ugovora o radu ili radnog odnosa postojećeg na dan prenosa preduzeća prenose (po sili zakona) na poslodavca sledbenika.
Prilikom utvrđivanja područja važenja ovog pravila, kao posebno delikatno otvorilo se pitanje mogućnosti i opravdanosti njegove primene u slučaju kad je nad poslodavcem prethodnikom otvoren stečajni postupak. Ovo iz razloga što u slučaju insolventnosti poslodavca prethodnika postoji izraženi sukob između radnog prava (čiji je cilj očuvanje zaposlenja) i stečajnog prava (čiji je cilj spasavanje insolventnog privrednog društva). Da bi spasao poslovanje koje je u finansijskim poteškoćama, insolventan poslodavac će težiti da (neka) radna mesta žrtvuje i time preduzeće jeftinije i lakše proda. S druge strane, zaposleni teže da očuvaju svoja radna mesta, što može odvratiti potencijalne kupce od kupovine insolventnih preduzeća i rezultirati njihovim zatvaranjem i gubitkom posla svih zaposlenih. Imajući u vidu navedeno, u radu se razmatra kako je ovaj sukob suprotstavljenih težnji (pokušao da) reši(o) evropski zakonodavac, a kako su to učinile zemlje članice Evropske unije. Fokus će biti na prikazu zakonskih rešenja onih država članica (sadašnjih članica i bivše članice) koje su, po mišljenju autora, ostvarile prikladan balans suprotstavljenih interesa zaposlenih i ostalih poverilaca (poput Francuske, Nemačke, Španije i Velike Britanije)
SANKCIJE SJEDINJENIH AMERIČKIH DRŽAVA PROTIV LICA U REPUBLICI SRPSKOJ I PRAVNI LEKOVI
Get PDFThe challenges posed by unilateral sanctions on the Sustainable Developmental Goals, financial stability, the service provision sector, and human rights have been increasingly debated in recent years. This research focuses on the economic sanctions enacted by the United States of America (USA) targeting individuals in the Western Balkans region, or specifically in the Republic of Srpska. The research is framed in this way for several reasons, including primarily the ongoing Stabilization and Association Process, supported by the effective Stabilization and Association Agreement (SAA) between the European Communities, their Member States, and Bosnia and Herzegovina (BiH). This has imposed the necessity to consider the relevant EU legislation governing sanctions and ways to navigate their adverse consequences. In addition, multilateral sanctions targeting individuals — such as those enacted by the UNSC — have been recognized under international law as part of the collective security framework provided by the UN Charter, while unilateral individual sanctions do not have the same international legal standing. Without intending to evaluate directly these sanctions in terms of international law or human rights law, irrespective of how it is presented, we have identified their key characteristics: they target top-ranking officials, with the legislative activities of the National Assembly as one of the grounds for sanctioning, and they affect untargeted entities including the business and NGO sectors. Those characteristics have decided the inquiry into the legal remedies available. In that sense, we have addressed legal remedies available to BiH and the Republic of Srpska, with a view to specific remedies available to the sanctioned individuals including private persons and legal entities.Poslednjih godina sve se više raspravlja o izazovima koje sa sobom nose jednostrane sankcije usmerene na očuvanje održivog razvoja, finansijske stabilnosti, te na sektor pružanja usluga i ljudskih prava. Predmet ovog rada tiče se ekonomskih sankcija uvedenih od strane Sjedinjenih Američkih Država (SAD), a koje su usmerene na lica u regionu Zapadnog Balkana, odnosno u Republici Srpskoj. Predmet istraživanja postavljen je na opisan način iz nekoliko razloga, uključujući pre svega tekući Proces stabilizacije i pridruživanja, propraćen efektivnim Sporazumom o stabilizaciji i pridruživanju (SSP) između Evropskih zajednica, njihovih država članica i Bosne i Hercegovine (BiH). Sve je to je nametnulo potrebu da se razmotri relevantno zakonodavstvo EU koje reguliše sankcije, kao i načini da se uoče i preduprede njihove štetne posljedice. Multilateralne sankcije usmerene na lica – poput onih koje je doneo SB UN-a – priznate su prema međunarodnom pravu kao deo okvira kolektivne bezbednosti predviđenog Poveljom UN, dok jednostrane pojedinačne sankcije