Via Medica Journals
Not a member yet
55128 research outputs found
Sort by
Clinicopathological analysis of the absence of seminal vesicle invasion in prostate cancer patients without radiological evidence on magnetic resonance imaging
No full textBackground: In definitive radiotherapy for localized prostate cancer, the seminal vesicle is included in the target volume for intermediate- and high-risk cases, though this increases the risk of toxicity to the bowel and rectum. This study retrospectively examined clinicopathological data to assess the absence of seminal vesicle invasion (SVI) in prostate cancer patients without radiological evidence of SVI using preoperative magnetic resonance imaging (MRI).
Materials and methods: Patients with cT1c–cT3a prostate cancer who underwent radical prostatectomy between March 2010 and February 2024 were retrospectively selected, excluding those with distant metastasis, missing MRI data, preoperative systemic therapy, or delayed surgery post-biopsy. Preoperative risk factors [age, initial prostate-specific antigen (PSA), grade group (GG), clinical T stage, positive core ratio] and postoperative pathology were analyzed to assess SVI risk. The impact of GG changes between biopsy and postoperative pathology on risk classification and SVI treatment intensity in radiotherapy was also examined.
Results: Of 368 patients, 308 met the inclusion criteria. SVI was observed in 26 patients (8.4%). Significant predictors of SVI included GG, initial PSA ≥ 8.6, and positive core ratio, with a positive core ratio < 0.5 and GG ≤ 3 indicating an SVI risk under 10%. GG discrepancies between biopsy and surgery were noted in 182 cases (59.1%), but had minimal impact on risk classification and SVI risk.
Conclusions: Patients with a positive core ratio < 0.5 had a low risk of SVI. GG discrepancies did not significantly underestimate prostate cancer risk, minimizing the risk of failing to treat true SVI.
Treatment with radiotherapy in carotidal paraganglioma: experience of the General Hospital of Mexico
No full textBackground: Paragangliomas are highly vascularized tumours that have benign histology, with malignant dissemination being infrequent (< 5%). Surgery is the only option offering complete resection; however, there is significant morbidity. Treatment with radiotherapy (RT) offers good results in controlling the disease.
Materials and methods: Retrospective, observational and descriptive study from the RT Service of the General Hospital of Mexico conducted from January 1, 2016 to January 1, 2021 that included patients with carotid paraganglioma in whom RT response was evaluated by determining clinical and image size at the beginning of the study and end of follow-up. Correlation of response to treatment, and toxicity related to RT, were analysed.
Results: 55 patients were included, 92.7% were female, the mean age was 58.7 years, and the mean follow-up time was 28.87 months. The mean initial clinical size was 4.75 cm. Initial imaging study mean size was 4.76 cm. A total of 92.7% received intensity-modulated radiotherapy (IMRT) and conformal RT (7.3%), mean prescribed dose was 51.90 Gy (50–54), with a median of 50.4 Gy/25 fractions. The mean final clinical size was 3 cm. The final imaging study mean size was 3.48 cm. At the end of the study, 96.4% showed a response to treatment and 3.6% progressed. Analysis showed no significance between treatment response and RT dose (p < 0.5) or between RT response and the % dose to the planned treatment volume (PTV) (p = 0.91). Acute toxicity was found in 55 patients, with grade 1 radiodermatitis, and chronic toxicity in 44 patients, with atrophy grade 1.
