Journal of Alevism – Bektashism Studies
Not a member yet
365 research outputs found
Sort by
Kızılbaş/Alevî Toplumunda Yeni Bir Ocak ve Topluluğun İnşası: Anşa Bacı ve Keçeli Sıraçlar
Get PDFDer Stamm der Bayındır, der in der Mitte des XIV. Jahrhunderts als eine starke politDas Kizilbaschtum oder anders genannt das Alevitentum wurde zur Zeit von Sultan Abdulhamit II. von der damaligen Provinz- und Zentralbürokratie aufgrund der besonderen Bedingungen dieser Periode “besonders” überwacht und verfolgt. Anşa Bacı und ihre Familienangehörige zählten ebenfalls zu den Kizilbasch in der betreffenden Periode und gehörten zu der Sippe der Beydili-Sıraç an, welche vom Staat als “Keçeli Sıraç” gedeutet wurde. Diese Gemeinschaft selbst zählte sich zugleich auch zu den Laien (talip) der “Hubyar Ocağı”, einer Trägerfamilie (ocak) des anatolischen Alevitentums.
Veli, der Eheman von Anşa Bacı, war anfangs eine Person gewesen, die bei der Hubyar Trägerfamilie den Dienst der religiösen Hingabe (sofuluk) ausübte und später aufgrund der von ihm gegen die Geistlichen der Hubyarlı gerichteten Kritiken eine historische Spaltung einleitete. Diese Haltung wurde auch nach dem Tod von Veli, von seiner Ehefrau Anşa Bacı gleichermaßen fortgesetzt und sie fiel aufgrund von einigen Praktiken, die sie in der ihr verbundenen Kreisstadt Sıraçlar gezeigt haben soll, dem Staat auf. Die wichtigsten gegen Anşa Bacı und ihre Familie gerichteten Vorwürfe handelten davon, dass Anşa Bacı ihren Anhängern in der Gegend um Sivas, Tokat, Niksar, Amasya und Yozgat “ihren jungen Sohn Hasan als “Mahdi” (Messias) vorgestellt haben soll, dass sie die Vorstellung vertrat, dass Grundbesitz und Vermögen partnerschaftlich seien und dass sie in der Kreisstadt Sıraçlar eini Reihe von Hilfen sammelte und zugleich auch dieser Gemeinde Hilfe leistete sowie Bewaffnung”.
Aufgrund dieser Vorwürfe wurde sowohl gegen Anşa Bacı, die im Bezirk Zile in der Stadt Tokat lebte Bacı, ihre Kinder und ihren Schwiegersohn und weitere Familienangehörige nach Damaskus ins Exil zu schicken. Anşa Bacı, die nach dem Exil nach Zile zurückkehrte, avancierte sich in dieser ganzen Zeit in ihrer Gemeinde zu einer charismatischen Persönlichkeit, deren Wirkungen bis heute andauern und trug damit auch zur Bildung der Glaubensgruppe und der Trägerfamilie “Anşa Bacılılar”, die ihren Namen trägt. Diese historischen Vorkommnisse bilden die geistige Nahrung für die gegenwärtig zwischen den Hubyarlı ile Anşa Bacılar bestehende Spaltung und liefern auch einen direkten Effekt zur Konsolidierung der jeweils eigenen Position beider Gemeinschaften. als auch gegen ihre Familienangehörigen eine Anzeige erstattet/eine Beschwerde eingereicht, woraufhin der Staat die Durchführung einer Untersuchung anordnete. Obwohl während der staatlichen Untersuchung kein konkreter Beweis erhoben werden konnte, beschloss man, Anşa.During the reign of Sultan Abdülhamid II, the communities of Kizilbash, also known as Alevis were particularly monitored closely by the provincial and central bureaucracy due to the specific circumstances of the period. Drawing on the resulting documentation, this paper investigates the littlestudied rise and development of the community headed by Anşa Bacı. Anşa Bacı and her family were members of the tribe (aşiret) of Beydili- Sıraç (also known as the tribe of Keçeli Sıraç) which was affiliated with the holy hearth (ocak) of Hubyar.
