5794 research outputs found
Sort by
Animal Figures on Plates in Turkish Tile Art (16th Century to Present)
No full textİslamiyet öncesi devirlerde ve Orta İç Asya’da gelişen önemli bir sanat üslubu
olarak hayvan üslubunu incelediğimizde, hayvan üslubunun doğuşu, özellikleri, inanç,
tarih ve kültür boyutu ortaya konulmaya çalışılmıştır.
Türk Çini Sanatı tarihinde çeşitli motiflerle birlikte hayvan figürlerinin de
önemli bir rolü vardır. Bununla beraber Türk Çini Sanatındaki Tabaklarda Hayvan
Figürleri (16.Yy’dan günümüze) yapılan bu çalışmada, geçmişten günümüze gelen
bazı hayvan figürlü tabakların desen, renk ve kompozisyon açısından gruplara
ayrılarak, dönemsel çeşitliği, türleri ve farklılıkları incelenerek değerlendirmelerde
bulunulmuştur. Tabaklarda tespit ettiğimiz hayvanlar ağırlıklı olarak kuş türleridir. En
az ise karada yaşayan maymun figürü yer almaktadır.
16. Yüzyıldan günümüze kadar, Türk Çini Sanatında her dönem her yüzyılda
hayvan figürlü tabaklar karşımıza çıkmaktadır. Genel olarak her biri kendine has
ifadeleri barındırır.When we examine the animal style as an important art style that developed in
pre-Islamic times and Central Inner Asia, the birth, characteristics, belief, history and
cultural dimensions of the animal style were also tried to be revealed.
In the history of Turkish Tile Art, animal figures have an important role along
with various motifs. However, in this study on Animal Figure Plates in Turkish Tile
Art (from the 16th century to the present), some animal figure plates from the past to
the present were divided into groups in terms of pattern, color and composition, and
their periodic diversity, types and differences were examined and evaluations were
made. The animals we detect on the plates are predominantly bird species. At the least,
there is the figure of a monkey living on land.
From the 16th century to the present day, we come across plates with animal
figures in every period and every century in Turkish Tile Art. In general, each of them
contains its own expressions
A Proposal for the Unification of Arabic Language Teaching with Qur'anic Teaching in Turkey
No full textTürkiye’de Kur’ân öğretimi, onun dili olan Arapçadan bağımsız bir şekilde
gerçekleştirilmektedir. Kur’ân öğretimi genele hitap eden bir süreç iken Arapça
öğretimi sadece belli kesimlerin tercihiyle sınırlı kalmaktadır. Küçük yaşta
Kur’ân öğrenen çocukların bir kısmı yıllar sonra Arapça öğrenmek için yeni bir
başlangıç yapmaktadırlar. Bu iki öğretiminin birbirinden kopuk olması, dil
öğretiminde ve Kur’ân bilincinin oluşmasında görülen bazı sorunların da
kaynağıdır. Makale Arapça öğretiminin, Kur’ân öğretiminin ayrılmaz bir parçası
olarak görülmesi gerektiğini iddia etmekte ve erken yaşta başlayan Kur’ân
öğretiminin Arapça öğretimiyle birlikte yapılmasını önermektedir. Makalenin
problem olarak gördüğü şey, Kur’ân öğretiminin Arapça öğrenmeye ihtiyaç
duymayan geleneksel yapısıdır. Bu geleneksel yapı, Kur’ân okumayı,
anlamaksızın ve sadece lafzının telaffuz edilmesiyle icra edilmesi mümkün olan
bir eylem olarak görmekte, Kur’ân’ın lafzıyla manasını iki ayrı yerde
konumlandırmaktadır. Türkiye’de her iki öğretimin ıslah edilmesine yönelik
çalışmalar yapılmış ancak bu ikisini birleştirme şeklinde henüz bir çalışma
yapılmamıştır. Çalışmada Arapça öğretiminin sorunlarıyla Kur’ân öğretiminin
sorunları karşılaştırıldıktan sonra, bu iki öğretimin ayrılmazlığı ilkesine vurgu
yapılmış, ardından bu ikisinin nasıl birleştirilebileceğine dair bir teklif
sunulmuştur. Makalenin teorik temellerinden biri de Kur’ân’ın lafzıyla
manasının birbirini gerektiren ve birbirinden ayrılmayan iki unsur oluşudur.