nemaju isti međunarodni pravni položaj. Bez namere da se ove sankcije direktno ocenjuju u smislu međunarodnog prava ili prava ljudskih prava, autor je nastojao da identifikuje njihove ključne karakteristike. Naime, one su usmerene na najviše zvaničnike, sa zakonodavnim aktivnostima u Narodnoj skupštini kao jednim od osnova za sankcionisanje. One, pritom, utiču na neciljane subjekte, uključujući fizička lica, poslovni i nevladini sektor. Pomenute karakteristike nametnule su pitanje o dostupnim pravnim lekovima. U tom smislu, u radu je posvećena pažnja pravnim lekovima koji stoje na raspolaganju BiH i Republici Srpskoj, sa osvrtom na konkretne pravne lekove dostupne sankcionisanim fizičkim i pravnim licima
PRAVILO O TRANSFERNIM CENAMA KAO ANTIABUZIVNA MERA U ZAKONODAVSTVU EU I PRAKSI SUDA PRAVDE EU
Get PDFIn the value-added tax system of the European Union, the open market value provision is considered as a special anti-abuse measure. Serbian Law on Value-Added Tax allows the taxpayers to make supplies for the consideration lower than the open market value. In addition, the Law does not stipulate any anti-abuse measure similar to the open market value provision in EU VAT legislation. Between the connected parties, this could become an incentive to taypayers to abuse VAT in certain situations. Within the current domestic legislation, the principle of facticity is the only alternative measure to combat VAT abuse, but it should not be used for the correction of the taxable amount following the open market value. The stipulation of the open market value provision in domestic VAT legislation would be highly beneficial from the point of harmonizing the Serbian regulations with those of the European Union, as well as from the point of the protection of national fiscal system. Following the hypothesis that national legislation needs to be further harmonised with the EU VAT legislation, the authors in this paper used the normative dogmatic and content analysis methods with particular reference to the case law of the Court of Justice of the European Union.U zakonodavstvu Evropske unije u oblasti poreza na dodatu vrednost pravilo o transfernim cenama predstavlja posebnu antiabuzivnu meru. Nasuprot tome, Zakon o porezu na dodatu vrednost Republike Srbije omogućava poreskim obveznicima prodaju robe ispod tržišne, odnosno nabavne cene ili cene koštanja. To bi u slučaju isporuke između povezanih lica moglo da deluje podsticajno na vršenje zloupotreba, dok u isto vreme navedeni zakon ne predviđa pravila o transfernim cenama koja se mogu primeniti kao sredstvo prevencije zloupotreba u domenu poreza na dodatu vrednost. Imajući u uvidu pozitivnopravne propise na nacionalnom nivou, u slučaju zloupotrebe, načelo fakticiteta je jedino alternativno sredstvo koje stoji poreskim vlastima na raspolaganju, ali ne bi bilo ispravno primeniti ga na usklađivanje poreske osnovice PDV-a sa tržišnom ili nabavnom cenom. Stoga bi propisivanje pravila o transfernim cenama bilo značajno ne samo radi usaglašavanja nacionalnog zakonodavstva sa evropskim standardima već i sa apsekta zaštite nacionalnog fiskalnog sistema. Polazeći od pretpostavke da je nacionalno zakonodavstvo potrebno dodatno uskladiti sa zakonodavstvom Evropske unije u oblasti poreza na dodatu vrednost, u radu smo primenili dogmatsko-pravni i metod analize sadržaja sa posebnim osvrtom na praksu Suda pravde Evropske unije. Na taj način nastojali smo da damo preporuke za unapređenje nacionalnog zakonodavstva u oblasti poreza na dodatu vrednost
ANALIZA NOVOG ZAKONA O KORPORATIVNOM UPRAVLJANJU U DRŽAVNIM PREDUZEĆIMA U SRBIJI U SVETLU SMERNICA OECD-a
Get PDFIn this paper the authors analyse some questions pertaining to the reform of state-owned enterprises in Serbia regarding the compatibility of the new legal regulation of corporate governance in the public sector with the OECD Guidelines. The analysis focuses on the principles and recommendations for more efficient implementation of reforms in state-owned business entities as outlined in the OECD Guidelines, as well as on the provisions of the new Law on the Management of Companies Owned by the Republic of Serbia. The analysis aims to determine whether the new solutions have helped in achieving a uniform legal framework and to what extent these new solutions contribute to