381023 research outputs found
Sort by
Meaningful activities 4 all : direct support professionals' perspectives on enabling meaningful activities for people with intellectual disabilities
No full textBACKGROUND
Meaningful activities are essential to the well-being, identity, and inclusion of people with intellectual disabilities. Direct Support Professionals (DSPs) are key facilitators of meaningful activities, yet they face complex, multilevel challenges in enabling it effectively. This doctoral research aimed to understand and strengthen the support DSPs need through a series of interconnected studies.
METHODS
A three-phase research design was developed using human-centered and participatory approaches. Study 1 outlined the protocol, a mixed-method, practice-oriented program. Study 2, a scoping review, mapped general DSP support needs, showing that meaningful activities-specific needs are rarely addressed explicitly but are embedded across policy-, organizational-, and personal-level supports. Study 3 used thematic analysis of in-depth interviews with Flemish DSPs, revealing emotional tensions and practical dilemmas in person-centered support. Study 4 was a quantitative survey with 444 DSPs, identifying priority needs for training, guidance, and structural enablers to foster meaningful activities.
RESULTS
Across studies, DSPs reported gaps at three interconnected levels. At the policy level, they lacked recognition and clear guidelines. At the organizational level, they called for supportive cultures of co-creation, practice leadership, and peer learning. At the personal level, DSPs emphasized the need for tailored training, resilience-building, and reflective space. Quantitative findings confirmed consensus on critical enabling factors, while uncovering contextual differences across settings, education levels, and perceived barriers.
CONCLUSIONS
Enabling meaningful activities reveals a central paradox within current disability services. While the field increasingly emphasizes highly individualized, person-centered support, the systems in which DSPs operate remain largely supply-driven. As a result, organizational structures and policy environments strongly shape the ‘playing field’ in which meaningful activities can (or cannot) be realized. Enabling meaningful activities therefore requires more than strengthening DSPs’ skills: it demands a systemic, ecosystem-level approach that aligns policy, organizational practices, and persona
An exploration of weak confinement in nanostructured materials for advanced light sources
No full textDit proefschrift richt zich op de invloed van beperkte kwantum opsluiting op de ontwikkeling van gestimuleerde emissie in nanomaterialen met dimensies groter dan de typische sub-10 nanometer lengteschaal. Door toepassing van ultrasnelle laser spectroscopie, waaronder transiënte absorptie spectroscopie en transiënte fotoluminescentie op femtoseconde tijdschalen, werd een geïntegreerd experimenteel–theoretisch kader ontwikkeld voor de kwantificering en begrip van versterkingsparameters, ladingsdragertemperaturen en drempelcondities.
Vergelijkend onderzoek op verschillende materiaal systemen bevestigt dat het ontwikkelde “bulk” versterkingsmodel eveneens toepasbaar is op zowel materialen met een groene als rode bandkloof, zijnde cadmium sulfide en selenide respectievelijk – mits rekening wordt gehouden met materiaalspecifieke dynamica en spectrale verbreding. Cryogene metingen tonen aan dat een lagere roostertemperaturen een impact hebben op materiaal parameters, maar niet per definitie resulteren in significant verbeterde optische prestaties in lasers zelf, hetgeen in overeenstemming is met de voorspellingen van het theoretische bulk model.
Onze bevindingen verschaffen nieuwe inzichten in de fundamentele fotofysica onder zwakke kwantum opsluiting en vormen een wetenschappelijke basis voor de ontwikkeling van efficiënte, instelbare lasers gebaseerd op nanomaserialen die potentieel het gehele zichtbare en nabij-infrarode spectrum bestrijken
A holistic perspective on adolescent well-being : trends and determinants of mental, social, and physical well-being
No full textIdentification of Congolese wood species by use of anatomical images and artificial intelligence
No full textImproving computational cytometry algorithms to assess the effect of immunotherapy for cancer
No full textDiminutive expressions in Spanish-English language contact settings : a multimethod and multifactorial account
No full textGiven the formal and functional variability of the diminutive construction across languages, the question arises of how speakers who know and use multiple languages on a daily basis express diminutives in bilingual interactions, especially when those languages form diminutives in different ways (e.g., synthetically, via suffixes, or analytically, using lexical forms) and tend to use them with different meanings (e.g., to express subjective attitudes or simply reduction), like Spanish and English. Surprisingly, this construction has been largely overlooked in language contact research, although it provides a unique opportunity to investigate how bilinguals navigate linguistic phenomena that display structural and meaning-related differences in the contact languages.