Türkiye’de çocuk yaşta Kur’ân okumayı öğrenen veya onu baştan sona
ezberleyen kişilerin daha sonra Arapça öğrenmekte zorlanması da lafzıyla
mananın birbirinden koparıldığı bu öğretim sürecinin psikolojik bir yansıması
olarak makaledeki tezin dayandığı temellerden birini oluşturmaktadır.
Çalışmada varılan sonuçlara göre, böyle bir Arapça öğretiminin gerekli
görülmesi her şeyden önce bir zihniyet değişimini de gerektirmektedir. Buna
göre Arapça öğretimi hem Kur’ân dili olması hem de en önemli dünya
dillerinden biri olması hasebiyle birinci derecede önemsenmelidir. Arapçanın
önemli bir yabancı dil olarak öğrenilmesi gerektiğine olan inanç, aynı zamanda
diğer Müslüman toplumlarla iletişim kurma imkanını da içinde
barındırmaktadır. İki öğretimin başlangıçtan itibaren birleştirilmesi, yüzde yüz bir birleştirme olmayıp, kesişen noktalarından birleşen, birbiriyle iç içe girmiş ve
birbirini besleyen türden bir birleştirmedir. Çalışmada teklif edilen öğretim,
şimdilik okulöncesi merhalesini kapsamakta, daha doğrusu bu merhaleden
başlatılmaktadır. Bu çerçevedeki Arapça öğretimi, tüm dil becerilerini kapsayan
bir öğretim olmalıdır. Anadili Arapça olan veya Arapçayı anadili kadar bilen
öğretmenlerce verilecek bu öğretim harflerin telaffuzu, kelimelerin okunuşu ve
yazılışıyla başlar. Kelime-görsel eşleştirmesiyle Arapça kelimeler öğrenilirken,
basit diyaloglarla konuşma becerisine geçiş yapılır. Görsel ve işitsel materyallerle
bu öğretim desteklenir. Kur’ân öğretimi ilk önce okulöncesi dönemde Diyanet
İşleri Başkanlığı tarafından başlatıldığı için, teklif edilen öğretim de yine Diyanet
İşleri Başkanlığı tarafından üstlenilebilir, ancak bu öğretim Millî Eğitim
Bakanlığı’nın programlarıyla de koordineli olmalıdır. Bu öğretime uygun ders
ve uygulama kitapları hazırlanmalı ve bu öğretimin başlangıcını kesinlikle
okulöncesi formasyonu almış öğretmenler icra etmelidir. Okulöncesinden
başlayıp lise ve üniversite merhaleleri de olabilecek şekilde planlanması gereken
bu öğretimde, gramer doğrudan verilmez. Ancak lise seviyesinden itibaren
basitleştirilmiş gramer verilebilir. Başlangıç seviyesi Arapça öğretiminde eğitim
dili Arapça iken Kur’ân öğretiminde Türkçe kullanılır. Böylece Kur’ân’ı ve klasik
İslami metinleri özgün metinlerinden okuyup anlayabilen ve aynı zamanda bir
iletişim dili olarak Arapçayı tüm dil becerileriyle birlikte kullanabilen bir nesil
yetişmesi mümkün hale gelir. Bu yöntemin zaman ve emek israfının önüne
geçeceği, Arapça öğretimindeki bazı sorunları ve önyargıları da çözüme
kavuşturacağı beklenmektedir.In Turkey, Quran education is carried out independently of its language,
Arabic. While Quran education is a process aimed at the general public, Arabic
education remains limited to the preference of certain groups. Some children
who learn the Quran at a young age later start learning Arabic anew. The
disconnection between these two types of education is one of the sources of the
issues observed in language teaching and the development of Quranic
awareness. The article argues that Arabic education should be seen as an
inseparable part of Quran education and proposes that Quran education,
which starts at an early age, should be conducted alongside Arabic education.
The issue identified by the article is the traditional structure of Quran
education, which does not require learning Arabic. This traditional structure
views Quran recitation as an act that can be performed without understanding,
merely by pronouncing its words, positioning the literal text of the Quran and
its meaning as separate entities. In Turkey, efforts have been made to reform
both types of education, but no work has yet been done to integrate the two.