the realization of the state’s ownership interests, value creation in the public sector, and the public good.Autorke razmatraju pitanja vezana za reformu državnih preduzeća u Srbiji kroz analizu usklađenosti novog regulatornog okvira korporativnog upravlјanja u javnom sektoru sa Smernicama OECD-a. Predmet razmatranja su principi i preporuke za efikasnije sprovođenje reforme privrednih subjekata u vlasništvu države sadržani u Smernicama OECD-a i odredbe novog Zakona o upravlјanju privrednim društvima koja su u vlasništvu Republike Srbije. Analiza treba da pokaže da li je novim rešenjima postignuta jedinstvenost pravnog okvira, kao i u kojoj meri nova rešenja doprinose ostvarenju vlasničkih interesa države, kreiranju vrednosti u javnom sektoru i opštem dobru
LOCUS STANDI PRED UPRAVNIM SUDOVIMA U STVARIMA OD ZNAČAJA ZA ŽIVOTNU SREDINU – EVROPSKA PERSPEKTIVA
Get PDFThe main goal of this article is to examine to what extent citizens and their associations as a party in court proceedings can protect the environment in EU countries and Serbia, and also to identify main trends and limitations for access to justice in European legal systems. After analysing the three prevailing approaches to the regulation of locus standi in European countries, the aim of this article is also to determine the extent to which Serbian legislation fits into European legal systems. A normative-dogmatic method and a comparative legal method have been used in this article in order to analyse the legislation and practise in European countries in relation to the right of the public to protect the environment in administrative judicial proceedings. The article focuses on analysing the relevant international and national legislations and their implementation. The way in which locus standi is formulated is the key issue in exercising the right of the (concerned) public to initiate an administrative dispute for the protection of the environment and the protection of participation rights in environmental decision-making. Access to administrative courts in environmental matters usually implies that legal standing to initiate administrative disputes is granted to environmental civil society organisations (the public concerned), although citizens (the public) may also have standing in some cases.Glavni cilj ovog članka je da ispita u kojoj meri građani i njihova udruženja kao strane u sudskim postupcima mogu da zaštite životnu sredinu u zemljama Evropske unije i Srbiji, kao i da se identifikuju glavni trendovi i ograničenja za pristup pravnoj zaštiti u evropskim pravnim sistemima. Takođe, cilj ovog rada je da se, nakon analize tri dominantna pristupa uređenju prava na pokretanje upravnog spora u evropskim zemljama, utvrdi u kojoj meri se pravo Srbije uklapa u navedene sisteme. Naučni metodi korišćeni za ovaj članak su normativno-dogmatski metod i uporedni metod prava, kako bi se analiziralo zakonodavstvo i praksa u evropskim zemljama u vezi sa pravom javnosti da zaštiti životnu sredinu u upravnom sporu. Stoga, članak se fokusira na analizu relevantnog međunarodnog i nacionalnog zakonodavstva i na njegovu primenu. Ključno pitanje za ostvarivanje prava javnosti da pokrene upravni spor, kako bi zaštitila pravo na zdravu životnu sredinu i svoje pravo na učešće u donošenju ekoloških odluka, jeste način na koji je formulisan locus standi. Pristup upravnom sudu u ekološkim stvarima uglavnom podrazumeva aktivnu legitimaciju organizacija civilnog društva koje se bave zaštitom životne sredine (zainteresovane javnosti) za pokretanje upravnog spora, mada u nekim slučajevima i građani (javnost) mogu imati aktivnu legitimaciju
REVIZIJA PROTIV PRESUDE U PARNIČNOM POSTUPKU
