Via Medica Journals
Not a member yet
55128 research outputs found
Sort by
Odczyn sarkoidalny jako manifestacja raka płuca — wyzwania diagnostyczne i terapeutyczne
No full textW diagnostyce i leczeniu raka płuca istotne znaczenie ma podział na dwa podstawowe typy: raka niedrobnokomórkowego i drob-nokomórkowego oraz identyfikacja zaburzeń molekularnych i ocena ekspresji receptora programowanej śmierci 1 (PD-L1) umoż-liwiające spersonalizowane leczenie. W niniejszym artykule przedstawiono przypadek 75-letniej kobiety z przypadkowo wykrytą zmianą ogniskową w prawym płucu. Początkowo obraz histopatologiczny węzłów chłonnych sugerował proces ziarniniakowy (od-czyn sarkoidalny), co znacząco opóźniło rozpoznanie procesu nowotworowego. W toku dalszej diagnostyki (badanie EBUS-TBNA) rozpoznano raka gruczołowego i rozpoczęto leczenie, odnotowując po czasie progresję choroby. Problemem przy kwalifikacji do kolejnej linii leczenia systemowego okazała się ograniczona ilość materiału biopsyjnego, co uniemożliwiło ocenę genu KRAS i wykluczyło możliwość kwalifikacji do terapii ukierunkowanej molekularnie (np. inhibitorami KRAS G12C). Opisany przypadek podkreśla znaczenie odczynu sarkoidalnego jako potencjalnej przyczyny opóźnienia rozpoznania oraz konieczność planowania kompleksowej diagnostyki molekularnej na wczesnym etapie wraz z pobraniem odpowiedniej ilości jakościowego materiału
Rak drobnokomórkowy płuca — gdy każdy tydzień ma znaczenie
No full textRak drobnokomórkowy płuca (DRP) stanowi około 15% wszystkich przypadków raka płuca w Polsce, co odpowiada około 3000 nowych zachorowań rocznie. Choroba ta, ściśle związana z paleniem tytoniu, charakteryzuje się szybkim wzrostem, wczesnym za-jęciem węzłów chłonnych oraz wysokim odsetkiem przerzutów odległych, obecnych u 70–80% chorych już w chwili rozpoznania. Pomimo postępu w leczeniu, 5-letnie przeżycia nie przekraczają 5%. Ze względu na agresywny przebieg, diagnostyka pacjentów powinna być prowadzona sprawnie — najlepiej w wyspecjalizowanych ośrodkach typu Lung Cancer Unit, które zapewniają dostęp do zespołu wielodyscyplinarnego i pełnego zaplecza diagnostycznego. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 61-letniej pacjentki z wieloletnim wywiadem nikotynizmu, u której wystąpiły kaszel i narastająca duszność wysiłkowa. W badaniu tomografii komputerowej klatki piersiowej uwidoczniono guza płuca z limfadenopatią śródpiersia. Proces diagnostyczny, prowadzony poza ośrodkiem referencyjnym, był znacznie opóźniony, a rozpoznanie histopatologiczne DRP postawiono dopiero po kilku hospitalizacjach. W tym czasie choroba postępowała, prowadząc do rozwoju zespołu żyły głównej górnej i rozległego zajęcia śródpiersia. Zastosowano chemioterapię, a następnie immunochemioterapię. Pomimo krótkotrwałej poprawy klinicznej, stan chorej stopniowo się pogarszał i pacjentka zmarła w ciągu sześciu miesięcy od wystąpienia pierwszych objawów. Przypadek ten podkreśla znaczenie prowadzenia diagnostyki w ośrodkach dysponujących szerokim zapleczem diagnostycz-no-terapeutycznym oraz wskazuje na niekorzystny wpływ opóźnień w rozpoznaniu na rokowanie w DRP. Dane literaturowe wskazują, że ośrodki typu LCU skracają czas od podejrzenia choroby do rozpoczęcia leczenia, co może przekładać się na lepsze wyniki terapii. Kluczowe pozostaje szybkie kierowanie chorych z poziomu POZ oraz zapewnienie szerszego dostępu do ośrodków referencyjnych
Wstrząs kardiogenny u chorej z rakiem gruczołowo-płaskonabłonkowym płuca z przerzutami do osierdzia i mózgu. Opis przypadku diagnostyki i leczenia
No full textPonad 70% chorych na raka płuca w momencie rozpoczęcia diagnostyki znajduje się w zawansowanym IV stadium choroby, które ma złe rokowanie. Około 25–30% chorych w tym stadium umiera w ciągu 3 miesięcy. W niniejszym artykule opisano przypadek rzadkiego typu raka płuca, który wskazuje na możliwości leczenia i diagnostyki, pomimo wyjściowo ciężkiego stanu chorego.