Serving as a sofu (ascetic) within the Hubyar Ocak, Anşa Bacı’s husband Veli had sharply criticized the current dede (religious leader), causing a historic rift among the Hubyar. After her husband’s death, Anşa assumed his position of leadership among their followers within the tribe of Keçeli Sıraç. Some of the regulations allegedly realized by Anşa Bacı within the community soon raised the state’s attention. As a consequence of a denunciation accusing Anşa Bacı and her family of presenting Anşa’s son as “Mahdi” to their followers based in and around Sivas, Tokat, Niksar, Amasya, Zile and Yozgat, collecting charity from the Keçeli Sıraç claiming community in property and helping to arm the community, state officials initiated a formal investigation.
Although state officials were unable to find any solid evidence to support these allegations, Anşa Bacı, her sons and her son-in-law, as well as other family members were exiled to Damascus. When Anşa Bacı returned to Zile, she became a charismatic figure and composed a new religious community and hearth, the Anşa Bacılılar, which still exists today. These historic developments, therefore, resulted in a permanent separation between the followers of Anşa Bacı and Hubyar, directly influencing the two communities’ religious positions and consolidating them in their current status.Kızılbaşlık yahut diğer adıyla Alevîlik, II. Abdülhamid dönemi taşra ve merkez bürokrasisi tarafından, içerisinde bulunulan dönemin özgün koşullarından ötürü “özellikle” gözetim altında tutulup, takip edilmiştir. Anşa Bacı ve aile efradı da, söz konusu dönemin Kızılbaşlarından olup, devlet tarafından “Keçeli Sıraç” olarak tabir edilen Beydili-Sıraç Aşireti’ne mensuptur. Bu topluluğun kendisi aynı zamanda, Anadolu’daki Alevî ocaklarından olan “Hubyar Ocağı’nın” da talipleridir.
Anşa Bacı’nın kocası Veli, başlangıçta Hubyar Ocağı’nda “sofuluk” hizmetini yürüten bir şahıs olup, sonrasında Hubyarlı dedelere yönelik getirdiği eleştirilerle tarihi bir ayrışmayı başlatmıştır. Veli’nin ölümünden sonra, eşi Anşa Bacı bu durumu aynen devam ettirmiş ve kendisine bağlı bulunan Sıraçlar içerisinde gerçekleştirdiği iddia edilen bir takım uygulamalardan ötürü devletin dikkatini çekmiştir. Sivas, Tokat, Niksar, Amasya ve Yozgat havalisinde bulunan bağlılarına, “küçük oğlu Hasan’ı ‘Mehdi’ olarak tanıtmak, mal-mülkte ortaklığı savunarak Sıraçlar içerisinde bir takım yardımlar toplayıp aynı zamanda bu topluluğa yardım etmek ve silahlanmak” Anşa Bacı ve ailesine yönelik öne sürülen belli başlı iddialardandır. Bu iddialardan ötürü, Tokat’ın Zile kazasında yaşamakta olan Anşa Bacı ve aile efradına yönelik, bir ihbar/şikâyette bulunulmuş ve buna istinaden devlet tarafından bir tahkikat gerçekleştirilmiştir.