Get PDFRevision is an extraordinary legal remedy in Serbian litigation proceedings that enables access to the Supreme Court in litigation proceedings. This paper examines whether the provisions on the second appeal in litigation proceedings are adequate to enable the Supreme Court to fulfil its role – the unification of the case law. The focus of the analysis is the admissibility criteria for the second appeal that constitute filters for accessing the Supreme Court. It has turned out in practice that the filters are not only excessively permeable but inadequate too. A similar problem occurred in the Republic of Croatia and the Republic of Slovenia which is why the law of these countries was analysed in this paper. Recent draft amendments to the CPA are a step forward in reforming the second appeal in Serbia, even though there are provisions that could be improved.Revizija protiv presude je vanredni pravni lek u parničnom postupku o kome odlučuje Vrhovni sud Republike Srbije. U ovom radu je analizirano da li su odredbe o reviziji u parničnom postupku adekvatne da omoguće Vrhovnom sudu da ispuni svoju ulogu obezbeđivanja jedinstvene primene prava na teritoriji države. Praksa je pokazala da uslovi za dozvoljenost revizije kao filteri za pristup Vrhovnom (doskoro Vrhovnom kasacionom) sudu nisu adekvatni, kao i da su previše propusni, što je dovelo do preopterećenosti najvišeg suda u zemlji. Slične probleme su imale i Republika Hrvatska i Republika Slovenija pa su rešenja ovih prava analizirana u radu. Najzad, analiziran je i nacrt izmena i dopuna odredaba o reviziji protiv presude iz 2021. godine za koji autorka ocenjuje da bi predstavljao korak napred u reformi revizije, iako su i poboljšanja moguća pre svega kako bi se sprečila dalja preopterećenost Vrhovnog suda
DOKAZIVANJE ŠTETE OD POVREDA KONKURENCIJE U GRAĐANSKOM POSTUPKU – Usklađenost prava Srbije sa Direktivom 2014/104 –
Get PDFPrivate competition law enforcement has been a recent phenomenon in the European Union. In the past, the EU law and member states’ national laws lacked elements that contributed to the preponderance of private enforcement in the United States, such as treble and punitive damages, the procedural right of a damaged party to request discovery of evidence, collective actions, etc. The interest in private enforcement of competition law has gradually increased after Regulation 1/2003 authorised national courts to implement Articles 101 and 102 TFEU, the EU courts established private enforcement principles, and Directive 2014/104 (Antitrust Damages Directive - ADD) laid down rules to facilitate proving competition law violations and damage resulting from them. The US model evidently inspired the EU legislator. At the same time, ADD attempted to balance the private interests of injured parties and the public interest for effective public enforcement. Specific ADD provisions instigated a public debate concerning their reach and alleged confrontation with general legal principles. Even though member states have taken comprehensive measures to implement ADD, national courts need to search for an equilibrium between private and public interests. Therefore, the full effect of Directive 2014/104 is yet to be seen. Private enforcement of competition law in Serbia is still in its initiation phase. The Serbian Competition Protection Act 2009 proclaimed the right of damaged persons to bring actions for damages, even though this right has already existed under the general rules of civil law. The Competition Protection Act failed to stipulate material conditions and procedural rules that would facilitate private enforcement. The Serbian legislator has not yet taken steps to transpose ADD into national law. This paper first analyses the development and principal features of the US and EU private enforcement models. After that it focuses on the ADD provisions expediting evidence collection and damage assessment. The second part of the paper analyses Serbian tort and civil procedure rules relevant to bringing actions for antitrust damages and case law on antitrust damages. The author concludes with proposals for Serbian legislators to harmonise national law with ADD.Privatnopravno sprovođenje prava konkurencije je skorašnja pojava u Evropskoj uniji. Dugo vremena pravo EU i nacionalna zakonodavstva država članica nisu imali na raspolaganju institute koji su doprineli jačanju privatnopravne zaštite u Sjedinjenim Američkim Državama, kao što su trostruka naknada štete ili kaznena odšteta, procesno pravo oštećene strane da zahteva otkrivanje dokaza, kolektivna tužba i dr. Interes za privatnopravno sporovođenje prava konkurencije postepeno je porastao nakon što je Uredba 1/2003 ovlastila nacionalne sudove da primenjuju članove 101 i 102 Ugovora o funkcionisanju EU, nakon što su sudovi EU utvrdili principe privatnopravne zaštite, a Direktiva 2014/104 (Direktiva o antitrustovskim štetama) propisala pravila kojima se olakšava dokazivanje