By examining the formation and use of diminutives in Spanish-English bilingual speech in the United States, this study is the first to investigate the integral diminutive paradigm of bilingual speakers—encompassing Spanish, English, and mixed diminutives—from a multidimensional perspective, looking into its structural properties, its meanings, and the sociolinguistic factors that contribute to its variation. Moreover, by focusing on two communities, El Paso (Texas) and Miami (Florida), this study explores the unique interplay of extralinguistic factors and the linguistic outcomes of language contact. Specifically, this study addresses six research objectives.
I. Delineate the diminutive paradigm used by bilingual speakers in El Paso and Miami.
II. Examine the influence of language contact on the structural outlook of the diminutive paradigm.
III. Investigate the patterns of codeswitching underlying mixed diminutive constructions and explore whether codeswitching theory can account for the attested variation in these forms.
IV. Map the meanings with which diminutives are used in bilingual speech and investigate the interaction between diminutive form and meaning.
V. Assess the relative weight of structural, meaning-related, sociodemographic, and situational factors as well as factors related to speakers’ bilingual experience in shaping diminutive formation and usage.
VI. Explore the patterns of uniformity and variability in diminutive formation and usage by speakers from two distinct Spanish-English language contact settings.
A bipartite methodology is employed to achieve these goals, consisting of a corpus analysis of spontaneous bilingual conversations and an experimental acceptability judgment task. Specifically, the corpus analysis relied on data from the Bangor Miami Corpus, available online, and the El Paso Bilingual Corpus, newly created for the purposes of this study. The experimental analysis implemented a two-alternative forced choice task conducted in both communities.
The findings indicate that while bilingual speakers in both communities have access to similar paradigms, their use of certain diminutive structures depends on the sociolinguistic characteristics of their community. As such, speakers in Miami, where English is the dominant community language, more frequently employ English and analytic diminutives compared to El Paso bilinguals. Correspondingly, both communities exhibit contact-induced changes compared to the paradigms of monolingual speakers, though the nature of these changes aligns with community-specific sociolinguistic characteristics. Furthermore, bilingual speakers rarely codeswitch within the diminutive construction, suggesting that it is an unproductive switching site. Nevertheless, some mixed diminutives remained unaccounted for by the codeswitching models under investigation.
Regarding diminutive meaning, the functions with which bilinguals use diminutives are largely consistent across communities, but their frequency of use also exhibits community-specific patterns. Finally, while the sociolinguistic profile of the bilingual speaker plays a role in their frequency of use of diminutive expressions, diminutive formation chiefly depends on structural and meaning-related factors.Gezien de formele en functionele variatie in de diminutiefconstructie over talen heen, rijst de vraag hoe sprekers die meerdere talen kennen en dagelijks gebruiken diminutieven uitdrukken in tweetalige interacties, vooral wanneer deze talen diminutieven op verschillende manieren vormen (bv. synthetisch, met diminutiefsuffixen, of analytisch, met lexicale vormen) en die met verschillende betekenissen neigen te gebruiken (bv. om subjectieve attitudes of gewoonweg verkleining uit te drukken), zoals het geval is in het Spaans en het Engels. Verrassend genoeg is deze constructie nog nauwelijks onderzocht in het onderzoeksveld van taalcontact, hoewel ze een unieke kans biedt om te onderzoeken hoe tweetaligen omgaan met taalkundige fenomenen die structurele en betekenisgerelateerde verschillen vertonen in de contacttalen.
Door de vorming en het gebruik van diminutieven in Spaans-Engels discours in de Verenigde Staten te onderzoeken, is deze studie de eerste die het integrale diminutiefparadigma van tweetaligen analyseert – inclusief Spaanse, Engelse en gemixte diminutieven – vanuit een multidimensionaal perspectief. De studie onderzoekt de structurele eigenschappen, de betekenissen en de sociolinguïstische factoren die bijdragen aan de geobserveerde variatie. Bovendien wordt er, door te focussen op twee tweetalige gemeenschappen, namelijk El Paso (Texas) en Miami (Florida), gekeken naar de unieke wisselwerking tussen sociolinguïstische factoren en de taalkundige uitkomsten van taalcontact. Specifiek beoogt deze studie zes onderzoeksdoelen:
I. Het in kaart brengen van het diminutiefparadigma dat wordt gebruikt door tweetalige sprekers in El Paso en Miami.
II. Het onderzoeken van de invloed van taalcontact op de structurele ontwikkeling van het diminutiefparadigma.
III. Het analyseren van de patronen van codeswitching in gemixte diminutiefconstructies en het onderzoeken of codeswitching-theorie de variatie in deze vormen kan verklaren.