After comparing the issues of Arabic education with those of Quran education,
the study emphasizes the principle of the inseparability of these two types of
education and then presents a proposal on how they can be integrated. One of
the theoretical foundations of the article is that the literal text and the meaning
of the Quran are two interconnected and inseparable elements. In Turkey, the
difficulty faced by individuals who learn Quran recitation at a young age or
memorize it from start to finish in later learning Arabic is one of the
psychological reflections of the teaching process in which the literal text and
meaning are separated, forming one of the foundations of the thesis presented
in the article.
According to the conclusions reached in the study, the necessity of such Arabic
education primarily requires a change in mindset. Accordingly, Arabic
education should be given primary importance, both because it is the language
of the Quran and because it is one of the most important world languages. The
belief that Arabic should be learned as an important foreign language also
encompasses the opportunity to communicate with other Muslim communities. The integration of the two types of education from the outset is
not a complete merger, but rather a combination that intersects at certain
points, is intertwined, and nourishes each other. The proposed method of
education in the study currently covers the preschool stage, or more precisely,
it begins at this stage. Arabic education within this framework should
encompass all language skills. This instruction, provided by teachers who are
either native Arabic speakers or proficient in Arabic to the level of a native
speaker, begins with the pronunciation of letters, the reading, and writing of
words. While learning Arabic words through word-visual associations, the
transition to speaking skills is made through simple dialogues. This instruction
is supported by visual and auditory materials. Since Quran education is
initially introduced by the Presidency of Religious Affairs (Diyanet İşleri
Başkanlığı) during the preschool period, the proposed instruction could also be
undertaken by the Presidency of Religious Affairs. However, this education
must be coordinated with the programs of the Ministry of National Education.
Appropriate textbooks and practice materials should be developed for this
instruction, and the teachers who implement this education must definitely
have received preschool teacher training. In this education, which should be
planned to start from preschool and potentially continue through high school
and university levels, grammar is not taught directly. However, simplified
grammar can be introduced starting from the high school level. While the
language of instruction in beginner Arabic education is Arabic, Turkish is used
in Quran education. Thus, it becomes possible to raise a generation that can
read and understand the Quran and classical Islamic texts in their original
form, while also using Arabic as a communication language with all language
skills. It is expected that this method will prevent the waste of time and effort,
and resolve some of the issues and prejudices in Arabic education
Reconceptualizing Supply Chain Flows (SCFLOWS)
No full textPurpose – Despite being a fundamental concept, the field of supply chain management (SCM) exhibits a
significant lack of consensus regarding the definition of supply chain flows (SCFLOWS). Additionally, there
has been an over-reliance on three flows – material, information and finance – while various other flows crucial
to SCM performance have been overlooked. Hence, the purpose of this study is twofold: (1) to explore the multidimensional
nature of SCFLOWS and (2) to identify additional flows beyond the commonly acknowledged
ones that are vital for SCM performance.
Design/methodology/approach – This study employs various qualitative methods as part of the abduction
process. The methods include in-depth interviews with logistics professionals, a Delphi study involving SCM
scholars and a focus group comprising airline industry practitioners.
Findings – Seven SCFLOWS dimensions are identified and presented as SCFLOWS framework. Also, two
additional flows, i.e. human and capital equipment, are proposed as vital to SCM performance.
Originality/value – This is the first study to introduce SCFLOWS framework to achieve consensus in the field.