Conclusion: RT represents a therapeutic option in the management of patients with carotid paraganglioma because it offers a high probability of local control, without toxicity
Skuteczne leczenie trzeciej linii asciminibem chorego na przewlekłą białaczkę szpikową
No full textAsciminib jest jedynym inhibitorem białka fuzyjnego BCR::ABL1 specyficznie ukierunkowanym na kieszeń mirystoilową abl. Dzięki unikatowemu mechanizmowi działania odznacza się wysoką skutecznością leczenia oraz korzystnym profilem działań niepożądanych. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi wytycznymi asciminib jest zarejestrowany do leczenia przewlekłej białaczki szpikowej w fazie przewlekłej po uprzednim leczeniu co najmniej dwoma inhibitorami kinaz tyrozynowych. W prezentowanym opisie przypadku przedstawiono 72-letniego chorego skutecznie leczonego asciminibem w ramach trzeciej linii terapii, po niepowodzeniu leczenia imatynibem oraz wystąpieniu toksyczności dazatynibu w postaci krwawień z przewodu pokarmowego, skutkującymi ciężką niedokrwistością.Asciminib jest jedynym inhibitorem białka fuzyjnego BCR::ABL1 specyficznie ukierunkowanym na kieszeń mirystoilową abl. Dzięki unikatowemu mechanizmowi działania odznacza się wysoką skutecznością leczenia oraz korzystnym profilem działań niepożądanych. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi wytycznymi asciminib jest zarejestrowany do leczenia przewlekłej białaczki szpikowej w fazie przewlekłej po uprzednim leczeniu co najmniej dwoma inhibitorami kinaz tyrozynowych. W prezentowanym opisie przypadku przedstawiono 72-letniego chorego skutecznie leczonego asciminibem w ramach trzeciej linii terapii, po niepowodzeniu leczenia imatynibem oraz wystąpieniu toksyczności dazatynibu w postaci krwawień z przewodu pokarmowego, skutkującymi ciężką niedokrwistością
Bardzo dobra skuteczność asciminibu zastosowanego w trzeciej linii leczenia u pacjentki z przewlekłą białaczką szpikową z opornością i nietolerancją poprzednich inhibitorów kinazy tyrozynowej
No full textLeczenie za pomocą inhibitorów kinaz tyrozynowych (TKI, tyrosine kinase inhibitor) przynosi bardzo dobre efekty u pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML, chronic myeloid leukemia), jednak nie jest pozbawione komplikacji. W artykule opisano przypadek pacjentki z CML, u której w trakcie leczenia imatynibem wystąpiła oporność niemutacyjna. Po zmianie terapii na bozutynib zaobserwowano nietolerancję leku w postaci nasilonych zmian skórnych. Z uwagi na obciążony wywiad pacjentki zastosowano asciminib jako lek trzeciej linii. Wprowadzenie asciminibu szybko przyniosło bardzo dobrą odpowiedź terapeutyczną przy jednoczesnej dobrej tolerancji leczenia.Leczenie za pomocą inhibitorów kinaz tyrozynowych (TKI, tyrosine kinase inhibitor) przynosi bardzo dobre efekty u pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML, chronic myeloid leukemia), jednak nie jest pozbawione komplikacji. W artykule opisano przypadek pacjentki z CML, u której w trakcie leczenia imatynibem wystąpiła oporność niemutacyjna. Po zmianie terapii na bozutynib zaobserwowano nietolerancję leku w postaci nasilonych zmian skórnych. Z uwagi na obciążony wywiad pacjentki zastosowano asciminib jako lek trzeciej linii. Wprowadzenie asciminibu szybko przyniosło bardzo dobrą odpowiedź terapeutyczną przy jednoczesnej dobrej tolerancji leczenia
Potransplantacyjne choroby limfoproliferacyjne — rekomendacje diagnostyki i leczenia Polskiej Grupy Badawczej Chłoniaków w 2025 roku
No full textPotransplantacyjne choroby limfoproliferacyjne (PTLD, post-transplant lymphoproliferative disorders) należą do jatrogennych zespołów limfoproliferacyjnych związanych z niedoborami odporności. PTLD to limfoproliferacja (za wyjątkiem limfoproliferacji z małych limfocytów B) występująca po transplantacjach narządowych lub po przeszczepieniu alogenicznych komórek krwiotwórczych. Podstawą rozpoznania PTLD jest badanie histopatologiczne węzła chłonnego lub podejrzanej zmiany. Główny cel leczenia pacjentów z PTLD to eradykacja PTLD z jednoczesnym utrzymaniem funkcji przeszczepu. W niniejszym artykule przedstawiono rekomendacje diagnostyki i leczenia Polskiej Grupy Badawczej Chłoniaków