IV. Het in kaart brengen van de betekenissen van diminutieven in tweetalig discours en het onderzoeken van de interactie tussen diminutiefvorm en
-betekenis.
V. Het beoordelen van de relatieve invloed van structurele, betekenisgerelateerde, sociodemografische en situationele factoren, evenals factoren gelinkt aan de tweetalige ervaring van sprekers op diminutiefvorming en -gebruik in tweetalig discours.
VI. Het onderzoeken van patronen van uniformiteit en variabiliteit in diminutiefvorming en -gebruik door sprekers uit twee verschillende Spaans-Engels taalcontactomgevingen.
Om deze doelen te bereiken, wordt een tweedelige methodologie toegepast, bestaande uit een corpusanalyse van spontane tweetalige gesprekken en een experimentele aanvaardbaarheidsbeoordelingstaak. De corpusanalyse is gebaseerd op data uit het Bangor Miami Corpus, dat online beschikbaar is, en het El Paso Bilingual Corpus, dat speciaal voor deze studie is gecreëerd. De experimentele analyse omvatte een tweekeuzentaak die in beide gemeenschappen werd uitgevoerd.
De resultaten tonen aan dat, hoewel tweetalige sprekers in beide gemeenschappen toegang hebben tot vergelijkbare paradigma’s, het gebruik van bepaalde diminutiefstructuren afhangt van de sociolinguïstische omstandigheden van hun gemeenschap. Zo gebruiken sprekers in Miami, waar Engels de dominante gemeenschapstaal is, vaker Engelse en analytische diminutieven vergeleken met tweetaligen in El Paso. Daarnaast vertonen beide gemeenschappen subtiele contact-geïnduceerde veranderingen ten opzichte van de paradigma’s van eentalige sprekers, hoewel de aard van deze veranderingen overeenkomt met de gemeenschaps-specifieke sociolinguïstische kenmerken. Verder gebruiken tweetalige sprekers zelden gemixte diminutiefconstructies, wat suggereert dat dit geen productieve plaats is voor codeswitching. Toch konden sommige gemixte diminutieven niet worden verklaard door de onderzochte codeswitching-modellen.
Wat betreft de betekenis zijn de functies waarmee tweetaligen diminutieven gebruiken grotendeels consistent tussen de gemeenschappen, maar de frequentie waarmee deze betekenissen worden uitgedrukt vertoont gemeenschaps-specifieke patronen. Ten slotte speelt het sociolinguïstische profiel van de tweetalige spreker een rol in de frequentie waarmee diminutiefuitdrukkingen worden gebruikt, maar is diminutiefvorming vooral afhankelijk van structurele en betekenisgerelateerde factoren
Epitope Odyssey : data-driven tools to extend the known immunopeptide universe
No full textDNA, RNA and proteins form the holy molecular trinity of biology, creating life as we know it. A complex flow of information regulated at many different steps ultimately enables linear DNA to create complex proteins, each dedicated to a specific task. These proteins have therefore found themselves an important subject of research, as a better understanding of these proteins, both in health and in disease, can provide new insights as to how our body functions, why things sometimes go wrong and how modern medicine can prevent or combat this. Due to this potential of protein studies, the importance of proteomics has skyrocketed and has led to many subfields each studying a smaller part of the whole leading to specific treatments and insights.
One such subfield is immunopeptidomics which has shown great potential in identifying key components, i.e. epitopes, presented on the cell surface bound to MHC proteins. These epitopes enable our immune system to scan cells for pathogens, infections and mutations. It is through the identification of these epitopes that we can identify novel antigens that can be used in defeating viruses through vaccination or help our body to defeat cancer through cancer vaccinations or T-cell receptor technologies. It is therefore essential that we accurately identify as many of these epitopes as possible. However, currently epitope discovery is still hampered by the lack of dedicated bioinformatics software tailored to these immunopeptides.