By introducing two additional flows, it proposes extending the SCFLOWS boundary to include various flows
overlooked previously but pertinent to SCM performance. The SCFLOWS framework serves as a systematic
guide to validate additional flows and represents an important step towards building SCM theory
Architectural Photography as a Proposal for an Experiential-Based Informal Model in Interior Architecture Education
No full textİç mimarlık eğitimi, öğrencilerin temel beceriler kazanmalarının yanı sıra, günlük deneyimler ve informel öğrenme yoluyla edinilen bilgileri daha etkin kullanabilmeleri için yenilikçi yöntemlere ihtiyaç duymaktadır. Bu bağlamda, mimari fotoğraf, öğrencilerin mekânsal algılarını ve görsel becerilerini geliştirmede önemli bir araç olarak öne çıkmaktadır. Fotoğraf, öğrencilerin görsel dikkat mekanizmalarını harekete geçiren seçici bir deneyim sunmakta; alt-yukarı dikkat süreçleri, öğrencilerin çevrede dikkat çekici ve görsel olarak öne çıkan öğelere yönelmesini sağlarken, üst-aşağı dikkat süreçleri, dikkati görevle ilgili belirli özelliklere odaklayarak dikkat dağıtıcı unsurları bastırma işlevi görmektedir. Böylelikle arama davranışı hem anlık çevresel uyaranlara hem de daha geniş bağlam ve görev odaklı faktörlere dayalı olarak şekillenmektedir. Bu çalışma, öğrencilerin mekânsal özellikleri keşfetme, görsel uyaranları seçme ve yorumlama yeteneklerini artırarak onların çevreyle daha bilinçli bir ilişki kurmalarına katkıda bulunmayı hedeflemektedir. Çalışmada veriler, iki farklı örneklem grubundan elde edilmiştir. Birinci örneklem grubuna kendi çektikleri fotoğraflar gösterilmiş, ikinci örneklem grubuna ise hazır fotoğraflar gösterilmiş ve göz izleme cihazı ile ölçüm yapılmıştır. Ölçümler Tobii Pro Lab Screen Based Analiz yazılımı ile analiz edilmiştir. Bulgular, informel deneyimin görsel algıda farklılık oluşturduğunu göstermiştir. Çalışmanın sonucunda, iç mimarlık eğitiminde fotoğraf çekme deneyiminin, öğrencilerin görsel algılarını geliştirmelerine ve mekân tasarımında daha bilinçli bir yaklaşım geliştirmelerine katkı sağlayabileceğine dair bir model geliştirilmiştir.Interior architecture education requires innovative methods to enable students to utilize knowledge gained from everyday experiences and informal learning more effectively and acquire fundamental skills. In this context, architectural photography is a significant tool for enhancing students’ spatial perception and visual skills. Photography provides a selective experience that activates students’ visual attention mechanisms; bottom-up attention processes direct students to visually prominent and attention-grabbing elements in the environment, while top-down processes focus attention on task-relevant features, suppressing distractions. Consequently, search behavior is shaped by both immediate environmental stimuli and broader context- and task-related factors. This study aims to support students in establishing a more conscious relationship with their environment by enhancing their abilities to explore spatial features, select visual stimuli, and interpret them. Data were collected from two different sample groups. The first sample group was shown their photographs, while the second group was shown pre-prepared photographs and eye-tracking measurements were taken. Analyses were conducted using Tobii Pro Lab Screen Based Analysis software. The findings indicated that informal experience led to variations in visual perception. As a result, a model was developed suggesting that the experience of taking photographs in interior architecture education may contribute to students’ improvement in visual perception and foster a more conscious approach to spatial design
Optimization of Morris Water Maze Protocols: Effects of Water Temperature and Hypothermia on Spatial Learning and Memory in Aged Female Rats
Get PDFAging is a highly complex process driven by a multitude of
factors. The use of humans in aging research is complicated by many factors
(ethical issues; environmental and social factors; long natural life span). Therefore,
rats are common models for the study of aging and age-related diseases. The
Morris water maze test is one of the most common cognitive tests in studies
investigating age-related learning and memory. However, standardized
protocols are lacking, which could influence results. This study investigated the
effects of water temperature and inter-trial interval on physiological parameters,
hippocampus-dependent learning, and memory in aged female rats performing
the Morris Water Maze
Evaluation of ECOWAS Interventions Under the Article 53 of the UN Charter
Get PDFBirleşmiş Milletler’in (BM) esas amaçlarından olan uluslararası barış ve güvenliğin korunması görevi,
BM Şartı’nın 24. maddesi uyarınca öncelikli olarak Güvenlik Konseyi’ne verilmiştir. Ancak, Şart›ın
52. ve 53. maddeleri, bölgesel anlaşma ve örgütlere kendi bölgelerinde barış ve güvenliğin korunması
konusunda birtakım yetkiler tanımaktadır. BM’nin barışı koruma operasyonlarının karmaşıklığı ve
devletlerin içinde bulunduğu durumların farklılığı, operasyonların yürütülmesini zorlaştırmaktadır.
Ruanda, Somali ve Yugoslavya’daki başarısız operasyonlar BM’ye duyulan güvenin sarsılmasına
neden olmuş, bu da uluslararası barış ve güvenliğin sağlanmasında BM’nin kapasite eksikliğini ortaya
çıkarmış ve bölgesel örgütlerin önemini artırmıştır.