Tahkikat boyunca somut bir delile ulaşılmamasına rağmen Anşa Bacı, çocukları ve damadının da arasında bulunduğu aile üyelerinin Şam’a sürgün edilmesine karar verilmiştir. Sürgünden sonra tekrar Zile’ye dönen Anşa Bacı, bütün bu süre boyunca topluluğu nezdinde karizmatik bir şahsiyet haline gelip, etkileri günümüze değin devam ede gelen ve kendi adıyla anılan bir “Anşa Bacılılar” inanç grubu ve ocağının şekillenmesine vesile olmuştur. Meydana gelen bu tarihi gelişmeler Hubyarlılar ile Anşa Bacılılar arasında hali hazırda sürmekte olan ayrılığı besleyip, iki topluluğun kendi konumlarını konsolide etmesi üzerinde doğrudan bir etki de yaratmıştır
Bolvadin’de Mukim Karabağ Aşiretinin İskânı, İktisadî ve Sosyal Tarihi
No full textDie Frage, wann der in der Stadt Afyon und in der Kreisstadt Bolvadin lebende Karabağ- Stamm nach Anatolien kam, woher dieser Stamm kam und zu welchem Volk dieser Stamm gehört, ist eine der äußerst wichtigsten Fragen der Stammesgeschichte, die geklärt werden muß. Das Bevölkerungsregister aus dem Jahre 1830 enthält die Information, dass das Göl Karabağı genannte Osmanische Dorf (karye) dem Bozulus untersteht und dem Gerichtsbezirk (kaza) von Bolvadin unterliegt. Wiederum wird in dem Geschäftsbuch über Einküfte (Varidat Muhasebe defteri) aus dem Jahr 1845 erwähnt, dass ein turkmenischer Stamm in der Unterabteilung der Provinzialverwaltung von Karahisar-ı Sahib Sancağı in Emirdağ existiert, welcher dem Bozulus untersteht. Diese Arbeit untersucht, wie und in welcher Form der Karabağ-Stamm von den Danişmentli Turkmenen, die dem Bozulus unterstehen, in Bolvadin und in der Umgebung besiedelt wurde und behandelt ihre Wirtschafts- und Sozialgeschichte. Gleichzeitig informiert die Arbeit über die Religionszugehörigkeit mancher Rituale und Praktiken wie das Gebet nach dem Regen und über den düşmez-Glauben in den Dörfern von Karabağ und liefert deren historischen und anthropologischen Grundlagen.The questions of when and from where the Karabag tribe living in the Bolvadin district in the province of Afyon, came to Anatolia, and the nationality of the tribe are highly important in terms of enlightening the tribe’s history. According to information found in a population record from 1830, the Göl Karabağı village was under the jurisdiction of Bolvadin and belonged to Bozulus Turkmens. Also, a public income book record from 1845 indicates that a Turkmen tribe belonging to Bozulus, was situated in Emirdag within Karahisar-ı Sahip Sanjak. This paper will discuss and analyze how the Karabağ tribe of Danishmend Turkmens belonging to Bozulus, inhabited the district of Bolvadin, and the economy and social history of the tribe. The paper will also present the religious affiliations of several rituals and practices from the villages of Karabag and their historical and anthropological origins.Afyon ili Bolvadin ilçesinde yaşamakta olan Karabağ aşiretinin ne zaman Anadolu’ya geldiği, nereden geldiği ve hangi ulusa tabii olduğu soruları aşiretin tarihinin aydınlatılması açısından son derece önemlidir. 1830 tarihli nüfus defterinde Göl Karabağı karyesinin Bozulus’a tabii ve Bolvadin kazasına bağlı olduğu bilgisi yer almaktadır. Yine 1845 tarihli Varidat Muhasebe defterinde Karahisar-ı Sahib Sancağı Emirdağ’da kain Bozulus’a tabi bir Türkmen aşireti olduğu belirtilmektedir. Bu çalışmada Bolvadin’e iskân edilen Bozulus’a tabi Danişmentli Türkmenlerinden Karabağ aşiretinin nasıl ve ne şekilde Bolvadin ve havalisine iskân edildiği, iktisadi, sosyal tarihi ele alınıp incelenecektir. Aynı zamanda Karabağ köylerinde yağmur duası, düşmez gibi bir takım ritüel ve uygulamaların tarihi ve antropolojik kökeni ortaya konacaktır
Kültürel Bellek Aktarımında Sosyal Örgütlenme ve Kontrol Mekanizması İlişkisi: Musahiplik Kurumu Örneği
Get PDFAls gesellschaftliche Struktur artikuliert der Begriff der Vereinigung (Organisation) – in ihrer deutlichsten Form – das Zusammenkommen von Individuen zur Realisierung eines Zwecks. Die soziale Organisation hingegen handelt aus verschiedenen Blickwinkeln heraus von den Beziehungsmustern zwischen Individuum-Individuum, zwischen Individuum-Gruppe und zwischen Individuum-Autorität sowie von der Kultur, die von den Individuen, welche die Gruppe bilden, zu ihrer Zielerreichung entwickelt wird und ob diese Kultur offen für Kanalisierungen ist oder von welchen Punkten aus sie seitens der Autoritäten kanalisiert wird. An diesem Punkt, also im Prozess der Zielerreichung der Gruppe, wird die Zugehörigkeit der Individuen zur Gruppe und die Erfahrung, mit der sie die auftretenden Probleme überwältigen, vom kulturellen Gedächtnis geprägt.