Therefore, I dedicated my PhD towards the development of new algorithms that can further push the identification of such epitopes. Firstly, by developing new MS²PIP peak intensity prediction models that more accurately predict how these immunopeptides fragment in the mass spectrometer. Secondly, I have integrated these peak intensity prediction models together with retention time prediction models into a package called MS²Rescore. The orthogonal information from these prediction models creates a unique feature set for PSM rescoring, allowing MS²Rescore to significantly improve the amount of identified immunopeptides in a single experiment. To make MS²Rescore widely available and easy to use, I substantially refactored MS²Rescore as a third step in my PhD. This new, more modular package, alongside a graphical user interface and Python API has ensured that MS²Rescore can be easily adapted with new predictors, integrated into new pipelines and used by the wider community. This also enabled me to create a new version of MS²Rescore, called TIMS²Rescore. Indeed, as my fourth objective I fully adapted MS²Rescore to DDA-PASEF data, made popular through the emergence of timsTOF instruments. Through the integration of newly created peak intensity prediction models, ion mobility prediction models and a streamlined data throughput, I showed that TIMS²Rescore not only boosts immunopeptide identification rates but also improves plasma proteomics and metaproteomics data analysis. Lastly, to move beyond mass spectrometry-based identification of potential epitopes, I set out to create a new epitope predictor, MHC-3PO. By combining cutting-edge deep learning techniques such as large protein language models, graph neural networks and Siamese contrastive learning, I created an epitope predictor that is capable of generalising to unseen pMHC pairs and capable of predicting epitopes carrying PTMs, a field still largely understudied. Through MHC-3PO and its explainability I aim to further uncover this modified epitope universe going forward.
In conclusion, this research has introduced innovative bioinformatics tools that push the boundaries of epitope discovery through mass spectrometry-based immunopeptidomics further enhancing our understanding of immune responses. These tools have shown great promise to advance immunotherapy applications, including cancer vaccines and T-cell receptor technologies.DNA, RNA en eiwitten vormen de heilige drievuldigheid van de biologie, de fundamenten van het leven zoals we het kennen. Informatie gecodeerd in ons DNA wordt via complexe stappen omgezet naar eiwitten, die op hun beurt steeds complexere functies vervullen in ons lichaam. Eiwitten staan daarom ook centraal in heel veel onderzoeken, want inzicht in hoe ze werken in gezonde én zieke toestand helpt ons te begrijpen hoe het lichaam functioneert, waarom het soms niet werkt, en hoe we dat via moderne geneeskunde kunnen voorkomen of oplossen. Daarom heeft de opkomst van proteomics, de grootschalige studie van eiwitten, ook geleid tot tal van gespecialiseerde subdomeinen die elk een stukje van ons proteoom bestuderen, met tal van toepassingen in therapieën en diagnostiek. Eén van die subdomeinen is immunopeptidomics, een vakgebied dat korte eiwitfragmenten (epitopen) op het celoppervlak onderzoekt die gepresenteerd worden via MHC-eiwitten. Deze presentatie is cruciaal voor de werking van ons immuunsysteem. Door zulke epitopen te identificeren, kunnen we nieuwe antigenen ontdekken die vervolgens gebruikt kunnen worden in vaccins tegen virussen, of in kankertherapieën zoals gepersonaliseerde kankervaccins of T-cel receptor behandelingen. Het is dus essentieel om zo veel mogelijk van deze epitopen accuraat te identificeren via massaspectrometrie. Helaas ontbreekt het momenteel nog aan bioinformatica software die specifiek ontworpen zijn om deze immuun-gerelateerde peptiden te identificeren. Daarom heb ik mijn doctoraat gewijd aan het ontwikkelen van algoritmes die de identificatie van epitopen kunnen verbeteren. Eerst ontwikkelde ik nieuwe MS²PIP modellen om te voorspellen hoe deze epitopen fragmenteren in de massaspectrometer. Deze fragmentatie voorspellingen heb ik vervolgens gecombineerd met retentietijd voorspellingen in een software tool genaamd MS²Rescore. Door al deze voorspellingen te gebruiken voor het herscoren van peptide-spectrum matches kan MS²Rescore het aantal geïdentificeerde immunopeptiden in een enkele analyse sterk verhogen. Dit is een belangrijke stap vooruit om de problemen, die standaard zoekalgoritmes steevast hebben met deze epitopen, tegen te gaan. Als derde deel van mijn doctoraat, herschreef ik MS²Rescore volledig om het toegankelijker te maken. Deze nieuwe versie bevat een gebruiksvriendelijke