ECOWAS (Economic Community of West African States), bölgesinde gerçekleştirdiği hiçbir müdahalede
önceden BM Güvenlik Konseyi’nin onayını almamasına rağmen, BM birçok kararı ile ECOWAS’ın
faaliyetlerine olumlu tepkiler göstermiştir. Konsey, ECOWAS’ın müdahalede bulunduğu bölgelerde
operasyonları daha sonra kendi kurduğu misyon ile güçlendirerek bölgesel örgüt ile BM›nin iş birliğini
öngörmüştür. Bu şekilde Konsey, ECOWAS’ın ilgili bölgelerde yürüttüğü operasyonlara sonradan dâhil
olup uluslararası barışı ve güvenliği koruma misyonunu gözlemci sıfatıyla sürdürmüştür.
ECOWAS’ın gerçekleştirdiği müdahalelerin uluslararası hukuka uygun olup olmadığının cevabı açık
değildir. BM’nin, müdahalelere ilişkin aldığı kararlarda yetki meselesine açıklık getirmesi ve gerekirse
yorum yoluyla BM Şartı’nın ilgili maddesinin uygulamadaki birlik sebebiyle değiştiğini ifade etmesi
gerekmektedir. Bu, BM’nin bölgesel örgütlerle iş birliğinde rolünü netleştirecektir.The task of maintaining international peace and security, which is one of the main objectives of the
United Nations (UN), is given primarily to the Security Council in accordance with Article 24 of the
UN Charter. However, articles 52 and 53 of the Charter grant certain powers to regional agreements
and organizations to maintain peace and security in their regions. The complexity of UN peacekeeping
operations and the diversity of situations in which states find themselves make it difficult to conduct
operations. The unsuccessful operations of the UN in Rwanda, Somalia and Yugoslavia caused the
trust in the UN to be shaken, which revealed the lack of capacity of the UN in ensuring international
peace and security and increased the importance of regional organizations. Although ECOWAS has not previously received the approval of the UN Security Council for any
intervention it carries out in its region, the UN has shown positive reactions to ECOWAS’s activities
with many decisions. The Council envisaged the cooperation of the regional organization and the
UN by strengthening the operations in the regions where ECOWAS intervened with the mission it
established. In this way, the Council subsequently became involved in the operations carried out by
ECOWAS in the relevant regions and continued its mission of maintaining international peace and
security in an observer capacity.
It is not clear whether the interventions carried out by ECOWAS are in accordance with international
law. The UN must clarify the issue of authority in its decisions regarding interventions and, if necessary,
state through interpretation that the relevant article of the UN Charter has changed due to uniformity
in practice. This will clarify the role of the UN in cooperation with regional organizations
Sustainability Aspects in Mosque Architecture: From the Beginning to the Present
Get PDFThe pioneers of sustainable architecture began to question the international style of
modernity with regard to its ecological qualities in the 1970s. In the decades that
followed, the environmental issue was treated as a crisis. Today, there is no doubt
about understanding our time as a major turning point in climate change. Since
half of the energy used by humans worldwide is consumed in buildings, the topic
of green architecture is essential. In the history of architecture, we find numerous
examples that can be inspiring for solutions to today’s problems. This work intends
to investigate the sustainability aspects of mosque architecture from its beginning
to the present day. In the introduction, the development of Islamic architecture in
relation to environmental awareness is discussed. This is followed by supraregional
aspects of sustainable Islamic architecture, which are analyzed under the following
focal points: multifunctionality, natural materials, natural lighting and ventilation,
sustainable design strategies, cultural sustainability, and finally, environmentally
friendly and energy-conscious design in modern times.1970’lerde sürdürülebilir mimarinin öncüleri, uluslararası modernizm tarzını
ekolojik nitelikleri açısından incelemeye başladı. Bunu takip eden on yıllarda
çevre konusu bir kriz olarak ele alındı. Günümüzde, iklim değişikliği konusunda
önemli bir dönüm noktası yaşandığına şüphe yoktur. Dünya genelinde insanlar
tarafından kullanılan enerjinin önemli bir yüzdesi binalarda tüketildiğinden, yeşil
mimari konusu tartışmasız dikkate alınmak durumundadır. Mimarlık tarihinde,
bugünün sorunlarına yönelik çözümler için ilham kaynağı olabilecek çok sayıda
örnek bulmaktayız. Bu makale, başlangıcından günümüze cami mimarisindeki
sürdürülebilirlik unsurlarını analiz etmeyi amaçlamaktadır. Giriş bölümünde,
İslâm mimarisinin çevre bilinci ile ilgili gelişimi tematik olarak ele alınmaktadır.