Rekomendacje Zespołu Ekspertów Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników w zakresie postępowania z dziewczynkami i kobietami doświadczającymi przemocy seksualnej
No full textPanitumumab w leczeniu chorych na uogólnionego raka jelita grubego
No full textPanitumumab is a fully human monoclonal IgG2 antibody approved for the treatment of metastatic colorectal cancer (mCRC). Efficacy of the panitumumab was proven in combination with chemotherapy in the first line of mCRC therapy and as a monotherapy after failure of standard chemotherapy with oxaliplatin, 5-fluorouracil and irinotecan. 2,3,4 exon of KRAS/NRAS and BRAF gene testing with negative mutation status is required before introducing panitumumab. Skin toxicity represents typical adverse events of EGFR blockers and does not limit the effectiveness of the antibody. Panitumumab is an important element of mCRC therapy due to its positive impact on prognosis, favorable toxicity profile and presence of predictive biomarkers enabling initial selection of patients potentially responding to the treatment.Panitumumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG2 zarejestrowanym w terapii chorych na przerzutowego raka jelita grubego. Skuteczność leku potwierdzono podczas stosowania w skojarzeniu z chemioterapią w I linii leczenia zaawansowanego raka jelita grubego oraz w monoterapii po niepowodzeniu schematów zawierających oksaliplatynę, irynotekan oraz fluorouracyl. Warunkiem zastosowania panitumumabu jest wykluczenie obecności mutacji w eksonach 2., 3. i 4. genów KRAS i NRAS oraz mutacji aktywującej (V600E) w genie BRAF. Toksyczność jest typowa dla leków blokujących receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR, epidermal growth factor receptor) i nie stanowi czynnika ograniczającego wartość leczenia. Panitumumab ma ugruntowane miejsce w leczeniu chorych na uogólnionego raka jelita grubego z uwagi na znaczący wpływ na poprawę rokowania, korzystny profil bezpieczeństwa oraz dostępność biomarkerów predykcyjnych umożliwiających dobór chorych odnoszących korzyść z leczenia.
Cloaked up osteosarcoma: chondroblastoma-like osteosarcoma — a case report and literature review
Get PDFOsteosarcoma (OS) is the most common nonhematopoietic bone malignancy. Chondroblastoma-like osteosarcoma is an extremely uncommon variant with only 26 cases reported in medical literature in English. Given its rarity, diagnosis and management can be challenging. Osteosarcoma patients frequently receive inadequate care and incorrect diagnoses, which can lead to recurrences. Hereby, we report a rare case of osteosarcoma in an untypical location with a review of the literature. The case of an 18-year-old male with chondroblastoma-like osteosarcoma in the body of the sternum highlights diagnostic pitfalls and emphasizes the importance of morphology
First experience in simultaneous use of the extravascular implantable cardioverter-defibrillator and the leadless atrioventricular pacemaker
Get PDFSystemic treatment of EGFR-mutated non-small cell lung cancer
Get PDFLung cancer, particularly non-small cell lung cancer (NSCLC), remains a significant global health challenge, responsible for a substantial portion of cancer-related deaths. This review focuses on the pivotal role of epidermal growth factor receptor gene (EGFR) mutations in NSCLC, exploring their prevalence, diagnostic methods, and implications for targeted therapy. Common mutations in EGFR, constituting approximately 90% of all mutations, are associated with better prognosis and predict favourable response to EGFR tyrosine kinase inhibitors. Meanwhile, the remaining 10–15% comprise atypical mutations, including uncommon exon 18 mutations, exon 20 insertions, de novo T790M mutations, compound mutations, and others. The frequency of uncommon mutations has recently increased, posing challenges due to their largely unknown biological and clinical implications. The review underscores the necessity of summarizing recent scientific discoveries in EGFR mutations to enhance our understanding of their diverse nature and optimize targeted therapeutic approaches in NSCLC patients
Impact of deep inspiration breath hold irradiation on dose reduction to the heart and left coronary artery in breast cancer
Get PDFIntroduction. Deep inspiration breath-hold (DIBH) is an effective and feasible approach to reducing the radiation dose to the heart in left-sided breast cancer radiotherapy (RT). This study aimed to assess the impact of DIBH on dose reduction to the heart and the left anterior descending coronary artery (LAD) in left-sided early breast cancer patients with intact breasts.
