Via Medica Journals
Not a member yet
55128 research outputs found
Sort by
Monitoring of activated clotting time during interventional cardiology and cardiosurgical procedures
No full textActivated clotting time (ACT) is a critical parameter for assessing the degree of anticoagulation during interventional cardiology and cardiac surgery procedures, particularly in settings involving high doses of unfractionated heparin (UFH). Effective monitoring of ACT helps minimize the risk of thrombotic and bleeding complications by enabling real-time adjustments in anticoagulant therapy. This paper reviews the physiological basis of ACT measurement, its clinical relevance, and the techniques used for intraoperative monitoring. We discuss current studies, emphasizing the importance of individualized ACT targets depending on the type of procedure. Furthermore, challenges such as variability in ACT response and limitations of current testing methods are analyzed. Activated clotting time is quite simple, quick, and therefore does not prolong the time of invasive cardiology procedures. It is a widely accepted tool adapted to everyday clinical practice, thanks to which we can administer adequate doses of UFH during procedures. Regardless of the results obtained by the authors, it is recommended that the ACT falls within between 300 and 400 s, which is a safe range that contributes to the reduction of complications — both excessive bleeding and thrombotic complications
Standardization of the Oncology Patients Social Acceptance Questionnaire
No full textBackground: Cancer affects not only physical health but also social functioning and psychological well-being. The attitudes of the general public toward people with cancer can significantly influence patients’ quality of life, treatment outcomes, and social reintegration. Despite progress in education and awareness, some stereotypes and fears persist, contributing to stigmatization and social distance. To measure these attitudes reliably, the Oncology Patients Social Acceptance Questionnaire (OSA-7) was developed — a brief tool assessing social acceptance and willingness to support individuals with cancer. The study aimed to standardize the OSA-7 questionnaire in a Polish adult sample and to evaluate its psychometric properties, including reliability, factor structure, and normative interpretation.
Methods: A total of 200 healthy adults aged 18–75 completed the OSA-7. The questionnaire consists of seven statements rated on a 5-point Likert scale (1 = strongly disagree, 5 = strongly agree), with one reverse-scored item. Cronbach’s α, item-total correlations, and exploratory factor analysis were used to assess internal consistency and dimensionality. Descriptive statistics and group comparisons (gender, age, and contact with cancer) were conducted to develop preliminary norms.
Results: The OSA-7 showed good internal consistency (Cronbach’s α = 0.83). All items correlated positively with the total score (r = 0.55–0.7). Factor analysis confirmed a unidimensional structure explaining 47% of the variance, supporting the conceptual coherence of the scale. The mean total score was 26.6 [standard deviation (SD) = 5.2], with 83.5% of participants demonstrating high or very high acceptance of people with cancer. No significant differences were found across gender or age groups, although respondents with prior contact with a cancer patient tended to show higher acceptance levels.
Conclusions: The OSA-7 is a psychometrically sound and concise instrument for assessing social acceptance toward individuals with cancer. It demonstrates high reliability, a clear one-factor structure, and interpretive value for identifying variations in public attitudes. The tool may be useful for research, public health initiatives, and educational programs aimed at reducing stigma and promoting social integration of oncology patients
An increase in cardiac troponin T levels after transvenous lead extraction