Der Begriff des kulturellen Gedächtnisses, welcher häufig in einer verworrenen Art anstelle der sozialen, gesellschaftlichen, kollektiven und geschichtlichen u.ä. Bezeichnungen verwendet wird, stellt ein übergeordnetes Feld dar, welches sich über das individuelle Gedächtnis hinaus erstreckt. Das kulturelle Gedächtnis, das sich in der historischen Linie auf bestimmte Punkte konzentriert, verdichtet sich auf die Figuren des Augenblicks, die ihm angekoppelt sind, und zwar auf Verhaltensweisen und Einstellungen. Deshalb funktionieren rituelle Verhaltensweisen bei gesellschaftlichen Ereignissen wie Andachten, Zeremonien, Festivals als Erinnerungsfiguren, welche die Eigenschaft haben, die Situation zu erklären. Aus diesem Grunde spielen Worte, Verhaltensweisen und Einstellungen mit Ritual-Charakter während der Realisierung der Gottesandacht (cem) eine wichtige Rolle für die Entstehung und für den Erhalt der Lebhaftigkeit des kulturellen Gedächtnisses. Für die Bewahrung der Existenz der Gruppe und für das reibungslose Funktionieren der Dynamiken der sozialen Organisation bedarf es der Übertragung des kulturellen Gedächtnisses zwischen den Generationen.
Die vorliegende Studie befasst sich mit den Ritualen, die von den handelnden Individuen im Kontext der sozialen Organisation während der Entstehung der im Alevitisch-Bektaschi Glaubenskreis fest verankerten musahiplik-Institution präsentiert werden und konzentriert sich auf die Funktionen und Kontrollmechanismen der präsentierten Rituale bei der Übertragung des kollektiven Gedächtnisses. Der im kulturellen Gedächtnis verankerte Kontrollzustand wird seit Jahrhunderten als Ausdrucksform von Erzählungen in mündlicher Tradition in Ritualen symbolisiert. Aus diesem Grund gibt es in jeder Region, in jeder Trägerfamilie unterschiedliche Praktiken. Eine wichtige Seite der Studien über das Alevitentum-Bektaschitum bildet die Feststellung und Bewertung des Einflusses dieses rituellen Verhaltens und dieser rituellen Einstellungen auf die Bildung und Übertragung des kulturellen Gedächtnisses sowie die Antwort darauf, in welchem Ausmaß und wie der Kontrollzustand auf informeller und formeller Ebene zwischen den Gruppenmitgliedern vital gehalten wird.The concept of organization as a social structure (in the most obvious way) refers to the community of individuals who have come together to realize a purpose. Social organization examines the relationship patterns between individual-individual, individualgroup, individual-authority and examines the culture created by the individuals who form the group in order to reach the goal. Also it draws on various aspects whether culture is open to directions or from which points are directed by authorities. At this point, in the process of reaching the aim of the group, the accumulation of individuals belonging to the group and overcoming the problems in front of them is shaped on cultural memory.
The concept of cultural memory, often interwoven with qualifications such as social, collective, and historical, refers to an upper area beyond individual memory. Cultural memory focuses on certain points in the historical line, focusing on the figures that the moment is connected to, ie ritualistic behaviors and attitudes. Therefore ritual behaviors; It works as remembrance figures which explain the situation in social events such as ceremonies, festivals. For this reason, ritualistic words, behaviors and attitudes performed during the cems play an important role in the formation and survival of cultural memory. The fact that the group is able to maintain its existence in the process and that the social organization dynamics can work in a healthy manner is realized by transferring the cultural memory between generations.