Material and methods. We compared RT plans of 42 patients from computed tomography datasets acquired for free breathing (FB) and DIBH techniques with 6 MeV photon tangential fields. The prescribed dose was 50 Gy in 25 fractions.
Results. DIBH enabled significant dose reduction to the heart and the LAD. A significantly lower mean heart dose (MHD) was observed in DIBH compared to FB planning (2.9 vs. 6.0 Gy, respectively; p < 0.0001). The considered LAD parameters, namely Dmax 0.2 cm3, mean dose, and V45Gy, were all significantly reduced in DIBH compared to FB planning (33.3 vs. 47 Gy; p < 0.0001, 16.7 vs. 30.1 Gy; p < 0.0001 and 0.5 vs. 1.7 cm3; p < 0.0001, respectively). Reduction in any of the LAD dose parameters was not correlated with MHD reduction. The LAD parameters were found to be significantly reduced in the group of patients with modest MHD reduction defined as < 2.8 Gy (31.2 vs. 46.9 Gy; p = 0.0001, 15 vs. 26.9 Gy; p < 0.00001, and 0.5 vs. 1.6 Gy; p = 0.0005, respectively).
Conclusions. DIBH has a pronounced impact on dose reduction to the LAD. This influence is not correlated with the MHD and is present even in patients with modest MHD reduction with DIBH
Prognostic significance of pretreatment clinical and laboratory features in patients with ovarian cancer receiving neoadjuvant chemotherapy
Get PDFIntroduction. In this study, we aimed to investigate the effects of pre-treatment clinical and laboratory characteristics on prognosis in ovarian cancer patients diagnosed in our clinic. In all patients, surgery was not possible, and they were qualified for neoadjuvant treatment.
Material and methods. Records of 96 patients diagnosed with ovarian carcinoma, who were not eligible for the surgery at the time of diagnosis and who were qualified for neoadjuvant treatment, were reviewed retrospectively.
Results. For the prognosis of OS, we analyzed age (p = 0.106), ECOG (p = 0.007), menstrual status (p = 0.211), FIGO stage (p = 0.314), ovarian origin of cancer (p = 0.571), albumin (p = 0.496), LDH (p = 0.940), CA- 125 (p = 0.032), neutrophil-lymphocyte ratio (NLR) (p = 0.194), platelet-lymphocyte ratio (PLR) (p = 0.002), systemic immune-inflammation index (SII) (p = 0.028), prognostic nutritional index (PNI) (p = 0.042), Charlson Comorbidity Index (ACCI) (p = 0.008), Cumulative Illness Rating Scale (CIRS) (p = 0.769), chemotherapy response score (CRS) (p = 0.235), cytoreduction (p = 0.006), the number of cycles of neoadjuvant chemotherapy (NACT) (p = 0.749), and the total number of cycles of both neoadjuvant and adjuvant treatment (p = 0.014).
For the prognosis of DFS, we analyzed age (p = 0.697), ECOG (p = 0.088), menstrual status (p = 0.912), FIGO stage (p = 0.728), ovarian origin of cancer (p = 0.463), albumin (0.688), LDH (p = 0.028), CA-125 (p = 0.160), NLR (p = 0.417), PLR (p = 0.442), SII (p = 0.069), PNI (p = 0.779), ACCI (p = 0.487), CIRS (p = 0.858), CRS (p = 0.235) cytoreduction (p < 0.001), the number of cycles of NACT (p = 0.849), and the total number of cycles of both neoadjuvant and adjuvant treatment (p = 0.188).
Conclusions. ECOG status, pre-treatment CA-125 level, pre-treatment immune-based markers PLR, SII, and PNI, among comorbidity scores: the ACCI score, total number of cycles of neoadjuvant and adjuvant treatment, and cytoreduction type were found to be factors affecting OS. Serum LDH level and cytoreduction type were the factors affecting DFS