No full textBackground: Transvenous lead extraction (TLE) is associated with mechanical stress on the heart structures, which may be associated with an increase in cardiac troponin T (c-TnT).Aims: The aim was to investigate whether TLE is associated with c-TnT release, and to assess its rate, magnitude, and clinical importance.Material and methods: In the study, c-TnT were determined before, and at 2 and 8 hours after TLE in 166 consecutive patients.Results: Initially, an elevated level of c-TnT >14 ng/l was detected in 57.32% patients, then at 2 hours in 96.99%, and at 8 hours in 98.19% (164 [98.80%] patients). After TLE c-TnT levels increased significantly from (median 17.0; interquartile range 9.00–30.00) ng/l to 66.50 (36.00–153.0) ng/l at 2 hours and to 81.5 (45.00–179.0) ng/l at 8 hours after the procedure (P <0.001). The increase was due to a greater procedure complexity, and contrary to the initial level it had no impact on one-year survival (87.95% vs. 89.16%; P = 0.81). The one-year mortality rate in patients with c-TnT(0) levels >14 ng/l was higher than in those with c-TnT(0) ≤14 ng/l (16 [17.02%] vs. 3 [4.17%]; P = 0.01, respectively)Conclusions: Elevated levels of c-TnT(0) is an unfavorable prognostic indicator. Levels of c-TnT at 2 and 8 hours after the TLE procedure were elevated in most patients. Delta c-TnT(2) and c-TnT(8) were related only to the complexity of the procedure. TLE had some effect on the heart, causing troponin release, which may complicate the diagnosis of coronary syndromes in the first days after transvenous lead extraction
Quadruple combination therapy with SGLT2i, GLP-1RA, ARNI and MRA in heart failure with preserved ejection fraction patients with type 2 diabetes mellitus: A prospective and observational cohort study
No full textBackground: Treatments for heart failure with preserved ejection fraction (HFpEF) remain inconclusive. Aims: We aim to explore in this prospective and observational cohort study how combined therapy with sodium-dependent glucose transporter 2 inhibitor (SGLT2i), glucagon-like peptide 1 receptor agonists (GLP-1RA), angiotensin receptor-neprilysin inhibitor (ARNI), or mineralocorticoid receptor antagonists (MRA) impact clinical outcomes in HFpEF patients with type 2 diabetes mellitus (T2DM). Methods: We enrolled 1445 HFpEF patients with T2DM from a prospective cohort between October 2018 and October 2022. The patients were divided into five groups based on their medications at 3 months after discharge: defined as a combination of SGLT2i, GLP-1RA, ARNI, and MRA. The primary outcome is major adverse cardiovascular (CV) events (MACEs), corresponding to the CV mortality and/or HF rehospitalization. The secondary outcome is CV mortality as well as left ventricular ejection fraction (LVEF) change or HF category transition. Results: During a median follow-up period of 54 (27–75) months, participants with quadruple combination showed the most benefits, corresponding to MACEs (79/174; P <0.001), CV mortality (46/174; P = 0.03), LVEF change, or HF transitions. Quadruple combination was a protective factor for MACEs, while higher N-terminal pro-B-type natriuretic peptide level was an independent risk factor. For participants with LVEF less than 60%, quadruple combination reduced the incidence of composite endpoint events compared to those with LVEF over 60%. Conclusions: Quadruple combination therapy with SGLT2i, GLP-1RA, ARNI, and MRA in HFpEF patients with T2DM was associated with favorable clinical outcomes, especially in participants with LVEF less than 60%
Late stent failure: Rethinking biomarkers through the lens of the neutrophil-to-high-density lipoprotein ratio
No full textDepresja okołoporodowa matek i ojców — wyzwania diagnostyczne i terapeutyczne