This study focuses on the functions and control mechanisms of the rituals performed by the individuals who form the organization in the context of social organization in the process of cultural memory transfer while creating an institution of musahiplik in the Alevi-Bektashi faith department. The control status in cultural memory has been symbolized in rituals as a way of expressing narratives in the oral tradition for centuries. Therefore, there are different applications in every region. Determining and evaluating the effects of these ritual behavior and attitudes on the formation and transfer of cultural memory, in addition to this, the extent to which the control state is kept alive at the informal and formal level among the group members constitutes an important aspect of the Alevi-Bektashi studies. Determining and evaluating the effects of these ritual behavior and attitudes on the formation and transfer of cultural memory and the extent to which the control state is kept alive at the informal and formal level among the group members constitutes an important aspect of the Alevi-Bektashi studies.Toplumsal bir yapı olarak örgüt (organizasyon) kavramı, -en açık şekildebir amacı gerçekleştirmek üzere bir araya gelmiş bireyler topluluğunu ifade eder. Sosyal örgütlenme ise birey-birey, birey-grup, birey-otorite arasındaki ilişki örüntülerini ayrıca grubu oluşturan bireylerin amaca ulaşabilmek için oluşturdukları kültürü ve bu kültürün yönlendirmeye açık olup olmadığını veya hangi noktalardan otoritelerce yönlendirildiğini çeşitli açılardan konu edinir. Bu noktada, grubun amacına ulaşma sürecinde bireylerin gruba olan aidiyeti ve önlerine çıkan sorunların aşılması noktasındaki birikim, kültürel bellek üzerinde şekillenir.
Sosyal, toplumsal, kolektif, tarihsel vb. nitelendirmelerle çoğu zaman girift bir şekilde birbiri yerine kullanılan kültürel bellek kavramı, bireysel belleğin ötesinde üst bir alanı ifade eder. Kültürel bellek tarihsel çizgide belli noktalara odaklanarak anın bağlandığı figürlere yani ritüelik davranış ve tutumlara yoğunlaşır. Dolayısıyla ritüelik davranışlar; ayin, tören, festival gibi toplumsal olaylarda durumu açıklayıcı niteliği olan hatırlama figürleri olarak çalışır. Bu sebeple cemler sırasında gerçekleştirilen ritüelik nitelikteki söz, davranış ve tutumlar, kültürel belleğin oluşumunda ve canlı kalmasında önemli bir rol oynar. Grubun süreç içerisinde varlığını koruyabilmesi ve sosyal örgütlenme dinamiklerinin sağlıklı bir şekilde çalışabilmesi kültürel belleğin kuşaklar arasında aktarımı ile gerçekleşir.
Bu çalışma, Alevi-Bektaşi inanç dairesinde yer alan musahiplik kurumu oluşturulurken sosyal örgütlenme bağlamında örgütü oluşturan bireylerin sergiledikleri ritüellerin kültürel bellek aktarımındaki işlevlerine ve kontrol mekanizmalarına odaklanmaktadır. Kültürel bellekte yer alan kontrol hâli, yüzyıllar boyunca sözlü gelenekte yer alan anlatıların ifade biçimi olarak ritüellerde sembolleşmiştir. Dolayısıyla her yörede, her ocakta farklı uygulamalar bulunmaktadır. Bu ritüelik davranış ve tutumların kültürel belleğin oluşumu ve aktarımına etkisinin tespiti ve değerlendirilmesi ayrıca kontrol halinin enformel ve formel düzeyde grup üyeleri arasında ne derece ve nasıl canlı tutulduğu Alevi-Bektaşi çalışmalarının önemli bir yönünü oluşturmaktadır
Ayfer Karakaya-Stump (2015). Vefailik, Bektaşilik, Kızılbaşlık Alevi Kaynaklarını, Tarihini ve Tarihyazımını Yeniden Düşünmek
No full text
16 Nisan 2017 Referandum Sonuçlarına Göre Alevilerin Tercihi (Sivas İli Örneği)
Get PDFDie Stimmberechtigten werden bei der Stimmabgabe von verschiedenen Faktoren beeinflusst, auf deren Grundlage sie auch ihre Präferenzen bestimmen und ihre Stimme abgeben. Seit den 1980er Jahren ist die Politik auf der ganzen Welt auf einer wachsenden Skala von kulturellen Identitäten bestimmt worden. Da es auch in unserem Land angefangen hat, die Parteimitgliedschaften immer mehr über die kulturellen Identitäten zu definieren, ist die Beziehungsebene zwischen den ethnischen und den religiösen Wurzeln einerseits und der Politik andererseits zu einem der wichtigsten Faktoren für die Bestimmung des Wählerverhaltens geworden. Ähnliche Präferenzen werden auch in den Referendum-Phasen realisiert. Die WählerInnen votieren oft für eine Partei, die sie auch in einem Referendum unterstützt haben.