Bunu, aşağıdaki başlıklar çarçevesinde analiz edilen örnekler takip etmektedir:
Çok işlevlilik, doğal malzemeler, doğal aydınlatma ve havalandırma, sürdürülebilir
tasarım stratejileri, kültürel sürdürülebilirlik ve son olarak modern çağda çevre dostu
ve enerji bilinçli tasarım
State of the Art in Seismic Vulnerability and Protection Strategies for Museum Artifacts: Innovations and Insights
No full textThis article provides a comprehensive framework for practices and research on the seismic
vulnerability and protection of museum artifacts. Earthquakes pose a significant threat to
cultural heritage, necessitating the implementation of effective seismic protection measures.
The study highlights various seismic mitigation techniques, including base isolation,
damping systems, and anchorage methods, evaluated through case studies and numerical
modeling. The timeline of seismic evaluation methods shows significant advancements from
initial categorizations and analytical models to modern technologies like nylon fasteners and
magnet anchors. Despite these advancements, challenges such as high costs, complexity,
and the need for comprehensive risk assessments remain. The article emphasizes the
importance of integrating aesthetic and functional considerations into seismic protection
strategies and calls for interdisciplinary collaboration to develop innovative, cost-effective
solutions. Future research directions include improving low-cost methods, integrating realtime
monitoring systems, and conducting extensive field studies to refine seismic protection
strategies
The Effect of Social Skills Psychoeducation Program Based on Solution Focused Short-Term Approach on Social Skills of University Students
No full textBu çalışmada üniversite öğrencilerinin sosyal becerilerini arttıran bir programın geliştirilmesi ve bu programın üniversite öğrencilerinin sosyal beceri düzeylerine etkisinin belirlenmesi amaçlanmaktadır. Çalışma grubunu ölçek sonuçlarına göre programa katılması uygun görülen, 9 deney ve 9 kontrol grubu olmak üzere toplamda 18 üniversite öğrencisi oluşturmaktadır. Programın etkililiğini ölçmek amacıyla veri toplama aracı olarak Sosyal Beceri Envanteri uygulanmıştır. Bu çalışmada çözüm odaklı kısa süreli yaklaşıma dayalı sosyal beceri psikoeğitim programın üniversite öğrencilerinin sosyal beceri düzeylerine etkisinin değerlendirilmesi amaçlandığından 2x2’lik (deney ve kontrol grupları / ön-test ve son-test) yarı deneysel desen kullanılmıştır. Çalışmanın deney ve kontrol gruplarına uygulanan ön-test ve son-test ölçümlerinden elde edilen veriler ANOVA tekniği ile test edilmiştir. Elde edilen bulgular sosyal beceriyi arttırmaya yönelik geliştirilen psikoeğitim programının deney grubunun sosyal beceri düzeyini arttırdığını göstermektedir. Çalışmanın bulgularından hareketle programın üniversite öğrencilerinin sosyal beceri düzeyleri üzerinde anlamlı bir etkisinin olduğunu göstermektedir. Elde edilen bulgular ve sonuçlardan yola çıkarak sosyal beceri ile ilgili alan yazında yapılan diğer psikoeğitim programları ile tartışılmış ve yapılacak olan çalışmalar için önerilere yer verilmiştir.This study aims to develop a program that increases the social skills of university students and to determine the effect of this program on the social skill levels of university students. The study group consisted of 18 university students, 9 experimental and 9 control groups, who were deemed appropriate to participate in the program according to the results of the scale. Social Skills Inventory was used as a data collection tool to measure the effectiveness of the program. In this study, a 2x2 (experimental and control groups / pre-test and post-test) quasi experimental design was used since it was aimed to evaluate the effect of the social skills psychoeducation program based on solution-focused short-term approach on the social skills levels of university students. The data obtained from the pre-test and post-test measurements applied to the experimental and control groups of the study were tested with the ANOVA technique. The findings show that the psychoeducation program developed to increase social skills did increase the social skills level of the experimental group. Based on the findings of the study, it can be said that the program is effective in increasing the social skill levels of university students. Based on the findings and results obtained, other psychoeducation programs in the literature on social skills were discussed and suggestions were given for future studies