No full textDepresja okołoporodowa (PPD, postpartum depression) to poważne zaburzenie psychiczne, które dotyka zarównokobiety, jak i mężczyzn w okresie ciąży oraz po porodzie. Główne czynniki ryzyka to płeć żeńska, wcześniejsza historiazaburzeń psychiatrycznych, brak wsparcia społecznego, powikłania okołoporodowe oraz niekorzystne warunkidemograficzne i genetyczne.Objawy PPD obejmują obniżony nastrój, zaburzenia snu, lęk oraz trudności w budowaniu więzi z dzieckiem. U mężczyznsymptomy często są mniej widoczne i mogą obejmować agresję, nadużywanie substancji, takich jak alkoholczy narkotyki, oraz maskowanie depresji. W przeciwieństwie do baby blues, który jest krótkotrwałym i łagodniejszymstanem emocjonalnym ustępującym zwykle samoistnie w ciągu 2 tygodni, PPD wpływa na codzienne funkcjonowaniematki i wymaga leczenia.Konsekwencje PPD są poważne i dotyczą matki, ojca, dziecka oraz całego systemu rodzinnego. Mogą prowadzić dozaburzeń rozwojowych u dzieci, a także do problemów w relacjach rodzicielskich i partnerskich. Wczesna diagnozaoraz leczenie są kluczowe dla minimalizacji tych negatywnych skutków. Jednak PPD jest często nierozpoznawana,co sprawia, że rutynowe badania przesiewowe są niezbędne w jej wykrywaniu.W leczeniu PPD kluczowe znaczenie mają regularne badania przesiewowe oraz szybkie wprowadzenie farmakoterapiii psychoterapii. Leki przeciwdepresyjne oraz różne formy psychoterapii stanowią podstawowe metodyleczenia. Oprócz tradycyjnych terapii, dostępne są także nowe metody, takie jak neurosteroidy oraz opcje niefarmakologiczne,które mogą wspierać standardowe leczenie.Indywidualizacja terapii w zależności od potrzeb pacjentów jest niezbędna, aby zapewnić skuteczność leczeniai poprawić jakość życia osób dotkniętych PPD. W Polsce wciąż brakuje populacyjnych badań epidemiologicznychoraz rozbudowanej struktury wsparcia. Dane z projektu „Następny Przystanek: Mama” wskazują na rozpowszechnieniePPD sięgające 15–17%, przy jednoczesnym utrudnionym dostępie do specjalistycznej pomocy psychologiczneji psychiatrycznej, zwłaszcza w publicznych placówkach. W 2018 roku wprowadzono nowe standardy opieki okołoporodowej,uwzględniające przesiewową ocenę stanu psychicznego, jednak ich wdrożenie jest nierównomierne
Wpływ cukrzycy ciążowej na zdrowie matki i płodu — retrospektywne badanie przekrojowe
No full textCel: Niniejsze badanie przeprowadzono zgodnie z wytycznymi Hinduskiej Grupy Badawczej ds. Cukrzycy u Kobiet Ciężarnych (DIPSI, Diabetes in Pregnancy Study Group India). Porównano profile kliniczne oraz wyniki przebiegu ciąży u matek i płodów kobiet z ciążową nietolerancją glukozy (GGI, gestational glucose intolerance) oraz cukrzycą ciążową (GDM, gestational diabetes mellitus).
Materiały i metody: W tym retrospektywnym, jednoośrodkowym badaniu analizowano dane 958 ciężarnych kobiet z okresu od kwietnia 2019 roku do marca 2022 roku. U wszystkich pacjentek wykonano doustny test tolerancji glukozy (OGTT, oral glucose tolerance test) i w zależności od uzyskanych wyników kwalifikowano do jednej z grup: prawidłowa tolerancja glukozy, GGI, GDM lub cukrzyca (DM, diabetes mellitus).
Wyniki: Średni wiek w grupach GGI, GDM i DM wynosił odpowiednio 31,14; 31,39 oraz 33,00 lata. Stwierdzono istotne różnice w wartości wskaźnika masy ciała (BMI, body mass index), która była najwyższa w grupie DM (p = 0,001). Podwyższone wskaźniki progresji do GDM odnotowano w trzecim trymestrze ciąży. Częstość progresji ze stanu GGI do GDM (p = 0,1142) była niższa niż progresji od prawidłowej tolerancji glukozy do GGI (p = 0,005) lub do GDM (p = 0,006). U kobiet z cukrzycą w wywiadzie rodzinnym, zwłaszcza w przypadkach, gdy choroba dotyczyła obojga rodziców, występowało wyższe ryzyko rozwoju GDM/DM. Występowanie GDM i DM było powiązane z niekorzystnymi wynikami ciąży, takimi jak aborcje, poronienia, obumarcia płodu, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrastania płodu (IUGR, intrauterine growth restriction), niska masa urodzeniowa oraz zbyt dużych rozmiary ciała w stosunku do wieku ciążowego w wywiadzie. Najwyższy odsetek porodów przedwczesnych oraz występowania małowodzia obserwowano w grupie DM.