Die Aleviten, die in der politischen Geschichte der Türkei eine wichtige Rolle bei den Wahlen gespielt haben, bevorzugten generell die Republikanische Volkspartei (CHP). Dieser Umstand führt aus Sicht der Aleviten dazu, dass sie die natürliche Basis dieser Partei bilden und dass die nationalistischen und religiösen Rechtsparteien, zu denen sie seit jeher distanziert stehen, für sie keine Alternative darstellen. In dieser Studie soll herausgefunden werden, welche Faktoren die alevitischen WählerInnen, die am 16. April im Referendum mit großer Mehrheit mit “Nein” stimmten, in ihren Präferenzen berücksichtigt haben. In diesem Rahmen wurden die Ergebnisse des Referendums der Provinz Sivas vom 16. April 2017 analysiert.Voters are influenced by various factors while voting and accordingly they make their choices and act by voting. Since 1980’s, all over the world politics has been increasingly determined by cultural identities. In our country also, as party affiliations started widely to be defined by cultural identities, the relationship between ethnic and religious backgrounds and politics has become one of the important factors which determine voters’ behavior. Similar choices are made during the referendum, too. Voters usually vote in referendum in line with the view defended by the party they support.
Alevis who played a critical role in the elections throughout Turkish political history, generally use their votes in favor of the Republican People’s Party. In this way Alevis cease to be an alternative for nationalist and sectarian right-wing parties, from which they stay away all along, and they became the grassroots of the Republican People’s Party. This paper aims to ascertain the factors affected the Alevi voters who predominantly used “No” vote in the referendum on 16 April. Within this scope, the referendum election results from the Sivas Province were analyzed.Seçmenler oy kullanırken çeşitli faktörlerden etkilenmekte ve buna bağlı olarak tercihlerini belirleyip, oy verme davranışında bulunmaktadırlar. 1980’li yıllardan itibaren siyaset tüm dünyada gittikçe artan bir oranda kültürel kimlikler üzerinden belirlenmektedir. Ülkemizde de parti aidiyetlerinin yaygın bir biçimde kültürel kimlikler üzerinden tanımlanmaya başlanması nedeniyle, etnik ve dini kökenler ile siyaset arasındaki ilişki seçmen davranışını belirleyen önemli faktörlerden biri haline gelmiştir. Benzer tercihler referandum süreçlerinde de gerçekleşmektedir. Seçmenler genellikle destekledikleri partinin referandumda savunduğu görüş doğrultusunda oy kullanmaktadırlar.