povreda prava konkurencije i štete proistekle iz njih. Model Sjedinjenih Američkih Država je evidentno inspirisao zakonodavca EU. U isto vreme, Direktiva je pokušala da izbalansira privatni interes oštećenih strana i javni interes za delotvorno sprovođenje prava konkurencije. Pojedine odredbe Direktive izazvale su javnu debatu u pogledu njihovog domašaja i navodne suprotstavljenosti opštim pravnim principima. Iako su države članice preduzele sveobuhvatne mere za primenu Direktive, nacionalni sudovi još uvek treba da iznađu balans između privatnih i javnih interesa. Zbog toga, pun efekat Direktive 2014/104 tek treba da se oceni. Privatnopravno sprovođenje prava konkurencije u Srbiji je još uvek u početnoj fazi. Srpski Zakon o zaštiti konkurencije iz 2009. ustanovio je pravo oštećenih lica da podnesu tužbe za naknadu štete, iako je to pravo već postojalo po opštim pravilima građanskog prava. Zakon je propustio da propiše materijalne uslove i proceduralna pravila koji bi olakšali privatnopravno sprovođenje prava konkurencije. Srpski zakonodavac još uvek nije preduzeo korake da transponuje Direktivu 2014/104 u nacionalno zakonodavstvo. U ovom članku analiziraju se razvoj i ključne odlike modela privatnopravnog sprovođenja prava konkurencije u SAD i EU. Rad se zatim fokusira na odredbe Direktive 2014/104 koje olakšavaju prikupljanje dokaza i utvrđivanje štete. Drugi deo rada analizira pravila srpskog odštetnog prava i građanskog procesnog prava koja su relevantna za podnošenje tužbi za naknadu antitrustovskih šteta, kao i sudsku praksu u ovoj oblasti. Autorka zaključuje dajući predloge zakonodavcu Srbije za harmonizaciju nacionalnog zakonodavstva sa Direktivom 2014/104
POSEBNE MERE ZA SEKSUALNE PRESTUPNIKE I MOGUĆE POVREDE LJUDSKIH PRAVA
Get PDFChild sexual abuse has attracted enormous attention and occupied significant media space in recent decades. This increased attention has resulted in the creation of strategies aimed at responding to sexual abuse in general, and has been motivated by both the need to prevent reoffending and the desire to adequately respond to the expectations of the wider public. Measures aimed at responding to sexual offenses have become fertile ground for the introduction of various innovations. This may result in the violation of sex offenders’ human rights, and any state based on the rule of law should not allow this. This paper is devoted predominantly to the analysis of the Croatian and Serbian current legal frameworks related to the application of specific measures aimed at sex offenders to establish whether these frameworks are aligned with the relevant human rights protection standards. It has been established that the level of compliance of the two national legislations with the international legal framework is high although there is room for additional corrections. The objective of the paper is to give recommendations for harmonizing the above area with the modern legal acquis, and primarily with the standards established through the case law of the European Court of Human Rights.Seksualno zlostavljanje, osobito dece, poslednjih decenija privlači veliku pažnju građana i medija, usled čega je osmišljavanje strategija za regovanje na ovaj fenomen motivisano ne samo potrebom da se on suzbije i drži pod kontrolom, već i željom da se adekvatno odgovori na očekivanja javnog mnjenja. Reagovanje na ponašanje seksualnih prestupnika stoga predstavlja oblast u kojoj se obilato uvode raznovrsni noviteti, i to neretko bez adekvatne naučne i iskustvene argumentacije. Ovakav pristup može rezultirati narušavanjem ljudskih prava seksualnih prestupnika, iako država zasnovana na vladavini prava to ne sme tolerisati. Rad je prevashodno posvećen analizi hrvatskog i srpskog pozitivnopravnog okvira koji se odnosi na primenu specifičnih mera usmerenih ka seksualnim prestupnicima, a kako bi se ustanovilo da li su ovi okviri usklađeni sa internacionalnim standardima u sferi zaštite ljudskih prava. Ustanovljeno je da je nivo usklađenosti dvaju nacionalnih prava sa međunarodnim pravnim okvirom visok, iako postoji prostor za dalja usavršavanja. Cilj rada jeste da se osmisle izvesne preporuke u cilju usaglašavanja navedene materije sa savremenim pravnim tekovinama, te u prvom redu sa principima ustanovljenim u praksi Evropskog suda za ljudska prava