Examining The Impact of A Sensory-Based Preparatory Education Program on The School Readiness Of 60-72-Month-Old Children for Elemantary School
No full textBu araştırma, duyu temelli ilkokula hazırlık eğitim programının, çocukların ilkokula hazırbulunuşluk düzeylerine etkisini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmada karma araştırma yöntemlerinden biri olan gömülü desen kullanılmıştır. Araştırmanın nicel boyutunda, deneysel modellerden öntest-sontest kontrol gruplu yarı deneysel desen modeli nitel boyutunda ise fenomenoloji (olgu bilim) deseni benimsenmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu, 2022-2023 eğitim öğretim yılında Kütahya il merkezinde bulunan, ilkokullara bağlı anasınıflarında eğitim alan 60-72 aylık 36 çocuk oluşturmaktadır. Duyu temelli ilkokula hazırlık eğitim programı uzman görüşleri ve pilot uygulamaların ardından, haftada 2 günü olacak şekilde 10 hafta, 20 günlük plan akışını kapsayacak şekilde oluşturulmuştur. Araştırmada nitel veriler doküman incelemesi ve görüşme formları ile toplanırken, nicel veriler Marmara İlköğretime Hazır Oluş Ölçeği ve Duyusal Değerlendirme Formu ile toplanmıştır. Nitel verilerin analizinde tematik analiz ve içerik analizi yöntemi, nicel verilerin analizinde ise istatistiki yöntemler kullanılmıştır
Araştırma bulgularına göre deney ve kontrol grubunun matematik becerileri, fen becerileri, ses çalışmaları, çizgi çalışmaları, labirent çalışmaları, zihinsel ve dil gelişimi, sosyal duygusal gelişim, fiziksel gelişim ve özbakım becerine ilişkin öntest, sontest puanları incelendiğinde deney grubu lehine anlamlı olarak yüksek olduğu belirlenmiştir. Uygulanan eğitim programının çocukların duyusal farkındalığını arttırdığı ve destekleyici nitelikte katkı sağladığı belirlenmiştir. Ebeveynler ve okul öncesi öğretmeni, programın çocukların hem okula hazırbulunuşluk becerilerini hem de duyularını tanımlamaya ilişkin farkındalıklarını desteklediğini, çocukların günlük yaşamlarına da kazanımlarını yansıttıklarını belirtmişlerdir. Nitel veriler, nicel verilerle paralel sonuçlar göstermiş ve nitel bulguların nicel verileri etkili bir şekilde açıkladığı tespit edilmiştir.
Araştırmanın sonuçlarına göre duyu temelli ilkokula hazırlık eğitim programının araştırmaya katılan çocukların, ilkokula hazırbulunuşluk becerilerini güçlendirdiği ve duyusal farkındalıklarını artırdığı belirlenmiştir.This study was conducted with the aim of examining the impact of a sensory-based preparatory education program on the readiness levels of children for elementary school. The study utilised an embedded design, one of the mixed research methods. In the quantitative dimension of the research, an experimental pre-test and post-test control group quasi-experimental design was employed, while in the qualitative dimension, a phenomenological (case study) design was adopted. The research was conducted with 36 children aged 60-72 months, attending preschool classes affiliated with primary schools in the city centre of Kütahya during the 2022-2023 academic year. The sensory-based preparatory education program was developed after expert opinions and pilot implementations, covering a 10-week period with sessions scheduled twice a week, totalling 20 days. Qualitative data in the research were collected through document analysis and interview forms, while quantitative data were collected using the Marmara School Readiness Scale and the Sensory Assessment Form.
According to the research findings, when pre-test and post-test scores for the control and experimental groups were examined in terms of mathematics skills, science skills, phonological awareness studies, drawing activities, maze activities, cognitive and language development, social-emotional development, physical development, and self-care skills, the experimental group exhibited significantly higher scores. It was determined that the implemented education program increased children’s sensory awareness and provided supportive contributions. Parents and preschool teachers expressed that the program supported children’s readiness skills for school as well as their sensory awareness, and these gains were reflected in the children’s daily lives. Qualitative data corroborated the quantitative results, and it was observed that qualitative findings effectively explained the quantitative data.
In conclusion, the results of the study indicated that the sensory-based preparatory education program strengthened the readiness skills for elementary school and enhanced sensory awareness among the participating children