Wnioski: Występowanie GGI i GDM powiązane jest ze stanem zdrowia matki i płodu i podwyższa ryzyko powikłań. Identyfikacja oraz odpowiednie monitorowanie i leczenie GGI mogą pomóc w redukcji ryzyka progresji do GDM, a tym samym w zapobieganiu niekorzystnym następstwom w przyszłości
Zalecenia Ekspertów Polskiego Towarzystwa Nefrologicznego i Polskiego Towarzystwa Wakcynologii dotyczące szczepień przeciwko RSV pacjentów z przewlekłą chorobą nerek
No full textSyncytialny wirus oddechowy (RSV, respiratory syncytial virus) wywołuje infekcje dróg oddechowych. U osób powyżej 60. roku życia z chorobami współistniejącymi są to choroby dróg dolnych, takie jak zapalenie płuc i oskrzeli oraz zaostrzenie astmy lub przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Pacjenci z tej grupy ryzyka są częściej hospitalizowani w przebiegu zakażenia RSV z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych. U osób po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych lub narządów miąższowych zapalenie płuc wywołane RSV często przebiega z niewydolnością oddechową i obarczone jest wysoką śmiertelnością. Najskuteczniejszą metodą zapobiegania zakażeniom RSV jest szczepienie. W Polsce zalecane i dostępne są dwie szczepionki rekombinowane: Arexvy (opracowana przez firmę GSK) oraz Abrysvo (opracowana przez firmę Pfizer). Bezpieczeństwo i skuteczność tych szczepionek zostały udowodnione w populacji osób dorosłych powyżej 60. roku życia w randomizowanych badaniach klinicznych.
W niniejszym artykule przedstawione zostało stanowisko ekspertów w dziedzinie nefrologii i wakcynologii w zakresie profilaktyki RSV w populacji osób powyżej 60. roku życia i osób z przewlekłąchorobą nerek i po transplantacjach powyżej 50. roku życia
Main risk factors for local recurrence in patients with cutaneous melanoma — single center study
Full text linkIntroduction. True scar recurrence (persistent disease) that develops at the site of wide excision of primary cutaneous melanoma is defined as the presence of in situ and/or radial phase of growth of a melanoma that is within or near the surgical scar This study aims to present the main risk factors associated with the appearance of local recurrence in patients with melanoma of the skin, as well as the negative impact of local recurrence on overall survival.
Material and methods. We included 144 patients with skin melanoma in the study who were operated on at University Multiprofile Hospital for Active Treatment “Dr. Georgi Stranski” Pleven, Bulgaria, during the period 2012–2017.
Results. Achromic skin melanoma was significantly (χ² = 15.668; df = 1; p = 0.001) more frequent in patients with locally recurrent melanoma. Metastatic melanoma was more common in patients with local recurrence (73% vs. 16.3%; χ² = 25.308; df = 1; p = 0.001). The overall median survival of all patients was 75.9 [95% confidence interval (CI) 69.7–82.0] months and it was lower [95% CI 52.8 (39.8–65.8) vs. 95% CI 77.7 (71.1–84.2)] in patients with local melanoma recurrence, although the differences were not significant (p = 0.076).
Conclusions. The achromic type and the greater thickness and depth of invasion of the primary skin melanoma are major risk factors for the development of local recurrence. The presence of local recurrence of the disease is associated with a high rate of distant metastases. The development of local recurrence in patients with cutaneous melanoma significantly worsens the overall survival of the disease
Hyperglycemia induced by systemic therapy in patients with breast cancer — a retrospective single-center analysis
No full textIntroduction. Glucose metabolism disorders are associated with an increased risk of breast cancer (BC), which is the most common cancer in women. The association between metabolic disorders and BC is well established. However, data regarding the impact of chemotherapy (CTH) used in the systemic treatment of BC on hyperglycemia and DM are scarce.
Material and methods. The study included 205 adult women (average age: 56; range: 28–81 years) with histologically confirmed primary BC treated with chemotherapy between 2011–2016. The patients were divided into groups depending on CTH based on taxoids (T) (n = 111; 54.2%) or non-taxoids (nT) (n = 94; 45.8%). All patients’ fasting blood glucose levels were assessed before, during, and ending CTH, and menopausal status were analyzed. The statistical analysis was carried out with STATISTICA 10.0 software.
Results. The abnormal glucose level before CTH occurred in 104 patients (50.7%), and 17 (8.3%) were previously diagnosed with DM. There were no statistically significant differences before CTH between T and nT groups (p = 0.776; median: 100 mg/dL). Within the T group during CTH, a statistically significant increase in glucose level was observed (p < 0.0001; median: 124 mg/dL). There was a statistically significant difference in fasting blood glucose before CTH and during CTH among postmenopausal women (p = 0.015 T, p = 0.041 nT).
Conclusions. Systemic treatment of BC may induce glucose metabolism disorders. The group of postmenopausal patients treated with taxoids seems to be at an increased risk of hyperglycemia during CTH. Therefore, special diabetological care during CTH and follow-up should be recommended in this group of BC patients