interface én een Python API, wat toelaat om makkelijk nieuwe algoritmes te integreren in MS²Rescore en om MS²Rescore zelf makkelijk op te nemen in andere software. Daardoor werd ook de ontwikkeling van een nieuwe variant eenvoudiger: TIMS²Rescore is een versie geoptimaliseerd voor DDA-PASEF data komende van timsTOF-instrumenten. Door nieuwe MS²PIP modellen te integreren voor fragmentatie voorspellingen en modellen voor CCS, én de software te optimaliseren voor timsTOF output, toont TIMS²Rescore zich niet alleen nuttig voor epitoop identificatie, maar ook voor het identificeren van eiwitten in het bloed of komende van verschillende microbiomen. Tot slot, nu het makkelijker is om deze epitopen te identificeren, ontwikkelde ik een nieuwe AI algoritme dan deze epitopen kan voorspellen, genaamd MHC-3PO. Deze methode combineert de nieuwste deep learning technieken, waaronder grote eiwit-taalmodellen, neurale netwerken gebaseerd op grafen en contrasterende Siamese netwerken. Het resultaat is dat MHC-3PO niet alleen makkelijker voorspellingen maakt voor ongeziene MHC moleculen, maar ook rekening kan houden met post-translationele modificaties op epitopen, iets wat tot nu toe niet mogelijk was. Via MHC-3PO hoop ik dan ook meer inzicht te krijgen in de wereld van gemodificeerde epitopen. Samengevat introduceert dit onderzoek een reeks innovatieve bioinformatica algoritmes die helpen om de epitopen beter te identificeren met immunopeptidomics. Deze tools kunnen dus helpen om meer inzicht te krijgen in de werking van het immuunsysteem en om geavanceerde immuuntherapieën, zoals kankervaccins en T-cel gebaseerde behandelingen een duwtje in de juiste richting te geven
A transcendental conception of living organisation : Kant, Schelling, and their relevance to Darwin
No full textThis research elaborates a transcendental conception of living organisation developed in Kant’s critique of teleology and early Schelling’s Naturphilosophie. Engaging more broadly with German romanticism, it furthermore evaluates the historical and conceptual legacy of German idealist philosophy and romantic biology in Darwin’s theorisation of evolution.
The dissertation therefore comprises a primary study of Kant and Schelling and a secondary study of Darwin. In the study of Kant and Schelling, I articulate the underlying transcendental-idealist dimension of their justification and limitation of biological inquiry. I argue that Kant’s critical theory of teleology develops a transcendental logic of organic nature. A logic of truth, presented by the necessary concept of a Naturzweck, is naturally and unavoidably accompanied by a logic of illusion, presented by teleological antinomy. The mechanical study of living organisation is thus justified as an ongoing project, guided by a regulative principle of final cause, yet limited by the absence of a synthetic-universal concept and a corresponding intuitive-intellectual faculty. Schelling, I maintain, justifies the dynamic study of living organisation by constructing it a priori as a stage of the evolution shared by nature and mind. It is from within the dialectic of idealism that such a Naturphilosophie arises as an idealism of nature and reveals the logic of evolution as both transcendental and primordially physical, both a priori and empirical.
As a result, despite Schelling’s radicalisation of Kant by developing a dynamical Naturphilosophie, the idealist logic persists: the synthetic a priori condition of thinking living organisation remains conceptually necessary but inexplicable. Two relevant corollaries follow from such a transcendental conception of living organisation. Metaphysically, Kant and Schelling advance an organicism of reason grounded in their account of living organisation. Physically, the limitations this sets imply that species transformism remains, for both thinkers, an “daring adventure” of Reason (KU, AA 05: 419).
In the study on Darwin, I show that Darwin’s science bears a nuanced imprint of romanticism. I highlight three key aspects: the relation between literature and science, the notion of unity in and through multiplicity, and the epistemic role of imagination. In these aspects, Darwin’s historically rooted and conceptually circumscribed romantic concern exposes both its connection to and divergence from the original spirit of German early Romanticism [Frühromantik]. Finally, I argue that despite Darwin’s conceptual and discursive innovations, his theory of evolution by means of natural selection retains the idealist logic of justification and limitation found in Kant and Schelling. The theory of common descent with modification rests on an unanalysable concept of organic being, a concept that both grounds and constrains the evolutionary theory