Ciężka utrata kości u kobiety przed menopauzą
No full textKobieta w wieku 47 lat zgłosiła się do poradni reumatologicznej po złamaniu osteoporotycznym szyjki kości udowej lewej, którego doznała 6 miesięcy wcześniej. Wykonano alloplastykę stawu biodrowego. W wywiadzie medycznym występowały padaczka, przewlekła choroba nerek (PChN) oraz dna moczanowa. Podczas wizyty pacjentka skarżyła się na utratę masy ciała, brak apetytu oraz osłabienie mięśni. Podczas badania nie stwierdzono obrzęków stawów, 38 bolesnych stawów, ani guzków dnawych. U chorej odnotowano palce teleskopowe, a badania rentgenowskie rąk i stóp ujawniły masywne geody i erozje kości. W badaniach laboratoryjnych stężenie parathormonu wynosiło 1876 pg/ml (norma: 10–60 pg/ml), witaminy D — 8 ng/mL, wapnia (Ca) — 4,5 mmol/L.Celem artykułu jest omówienie nieprawidłowości w obrazach radiologicznych oraz wynikach badań laboratoryjnych tej pacjentki. Przeanalizowano wywiad medyczny chorej, uwzględniono 7 publikacji z bazy danych PubMed oraz jeden podręcznik. Zdiagnozowano wtórną nadczynność przytarczy u pacjentki z PChN. Zlecono konsultację endokrynologiczną i zakwalifikowano chorą do paratyreoidektomii.
Miopatia z aktywnością kinazy kreatynowej powyżej 13 500 U/L w przebiegu ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń
No full textW pracy opisano wyjątkowy przypadek ciężkiej miopatii, charakteryzującej się początkowym poziomem kinazy kreatynowej (CPK) wynoszącym 13 575 U/L, u 66-letniej pacjentki z siedmioletnią historią ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń (GPA). Stan pacjentki charakteryzował się znacznym pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia, osłabieniem mięśni kończyn górnych i dolnych, co doprowadziło do unieruchomienia pacjentki. Rozpoczęto leczenie metyloprednizolonem, co spowodowało istotny spadek poziomu CPK, jednak zdrowie pacjentki poprawiło się tylko w niewielkim stopniu. U pacjentka nie odnotowano przeciwciał autoimmunologicznych, zwykle związanych z idiopatyczną zapalną miopatią. Ostatecznie pacjentka zmarła z powodu powikłań wynikających z zapalenia płuc i sepsy miesiąc po przyjęciu do szpitala.
Opisany przypadek dostarcza cennych informacji na temat wyzwań diagnostycznych i złożonościleczenia ciężkiej miopatii u pacjentów z GPA
Quercetin combined with curcumin modulates NF-κB and inflammatory cytokines in a murine model of oesophageal erosive reflux disease
No full textBackground: While proton pump inhibitors (PPIs) control gastric acid symptoms in reflux disease, they cannot fully reverse the core pathology of NF-kB-driven inflammatory damage, creating an urgent need for therapies that directly target this mechanism. The aim of this study was to determine whether quercetin combined with curcumin modulates the nuclear factor-kappa B (NF-kB) inflammatory signalling pathway in a murine model of oesophageal erosive reflux disease.
Materials and methods: A reflux oesophagitis (RE) model was established in mice surgically. The mice were treated with quercetin (dietary), curcumin (topical), or their combination for 6 weeks. We analysed the expression of NF-kB and inflammatory factors, such as interleukin (IL)-1b, IL-8 and tumour necrosis factor (TNF)-a, using real-time PCR. We performed enzyme-linked immunosorbent assays to validate the real-time PCR findings, and western blots to determine the effects on NF-kB p-p65, TNF-a, IL-1b and IL-8.
Results: The combination of quercetin and curcumin significantly suppressed the NF-kB inflammatory pathway by reducing the expression of various pro-inflammatory cytokines in our murine model of oesophageal erosive reflux disease. The combination was more effective than either compound alone.
Conclusions: Our findings suggest that administering quercetin in combination with curcumin is a promising approach for mitigating inflammation via modulation of the NF-kB pathway in oesophageal erosive reflux disease