Türk siyasi tarihi boyunca seçimlerde kritik rol oynayan Alevilerin tercihi genellikle Cumhuriyet Halk Partisi’nden (CHP) yana olmuştur. Bu durum Aleviler için öteden beri uzak durdukları milliyetçi ve mukaddesatçı sağ partileri bir alternatif olmaktan çıkartarak, onları bu partinin doğal tabanı durumuna getirmiştir. Bu çalışmada, 16 Nisan Referandum sürecinde ezici bir çoğunlukla “Hayır” yönünde oy veren Alevi seçmenlerin oy tercihlerinde ne tür etkenleri dikkate aldıklarının ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Bu çerçevede Sivas ili 16 Nisan 2017 referandum seçim sonuçları analiz edilmiştir
Trakya-Doğu Rodop Bölgesinde Alevi-Bektaşi Zaviyeleri (XV-XVI. Yüzyıllar)
No full textThrakien ist die erste historische Region, die von den Osmanen auf dem Balkan erobert wurde. Gegenwärtig ist die Region Thrakien zwischen Griechenland und der Türkei in Form von Ostthrakien und Westthrakien aufgeteilt worden. Oberes Thrakien befindet sich in den Grenzen des heutigen Bulgariens. Ein Großteil der Region der Ostrhodophen befindet sich in Bulgarien, während ein Kleinteil davon in Griechenland liegt. Die Region Thrakien, die auch Ostrhodophen umfasst, ist jenes Gebiet, in dem sich die Sufizelle Kızıl Deli (Seydi Ali Sultan) und weitere Derwischklöster und Sufizellen aus der frühen Phase befinden, die eine enge geistige Verbundenheit zu dieser Sufizelle haben. In dem genannten Gebiet spielten auch einige historische Persönlichkeiten wie Kızıl Deli (Seydi Ali Sultan), Otman Baba und Yağmur Baba, die von Ömer Lütfi Barkan als “Kolonisatorische Türkenderwische” bezeichnet wurden, eine religiösgeistige Führungsrolle bei den Osmanischen Eroberungen auf dem Balkan, wobei sie auch federführend bei der Verbreitung des Islam waren. Diese Derwische waren zugleich auch Vertreter der Bektaschi-Kultur auf dem Balkan. Ausgehend von den Osmanischen Steuerregistern (tahrir defterleri) kann man in der Region, in der einige Sufizellen wie Kızıl Deli (Seydi Ali Sultan), Otman Baba und Yağmur Baba ihre Existenz bis heute behauptet haben, ein Dreieck zeichnen. Eigentlich liegt die Region, in der sich die Sufizellen Kızıl Deli, Otman Baba und Yağmur Baba befinden, sehr nah beieinander und hierbei handelt es sich um eine Dreieck-Region, die durch den Endpunkt der heutigen Städte Didymoticho (Dimetoka), Kardschali (Kırcaali) und Chaskowo (Hasköy) gebildet wird. Die genannte Region befindet sich in dem Gebiet Thrakien-Ostrodophen. Wenn auch separate Studien über die Sufizellen veröffentlicht werden, so gibt es trotz der Tatsache, dass diese Sufizellen sich in der gleichen Region befinden, keine vergleichende Studie über sie. Ausgehend aus den frühesten Osmanischen Chroniken, verfolgt die vorliegende Arbeit das Ziel, Informationen über die erwähnten drei Sufizellen aus den Osmanischen Steuerregistern bis zum Ausgang des XVI. Jahrhunderts zu sammeln und zu überprüfen. In der erwähnten Dreieck-Region gibt es vier wichtige Persönlichkeiten, die die Geschichte des Landes geprägt haben. Bei diesen Persönlichkeiten handelt es sich um Elmalı Baba, Ahad Baba, Hasan Baba, Osman Baba. Die Informationen in den Osmanischen Steuerregistern über die erwähnten Sufizellen werden gesammelt und evaluiert.The first region conquered by the Ottomans in the Balkans is Thrace. Today Thracian region is divided between Greece and Turkey as Eastern Thrace and Western Thrace. Upper Thrace is within the borders of present-day Bulgaria. Most of the Eastern Rhodope region is in Bulgaria and a small part is in Greece. The Thracian region, including the Eastern Rhodopes, is the region where the Seydi Ali Sultan zawiya, and other early zawiyas and lodges with spiritual connection to it were located. Here in this region, certain historical persons, such as Kızıl Deli (Seydi Ali Sultan), Otman Baba and Yağmur Baba, named by Ömer Lütfi Barkan as “Colonizer Turkish Dervishes” were the spiritual leaders of the Ottoman conquests in the Balkans and pioneered the spread of Islam. These dervishes were also representatives of the Bektashi culture in the Balkans. Based on the data from the Ottoman registry books, it is possible to draw a triangle in the geographic region where the zawiyas of Kızıl Deli (Seyyid Ali Sultan), Otman Baba and Yağmur Baba were located. In fact, the zawiyas of Kızıl Deli, Otman Baba and Yağmur Baba are geographically very close to each other and today’s Dimetoka, Kardzhali and Hasköy cities present the endpoints of the triangle. The referred area is located in Thrace-Eastern Rhodope region. Although there are independent studies of these zawiyas situated in the same area, there is not any comparative study on them. In our study, we aim to compile and analyse the data about mentioned zawiyas from the earliest Ottoman records to the Ottoman registry books dated up to the end of the XVIth. There are four other important figures that have influenced the history of the region in this triangular geography. They are Elmalı Baba, Ahad Baba, Hasan Baba, and Osman Baba. The information about these zawiyas mentioned in the Ottoman registry books will be collected and evaluated.Osmanlılar tarafından Balkanlarda ilk fethedilen tarihsel bölge Trakya’dır. Günümüzde Trakya bölgesi, Yunanistan ve Türkiye arasında Doğu Trakya ve Batı Trakya şeklinde taksim edilmiştir. Yukarı Trakya ise bugünkü Bulgaristan sınırları içerisinde yer alır. Doğu Rodop Bölgesinin ise büyük bir kısmı Bulgaristan’da, küçük bir kısmı da Yunanistan’dadır. Doğu Rodopların da içinde yer aldığı Trakya bölgesi Kızıl Deli (Seydi Ali Sultan) zaviyesinin ve onunla manevi bağ olan diğer erken dönem tekke ve zaviyelerinin bulunduğu bölgedir. İşte bu bölgede Ömer Lütfi Barkan tarafından “Kolonizatör Türk Dervişleri” olarak adlandırılan Kızıl Deli (Seydi Ali Sultan), Otman Baba ve Yağmur Baba gibi bazı tarihi şahsiyetler Balkanlar’da Osmanlı fetihlerine manevî önderlik etmişler ve İslamiyet’in yayılmasına öncülük etmişlerdir. Bu dervişler aynı zamanda Balkanlar’da Bektaşî kültürünün de temsilcileri olmuşlardır. Osmanlı tahrir defterlerinden hareketle bazıları günümüze kadar varlığını sürdüren Kızıl Deli (Seydi Ali Sultan), Otman Baba ve Yağmur Baba Zaviyelerinin bulunduğu coğrafyada bir üçgen çizmek mümkündür. Aslında Kızıl Deli, Otman Baba ve Yağmur Baba zaviyelerinin bulunduğu coğrafya birbirine oldukça yakın ve bugünkü Dimetoka, Kırcaali ve Hasköy kentlerinin uç nokta teşkil ettiği üçgen bölgedir. Kastedilen bölge, Trakya-Doğu Rodop bölgesinde yer almaktadır. Bu zaviyelere ait müstakil çalışmalar yapılmakla beraber, aynı coğrafyada yer almalarına rağmen onlar hakkındaki bilgileri kıyaslayan bir çalışma yapılmamıştır. Buradaki çalışmamızda adı geçen üç zaviye ile ilgili en erken Osmanlı kayıtlarından hareketle XVI. yüzyılın sonuna kadar Osmanlı tahrir defterlerindeki bilgileri derleyip inceleme amacındayız. Bahsettiğimiz bu üçgen coğrafyada bölgenin tarihini etkilemiş dört önemli şahsiyet daha vardır. Bunlar Elmalı Baba, Ahad Baba, Hasan Baba, Osman Baba’dır. Osmanlı tahrir defterlerinde geçen bu zaviyelerle ilgili bilgiler de toplanıp değerlendirilecektir
